II GSK 2645/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.) Protokolant Iwona Rzucidło-Grochowska po rozpoznaniu w dniu 12 października 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 4 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Ol 10/17 w sprawie ze skargi E. K. na bezczynność Naczelnika Urzędu Celnego w Olsztynie w przedmiocie doręczenia decyzji 1/ oddala skargę kasacyjną; 2/ zasądza od E. K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 4 kwietnia 2017r., sygn. akt II SAB/Ol 10/17, oddalił skargę E. K. na bezczynność Naczelnika Urzędu Celnego w Olsztynie w doręczeniu decyzji w sprawie kary z tytułu urządzania gier hazardowych. Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia. Postanowieniem z [...] kwietnia 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Olsztynie działając na podstawie art. 165 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa w związku z art. 89 i art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wymierzenia E. K. (dalej jako: "skarżąca") kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na trzech automatach poza kasynem gry. Postanowieniem z [...] maja 2015 r. organ I instancji włączył do akt tej sprawy uwierzytelnione kopie dokumentów z akt postępowania karnoskarbowego, w tym zeznania skarżącej z dnia [...] sierpnia 2014 r., w którym podała jako swój adres zamieszkania: ul. W. [...], [...] Olsztyn, natomiast jako adres dla doręczeń w kraju: ul. M. [...], [...] Olsztyn. Wszystkie pisma w sprawie wymierzenia kary za urządzanie gier hazardowych organ skierował na adres zamieszkania, po czym zostały one zwrócone jako awizowane - "nie podjęte w terminie". W celu ustalenia adresu korespondencyjnego skarżącej, organ I instancji wystąpił z wnioskiem o udostępnienie danych z Centralnego Rejestru podatników Krajowej Ewidencji Podatników. Zgodnie z załączonym wydrukiem z tego rejestru adres siedziby działalności gospodarczej skarżącej to wskazany adres przy ul. W. w Olsztynie. Decyzją z [...] czerwca 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Olsztynie wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości 60.000 zł z tytułu urządzania gier hazardowych poza kasynem gry i nadał tę decyzję przesyłką poleconą na adres przy ul. W. Korespondencja, po dwukrotnym bezskutecznym awizowaniu została zwrócona organowi w dniu [...] lipca 2015r., który złożył ją w aktach sprawy. W dniach [...] i [...] marca 2016 r. skarżąca zapoznała się w siedzibie organu I instancji z aktami sprawy w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej, a [...] marca 2016 r. wniosła odwołanie od powyższej decyzji, kwestionując, m.in. prawidłowość jej doręczenia. Postanowieniem z [...] kwietnia 2016 r. Dyrektor Izby Celnej w Olsztynie stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. E. K. nie zaskarżyła tego postanowienia. Następnie pismem z [...] listopada 2016 r. skarżąca wezwała organ I instancji do usunięcia naruszenia prawa poprzez doręczenie jej decyzji z [...] czerwca 2015 r. zarzucając organowi, że skierował ją na niewłaściwy adres. W tej sytuacji, zdaniem skarżącej brak jest skutecznego doręczenia decyzji, a tym samym decyzja pozbawiona jest mocy prawnej. Naczelnik Urzędu Celnego w Olsztynie nie uwzględnił wezwania. W dniu [...] stycznia 2017 r. skarżąca, za pośrednictwem organu, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Celnego w Olsztynie, zarzucając temu organowi naruszenie art. 145 § 1 w zw. z art. 148 § 1 i art. 150 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, przejawiające się w doręczeniu decyzji pod niewłaściwy adres, tj. w miejscu innym, niż adres zamieszkania strony. Skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do prawidłowego doręczenia decyzji na adres zamieszkania strony, wydanie postanowienia sygnalizacyjnego, o którym mowa w art. 155 § 6 p.p.s.a. oraz nałożenie na organ grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę, Naczelnik Urzędu Celnego w Olsztynie wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie skargi. Zdaniem organu skargę należało uznać za przedwczesną, a tym samym za niedopuszczalną, skoro jak wskazał, skarżąca nie wyczerpała drogi wniesienia służącego jej na podstawie art. 140 Op. ponaglenia. Niezależnie od powyższego, wnosząc o oddalenie skargi, organ podkreślił, że skarżąca zapoznała się z treścią rozstrzygnięcia i skorzystała z możliwości jego zaskrzenia. Powołał w tej mierze postanowienie organu odwoławczego stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie opisanym wyżej wyrokiem skargę oddalił. Zdaniem Sądu I instancji skarga podlegała merytorycznemu rozpoznaniu. Sąd nie podzielił stanowiska organu, że skarga jest niedopuszczalna z mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., wobec niewyczerpania środków zaskarżenia przysługujących skarżącej w postępowaniu przed organem, wskazując, że strona przed wniesieniem skargi na bezczynność złożyła w organie I instancji pismo zatytułowane "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa", w którym domagała się zaprzestania bezczynności w doręczeniu decyzji. Pismo to, zdaniem Sądu uznać należało zatem za ponaglenie, w rozumieniu art. 141 § 1 O.p., które organ I instancji powinien był przekazać prawidłowo organowi wyższego stopnia do rozpatrzenia według właściwości. Dokonując natomiast merytorycznej oceny stanowiska skarżącej, Sąd I instancji stwierdził, że przedmiotowa skarga na bezczynność Naczelnika Urzędu Celnego w Olsztynie w sprawie wymierzenia skarżącej kary pieniężnej z tytułu urządzania gier hazardowych, nie ma uzasadnionych podstaw prawnych. Sąd I instancji wskazał, że w przypadku skargi na bezczynność organu, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla uznania bezczynności konieczne jest ustalenie w pierwszej kolejności, czy w ustalonym stanie faktycznym na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek wydania aktu lub dokonania czynności kończących postępowanie, a następnie czy uczyniono to w przepisanym terminie, a dalej czy ewentualne opóźnienie ma swe usprawiedliwienie (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 2240/15 oraz wyrok WSA w Białymstoku z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt II SAB/Bk 98/14). Organ administracji publicznej pozostaje bowiem w bezczynności, gdy pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwia sprawy w określonej prawem formie i w określonym prawem terminie. W konsekwencji w przypadku skargi na bezczynność kontrola Sądu zmierza jedynie do sprawdzenia, czy istotnie, mimo obowiązku wszczęcia postępowania w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji, organ administracji publicznej pozostaje w zwłoce w wydaniu decyzji. Sąd I instancji podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie niesporne jest, że organ wydał decyzję, a skarżąca nie zgadza się jedynie ze skutecznością doręczenia tej decyzji, a tym samym uznaniem jej za obowiązującą. Wbrew przekonaniu skarżącej, okoliczność ta nie może być rozstrzygana w trybie skargi na bezczynność. W przypadku skargi na bezczynność Sąd nie może badać treści decyzji ani też analizować czy wydana decyzja spełnia wymogi formalne. Na zasadzie art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie może podejmować ocen w kwestiach podlegających odrębnemu zaskarżeniu. Ustawodawca przewidział natomiast tryby weryfikacji decyzji nieostatecznych i ostatecznych, które umożliwiają wzruszenie decyzji na poziomie organów. Na rozstrzygnięcia wydane w tym zakresie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W tym względzie Sąd I instancji podzielił stanowisko organu podatkowego, że skarżąca mogła dochodzić słuszności prezentowanego stanowiska co do bezskuteczności doręczenia w drodze skargi na postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, albo też żądać wznowienia postępowania, czego nie uczyniła. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie skargę na bezczynność, jako nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku E. K. zaskarżając ten wyrok w całości, wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, co miało wpływ na treść wyroku , a mianowicie: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit a ) w zw. z art. 155 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 145 § 1, 148 § 1 i 150 § 1 , 211 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa polegające na oddaleniu skargi i braku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa lub okoliczności mających wpływ na ich powstanie wraz z poinformowaniem o tych uchybieniach organ, podczas gdy nie doręczono prawidłowo decyzji pod właściwy adres i błędnie uznano iż decyzja została wprowadzona do obrotu prawnego, a także, że zaistniały jej skutki. 2. art. 145 § 1 lit a) p.p.s.a. zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi oraz niewłaściwej wykładni art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. poprzez uznanie, iż kwestionowanie przez skarżącą skuteczności doręczenia decyzji przez organ i zadanie doręczenia jej, tj. wprowadzenia do porządku prawnego, nie może być rozstrzygnięte w trybie skargi na bezczynność z uwagi na inne możliwości wzruszania decyzji ostatecznych i nieostatecznych, podczas gdy badanie doręczenia decyzji nie może być rozpatrywane w trybie przywrócenia terminu do wniesienia środka zaskarżenia, jak również wznowienia postępowania, gdyż uznanie, iż błędnie doręczono decyzję powoduje, że nie ma zastosowania instytucja przywracania terminu do wniesienia środka zaskarżenia, gdyż nie był on uchybiony, jak również wznowienia postępowania, skoro nie zostało ono prawidłowo zakończone. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano argumenty na poparcie przedstawionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, zatem nie zasługuje na uwzględnienie. Sposób natomiast jej sformułowania wymaga przypomnienia podstawowych zasad rozpoznawania spraw przez Naczelny Sąd Administracyjny. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpią - jak w tej sprawie - przesłanki nieważności postępowania, enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 pkt 1-6 p.p.s.a., to Naczelny Sąd Administracyjny, kontrolując zaskarżony wyrok, zobowiązany jest ograniczyć się do zbadania, czy wyrok ten uchybia przepisom wskazanym w skardze kasacyjnej w ramach podstaw z art. 174 p.p.s.a. Stosownie do ostatniego skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć dokładne wskazanie przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 p.p.s.a.) przepisów, które zdaniem strony naruszył Sąd I instancji, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, itd. oraz oznaczeniem aktu prawnego, w którym są zawarte, a także wyjaśnienie na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Natomiast uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo wskazywać do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, iż to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Bez wątpienia skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym wysoce sformalizowanym, a jej granice wyznaczone są przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/2004, OSP 2005/3, poz. 36). Odnosząc się do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów w punkcie I ppkt 1 petitum skargi kasacyjnej jej autor jako naruszone przez zaskarżony wyrok, powołał przepisy postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a w zw. z art. 155 § 1 p.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi. Zarzut naruszenia wskazanych przepisów procesowych w powiązaniu z powołanymi przepisami art. 145 § 1, 148 § 1 , 150 § 1 i 211 O.p. polega, zdaniem kasatora na oddaleniu skargi i braku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa lub okoliczności mających wpływ na ich powstanie podczas gdy nie doręczono prawidłowo decyzji pod właściwy adres i błędnie uznano, iż decyzja została wprowadzona do obrotu prawnego, a także, że zaistniały jej skutki. Ponadto według skarżącej Sąd I instancji oddalając skargę na bezczynność dokonał błędnej wykładni art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. (pkt I ppkt 2 petitum skargi kasacyjnej), poprzez uznanie, iż kwestionowanie przez skarżącą skuteczności doręczenia decyzji przez organ i żądanie doręczenia jej tj. wprowadzenia do porządku prawnego nie może być rozstrzygnięte w trybie skargi na bezczynność z uwagi na inne możliwości wzruszania decyzji ostatecznych i nieostatecznych. Według skarżącej, uznanie, iż błędnie doręczono decyzję powoduje, że nie ma zastosowania instytucja przywracania terminu do wniesienia środka zaskarżenia, gdyż nie był on uchybiony, jak również wznowienia postępowania, skoro nie zostało ono prawidłowo zakończone. Tak sformułowane zarzuty nie okazały się zasadne. Przede wszystkim podkreślić należy, że w postępowaniu w sprawie skargi na bezczynność przepis art. 145 §1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. nie ma zastosowania. Norma tego przepisu, dotycząca uprawnienia orzeczniczego sądu administracyjnego i sprowadzająca się do wyeliminowania z obrotu aktu, w razie jego sprzeczności z prawem materialnym, w sytuacji, gdy, jak w sprawie niniejszej Sąd I instancji nie dokonywał badania legalności rozstrzygnięcia organu podatkowego w postaci decyzji lub postanowienia, z oczywistych powodów nie może mieć zastosowania. Tym samym nie można mówić o jej naruszeniu. Dla porządku wskazać należy, że podstawę prawną uwzględnienia skargi na bezczynność stanowi art. 149 p.p.s.a. naruszenia, którego to przepisu skarżąca kasacyjnie w złożonym środku prawnym nie postawiła. Niezależnie od powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego chybione okazały się też zarzuty błędnej wykładni art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych pkt 1-4a. p.p.s.a. Ich właściwość dotyczy zatem niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach i indywidualnych. W przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem kontroli sądowej nie jest określony akt lub czynność organu administracji lecz ich brak w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie. Zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1-4 a) p.p.s.a. Zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji postanowień, innych aktów i czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 1-4 a) p.p.s.a. Bezczynnością jest bowiem każdy stan w którym sprawa nie została załatwiona w przewidzianym terminie. W orzecznictwie przyjmuje się, że skarga na bezczynność jest nie tylko środkiem procesowym mającym przeciwdziałać opieszałości i przewlekłości działaniu organów administracji publicznej, ale również umożliwia dokonanie rzez sądy prawidłowej wykładni prawa administracyjnego w przypadkach uznania, że żadna z ustawowych norm nie zobowiązuje go i nie upoważnia do takiego działania (wyrok NSA z 10 lutego 2015r. sygn. akt II OSK 1079/14 ). Skoro więc kontrola sądów administracyjnych obejmuje bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez organ, gdzie przez bezczynność przyjmuje się niezałatwienie sprawy, to kwestie prawidłowości doręczenia wydanej przez organ decyzji w konkretnej sprawie nie mieszczą się, jak zasadnie wskazuje organ podatkowy, w pojęciu bezczynności, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. W sprawie niniejszej zresztą nie mamy do czynienia z sytuacją niewydania decyzji. Skarżąca natomiast zarzuca organowi bezczynność w jej doręczeniu, w istocie rzeczy kwestionując prawidłowość- skuteczność jej doręczenia, a tym samym uznanie decyzji za obowiązującą w porządku prawnym. Stanowisko wyrażone przez autora skargi kasacyjnej nie jest zasadne z następujących powodów. Po pierwsze skoro w sprawie, co nie ulega kwestii organ "wydał" decyzję poprzez jej "sporządzenie", a następnie podjął czynność jej doręczenia zakończoną uznaniem jej skuteczności, skarżąca w trybie skargi na bezczynność podważając stanowisko organu nie może żądać rozstrzygania przez Sąd o prawnej skuteczności takiej decyzji. Postępowanie bowiem w sprawie skargi na bezczynność nie może służyć ocenie prawidłowości zakończonego postępowania do czego w istocie skarżąca zmierza. Po wtóre stanowisko skarżącej o braku wejścia do obrotu prawnego decyzji organu podatkowego z dnia [...] czerwca 2015r. o wymierzeniu jej kary pieniężnej jest bezzasadne również i z tego powodu, że w rzeczywistości skarżąca zapoznała się z treścią tej decyzji (zatem weszła ona do obrotu prawnego), jak również skorzystała z możliwości wniesienia środka odwoławczego. Trafnie zatem Sąd I instancji podkreślił, iż prawidłowość doręczenia może być oceniana w toku postępowania nadzwyczajnego, ewentualnie przy ocenie legalności danego aktu zaskarżonego aktu lub czynności organu administracji publicznej, z czego jak wyżej wskazano skarżąca miała możliwość skorzystania, wnosząc odwołanie od decyzji organu podatkowego z [...] czerwca 2015 r. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska skarżącej naruszenia art. 145 § 1 lit a ) p.p.s.a. zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi oraz niewłaściwej wykładni art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. W sytuacji przyjęcia braku podstaw do badania prawidłowości doręczenia decyzji, zaskarżony wyrok nie narusza też powołanych w skardze kasacyjnej przepisów art. 145 § 1, 148 § 1 i 150 § 1, 211 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa odnoszących się do sposobu, miejsca i formy doręczenia pism ( decyzji ) w postępowaniu podatkowym. Ponadto skoro zarzuty skargi kasacyjnej kwestionujące rozstrzygnięcie Sądu I instancji co do braku podstaw do przyjęcia, iż Naczelnik Urzędu Celnego w Olsztynie pozostawał w bezczynności w doręczeniu skarżącej decyzji w sprawie kary z tytułu urządzania gier hazardowych na automatach okazały się nieuzasadnione, w konsekwencji również postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 155 § 1 p.p.s.a., przewidujący możliwość sygnalizacji przez Sąd orzekający właściwemu organowi lub organom zwierzchnim o stwierdzonych w toku postępowania uchybieniach, nie ma racji bytu. Z uwagi na powyższe, wobec stwierdzenia, że zgłoszone w skardze kasacyjnej zarzuty nie są uzasadnione Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu w oparciu o art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego w kwocie 240 zł, stanowiącej wynagrodzenie pełnomocnika organu, który występował przed Sądem I instancji, orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust 1 pkt 2 lit b) w zw. z § 14 ust 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.). ----------------------- 2