III SA/Wa 1306/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Przybysz, Sędziowie sędzia WSA Sławomir Kozik (sprawozdawca), sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Protokolant referent stażysta Katarzyna Nartanowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi B. S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2015 r. nr IPPP1/4512-1019/15-2/BS w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę Przedmiotem skargi jest wydana 22 grudnia 2015 r., na wniosek Banku [...] S.A., (dalej: "Wnioskodawca", "Bank", "Skarżący") przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. działającego w imieniu Ministra Finansów, na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 z późn. zm., dalej: "O.p.") oraz § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643), interpretacja indywidualna nr IPPP1/4512-1019/15-2/BS, przepisów prawa podatkowego – ustawy o podatku od towarów i usług, w zakresie zwolnienia od podatku nabywanych przez Bank usług. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej złożonym 2 października 2015 r. Wnioskodawca wskazał, że świadczy na rzecz swoich klientów szereg usług finansowych z zakresu bankowości detalicznej oraz bankowości korporacyjnej. W procesie zawierania z klientami umów dotyczących usług finansowych, jak też w zasadniczej fazie ich świadczenia, ważną rolę odgrywa zarządzanie ryzykiem po stronie Banku, w tym ocena ryzyka klienta. Każda transakcja (usługa finansowa) angażująca kapitał Banku (np. kredyty, kredyty walutowe, akredytywy dokumentowe, akredytywy zabezpieczające, gwarancje bankowe, instrumenty pochodne), przed jej zawarciem, podlega ocenie pod kątem ryzyka dla Banku: 1) rynkowego, 2) kredytowego, 3) operacyjnego, 4) stron transakcji (kontrahenta). Ryzyka te są kwantyfikowane dynamicznie, tzn. ich wartość ulega zmianie m.in. w zależności od zmiennych jak np. warunki rynkowe, czy też czasu pozostałego do końca okresu umowy (waga ryzyka przeliczana jest na bazie dziennej). Jednocześnie, Bank jest członkiem międzynarodowej grupy kapitałowej, która świadczy usługi finansowe klientom na całym świecie. Podmiot nadrzędny w strukturze grupy (dalej: "Bank Nadrzędny") posiada wieloletnie doświadczenie w zakresie świadczenia usług finansowych oraz wyspecjalizowane kadry posiadające odpowiednią wiedzę w tym zakresie. W konsekwencji. Bank Nadrzędny zebrał odpowiedni know-how, a także stworzył rozbudowane bazy danych dotyczące rynków finansowych. Pozwoliło to opracować metodologię świadczenia usług finansowych, również odnoszącą się do procedur i procesu zarządzania ryzykiem. Dążąc do efektywnego i bezpiecznego świadczenia usług finansowych Bank korzysta z doświadczenia, wiedzy oraz innych zasobów zgromadzonych przez Bank Nadrzędny, poprzez nabywaną usługę wsparcia merytorycznego (w formie konsultacji oraz rekomendacji) w procesie zarządzania ryzykiem przez Bank, w szczególności ryzykiem kredytowym. Wnioskodawca szczegółowo wymienił rodzaje nabywanych usług. Wnioskodawca wskazał również, że zgodnie z regulacjami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz. U. z 2002 r., Nr 72, poz. 665, z późn. zm., dalej: "P.b."), banki są zobowiązane do stworzenia i utrzymywania systemu zarządzania stanowiącego zbiór zasad i mechanizmów odnoszących się do procesów decyzyjnych, zachodzących w banku oraz do oceny prowadzonej działalności bankowej. W ramach systemu zarządzania banki są zobligowane do wdrożenia co najmniej systemu zarządzania ryzykiem oraz systemu kontroli wewnętrznej (art. 9 P.b.). Z kolei, zgodnie z art. 9b P.b. zadaniem systemu zarządzania ryzykiem jest identyfikacja, pomiar lub szacowanie oraz monitorowanie ryzyka występującego w działalności banku służące zapewnieniu prawidłowości procesu wyznaczania i realizacji szczegółowych celów prowadzonej przez bank działalności. Zatem normy bezwzględnie obowiązujące przepisów prawa nakazują bankom tworzenie procesów zarządzania ryzykiem, co potwierdza, iż bez wdrożenia i prowadzenia wskazanych procesów nie byłoby możliwe prowadzenie działalności przez Bank zgodnie z wymogami Prawa bankowego. Bank Nadrzędny natomiast, zapewnia Bankowi szerokie wsparcie merytoryczne w procesie świadczenia usług finansowych, zarówno w odniesieniu do przygotowania warunków transakcji (konsultacje dotyczące modeli oceny ryzyk związanych z daną kategorią transakcji), jak też w trakcie jej realizacji (konsultacje dotyczące bieżących kwestii z zakresu ryzyk oraz monitoringu ryzyk i portfela Banku). Dla Banku współpraca z Bankiem Nadrzędnym jest niezbędna w celu oferowania i efektywnego świadczenia usług finansowych oraz realizacji procesów zarządzania ryzykiem wymaganych przepisami prawa. W związku z powyższym Bank zadał pytanie: "Czy nabywanie wspomnianej usługi stanowiącej odrębną całość, właściwej oraz niezbędnej do świadczenia usług zwolnionych z opodatkowania będzie podlegało zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 43 ust. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 z późn. zm., dalej: "u.p.t.u."), jako nabycie elementu usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 7 i 38-41 u.p.t.u.?" Zdaniem Wnioskodawcy usługi świadczone przez Bank Nadrzędny będą stanowiły usługi pomocnicze do usług finansowych Banku, korzystające ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. Równocześnie wyłączenie ze zwolnienia wskazane w art. 43 ust. 14 ustawy nie znajduje do nich zastosowania, biorąc pod uwagę, iż rozważane usługi należy rozpatrywać jako pomocnicze do usług finansowych świadczonych przez Bank, a nie jako pomocnicze do usług pośrednictwa w świadczeniu tych usług. Wnioskodawca zwracił uwagę, iż usługi świadczone przez niego na rzecz klientów nie stanowią usług pośrednictwa w świadczeniu usług finansowych, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 37-41 ustawy z dnia 11 marca 2004 r., będąc wprost usługami finansowymi świadczonymi przez Bank na rzecz klientów, w kontekście których właśnie rozważane są usługi świadczone przez Bank Nadrzędny. Bank powołał się na wyrok ETS w sprawie C-349/96 Card Protection Plan Ltd (CPP), w którym Trybunał uznał, że jeżeli dwa lub więcej niż dwa świadczenia (czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta są tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia lub czynności stanowią jednolite świadczenie dla celów podatku od wartości dodanej. Pogląd ten znajduje również potwierdzenie w wyroku ETS w sprawie C-2/95 Sparekassemes Datacenter (SDC), czy też w wyroku ETS C-41/04, Levob Verzekeringen BV i OV Bank NV. Wnioskodawca podkreślił, że wypracowane przez ETS stanowisko wskazuje, iż usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi głównej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi głównej. Tak właśnie dzieje się w przypadku usług Banku Nadrzędnego nabywanych przez Wnioskodawcę. Wnioskodawca dodał, że analizowane zwolnienie nie jest uzależnione od tego, czy usługa była wykonana przez instytucję, która wstępuje w prawny związek z końcowym odbiorcą, fakt, że transakcja podlegająca tym przepisom jest wykonana przez stronę trzecią, ale z punktu widzenia końcowego odbiorcy wydaje się być usługą wykonaną przez bank. nie wyklucza objęcia jej zwolnieniem. Wnioskodawca wskazał, że nabywane usługi mają bezpośrednie przełożenie na efektywne świadczenie usług finansowych przez Bank. Czynności Banku Nadrzędnego są elementem procesu zarządzania ryzykiem i umożliwiają świadczenie usług finansowych. Bez czynności podejmowanych przez Bank Nadrzędny nie byłoby możliwe świadczenie przez Bank usług finansowych. Wnioskodawca powołał się na szereg orzeczeń NSA na poparcie swojego stanowiska. Organ uznał, że stanowisko Wnioskodawcy jest nieprawidłowe. Organ, oceniając czy usługi na rzecz Banku przez Bank Nadrzędny są właściwe dla usług finansowych świadczonych przez Bank na rzecz jego klientów wskazał, że nabywane przez Wnioskodawcę usługi wsparcia merytorycznego wykorzystywane są w procesie zarządzania ryzykiem przez Bank, w szczególności ryzykiem kredytowym. Zarządzanie ryzykiem zaś to skoordynowane działania dotyczące kierowania i nadzorowania organizacją w odniesieniu do ryzyka. Zarządzanie ryzykiem jest związane z każdą działalnością gospodarczą. Opracowane procedur, narzędzia i instrumenty są dostosowane przy tym do rodzaju działalności. Zatem usługi wsparcia procesu zarządzania ryzykiem nie są charakterystyczne wyłącznie dla usług finansowych. Tym samym nabywane przez Wnioskodawcę usługi wsparcia merytorycznego, w tym wparcia konsultacyjnego, analiz, konsultacji i rekomendacji szeroko wskazanych w opisie stanu faktycznego, można uznać jedynie za narzędzie do sprawnego zarządzania ryzykiem, przy czym bez znaczenia dla skutków podatkowych nabycia takich usług jest okoliczność, czy Wnioskodawca nabywa je, ponieważ dąży do optymalizacji ryzyka ze względów ekonomicznych, czy też w celu wypełnienia obowiązków wynikających z regulacji - co akcentuje Wnioskodawca - którym podlegają banki, czy też może częściowo z obu ww. powodów. Usługi nabywane przez Wnioskodawcę nie są charakterystyczne dla świadczonych przez Bank usług, nie stanowią najważniejszej ich części oraz nie mają typowych cech świadczonych przez Bank usług. Stanowią one osobną całość, jednakże nie obejmują one funkcji charakterystycznych dla usługi finansowej zwolnionej od podatku VAT, świadczonej przez Bank w zakresie np. udzielania kredytów czy udzielania poręczeń, gwarancji, innych zabezpieczeń transakcji finansowych. Zdaniem organu brak jest też kompleksowości usług nabywanych przez Wnioskodawcę ze świadczonymi usługami bankowymi. Kwestia ta była wielokrotnie przedmiotem uwagi TSUE, który podkreśla, że to ostateczny klient musi być beneficjentem określonych świadczeń. Ponadto, jak wskazał organ, przedmiotowa usługa jako usługa wsparcia nie ma znaczenia dla klienta banku nabywającego usługi finansowe Banku. Usługa ta bowiem nie stanowi elementu usług finansowych, który mógłby dostrzec klient banku nabywający te usługi. Klient Banku nie dostrzega czynności stanowiących elementy usługi nabywanej przez Bank, które opisane zostały we wniosku, gdyż czynności te wykonywane są na poziomie na, którym odbywa się zarządzanie Bankiem i ocena jego działalności pod względem dokonywania przez Bank właściwej oceny ryzyka. Zdaniem organu, nabywane przez Wnioskodawcę usługi wsparcia merytorycznego składające się z konsultacji, rekomendacji, kalkulacji i analiz szeroko wskazanych w opisie stanu faktycznego związane z zarządzaniem ryzykiem przez Bank mają charakter "techniczny", samo ich nabycie nie przyczynia się do zmian o charakterze prawnym czy też finansowym pomiędzy Wnioskodawcą a jego klientami, stanowi pewnego rodzaju know-how wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, tj. wspomagające proces zarządzania ryzykiem przez Wnioskodawcę lecz nie stanowi elementu usługi wymienionej w art. 43 ust. 1 pkt 7 i pkt 37-40 u.p.t.u. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 marca 2016 r. Skarżący, zaskarżając w całości interpretację indywidualną z 22 grudnia 2015 r., wniósł o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej interpretacji zarzucił naruszenie art. 43 ust. 13 w zw. z art. 43 ust. 1 pkt 7 i 38-41, u.p.t.u., poprzez błędne uznanie, że usługi wsparcia merytorycznego (w formie konsultacji oraz rekomendacji) w procesie zarządzania ryzykiem przez Bank, w szczególności ryzykiem kredytowym, w stanie faktycznym wniosku o Interpretację nie korzystają ze zwolnienia z podatku od towarów i usług na podstawie przywołanych przepisów. Skarżący podtrzymał swoje stanowisko oraz argumentację przedstawioną we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpoznając sprawę Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Kwestią sporną w niniejszej sprawie, jest sprawa kwalifikacji prawnej usług nabywanych przez Bank od Banku Nadrzędnego wspomagających funkcjonowanie Banku w jego działalności świadczenia usług finansowych zwolnionych od podatku od towarów i usług. Rozstrzygnięcia wymaga, czy nabywane przez Bank usługi od Banku Nadrzędnego, stanowią usługi objęte zwolnieniem od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 13 u.p.t.u. Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt. 38 – 41 u.p.t.u., zwalnia się od podatku: 38) usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę; 39) usługi w zakresie udzielania poręczeń, gwarancji i wszelkich innych zabezpieczeń transakcji finansowych i ubezpieczeniowych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług, a także zarządzanie gwarancjami kredytowymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę; 40) usługi w zakresie depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług; 40a) usługi, w tym także usługi pośrednictwa, których przedmiotem są udziały w: a) spółkach, b) innych niż spółki podmiotach, jeżeli mają one osobowość prawną - z wyłączeniem usług przechowywania tych udziałów i zarządzania nimi; 41) usługi, których przedmiotem są instrumenty finansowe, o których mowa w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2014 r. poz. 94, z późn. zm.), z wyłączeniem przechowywania tych instrumentów i zarządzania nimi, oraz usługi pośrednictwa w tym zakresie. Zgodnie natomiast z art. 43 ust. 13 u.p.t.u., zwolnienie od podatku stosuje się również do świadczenia usługi stanowiącej element usługi wymienionej w ust. 1 pkt 7 i 37-41, który sam stanowi odrębną całość i jest właściwy oraz niezbędny do świadczenia usługi zwolnionej zgodnie z ust. 1 pkt 7 i 37-41. Analiza powyższych przepisów wskazuje, że zwolnienie od podatku stosuje się również do świadczenia usługi stanowiącej element usługi m.in. udzielania kredytów lub pożyczek, czy usługi w zakresie udzielania poręczeń i gwarancji, który to element stanowi odrębną całość i jest właściwy i niezbędny do świadczenia usługi zwolnionej, tj. udzielania kredytów i pożyczek, czy udzielania poręczeń i gwarancji. Według określeń zawartych w Słowniku języka polskiego "właściwy" to: «taki, jaki być powinien», «charakterystyczny dla kogoś lub czegoś», «zgodny z prawdą», «stanowiący najważniejszą część czegoś», «mający typowe cechy danego gatunku, grupy przedmiotów czy zjawisk». Element zatem, charakteryzujący się cechą właściwości dla usługi zwolnionej, to element dla niej charakterystyczny, stanowiący najważniejszą, a według przepisu niezbędną, jej część, mający typowe cechy tej usługi. W ten też sposób należy ocenić, czy czynności wymienione przez spółkę we wniosku o interpretację stanowią taki właśnie element właściwy, niezbędny dla usługi udzielania kredytów i pożyczek. Skarżący wskazał we wniosku o wydanie interpretacji, że świadczy na rzecz swoich klientów szereg usług finansowych z zakresu bankowości detalicznej oraz bankowości korporacyjnej. W procesie zawierania z klientami umów dotyczących usług finansowych jak też w zasadniczej fazie ich świadczenia, ważną rolę odgrywa zarządzanie ryzykiem po stronie Banku. Ryzyka są kwantyfikowane dynamicznie, tzn. ich wartość ulega zmianie m.in. w zależności od zmiennych jak np. warunki rynkowe, czy też czasu pozostałego do końca okresu umowy (waga ryzyka przeliczana jest na bazie dziennej). Bank wskazał też, że jest członkiem międzynarodowej grupy kapitałowej, która świadczy usługi finansowe klientom na całym świecie. Bank Nadrzędny zebrał odpowiedni know-how, a także stworzył rozbudowane bazy danych dotyczące rynków finansowych. Pozwoliło to opracować metodologię świadczenia usług finansowych, również odnoszącą się do procedur i procesu zarządzania ryzykiem. Dążąc do efektywnego i bezpiecznego świadczenia usług finansowych, Bank korzysta z doświadczenia, wiedzy oraz innych zasobów zgromadzonych przez Bank Nadrzędny, poprzez nabywaną usługę wsparcia merytorycznego (w formie konsultacji oraz rekomendacji) w procesie zarządzania ryzykiem przez Bank, w szczególności ryzykiem kredytowym. Nabywane przez Bank usługi polegają w szczególności na: 1) wsparciu konsultacyjnym dotyczącym metodologii określania ratingu ryzyka dla klientów bankowości korporacyjnej, w tym konsultacjach w zakresie corocznych testów związanych z oceną Modeli Ratingu Zadłużenia, analizą prawidłowości działania modelu od strony matematycznej i zgodności z założeniami modelu, 2) specjalistycznych konsultacjach branżowych i produktowych - w odniesieniu do klientów bankowości korporacyjnej, 3) konsultacjach ze specjalistami ds. produktów skarbowych i ze specjalistami branżowymi w odniesieniu do ekspozycji klientów korporacyjnych, 4) wsparciu konsultacyjnym w zakresie ryzyka operacyjnego (dotyczącym procesu samokontroli, apetytu na ryzyko, analizy scenariuszowej, sytuacji potencjalnie niebezpiecznych, jakości danych dotyczących strat), 5) wsparciu konsultacyjnym w zakresie informacji o zmieniających się narzędziach i technikach zarządzania ryzykiem operacyjnym, 6) wsparciu konsultacyjnym w zakresie doświadczeń dotyczących zdarzeń skutkujących stratą i nadużyciem, 7) wsparciu konsultacyjnym w zakresie ustalenia odpowiedniej oceny portfela Banku, 8) wsparciu konsultacyjnym w zakresie zarządzania portfelem na poziomie skonsolidowanym (przegląd portfela, ocena wysokiego ryzyka, inne), 9) wsparciu konsultacyjnym w zakresie produktów wybranych sektorów Banku, 10) wsparciu konsultacyjnym w zakresie zagadnień/ procesów związanych z programem kredytowym, 11) wsparciu konsultacyjnym w zakresie standardów i zarządzania zabezpieczeniami w zakresie nieruchomości, 12) wsparciu konsultacyjnym w zakresie kwartalnego monitorowania portfela Banku, 13) wsparciu konsultacyjnym w przedstawionych bieżących przypadkach, 14) wsparciu konsultacyjnym w zakresie inicjatyw biznesowych i jakości portfela, 15) wsparciu konsultacyjnym w zakresie projektów istotnych z perspektywy zarządzania ryzykiem w Banku, 16) wsparciu konsultacyjnym w zakresie jakości procesów związanych z zarządzaniem ryzykiem nadużyć, 17) wsparciu konsultacyjnym w zakresie ekspozycji należących do grupy wysokiego ryzyka, 18) wsparciu konsultacyjnym w zakresie procesu klasyfikacji ekspozycji do grup niskiego monitorowanego ryzyka, 19) wsparciu konsultacyjnym w zakresie procesu oceny przez komórki restrukturyzacji Banku ekspozycji sklasyfikowanych do kategorii ryzyka – "pod obserwacją", 20) wsparciu konsultacyjnym w zakresie metod ilościowych (statystycznych) stosowanych w procesach monitorowania i walidacji, 21) wsparciu konsultacyjnym w zakresie kwestii bieżących (aktualne informacje w zakresie tematyki bankowości korporacyjnej na świecie, kwestie regulacyjne, itp.), 22) wsparciu polegającym na otrzymywaniu raportów agencji ratingowych. Skarżący wskazał, że nabywane usługi mają bezpośrednie przełożenie na efektywne świadczenie usług finansowych przez Bank. Czynności Banku Nadrzędnego są elementem procesu zarządzania ryzykiem i umożliwiają świadczenie usług finansowych. Bez czynności podejmowanych przez Bank Nadrzędny nie byłoby możliwe świadczenie przez Bank usług finansowych. Analizując szczegółowo wymienione powyżej usługi konsultacyjne nabywane od Banku Nadrzędnego, Sąd stwierdza, że nie stanowią one właściwych, charakterystycznych elementów usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt. 38 – 41 u.p.t.u., w tym usług udzielania kredytów, czy pożyczek klientowi, poręczeń i gwarancji. Usługi te nie odnoszą się do usług udzielania przez Bank konkretnych kredytów, pożyczek, poręczeń i gwarancji, ale do usług z zakresu konsultacyjnego w zakresie stosowania przez Bank określonych procedur związanych z zarządzeniem różnego rodzaju ryzykami związanymi z udzielaniem przez Bank m.in. kredytów, czy pożyczek. Są to, w ocenie Sądu, działania raczej z zakresu czynności zarządczych Bankiem, które są dla jego funkcjonowania, tak jak dla każdego banku, działaniami niezbędnymi, jak np. czynności z zakresu księgowości, czy czynności kadrowe. Jednak nie stanowią one elementu usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt. 38 – 41 u.p.t.u., które są również wymienione w art. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz.U. z 2016 r., poz. 1988) jako czynności bankowe świadczone na rzecz klientów banku. Opisane we wniosku usługi nie dotyczy relacji z poszczególnymi, ściśle określonymi klientami i świadczonymi na ich rzecz czynnościami bankowymi, lecz płaszczyzny zarządczej całego Banku. W świetle powyższego sporne usługi nie stanowią elementów usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt. 38 – 41 u.p.t.u., gdyż w przeciwnym przypadku trzeba byłoby stwierdzić, że wszystkie usługi nabywane przez Bank korzystają ze zwolnienia z art. 43 ust. 13 u.p.t.u., jako (w taki czy inny sposób) "przyczyniające się" do prawidłowego świadczenia usług finansowych na rzecz klientów. Takie rozumienie art. 43 ust. 13 u.p.t.u. nie może zostać uznane za trafne, prowadziłoby ono bowiem do rozszerzającej wykładni tego przepisu, podczas gdy co do zasady przepisy przewidujące zwolnienia podatkowe muszą być interpretowane ściśle (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 lipca 2014 r., sygn. akt I FSK 1246/13). Organ prawidłowo zatem uznał, że usługi nabywane przez Bank od Banku Nadrzędnego nie podlegają zwolnieniu od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 13 u.p.t.u. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) skargę oddalił.