II OSK 2462/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Teresa Kobylecka po rozpoznaniu w dniu 27 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. N. i Ł. N. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Lu 897/16 w sprawie ze skargi M. N. i Ł. N. na uchwałę Rady Gminy K. z dnia 3 grudnia 2013 r., Nr ... w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia oddalić skargę kasacyjną. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 897/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę M. N. i Ł. N. na uchwałę Rady Gminy K. z dnia 3 grudnia 2013 r., Nr ... w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarżący nie wykazali związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a naruszeniem ich aktualnej, indywidualnej sytuacji prawnej, a zatem nie została spełniona przesłanka naruszenia ich prawa, czy też interesu prawnego co skutkuje odrzuceniem skargi. Sąd I instancji wskazał, że skarżący podnieśli, iż są właścicielami nieruchomości gruntowych, w przeważającej większości gruntów ornych, na terenie gminy K. o łącznej powierzchni 35,86 ha. Są również właścicielami działki nr ew. ..., jest to działka wraz z budynkiem mieszkalnym, położona na obszarze objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotowa nieruchomość znajduje się na obszarze oznaczonym w planie miejscowym symbolem 15R. Dla terenu oznaczonego tym symbolem miejscowy plan wskazuje w § 13 ust. 5 pkt 1 jako podstawowe przeznaczenie tereny rolnicze, jednocześnie w § 13 ust. 5 pkt 8 wskazano następujący zapis "adaptuje się istniejące w terenie oznaczonym symbolem 15R budynki w ich istniejącej formie i z obecną funkcją, z możliwością rozbudowy, remontów, ich wymiany i zmiany sposobu użytkowania istniejących budynków oraz uzupełnienia zainwestowania terenu". Skarżący uważają, że ustalenia miejscowego planu dopuszczające budowę farmy elektrowni wiatrowych składającej się z 7 sztuk elektrowni ingeruje bezpośrednio w ich prawo własności poprzez ograniczenie możliwości jej dotychczasowego użytkowania zgodnie z jej przeznaczeniem, jako funkcji mieszkalnej oraz rozbudowy gospodarstwa, poprzez zakaz budowy nowych obiektów kubaturowych (§ 13 ust. 5 pkt 7 uchwały). Skarżący uważają, że realizacja ustaleń miejscowego planu w postaci budowy farmy elektrowni wiatrowych spowoduje konieczność wyprowadzenia się skarżących i ich dzieci ze wsi K., z uwagi na brak możliwości zamieszkiwania w bezpośrednim sąsiedztwie farmy wiatrowej. Sąd I instancji wywiódł, że z załącznika nr ... do zaskarżonej uchwały wynika, iż na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wyznaczono 7 terenów lokalizacji elektrowni wiatrowych, które oznaczono symbolem EW. Znajdują się one w następujących odległościach od działki skarżących: 2EW - 1200 m, 3EW - 1000 m, 4EW - 1200 m, 5EW - 800 m, 6EW - 800 m, 7EW - 1200 m, 8EW - 1400 m. Po pierwsze zatem, Sąd nie podzielił stanowiska skarżących, że zmiana przeznaczenia powyższych nieruchomości wpływa bezpośrednio na możliwość wykorzystywania przez skarżących należącej do niej nieruchomości. W nawiązaniu do przepisu art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., Sąd wskazał, że skarżący nie wskazali przepisu szczególnego, co do którego treści został naruszony ich aktualny, obiektywnie istniejący w dacie wejścia w życie zaskarżonego aktu, bądź najpóźniej w dacie złożenia skargi interes prawny lub uprawnienie przez zmianę przeznaczenia terenu działek oznaczonych symbolem EW względem działki skarżących. Sąd podkreślił, że istotne znaczenia w sprawie ma kwestia ewentualnego oddziaływania kwestionowanych przez skarżących elektrowni wiatrowych na zdrowie i życie ludzi. Przed uchwaleniem miejscowego planu sporządzono "Prognozę oddziaływania na środowisko" 2012 r. W rozdziale 10 pt. "Oddziaływania na zdrowie i życie ludzi" wskazano, że "(...) Rezerw terenowych pod urządzenie energetyki wiatrowej (emitującej hałas) nie lokalizuje się w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy i stałego przebywania ludzi", "(...) Posiłkując się kryteriami dotyczącymi stanowisk pracy stwierdzono, że praca elektrowni wiatrowych nie stanowi źródła infradźwięków o poziomach mogących zagrozić zdrowiu ludzi szczególnie, że elektrownie wiatrowe lokalizowane są w odległościach nie mniejszych niż 500 m od zabudowy zagrodowej". Dalej stwierdzono "(...) w przypadku projektowanej farmy wiatrowej poziom emitowanego hałasu w rejonie zabudowy zagrodowej nie będzie przekraczał 45dB. Można zatem stwierdzić, że na terenach zabudowy zagrodowej sąsiadującej bezpośrednio z analizowaną farmą, nie wystąpią warunki akustyczne stwarzające zagrożenie dla zdrowia". Sąd I instancji argumentował, że mając na uwadze odległości pomiędzy działką skarżących, nr ew. ..., a terenami, na których planowane są elektrownie wiatrowe wskazać należy, że są co najmniej dwukrotnie większe od tych, które wskazano w "Prognozie oddziaływania na środowisko". Zatem zdaniem Sądu, tereny, na których planowane są elektrownie wiatrowe nie oddziaływującą na nieruchomość skarżących. W konsekwencji, zmiana przeznaczenia terenu znajdującego się na terenie objętym planem, do którego skarżący nie posiadają tytułu prawnego - tylko wtedy skutkowałby naruszeniem aktualnego, indywidualnego, konkretnego, realnego interesu prawego, gdyby skarżący wykazali konkretne, realne naruszenie ich prawa w postaci uprawnień związanych z istniejącą zabudową lub prowadzoną budową na ich działce. Skarżący nie wykazali naruszenia konkretnych i realnych interesów prawnych związanych z istniejącą zabudową na ich działce, która by mogła z tego powodu być w jakiś sposób ograniczona w dalszym korzystaniu przez skarżących z prawa do zabudowy. Jednocześnie Sąd wskazał, że już w czasie obowiązywania zaskarżonej uchwały, Starosta K. wydał na wniosek skarżących decyzję z dnia 20 stycznia 2017 r. zatwierdzają projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku gospodarczego (odpis decyzji k. 66 akt sądowych). Po drugie, w przekonaniu Sądu, interesy prawne i uprawnienia skarżących nie mogą być naruszone przez zagrożenie jakie ich zdaniem stwarza zmiana przeznaczenia przedmiotowych działek polegająca na wyznaczeniu terenów lokalizacji elektrowni wiatrowych, a to przez konieczność wyprowadzenia się skarżących i ich dzieci ze wsi K., z uwagi na brak możliwości zamieszkiwania w bezpośrednim sąsiedztwie farmy wiatrowej. W ocenie Sądu, ten zakres wywodu skarżących posiada wymiar całkowicie hipotetyczny, abstrakcyjny i nie jest związany z żadnym interesem prawnym i nie znajduje się pod ochroną art. 101 u.s.g. Wojewódzki Sąd Administracyjny wywiódł, że w przedmiotowej sprawie skarżący nie wykazali, aby na skutek uchwalenia planu ich sytuacja prawna uległa pogorszeniu, a ich interes prawny lub uprawnienie ograniczone. Zdaniem Sądu słuszne jest stanowisko Rady Gminy, że wskazywanie jako dodatkowego umocowania dla interesu prawnego skarżących art. 15 ust. 10 obowiązującej od 16 lipca 2016 r. ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2016 r., poz.961), który uprawnia właścicieli oraz użytkowników wieczystych nieruchomości znajdujących się na obszarze wyznaczonym zgodnie z art. 7 do zaskarżania planów miejscowych, o których mowa w art. 7 pkt. 1 ustawy, do sądu administracyjnego jest nieuzasadnione. Powyższy przepis przyznaje bowiem prawo zaskarżenia do sądu administracyjnego planu miejscowego, jednakże uchwalonego po dniu wejścia w życie ustawy wiatrakowej. Zgodnie z art. 15 ust. 2 przepisów przejściowych ustawy "plany miejscowe obowiązujące w dniu wejścia ustawy zachowują moc". Jednocześnie ustawodawca w art. 15 ust. 3 ustawy nakazał organom wydającym pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowych oraz organom prowadzącym postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach badanie czy przedsięwzięcie spełnia wymogi w zakresie odległości ustalone w art. 4 ustawy, co determinuje wydanie decyzji. Odrzucając skargę ze względu na brak naruszenia interesu prawnego skarżących, Sąd nie dokonywał merytorycznej oceny postanowień zaskarżonego planu (nie badał kwestii jego zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym). Ocena taka mogłaby bowiem być dopiero konsekwencją pozytywnej weryfikacji legitymacji skarżących w przedmiotowym postępowaniu (por. wyrok NSA z dnia 22 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 2638/16). W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., odrzucił skargę. W skardze kasacyjnej M. N. i Ł. N. zaskarżył powyższe postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisu art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.) w związku z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 21 i 64 Konstytucji RP oraz art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego, przez odmowę uznania interesu prawnego skarżących do zaskarżenia uchwały Rady Gminy K. z dnia 3 grudnia 2013 r., a w konsekwencji do odrzucenia skargi W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że źródłem interesu prawnego skarżących w zaskarżeniu uchwały są przepisy o ochronie własności i innych praw rzeczowych, zawarte przede wszystkim w przepisach art. 21 i art. 64 Konstytucji RP oraz art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego. Skarżący ponad wszelką wątpliwość są właścicielami nieruchomości znajdujących się w obszarze opracowania miejscowego planu o pow. 35,86 ha, częściowo zabudowanych, a w przeważającej większości użytkowanych rolniczo, co zostało wykazane w skardze. W skardze podniesiono również, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego reguluje kwestie związane z przeznaczeniem i zagospodarowaniem nieruchomości. Ze swej istoty ingeruje on i "narusza" prawo własności, które jest prawem o charakterze rzeczowym, bezwzględnie obowiązującym. Zdaniem skarżących, istotne znaczenie ma również to, że charakter planowanej inwestycji polegającej na budowie 8 elektrowni wiatrowych i położenie budynku mieszkalnego skarżących względem obszaru objętego tą inwestycją (najbliższe z nich to 5EW i 6 EW w odległości ok. 800 m) wskazuje, że nastąpi znaczne pogorszenie warunków korzystania z nieruchomości z uwagi na narażenie na ponadnormatywny hałas i inne immisje związane z tym przedsięwzięciem. Powoływane się przez Sąd I instancji na sporządzoną w 2012 r. "Prognozę oddziaływania na środowisko", która stwierdza, że w przypadku projektowanej farmy wiatrowej poziom emitowanego hałasu nie będzie przekraczał 45 dB jest o tyle błędne, że dla tej inwestycji na etapie sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie przeprowadzono pełnej analizy akustycznej, która w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami prawa i metodyką pomiarową wskazywałaby na możliwe zasięgi oddziaływania akustycznego przedsięwzięcia. Taką analizę sporządza się dopiero na etapie decyzji o środowiskowych uwarunkowanych, która dla inwestycji do tej pory nie została wydana. Postępowanie w tej sprawie zostało zawieszone na etapie postępowania przed organem I instancji, tj. wójtem gminy K.. W ocenie skarżących, znaczenie w tej sprawie ma również to, że nieruchomości skarżących znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonej przez przepis art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Dla tej inwestycji minimalna odległość od zabudowy mieszkaniowej musi wynosić 1.760 m, tak więc zdaniem skarżących posiadają oni indywidualny i konkretny interes prawny z mocy przepisów tej ustawy umożliwiający im ochronę swojej własności przed zlokalizowaniem przedsięwzięcia zagrażającego zdrowiu w bezpośrednim sąsiedztwie ich nieruchomości. W dacie złożenia skargi (28 lipca 2016 r.) nowe przepisy ustawy z dnia 20 maja 2016 r. już obowiązywały i Sąd I instancji powinien je wziąć pod uwagę przy ocenie interesu prawnego skarżących, nawet jeżeli uznał, iż w tej konkretnej sprawie przepis art. 15 ust. 10 tej ustawy nie ma bezpośredniego zastosowania. Jest to o tyle ważne, że sądy administracyjne zgodnie uznają, że legitymacji do zaskarżenia uchwały w sprawie miejscowego planu nie pozbawia nawet fakt położenia nieruchomości poza obszarem objętym planem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego i będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia zarzutów tej skargi. Kryterium "naruszenia interesu prawnego", na którym oparta jest legitymacja do wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy oznacza, że akt ten musi naruszać interes prawny skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 1996 r., sygn. akt II SA 74/96, ONSA 1997, z. 2, poz. 89). W orzecznictwie przyjmuje się, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej – por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 1984 r., sygn. akt I SA 1748/83. Tak jednak, jak w postępowaniu administracyjnym interes ten musi być wywodzony przede wszystkim z przepisów prawa materialnego, to w postępowaniu sądowoadministracyjnym, może być on oparty także o przepisy prawa procesowego lub ustrojowego. Ze skargą może więc wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże "związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej" (B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2003, s. 424). Innymi słowy rzecz ujmując, osoba nie mająca interesu prawnego nie może poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego. Według art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 446), zw. dalej: "u.s.g.", każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Ustawodawca wskazuje tutaj na naruszenie "interesu prawnego lub uprawnienia". Musi zatem istnieć związek przyczynowy między treścią uchwały a naruszonym interesem prawnym lub uprawnieniem. Zawarte w przepisie określenie "interesu prawnego" lub "uprawnienia" nie może być traktowane alternatywnie. Pojęcie bowiem interesu prawnego obejmuje także posiadanie uprawnienia i odrębne traktowanie tych pojęć byłoby błędne (W. Kisiel [w:] P. Chmielnicki (red.), Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, Warszawa 2013, s. 979). Przypomnieć należy, że jak wskazali sami skarżący są oni współwłaścicielami nieruchomości gruntowych, w przeważającej większości gruntów ornych na terenie gminy K., miejscowość K. o łącznej powierzchni 35,86 ha. Zabudowania mieszkalne skarżących znajdują się na działce o nr ewid. ..., KW nr ... objętych ustaleniami miejscowego planu, jako obszar 15R. W sprawie nie jest również kwestionowane, że dla terenu oznaczonego symbolem 15R miejscowy plan wskazuje w § 13 ust. 5 pkt 1 jako podstawowe przeznaczenie tereny rolnicze. W skardze kasacyjnej skarżący podnieśli naruszenie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 21 i 64 Konstytucji RP oraz art. 140 i 144 k.c. Skarżący upatrują naruszenia swojego interesu prawnego w oddziaływaniu inwestycji jaka może zostać zrealizowane w oparciu o założenia wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. dopuszczenia możliwości budowy farmy elektrowni wiatrowych w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości zamieszkałej przez skarżących, co w ocenie skarżących ingeruje bezpośrednio w ich prawo własności ze względu na znaczne pogorszenie warunków korzystania z nieruchomości z uwagi na narażenie na ponadnormatywny hałas i inne immisje związane z tym przedsięwzięciem. Skarżący upatrują zatem naruszenia swojego interesu prawnego w immisjach, które oddziaływać będą na nieruchomość stanowiącą ich własność naruszając ich uprawnienia wynikające z prawa własności (art. 140 k.c.) oraz prawa sąsiedzkiego (art. 144 k.c.). Wskazane przez skarżących przepisy Kodeksu cywilnego, statuują prawo skarżącego do korzystania z ich własności zgodnie z społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uprawnienia te w żaden sposób nie zostały ograniczone ustaleniami zaskarżonej uchwały. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z samego faktu sąsiedztwa z terenami przeznaczonymi pod elektrownię wiatrową nie można wywieść, że zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżących chroniony konkretną normą prawa materialnego. Przedmiotowa uchwała nie będzie wpływać na możliwość korzystania przez skarżących z przysługujących im praw do nieruchomości. Nie będzie również wpływać na prawny sposób zagospodarowania tej nieruchomości, gdyż zaskarżona uchwała nie zawiera żadnych zakazów czy nakazów, których adresatem byliby skarżący. W § 13 ust. 1 pkt 1 uchwała Rady Gminy K. z dnia 3 grudnia 2013 r., Nr ... stanowi, iż w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazano, że dla terenu oznaczonego symbolem 1EW ustala się przeznaczenie podstawowe: tereny elektroenergetyki wiatrowej – elektrownia wiatrowa wraz z urządzeniami i obiektami obsługującymi, drogę dojazdową, placem manewrowym, zatoką postojową i łukami zjazdowymi. W pkt 2 ww. paragrafu wskazano, że przeznaczenie dopuszczalne to: lokalizacja liniowych urządzeń nadziemnych i podziemnych infrastruktury technicznej, związanych z funkcjonowaniem elektrowni wiatrowych wraz ze stacjami transformatorowymi lub rozdzielczymi. Zgodnie z pkt 10 § 13 szczegółowa lokalizacja elektrowni wiatrowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą w obrębie terenu EW nastąpi na etapie sporządzenia projektu budowlanego, przy zachowaniu nieprzekraczalnej linii zabudowy, zgodnie z rysunkiem planu. Stosownie do art. 140 k.c., w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Treścią prawa własności jest uprawnienie do korzystania z rzeczy oraz uprawnienie do rozporządzania rzeczą, przy czym na korzystanie z rzeczy składa się m.in. uprawnienie do posiadania rzeczy oraz do używania rzeczy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący wnosząc skargę nie wykazali, że zaskarżona uchwała narusza prawo i jednocześnie negatywnie wpływa na ich sytuację prawną, tj. pozbawia ich pewnych uprawnień, czy też uniemożliwia ich realizację. Artykuł 144 stanowi, że właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. W związku z rozważaniami przeprowadzonymi powyżej nie można również przyjąć, że w realiach niniejszej sprawy zapisy uchwały te warunki naruszają. Tym samym nie naruszono również konstytucyjnej zasady ochrony własności (art. 21 i 64 Konstytucji RP). Odnosząc się do argumentacji skargi kasacyjnej zmierzającej do wywiedzenia legitymacji skarżących do wniesienia skargi na uchwałę Rady Gminy K. z dnia 3 grudnia 2013 r., Nr ... w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z przepisów ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wejście w życie z dniem 16 lipca 2016 r. powoływanej przez skarżących ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych stanowi gwarancję interesu prawnego skarżących w ewentualnym postępowaniach w przedmiocie pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej (środowiskowych uwarunkowań, lokalizacji elektrowni wiatrowej). Należy bowiem zwrócić uwagę na treść art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, z którego wynika, że jeżeli w planie miejscowym obowiązującym w dniu wejścia w życie tej ustawy przewiduje się lokalizację elektrowni wiatrowej, organ administracji architektoniczno-budowlanej odmawia wydania pozwolenia na budowę, a organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, jeżeli ta inwestycja nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 4. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, odległość, w której mogą być lokalizowane i budowane: 1) elektrownia wiatrowa - od budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, oraz 2) budynek mieszkalny albo budynek o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa - od elektrowni wiatrowej - jest równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej). Przepisy te nie mogą jednak stanowić podstawy do wywodzenia interesu prawnego w skardze złożonej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. na uchwałę Rady Gminy K. z dnia 3 grudnia 2013 r., gdyż uchwała ta nie wywołuje zmiany w sytuacji prawnej skarżących, poprzez ograniczenie istniejącego w dacie podejmowania uchwały konkretnego uprawnienia. Zaskarżony plan miejscowy wyznacza zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenów przeznaczonych pod elektrownie wskazując jednocześnie, że realizację przedsięwzięcia warunkuje się zachowaniem procedur określonych w przepisach odrębnych. Powyższe oznacza, że zaskarżona uchwała nie wywołała zmiany w sytuacji prawnej skarżących, poprzez ograniczenie istniejącego w dacie podejmowania uchwały konkretnego uprawnienia. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty za nieusprawiedliwione i na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.