II SA/Rz 1786/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Paweł Zaborniak /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi Prokuratora Regionalnego w Rzeszowie na uchwałę Rady Miasta Rzeszowa z dnia 22 grudnia 2015 r. nr XX/440/2015 w przedmiocie zasad i trybu przyznawania, wstrzymywania i cofania stypendiów sportowych I. stwierdza nieważność załącznika do zaskarżonej uchwały w zakresie § 1 ust. 1, § 2 pkt 1, 3, 4, 5 i 6, § 6 ust. 1, § 7 ust. 4, § 9 ust. 1 pkt 3; w pozostałym zakresie skargę oddala. Przedmiotem skargi Prokuratora Regionalnego w Rzeszowie jest uchwała Rady Miasta Rzeszowa z dnia 22 grudnia 2015 r. nr XX/440/2015 w sprawie zasad i trybu przyznawania, wstrzymywania i cofania stypendiów sportowych podjęta na podstawie art. 7 ust. 1, pkt 10, art. 18 ust. 2 pkt 15 i art. 40 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1515, dalej "u.s.g."), art. 31 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2010 r. Nr 127 , poz. 857 ze zm., dalej "u.o s.") Jak wskazano w uzasadnieniu uchwały, jej podjęcie było następstwem uprzedniego podjęcia przez Gminę Miasto Rzeszów w drodze uchwały Rady Miasta Rzeszowa z dnia 7 lipca 2015 r. nr XIII/236/2015 dokumentu pn.: "Strategia Rozwoju Sportu Miasta Rzeszowa do 2020 r.", co uzasadnia wdrażanie zapisów i rekomendacji zawartych w ww. dokumencie który wyróżnia m. in. 11 kluczowych dyscyplin dla miasta Rzeszowa którym w perspektywie najbliższych kilku lat niezbędne jest udzielenia szczególnego wsparcia. Prokurator Regionalny w Rzeszowie w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w części dotyczącej § 1 uchwały i § 1 ust. 1 i 2, § 2, § 3, § 6, § 7 ust. 4 i § 9 załącznika nr 1 do uchwały. Zaskarżonej uchwale zarzucił: 1. w części dotyczącej § 1 uchwały, § 1 ust. 1 i 2, § 2, § 3, § 6 i § 9 załącznika nr 1 do uchwały istotne naruszenie art. 31 ust. 1 i 3 u.os., polegające na wykroczeniu poza delegację ustawową oraz naruszenie zasady konstytucyjnej ujętej w art. 32 Konstytucji RP, 2. w części dotyczącej § 7 załącznika nr 1 istotne naruszenie art. 104 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej "k.p.a.") przez przyjęcie, że Prezydent Miasta Rzeszowa załatwia sprawy o stypendia sportowe w drodze zarządzenia. W uzasadnieniu skarżący przytoczył przepis art. 31 u.os. stanowiący dla organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego podstawę prawną do określenia w drodze uchwały szczegółowych zasad i trybu przyznawania i pozbawiania oraz rodzajów i wysokości stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień dla osób fizycznych i trenerów, biorąc pod uwagę znacznie danego sportu dla jednostek samorządu oraz osiągnięty wynik sportowy. Analiza uchwały w ocenie skarżącego prowadzi do wniosku, że Rada Miasta znacznie wyszła poza ustanowione w ten sposób upoważnienie ustawowe. Już w § 1 uchwały określono zasady, nie tylko przyznawania i cofania stypendiów sportowych, ale także ich wstrzymania. W załączniku nr 1 w § 9 określono zasady wstrzymywania stypendiów, chociaż kwestia ta wykracza poza upoważnienie ustawowe określone w art. 31 u.os. W § 1 ust. 1 i 2 załącznika wpisano, że stypendia przyznaje się zawodnikom reprezentującym rzeszowskie kluby sportowe, także w dyscyplinach olimpijskich i paraolimpijskich. W § 2 załącznika do uchwały wskazano, że stypendium może otrzymać zawodnik, który spełnia określone przez Radę warunki, w tym m. in. przynależność przez określony czas do klubu sportowego działającego na terenie Rzeszowa, w dyscyplinach określonych ogólnie ze wskazaniem kategorii wiekowych, wyników sportowych, klas rozgrywkowych, górnej granicy wieku i pozostawanie uczniem lub studentem. Także te warunki wychodzą poza upoważnienie ustawowe, a dodatkowo naruszają zasadę równego traktowania opisaną w art. 32 Konstytucji RP. W § 3 załącznika do uchwały wprowadzono stypendium olimpijskie i paraolimpijskie przyznawane po spełnieniu warunków określonych w § 2 załącznika, którego wady wskazano wyżej. W § 6 załącznika powtórzono wymóg przynależności do klubu przyznając mu prawo do zgłoszenia kandydatów, co zamyka drogę do podejmowania starań o stypendium innym organizacjom i osobom fizycznym, co także sprzeciwia się zasadzie równości i wychodzi poza upoważnienie ustawowe. Przepis ten zawiera także zapis dotyczący umowy zawieranej ze stypendystą i wiąże się z wadliwym zapisem § 7 ust. 4 załącznika. Mowa tam, że Prezydent Miasta Rzeszowa w drodze zarządzenia zatwierdza przedłożoną listę stypendystów sportowych. Tymczasem sprawa przyznania jak i odmowy przyznania, a także pozbawienia stypendium z pewnością jest indywidualną sprawa administracyjną, która zgodnie z przepisem art. 104 § 1 i § 2 k.p.a. winna być rozstrzygnięta w drodze decyzji administracyjnej, co pozwoliłoby na kontrolę instancyjną i sądowo-administracyjną. Przepis ten jest więc sprzeczny z zasadami postępowania administracyjnego. Powyższe naruszenia prawa uzasadniają uchylenie uchwały w części wskazanej w zarzutach. Rada Miasta Rzeszowa w imieniu której działał Prezydent Miasta Rzeszowa w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. W pierwszej kolejności organ nadmienił, że zaskarżona uchwała nie była kwestionowana przez organy nadzoru, tj. Wojewodę Podkarpackiego i Regionalną Izbę Obrachunkową w Rzeszowie i jako akt prawa miejscowego została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Podkarpackiego (2015.poz.4532). Odnosząc się do zarzutów skargi organ wyjaśnił, że argumentacja a maiori ad minus prowadzi do wniosku, iż w kompetencji ustawowej organu stanowiącego, polegającej na całościowym określeniu zasad przyznawania i pozbawiania (cofania) stypendiów, przyznanej mu przez art. 31 u.os. mieści się również uprawnienie do określenia zasad wstrzymywania stypendiów. Jeżeli organ uprawniony jest do ustalania zasad pozbawiania stypendium, to tym bardziej może ustalić warunki czasowego ich wstrzymania np. w okresie nałożenia kary dyscyplinarnej (jak w § 9 ust. 1 zaskarżonej uchwały). Wstrzymanie stypendium stanowi niejako czynność pośrednią pomiędzy przyznaniem a całkowitym pobawieniem stypendium, a więc mieszczącą się w zakresie kompetencji określonych w art. 31 u.os. Art. 31 ust. 1 u.os. jako beneficjentów stypendiów, wskazuje ogólną kategorię osób fizycznych, nie zawężając jej wyłącznie do zawodników. Niemniej jednak z treści tego przepisu, przewidującego, iż osoba fizyczna może uzyskać stypendium za osiągnięty wynik sportowy, należy wyinterpretować, że w zasadzie ustawodawca zalicza do tej kategorii wyłącznie osoby biorące bezpośrednio udział we współzawodnictwie sportowym, które zakończy się uzyskaniem określonego wyniku sportowego. U podstaw tego współzawodnictwa znajdują się kluby sportowe. Ustawodawca formułując zapis art. 31 ust. 3 u.os. daje możliwość doprecyzowania przez samorządy szczegółowych zasad oraz trybu przyznawania i pozbawiania stypendiów sportowych, według znaczenia danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągniętego wyniku sportowego. Dokonany w zaskarżonej uchwale podział kwoty stypendium, co do jego wysokości, jest w ocenie organu stanowiącego, odzwierciedleniem rangi danego sportu i wyniku sportowego dla społeczności Miasta Rzeszowa. Organ nie podzielił stanowiska przyjętego w skardze, iż sprawa przyznania stypendium powinna być rozstrzygnięta w drodze decyzji administracyjnej. Przy takim założeniu, kompetencja do wydawania decyzji przez Prezydenta Miasta wynikałaby z uchwały Rady Miasta, a nie z przepisu o randze ustawowej. Żaden bowiem przepis ustawy, w tym ustawy o sporcie, nie przyznaje organowi wykonawczemu jednostki samorządu terytorialnego kompetencji do wydawania decyzji administracyjnej w zakresie stypendiów sportowych, nie ustala trybu i organu odwoławczego od domniemanych decyzji. Jeżeli, w myśl art. 31 u.os., do kompetencji organu stanowiącego należy ustanowienie trybu przyznania stypendiów, to Rada Miasta władna była uchwalić, iż podstawą wypłaty stypendium jest umowa ze stypendystą (§ 6 ust. 2 uchwały). Zarządzenie Prezydenta Miasta Rzeszowa, o którym mowa w § 7 ust. 4 uchwały, w zatwierdza jedynie listę stypendystów i w istocie ma charakter budżetowy. Zarządzenie to stanowi podstawę do wyasygnowania odpowiedniej kwoty w budżecie Miasta, z przeznaczeniem na stypendia sportowe w danym roku budżetowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718; zwana dalej p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Z uwagi na przedmiot skargi wniesionej przez Prokuratora, przypomnieć należy, iż na mocy art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na uchwałę, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 tej ustawy, stwierdza nieważność uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. Przepis powyższy stosować należy wraz z art. 91 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem. W myśl art. 91 ust. 4 u.s.g., w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, a ogranicza się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Oznacza to, że tylko w przypadku istotnego naruszenia prawa, sąd administracyjny uprawniony jest do stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. Innymi słowy, naruszenie prawa o charakterze nieistotnym nie może skutkować stwierdzeniem nieważności kontrolowanej uchwały. Rzecznik Praw Obywatelskich, a także prokurator zwolnieni są przed wniesieniem skargi nie tylko od wyczerpania środków zaskarżenia jakie przysługiwałyby stronie postępowania administracyjnego, ale także od zastosowania środka równorzędnego, jeżeli idzie o możliwość uruchomienia sądowej kontroli aktu administracyjnego, tj. wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa (tak NSA w wyroku z dnia 24 listopada 2005 r., I OSK 1065/06, LEX). Ponieważ skarga Prokuratora spełnia wymogi formalne określone zarówno w p.p.s.a., jak również w u.s.g., WSA mógł odnieść się w sposób merytoryczny do wyrażonych w niej zarzutów. Skarga Prokuratora jest skargą zasadną, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty zostały przez WSA uwzględnione. Prawną możliwość udzielania przez jednostki samorządu terytorialnego stypendiów oraz nagród i wyróżnień dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe przewidziano w ustawie z 25 czerwca 2010 r. o sporcie (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 176, z późn. zm.). Otóż art. 31 ust. 1 tej ustawy stanowi: Jednostki samorządu terytorialnego mogą ustanawiać i finansować okresowe stypendia sportowe oraz nagrody i wyróżnienia dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe. Z kolei w myśl art. 31 ust. 3 organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego określa, w drodze uchwały, szczegółowe zasady, tryb przyznawania i pozbawiania oraz rodzaje i wysokość stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień, o których mowa w ust. 1 i 2 biorąc pod uwagę znaczenie danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego i osiągnięty wynik sportowy. Uchwała Rady wykonująca w.w upoważnienie zawiera przepisy powszechnie obowiązujące gdyż adresatami swych unormowań czyni jednostki niezależne od aparatu gminy, tj. osoby uprawiające sport w rozumieniu art. 2 ustawy o sporcie. Akty prawa miejscowego wydane z przekroczeniem granic upoważnienia ustawowego są w sposób oczywisty niezgodne z art. 94 Konstytucji RP, który stanowi : Organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. Jako sprzeczny z zasadą państwa prawnego wyrażoną w art. 2, 7 Konstytucji RP, uznać należy akt podustawowy w tym akt prawa miejscowego, nie znajdujący pokrycia w granicach ustawowego upoważnienia do jego stanowienia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtowało się jednolite stanowisko, iż na podstawie wyżej przytoczonej regulacji ustawy o sporcie, rada gminy nie może zawężać ustawowego katalogu podmiotów upoważnionych do otrzymania stypendiów sportowych wyłącznie do osób, które są członkami klubów sportowych. Jedynymi kryteriami ustalania zasad przyznawania stypendiów są : znaczenie danego sportu dla jednostki samorządowej oraz osiągnięty wynik sportowy (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 30 czerwca 2016 r., sygn. III SA/Gd 303/16, CBOSA). W tym względzie podkreśla się także, że dyscyplina sportu ważna dla gminy może być uprawiana przez osoby fizyczne osiągające we współzawodnictwie określone wyniki zarówno w ramach klubu sportowego działającego na terenie gminy, jak również poza klubem działającym na terenie gminy (por. wyrok WSA w Olsztynie z 12 stycznia 2017 r., sygn. II SA/Ol 1382/16, CBOSA). Sąd akceptując te słuszne poglądy orzecznictwa dodatkowo zauważa, iż rada gminy nie może przyznawać stypendiów klubowych, gdyż taka możliwość została wyraźnie zastrzeżona mocą art. 5 ustawy o sporcie dla klubowego sportowego, a w istocie do tego sprowadza się ograniczenie prawa do stypendium do osób reprezentujących kluby sportowe. O stypendium sportowe w świetle art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie może ubiegać się każdy członek wspólnoty samorządowej niezależnie od tego czy zajmuje się sportem jako zawodnik klubu czy w sposób indywidulany. Sportem są wszak wszelkie formy aktywności fizycznej, niezależnie od tego czy osoba uprawiająca sport czyni to w ramach klubu (osoby prawnej) czy też poza nim. Tak więc uzależnienie prawa do stypendium od przynależności do klubu sportowego działającego na obszarze gminy nie mieści się w granicach upoważnienia ustawowego do stanowienia uchwały, a w konsekwencji istotnie narusza art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie jak również art. 94 Konstytucji RP, który wyznacza standardy stanowienia przez organy jednostek samorządu terytorialnego aktów prawa miejscowego. Co więcej, dokonanie przez radnych nieprzewidzianego ustawą rozróżnienia osób uprawnionych do stypendium sportowego, jest postacią naruszenia konstytucyjnej zasady równości znajdującą wyraźne zakotwiczenie w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Dlatego WSA zobligowany był uznać, że wszystkie postanowienia zaskarżonej uchwały, które zawężają prawo do stypendium sportowego do osób uprawiających sporty w ramach klubu sportowego, za przepisy istotnie naruszające wyżej przytoczone regulacje, a w rezultacie nieważne z mocy prawa – art. 91 ust. 1 u.s.g. Do tych regulacji uchwały zaliczają się : - § 1 ust. 1 załącznika do uchwały, ponieważ definiuje stypendium sportowe wyłącznie jako stypendium przysługujące zawodnikom reprezentującym kluby sportowe na terenie Miasta Rzeszowa, - § 2 pkt 1 załącznika do uchwały, ponieważ jako warunek uzyskania stypendium uznaje członkostwo zawodnika w klubie sportowym działającym na terenie Miasta Rzeszowa, - § 6 ust. 1 załącznika do uchwały, ponieważ zawęża prawo zgłaszania kandydatów do stypendium przez kluby sportowe działające na terenie Miasta Rzeszowa, - § 9 ust. 1 pkt 3 załącznika do uchwały, ponieważ pozwala na wstrzymanie przez Prezydenta Miasta Rzeszowa z urzędu lub na wniosek klubu sportowego w przypadku zmiany klubu przez zawodnika na działający poza terenem Gminy Miasto Rzeszów. Sąd z przyczyn wyżej podanych uznał także za konieczne stwierdzenie nieważności § 2 załącznika do uchwały w zakresie jego pkt 3, 4, 5 i 6. Otóż wskazane punkty § 2 załącznika do uchwały wyznaczają warunki uzyskania stypendium sportowego w postaci : wywiązywania się z podstawowych obowiązków sportowca, przestrzegania obowiązujących norm społecznych, uzyskania pozytywnej opinii Polskiego Związku sportowego, Wojewódzkiego Związku sportowego lub okręgowego Związku sportowego, nie ukończenia 26 roku życia, uczenia się w szkole lub uczelni wyższej. Nie budzi wątpliwości WSA, iż tak skonstruowane warunki uzyskania prawa do stypendium, nie mieszczą się w granicach upoważnienia ustawowego, które pozwalają na kierowanie się jedynie takimi kryteriami jak znaczenie danego sportu dla jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy. Nie znajdujące umocowania w tych właśnie kryteriach przesłanki nabycia prawa do stypendium jak te które zostały wymienione w skontrolowanym § 2 pkt 3, 4, 5, 6 załącznika do uchwały, stanowią wyraźne wyjście poza granice obszaru upoważnienia do stanowienia prawa miejscowego, jakie wyznacza treść art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie. Sąd za w pełni zasadne uznał stanowisko Prokuratora, iż zarówno przyznanie stypendium sportowego, jak i odmowa jego przyznania następować winno w drodze decyzji administracyjnej. Otóż stosownie do art. 1 pkt 1 k.p.a. przepisy tej ustawy stosuje się do postępowania przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych. W myśl zaś art. 104 § 1 i § 2 k.p.a. organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. Sprawa przyznania stypendium sportowego dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe na podstawie przepisu aktu prawa miejscowego wydanego na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie stanowi sprawę indywidualną gdyż dotyczącą ściśle określonej osoby oraz wiążących się z tą osobą okoliczności faktycznych. Sąd podziela stanowisko doktryny prawa administracyjnego, iż na gruncie art. 1 pkt 1 k.p.a. wykładanego w świetle zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) każda sprawa, w której organ administracji publicznej dokonuje władczej konkretyzacji uprawnień lub obowiązków jednostki, jest rozstrzygana w drodze decyzji administracyjnej. Chodzi tu o sytuację, w której spełnione zostały trzy przesłanki. Po pierwsze, organ administracji publicznej stosuje normę prawa materialnego znajdującą oparcie w przepisach prawa powszechnie obowiązującego. Po drugie, norma ta nie kształtuje stosunku materialnoprawnego bezpośrednio, w sposób niewymagający autorytatywnej konkretyzacji. Po trzecie, norma ta nie wskazuje innej niż decyzja prawnej formy działania administracji jako właściwej do zastosowania w tej sprawie (por. B. Adamiak, Zagadnienie domniemania decyzji administracyjnej (w:) Podmioty administracji i prawne formy ich działania. Studia i materiały z konferencji jubileuszowej Profesora Eugeniusza Ochendowskiego, Toruń 2005 r., s. 17–18). Powyższe warunki dla przyjęcia zasady domniemania załatwienia sprawy indywidulanej w formie decyzji administracyjnej zostały na spełnione gruncie art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie. Dlatego rozstrzygnięcie o przyznaniu lub o odmowie przyznania konkretnej osobie stypendium finansowanego ze środków publicznych na podstawie przepisów prawa miejscowego powinno przybierać postać aktu administracyjnego mającego cechy decyzji administracyjnej z wszystkimi konsekwencjami tego poglądu. Z tych przyczyn, należało podzielić zarzut skargi podnoszący istotne naruszenie przez Radę przepisu art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie w związku z art. 1 pkt 1 i art. 104 § 1 K.p.a. w wyniku przyjęcia w § 7 ust. 4 załącznika do uchwały, takiej formy rozstrzygania o prawie do stypendium, która nie odpowiada decyzji administracyjnej. Przyjęcie formy zarządzenia, którym Prezydent Miasta Rzeszowa ma zatwierdzać przedłożoną mu listę stypendystów z całą pewnością nie stanowi aktu indywidulanego jakim jest decyzja administracyjna, gdyż obejmuje wszystkich wytypowanych przez komisje stypendialną kandydatów. Decyzja administracyjna, jest władczym aktem konkretyzacji indywidualnych praw lub obowiązków jednostki, stąd zarządzenie Prezydenta o jakim mowa w kwestionowanym § 7 ust. 4 załącznika do uchwały nie odpowiada pojęciu decyzji administracyjnej na gruncie przepisów K.p.a. Na marginesie należy dodać, że nie wzbudzają wątpliwości natury prawnej, te rozwiązania uchwały, które dopuszczają formę umowy cywilnoprawnej jako podstawy realizacji prawa do stypendium sportowego. Takie rozwiązania są przewidziane w systemie prawa czego przykładem mogą być przepisy ustawy o pomocy społecznej dotyczące zawierania i wykonywania kontraktów socjalnych pomiędzy organem pomocy społecznej a podmiotem ubiegającym się o świadczenie przyznawane na podstawie tej ustawy. WSA za zgodne z prawem uznał kwestionowane przez Prokuratora przepisy uchwały przewidujące możliwość wstrzymania wypłaty stypendium jak również przyznania stypendium sportowego w formie stypendium olimpijskiego. Skład orzekający podzielił stanowisko Organu, oparte na wnioskowaniu a maiori ad minus, że skoro w zakresie dopuszczalnego ustawą działania rady mieści się kompetencja do określania zasad pozbawiania prawa do stypendium, to tym bardziej w tych granicach mieszczą się stanowione przez radę przepisy o wstrzymywaniu stypendiów sportowych. Ponadto określone w przepisach uchwały prawo do ubiegania się o stypendium olimpijskie odpowiada delegacji ustawowej, która wyraźnie przewiduje kompetencje rady do ustalania rodzajów stypendiów sportowych. Innymi słowy, legalnym w świetle art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie rodzajem stypendium sportowego jest stypendium olimpijskie, zwłaszcza że zostało wyróżnione przez Radę Miasta jako wyraz uznania wspólnoty samorządowej zarówno dla Igrzysk Olimpijskich jak i Paraolimpijskich. W tym stanie Sąd po dokonaniu oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały stwierdził jej nieważność na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. w zakresie wskazanym w sentencji wyroku. W pozostałym zakresie, WSA nie dopatrzył się form nielegalności aktu skutkujących koniecznością stwierdzenia jego nieważności.