I FSK 1776/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Pęk (sprawozdawca), Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia WSA del. Bożena Dziełak, Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2020 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 1709/16 w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 31 marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na rzecz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrok Sądu I instancji. 1.1. Wyrokiem z 10 kwietnia 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 1709/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej skarżąca spółka) na postanowienie Ministra Finansów z 31 marca 2016 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej. 2. Wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. 2.1. We wniosku o wydanie interpretacji skarżąca spółka podała, że jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT. Wyjaśniła, że jest operatorem telefonii komórkowej i świadczy m.in. usługi telekomunikacyjne oraz dostarcza i sprzedaje sprzęt niezbędny w celu korzystania z usług telekomunikacyjnych, w tym sprzęt klasyfikowany do pozycji 28a-28c załącznika nr 11 do ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., poz. 1054 ze zm.) dalej ustawa o VAT. Skarżąca spółka podkreśliła, że kieruje swoją ofertę zarówno do podmiotów będących podatnikami VAT czynnymi, jak i do podmiotów niebędących podatnikami VAT czynnymi. W zakresie swojej działalności składa oferty w ramach postępowań o udzielenie zamówień publicznych na świadczenie usługi telefonii komórkowej wraz z dostawą telefonów komórkowych. W związku z dostawą telefonów komórkowych przedmiotem dostawy (razem z telefonami) są też akcesoria: kable USB, zestawy słuchawkowe oraz ładowarki samochodowe. Postępowania te mogą być prowadzone na podstawie art. 99 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 907 ze zm.) zwana dalej ustawa – Prawo zamówień publicznych. 2.2. Skarżąca spółka podała następnie, że efektem rozstrzygnięcia postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, w ramach którego złoży ofertę, będzie zawarcie umowy ramowej w rozumieniu art. 2 pkt 9a ustawy – Prawo zamówień publicznych, na podstawie której będą mogły być zawierane umowy wykonawcze (składane zamówienia). Zaznaczyła, że niekiedy ze względu na specyfikę zamawiającego (np. gminy), poszczególne umowy wykonawcze (zamówienia) mogą być realizowane przez jednostki organizacyjne/jednostki budżetowe zamawiającego, które nie posiadają odrębnej osobowości prawnej. Niemniej jednak zarówno stroną umowy ramowej, jak i zamówień (umów wykonawczych) udzielanych na jej podstawie będzie każdorazowo zamawiający, który będzie posiadał status podatnika VAT czynnego. Skarżąca spółka zaznaczyła, że z umowy ramowej (względnie załączników do niej) stanowiącej element Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia, będzie wynikała przewidywana (szacowana) ilość sztuk telefonów, jakie zamierza nabyć zamawiający i w zestawieniu z cenami telefonów proponowanymi przez oferentów, przewidywana wartość telefonów, jakie zamierza nabyć zamawiający, przekroczy wartość 20.000 zł netto. 2.3. Na tle tak przedstawionego stanu faktycznego skarżąca spółka zdała następujące pytania: 1. Czy w przypadku zawarcia umowy ramowej dokonywanie dostaw telefonów komórkowych z akcesoriami (kabel USB, ładowarka samochodowa, zestawy słuchawkowe), na podstawie odrębnych umów wykonawczych (zamówień), będzie podlegało dyspozycji art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT w związku z art. 17 ust. 1c ustawy o VAT, a w konsekwencji począwszy od pierwszej dostawy tych towarów, zastosowanie będzie miał mechanizm odwrotnego obciążenia VAT? 2. W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie postawione w punkcie pierwszym, czy wybór oferty nie będzie prowadził do powstania u skarżącej spółki obowiązku podatkowego, zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług, który to powstanie u zamawiającego, a w konsekwencji skarżąca spółka w trybie art. 91 ust. 3a ustawy – Prawo zamówień publicznych, zobowiązana będzie o tym fakcie poinformować zamawiającego, przez złożenie stosownego oświadczenia, wskazując nazwę (rodzaj) towaru, których dostawa będzie prowadzić do jego powstania, oraz wskazując ich wartość bez kwoty podatku? 2.4. Ponieważ w ocenie Ministra Finansów wniosek skarżącej spółki nie spełniał wymogów formalnych, na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015r., poz. 613 ze zm.) dalej Ordynacja podatkowa, wezwano skarżącą spółkę do uzupełnienia wniosku – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. 2.5. Postanowieniem z 19 lutego 2016 r. Minister Finansów, pozostawił wniosek bez rozpoznania. W uzasadnieniu wyjaśnił, że skarżąca spółka w wyznaczonym terminie uzupełniła wniosek, jednakże w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2, został on uzupełniony nienależycie. W odpowiedzi na wezwanie nie wyjaśniono bowiem jednoznacznie, czy przedstawione we wniosku pytania odnoszą się do sytuacji, kiedy to w ramach umowy ramowej, umowy wykonawcze (zamówienia) będą realizowane przez jednostki organizacyjne/jednostki budżetowe zamawiającego (gminy), które nie posiadają odrębnej osobowości prawnej. Co więcej skarżąca spółka nie wskazała, czy jednostki organizacyjne/jednostki budżetowe zamawiającego są zarejestrowanymi podatnikami VAT czynnymi w rozumieniu ustawy, czy dla jednostek organizacyjnych/jednostek budżetowych zamawiającego będzie wystawiała faktury oraz czy kwota dostaw towarów/zestawów, wymienionych w poz. 28a-28c załącznika nr 11 do ustawy o VAT dla jednostek organizacyjnych/jednostek budżetowych zamawiającego przekroczy kwotę 20 000 zł netto. 2.6. Postanowieniem z 31 marca 2016 r. Minister Finansów, po rozpoznaniu zażalenia skarżącej spółki utrzymał w mocy powyższe postanowienie. W uzasadnieniu przyjął, że skarżąca spółka nie przedstawiła we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oraz w odpowiedzi na wezwanie, jednoznacznie zdarzenia przyszłego niezbędnego do wydania interpretacji podatkowej. Podkreślił, że w związku brakiem wyjaśnienia statusu jednostek budżetowych/organizacyjnych/ pomocniczych oraz okoliczności realizacji dostaw nie mógł udzielić odpowiedzi na przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji pytania, bowiem złożone uzupełnienie, wbrew twierdzeniu skarżącej spółki, nie pozwalało określić, czy będzie ona realizowała dostawy towarów na rzecz jednostek organizacyjnych/jednostek budżetowych. 3. Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. 3.1. Skarżąca spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 3.2. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: 3.2.1. art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 14g § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej, przez jego błędne stosowanie; 3.2.2. art. 217 § 2, art. 121 § 1 oraz art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej, przez działanie niebudzące zaufania do organów podatkowych w postaci braku uzasadnienia prawnego oraz przez działanie niezasadnie wydłużające okres uzyskiwania interpretacji indywidualnej. 3.3. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie w całości i podtrzymał dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w postanowieniu. 4. Wyrok i uzasadnienie Sądu I instancji. 4.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wyjaśnił w uzasadnieniu, że Minister Finansów prawidłowo przyjął, że stan faktyczny przedstawiony przez skarżącą spółkę nie był wystarczający do jednoznacznej kwalifikacji podatkowoprawnej skutków jego zaistnienia. 4.2. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że zasadne było stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, z którego wynikało, że aby przesądzić, czy mechanizm odwróconego obciążenia ma zastosowanie, należy określić zakres jednolitej transakcji. Wskazał, że niewyjaśnienie statusu jednostek, na rzecz których realizowane będą zamówienia przesądził o tym, że stan faktyczny nie został przedstawiony wyczerpująco. Skarżąca spółka nie wskazała, czy umowy wykonawcze (zamówienia) będą realizowane przez jednostki organizacyjne/jednostki budżetowe zamawiającego (gminy), które nie posiadają odrębnej osobowości prawnej. Zabrakło też informacji, czy jednostki organizacyjne/jednostki budżetowe zamawiającego są zarejestrowanymi podatnikami VAT czynnymi w rozumieniu ustawy, czy faktycznymi nabywcami i odbiorcami towarów/zestawów wymienionych w poz. 28a-28c załącznika nr 11 do ustawy będą jednostki organizacyjne/jednostki budżetowe zamawiającego i czy to dla nich jako faktycznych nabywców skarżąca spółka będzie wystawiała faktury. W rezultacie, na podstawie opisu przedstawionego przez skarżącą spółkę, nie można było stwierdzić, czy kwota dostaw towarów/zestawów wymienionych w poz. 28a-28c załącznika nr 11 do ustawy dla jednostek organizacyjnych/jednostek budżetowych zamawiającego przekroczy kwotę 20 000 zł netto. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji przyjął, że nie były zasadne zarzuty naruszenia art. 14g § 1 w związku z § 3 Ordynacji podatkowej. 5. Skarga kasacyjna. 5.1. Od powyższego wyroku skarżąca spółka złożyła skargę kasacyjną, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. 5.2. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), zwana dalej "ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 5.2.1. art. 146 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 233 § 1 pkt 1 i art. 14g § 1 oraz § 3 Ordynacji podatkowej, przez niewłaściwe zastosowanie, tj. niezastosowanie art. 146 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i nieuchylenie postanowienia, mimo że w zaskarżonym postanowieniu dokonano błędnej interpretacji oraz niezasadnego zastosowania art. 14g § 1 w związku z § 3 Ordynacji podatkowej, 5.2.2. art. 146 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 14h, art. 217 § 2, art. 121 § 1 i art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej, przez niewłaściwe zastosowanie, tj. niezastosowanie art. 146 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i nieuchylenie indywidualnej interpretacji, mimo że wbrew dyspozycji art. 14h, art. 217 § 2, art. 121 § 1 i art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej wydając postanowienie postąpił wbrew brzmieniu przepisów, 5.2.3. art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a mianowicie: faktyczne niewyjaśnienie i nieuzasadnienie przyjętego stanowiska, nie odniesienie się do argumentów przedstawionych w skardze, niepodjęcie próby wykazania nietrafności argumentów przedstawionych w skardze oraz brak jakiejkolwiek analizy prawnej w kwestiach zasadniczych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. 5.3. Minister Finansów nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną. 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. 6.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 6.2. Ocena zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej sprowadzała się do odpowiedzi na pytanie, czy skarżąca spółka, składając wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, wyczerpująco przedstawiła zaistniały stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) oraz stanowisko własne w rozumieniu 14b § 3 Ordynacji podatkowej oraz czy zasadne było skierowane do niej wezwanie o uzupełnienie przedstawionego stanu faktycznego i czy skarżąca spółka udzieliła pełnej odpowiedzi na to wezwanie. 6.3. Odnotować w punkcie wyjścia należy, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Stosownie natomiast do art. 14h Ordynacji podatkowej w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio m.in. przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 165a oraz art. 169 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, a nadto przepisy rozdziału 6 działu IV tej ustawy. Zgodnie ze stosowanym odpowiednio art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, jeżeli wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia (art. 14b § 3 lub 3a Ordynacji podatkowej). 6.3. Przewidziany przez art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej wymóg wyczerpującego przedstawienia we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz stanowiska własnego realizuje się przez podanie wszystkich jego elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. To wnioskodawca zakreśla we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej ramy stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, które są uwzględniane przy ocenie stanowiska własnego w interpretacji indywidualnej wydanej na podstawie art. 14c Ordynacji podatkowej. W ocenie tej można uwzględnić tylko to co przedstawi wnioskodawca, który powinien podać nie tylko informacje uważane przez niego za niezbędne, lecz także te wszystkie dane, które obiektywnie są konieczne do sformułowania prawidłowej oceny prawnej, w świetle mających być przedmiotem interpretacji przepisów prawa podatkowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 stycznia 2018 r., sygn. akt I FSK 498/16, dostępny w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA). 6.4 Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji skarżąca spółka wniosła o udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy w przypadku zawarcia umowy ramowej dokonywanie dostaw telefonów komórkowych z akcesoriami na podstawie odrębnych umów wykonawczych (zamówień), będzie podlegało dyspozycji art. 17 ust. 1 pkt 7 w związku z art. 17 ust. 1 c ustawy o VAT. Zadała w związku z tym pytanie, czy począwszy od pierwszej dostawy tych towarów zastosowanie będzie miał mechanizm odwrotnego obciążenia VAT oraz czy wybór jej oferty, w następstwie czego będą dokonywane dostawy towarów wymienionych w poz. 28 b załącznika nr 11 do ustawy, nie będzie prowadził do powstania u niej obowiązku podatkowego. 6.5. Minister Finansów analizując przedstawiony przez skarżącą spółkę we wniosku stan faktyczny ustalił, że dla udzielenia odpowiedzi na pytanie nr 2, niezbędne jest jednoznaczne wskazanie przez kogo będą realizowane umowy wykonawcze (zamówienia), kto będzie faktycznym nabywcą towarów, czy będą to jednostki organizacyjne/jednostki budżetowe zamawiającego i czy dla tych podmiotów, jako faktycznych nabywców będą wystawiane faktury oraz czy kwota dostaw dostarczanych towarów przekroczy kwotę 20.000 zł. Po wezwaniu do uzupełnienia wniosku, skarżąca spółka wskazała, "że stroną umowy ramowej, jak i zamówień będzie każdorazowo zamawiający, który będzie posiadał status podatnika VAT czynnego. Przykładowo jeśli zamawiającym będzie Miasto S. [...], zarówno stroną umowy ramowej, jak i zamówień udzielanych na jej podstawie będzie każdorazowo Miasto S. [...] bez względu na to, że dostawy będą realizowane do jednostek pomocniczych miast, które nie posiadają odrębnej osobowości prawnej, czy też innych jednostek nieposiadających odrębnej osobowości prawnej/jednostek budżetowych miasta S. [...], takich jak np. Straż Miejska, Zarząd Dróg Miejskich, Zarząd Miejskich Inwestycji Drogowych". Jak wynika z powyższego udzielona odpowiedź nie była jednoznaczna, o czym świadczyłby chociażby użyty przez skarżącą spółkę zwrot "przykładowo", z czego można było wyprowadzić uprawniony wniosek, że mogą w obrębie przedstawionego zagadnienia występować również inne podmioty o bliżej nieokreślonym statusie podatkowym. 6.6. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentowano, że pozostawiając wniosek o wydanie interpretacji bez rozpoznania Minister Finansów "(...) niezasadnie ukuł tezę, zgodnie z którą brak wyjaśnienia statusu jednostek budżetowych/organizacyjnych/pomocniczych, które nie są stroną umowy ramowej ani umów wykonawczych (zamówień) stanowi o niejasności, nieprecyzyjności stanu faktycznego" oraz że nie można zgodzić się z tezą, że "(...) Wnioskodawca nie odpowiedział jednoznacznie na pytanie czy umowy wykonawcze są realizowane przez jednostki budżetowe/organizacyjne/pomocnicze". Odnotować w związku z tym należy, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej doprecyzowano przedstawiony we wniosku stan faktyczny oraz stanowisko własne prezentowane przez skarżącą spółkę. Takie "doprecyzowanie" na etapie skargi kasacyjnej nie mogło jednak odnieść pożądanego rezultatu. Dla oceny zgodności z prawem interpretacji indywidualnej miarodajny jest bowiem stan faktyczny i stanowisko własne prezentowane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej lub w uzupełnieniu tego wniosku. W tym kontekście podkreślić trzeba, że wydając zaskarżone postanowienie Minister Finansów prawidłowo przyjął, co trafnie zaakceptował Sąd pierwszej instancji, że stan faktyczny przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji oraz treść udzielonej odpowiedzi na wezwanie o uzupełnienie tego stanu faktycznego, nie były na tyle precyzyjne, że możliwa była ocena stanowiska własnego zajętego przez skarżącą spółką. Wskazać bowiem należy, że w rozpoznawanej sprawie zastosowanie mogły mieć przepisy ustawy o VAT, a dokładnie obowiązujący w dacie złożenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej art. 17 ust. 1 pkt 7 w związku z art. 17 ust. 1 c ustawy o VAT, które jednoznacznie wskazują warunki jakim powinna odpowiadać transakcja aby zostać uznana za jednolitą transakcję gospodarczą i stanowić podstawę do zastosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia VAT. Przedmiotem wykładni nie mogły być natomiast przepisy ustawy – Prawo zamówień publicznych. Reasumując; wskazać należy, że prawidłowo przyjął organ interpretacyjny, a w ślad za nim Sąd pierwszej instancji, że stan faktyczny oraz stanowisko własne zajęte we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie zostały przedstawione w sposób wyczerpujący (art. 14 § 2 i 3. Ordynacji podatkowej) i nie pozwalały na wydanie interpretacji zgodnie z art. 14 c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Z tych względów wezwanie o uzupełnienie istotnych informacji koniecznych do wydania indywidualnej interpretacji było w pełni uzasadnione. Brak zaś należytej precyzji w udzieleniu pełnej informacji, skutkował zastosowaniem art. 14g § 1 i 3 w związku z art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej. Tym samym zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazane w pkt 5.2.1. i 5.2.2. skargi kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie. 6.7. Nie mógł także doprowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej i do uchylenia zaskarżonego wyroku podniesiony w pkt 5.2.3. skargi kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przypomnieć należy, że na gruncie uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 9/09 (opubl. ONSAiWSA z 2010 r. z. 3, poz. 39) przyjmuje się, że art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną tylko wtedy, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ponadto, aby zarzut taki mógł stanowić samodzielną podstawę skargi kasacyjnej, wskazana wada uzasadnienia musi być na tyle istotna, że uniemożliwia kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku. Taka sytuacja nie występuje w rozpoznawanej skardze kasacyjnej, gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia warunki wymienione w art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku wskazał podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia. Ustosunkował się także do argumentów skarżącej spółki, a także należycie uzasadnił stanowisko zaprezentowane w sprawie. To zaś, że skarżąca spółka nie zgadzała się z przyjętą w nim oceną zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia nie mogło stanowić podstawy do postawienia skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. 6.8. Z podanych wyżej względów, wobec braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 209 w związku z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. ----------------------- 2