VII SA/Wa 978/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Nowak, sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), Protokolant ref. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi E.P. i A. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r. znak [...],[...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Uzasadnienie. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. znak [...],[...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania E.P. i A. P., reprezentowanych przez pełnomocnika, od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...] WINB") z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], wydanej w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając ww. decyzję, GINB przywołał następujący stan sprawy. [...] WINB decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PINB w Z. z dnia [...] marca 2014 r., nr [...], którą organ ten uchylił własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...], udzielającą pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego, wybudowanego na działkach nr ewid. [...],[...],[...], położonych w K., przy ul. [...] i odmówił E. i A. P. udzielenia pozwolenia na użytkowanie wielorodzinnego budynku mieszkalnego przy ul. [...] w K., gm. A., na ww. działkach. Z ww. decyzją [...] WINB z dnia [...] lipca 2015 r. nie zgodzili się E. P. i A.P., składając w ustawowym terminie odwołanie do GINB. Orzekając w przedmiocie odwołania państwa P., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zważył, co następuje. Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego, stanowiącym wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej, zawartej w art. 16 k.p.a. Zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności decyzji musi być oczywiste. Organ nie orzeka zatem co do istoty sprawy rozstrzygniętej badaną decyzją, lecz jako organ kasacyjny w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy. Badając decyzję w postępowaniu nadzorczym organ zobligowany jest sprawdzić, czy nie zachodzi jakakolwiek przesłanka wymieniona w art. 156 § 1 k.p.a., obligująca organ do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. GINB stwierdził, że [...] WINB decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., poprawnie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PINB w Z. z dnia [...] marca 2014 r. Analiza akt sprawy nie wykazała bowiem, aby ww. decyzja była obarczona którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W ustalonym stanie faktycznym sprawy niespornym jest, że Burmistrz Gminy A. decyzją z dnia [...] grudnia 1999 r., nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił E. i A. P. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego (15 lokali mieszkalnych), przyłączy wodno-kanalizacyjnych. szamb, przyłącza energetycznego i przyłącza gazowego na działkach nr ewid. [...],[...] i [...] w K.. W dniu [...] września 2008 r. do PINB w Z. wpłynął wniosek A. P. i E.P., którym wystąpiono o udzielenie pozwolenia na użytkowanie ww. budynku mieszkalnego wielorodzinnego, PINB w Z. decyzją z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...], odmówił udzielenia pozwolenia na użytkowanie ww. budynku. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...],[...] WINB utrzymał w mocy ww. decyzję. Następnie, decyzją z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...], PINB zobowiązał inwestorów do sporządzenia i przedłożenia w terminie do dnia [...] maja 2009 r., projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych przy realizacji budynku, w sposób istotny odbiegający od ustaleń projektu budowlanego, zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia [...] grudnia 1999 r. W związku z wszczęciem przez PINB postępowania naprawczego Starosta [...], decyzją z dnia [...] maja 2009 r., nr [...], uchylił z urzędu decyzję Burmistrza Gminy A. z dnia [...] grudnia 1999 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku. Przy pismach z dnia [...] marca 2009 r. i z dnia [...] marca 2009 r. A. P. złożył w PINB projekty budowlane zamienne dla ww. budynku mieszkalnego. Po przeanalizowaniu przedłożonej dokumentacji PINB decyzją z dnia [...] września 2009 r., nr [...], odmówił zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego budynku z uwagi na to, że nie uwzględniał on warunków wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym znajduje się budynek. [...] WINB, decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...], uchylił decyzję organu powiatowego z dnia [...] września 2009 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, nakazując ponowne i dokładnie przeanalizowane kwestii zgodności obiektu z przepisami o planowaniu przestrzennym oraz sprawdzenie przedłożonego projektu budowlanego w zakresie dokonanych przez inwestora zmian. Ponownie rozpatrując sprawę, PINB decyzją z dnia [...] maja 2010 r., nr [...], odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...],[...] WINB po raz kolejny uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], PINB zatwierdził projekt budowlany zamienny planu zagospodarowania terenu działek nr ewid. [...],[...],[...] położonych w m. K. przy ul. [...] i udzielił E.P. i A. P. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych w zakresie zagospodarowania działki, wg. zamiennego projektu budowlanego - z obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...],[...] WINB uchylił ww. decyzję z dnia [...] listopada 2010 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, wskazując że projekt budowlany powinien być zatwierdzony w stosunku do całego zamierzenia inwestycyjnego, a nie tylko w części dotyczącej zagospodarowania terenu działek, na których zlokalizowana jest przedmiotowa inwestycja. Mając na uwadze wskazania [...] WINB zawarte w ww. decyzji, PINB decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...], zatwierdził projekt budowlany zamienny ww. budynku mieszkalnego wielorodzinnego, udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych i nałożył obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie ww. budynku. [...] WINB. decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...], utrzymał w mocy ww. decyzję PINB r. Powyższa decyzja [...] WINB z dnia [...] kwietnia 2011 r., została zaskarżona do WSA w Łodzi, który wyrokiem z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Łd 646/11, uchylił tą decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję PINB w Z. z dnia [...] stycznia 2011 r. W ww. wyroku Sąd wskazał, że organ prowadząc postępowanie naprawcze powinien przede wszystkim przeanalizować zgodność zrealizowanej inwestycji z przepisami obowiązującymi w dacie legalizacji, w tym przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny | odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto wskazano na nieścisłości znajdujące się w projekcie budowlanym zamiennym, uniemożliwiające określenie, w jakiej części inwestycji zostały dokonane zmiany i na czym one polegały. NSA wyrokiem z dnia 8 listopada 2013 r., sygn. I akt II OSK 1290/12, oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Łodzi, uznając zaprezentowane w nim stanowisko za słuszne. Zanim zapadły ww. wyroki, PINB decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...], udzielił E. P. i A. P. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego zrealizowanego na działkach nr ewid. [...],[...],[...] położonych w m. K. przy ul. [...] oraz określił termin na dokończenie robót budowlanych, związanych ze zmianą sposobu utwardzenia terenu i parkingów z kostki betonowej na kraty ekofix 1 kat. C na podsypce piaskowej do dnia [...] lipca 2011 r. Mając na uwadze zapadłe w przedmiotowej sprawie wyroki, PINB postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...], wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...], z uwagi na wystąpienie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt. 8 k.p.a. Po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, organ powiatowy decyzją z dnia [...] marca 2014 r., nr [...], na podstawie art. 151 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 148 § 1 pkt. 8 k.p.a. uchylił własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2011 r., wydaną w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie i orzekł o odmowie udzielenia E. P. i A.P. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego zlokalizowanego w m. K. przy ul. [...]. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt. 8 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. la W uzasadnieniu decyzji PINB wyjaśnił, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2011 r., o pozwoleniu na użytkowanie została wydana w oparciu o decyzję z dnia [...] stycznia 2011 r., którą na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane m.in. nałożono obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie byłoby w przedmiotowej sprawie niemożliwe bez uprzedniego wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego kontrolowanego budynku - na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane i dlatego spełniona została przesłanka z art. 145 § 1 pkt. 8 k.p.a. i konieczne było uchylenie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Jak wskazał organ, aby móc mówić o związku pomiędzy decyzjami, o których stanowi art. 145 § 1 pkt. 8 k.p.a., należy wykazać, że są one od siebie zależne, tzn. jedna decyzja stanowi podstawę wydania drugiej, przy czym wydanie tej drugiej decyzji nie będzie możliwe bez wcześniejszego wydania decyzji została pierwszej. W rozpoznawanej sprawie decyzja o pozwoleniu na użytkowanie oparta była na wcześniejszej decyzji, wydanej na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, zatwierdzającej projekt budowlany zamienny i zobowiązującej inwestora do uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W skład pojęcia "w oparciu" użytego w art. 145 § i pkt. 8 k.p.a. wchodzą związki wynikające wprost z prawa materialnego (zależność decyzji o pozwoleniu na użytkowanie od decyzji o zatwierdzeń i projektu budowlanego zamiennego i pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych). Zgodnie z art. 51 ust. 4 ustawy z Prawo budowlane po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt. 3, i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Z momentem ostatecznego wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji, wydanej na podstawie ww. przepisu, który obliguje inwestora do uzyskania po zakończeniu budowy decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, powstaje podstawa do wznowienia postępowania w sprawie wydanego pozwolenia na użytkowanie obiektu. Decyzja wydana postawie art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane każdorazowo zobowiązuje inwestora do uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, która jest końcowym etapem procesu inwestycyjnego, mającym na celu sprawdzenie zgodności inwestycji z przepisami prawa i funkcjonującą w obrocie prawnym decyzją zatwierdzającą projekt budowlany. W sytuacji, gdy uchylono decyzję udzielającą pozwolenie na wznowienie robót budowlanych (analogicznie do sytuacji, w której uchylono pozwolenie na budowę) organ nadzoru budowlanego nie może wydać pozwolenia na użytkowanie. Ścisły związek decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny i decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie, ich wzajemna relacja i umiejscowienie w procesie inwestycyjnym, wskazują, że wyeliminowanie decyzji kończącej wcześniejszy etap skutkuje koniecznością weryfikacji decyzji zapadłej jako zwieńczenie procesu budowlanego. Eliminacja z obrotu pierwszej z nich obliguje do wznowienia postępowania w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie i w konsekwencji jego uchylenia z uwagi na zmieniony stan sprawy. Zasadnie zatem – w ocenie GINB - [...] WINB odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PINB z dnia [...] marca 2014 r., gdyż brak było podstaw do uznania, aby kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja obarczona był którąkolwiek z wad wyliczonych w art. 156 § 1 k.p.a. Badana decyzja została bowiem wydana przez właściwy organ, na podstawie właściwego przepisu prawa i bez rażącego naruszenia prawa, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do stron postępowania, była wykonalna w dniu jej wydania, a jej wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. W złożonym odwołaniu pełnomocnik pp. P. wskazywał, że decyzja PINB jest wadliwa z uwagi na to, że nie są oni już inwestorami w/w inwestycji budowlanej, gdyż wskutek wcześniejszego dopuszczenia wybudowanego budynku wielorodzinnego przez organy budowlane do użytkowania, przenieśli własność nieruchomości na poszczególnych nabywców lokali w niej się znajdującej, a z uwagi na powyższe decyzja o pozwoleniu na użytkowanie nabyła tym samym odrębnego bytu prawnego, wywołującego własne skutki prawne. W ocenie GINB, zarzuty odwołania nie zasługiwały na uwzględnienie. Zgodnie ze stanowiskiem organu, inwestorami w dalszym ciągu pozostają E. P. i A.P., ponieważ kontrolowany budynek został przez nich wybudowany i to na nich spoczywają obowiązki inwestora. Wystąpili oni zarówno o pozwolenie na budowę jak i o pozwolenie na użytkowanie i to do nich - jako inwestorów - zostały skierowane: decyzja o pozwoleniu na budowę oraz decyzja o pozwoleniu na użytkowanie. Z akt sprawy nie wynika, aby decyzja z dnia [...] stycznia 2011 r. zatwierdzająca projekt budowlany zamienny, została przeniesiona na inne osoby zgodnie z art. 40 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Ponadto skierowanie do pp. P. decyzji PINB z dnia [...] marca 2014 r., jest konsekwencją ich wcześniejszych działań, w wyniku których wszczęte zostało postępowanie naprawcze zakończone decyzją wydaną na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, zobowiązującą inwestorów – E.P. i A. P. - do uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Działania inwestorów doprowadziły do sytuacji, w której niemożliwe stało się udzielenie pozwolenia na użytkowanie, z uwagi na wybudowanie obiektu niezgodnie z warunkami pozwolenia na budowę. Obowiązki związane z przekazaniem obiektu do użytkowania spoczywają na inwestorze, wymienionym w decyzji o pozwoleniu na budowę (ewentualnie w decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny), jako głównym uczestniku procesu inwestycyjnego. Mając na uwadze powyższe nie można było uznać, aby skierowanie decyzji wydanej w wyniku wznowienia do pp. P. stanowiło wadę, określoną w art. 156 § 1 pkt. 4 k.p.a. Z tą decyzją GINB nie zgodzili się skarżący, którzy – reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika – pismem datowanym na [...] marca 2016 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r., zaskarżając ją w całości i zarzucając jej naruszenie prawa procesowego "w szczególności" 1) art. 156 § 1 pkt. 4) k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy decyzja PINB z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] skierowana została do osób, które w dacie jej wydania nie były stronami w sprawie pozwolenia na użytkowanie budynku z uwagi na utratę przymiotu inwestora; 2) art. 156 § 1 pkt. 2) k.p.a. w zw. z art. 16 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy decyzją PINB z dnia [...] marca 2011 r., nr [...], wycofano z obrotu prawnego decyzje PINB z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...], która wywołała już skutki prawne, co sianowi przejaw rażącego naruszenia prawa; 3) art. 7, art. 8, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego z naruszeniem zasad proceduralnych, w tym w szczególności zasady działania w sposób budzący zaufanie do organów administracji publicznej, co w konsekwencji spowodowało, iż organ wydał decyzję bez wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegającego na zaniechaniu wnikliwej weryfikacji przez organ zasadności wydania przez PINB decyzji z dnia [...] marca 2014r. nr [...], w oparciu o art. 151 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 148 § 1 pkt. 8) k.p.a., w sytuacji gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, stanowiący swej istocie ciąg orzeczeń organów administracji oraz sądów administracyjnych w sprawie inwestycji przy ul. [...] w miejscowości K. wskazywał, iż pomiędzy wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi sygn. akt: II SA/Łd 646/11 oraz wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2013r., a wydaną uprzednio przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z., decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...], na podstawie której udzielił ówczesnemu inwestorowi pozwolenia na użytkowanie nieruchomości brak jest związku, o którym mowa w treści art. 148 § 1 pkt. 8 k.p.a. z uwagi na zaistniałe w dacie obowiązywania w/w decyzji o pozwoleniu na użytkowanie wyodrębnienie lokali z nieruchomości przy ul. [...] oraz przeniesienie ich własności. Skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016r., ewentualnie o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji [...] WINB nr [...] z dnia [...] lipca 2015r. – obu w całości, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając skargę, pełnomocnik skarżących wyjaśnił, że pomimo przedstawionego przez skarżących stanowiska w sprawie oraz wyraźnego wskazania, że nie są już inwestorami w/w inwestycji budowlanej, gdyż wskutek wcześniejszego dopuszczenia wybudowanego budynku wielorodzinnego przez organy budowlane do użytkowania, przenieśli własność nieruchomości na poszczególnych nabywców lokali w niej się znajdującej, GINB przyjął, podobnie jak [...] WINB, że fakt ten pozostaje bez znaczenia dla postępowania wznowieniowego oraz możliwości wydania obecnie w stosunku do skarżących decyzji odmawiającej udzielenia im pozwolenia na użytkowanie budynku, którego nie są już właścicielami, ani też co do którego nie posiadają praw do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. GINB przyjął bowiem, iż mimo wyodrębnienia przez skarżących lokali na nieruchomości przy ul. [...] w miejscowości K. i przeniesienia ich własności w czasie obowiązywania ostatecznej decyzji PINB, udzielającej im pozwolenia na użytkowanie na osoby trzecie, skarżący nadal pozostają inwestorami obiektu, choć nie posiadają już do niego tytułu prawnego. W żaden jednak sposób GINB nie odniósł się do podnoszonych w treści odwołania zarzutów wynikających z definicji "prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane" określonej w art. 3 pkt. 11 ustawy Prawo budowlane. Wniosek skarżących zasługiwał w pełni na uwzględnienie m.in. z uwagi na skierowanie decyzji PINB do osób, które nie są już stronami w sprawie pozwolenia na użytkowanie budynku. W dniu [...] marca 2014r. E. i A. P. nie byli już bowiem ani użytkownikami ani też właścicielami nieruchomości wraz z budynkiem wybudowanej przy ul. [...] w K.. Przed wydaniem przedmiotowej decyzji lokale mieszkalne znajdujące się w wybudowanym budynku wielorodzinnym wraz z udziałami w gruncie zostały sprzedane i wydane obecnym właścicielom. Zgodzić należy się z organem I instancji, który wskazał, że w myśl przepisów prawa budowlanego (art. 59 ust. 7) stroną postępowania o pozwolenie na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. Prawdą jest także, że inwestorem inwestycji budowlanej przy ul. [...] w K. był A. P.. Zarówno PINB, jak i [...] WINB oraz GINB przeoczyli jednakże, że wraz z utratą przez A.P. uprawnień do dysponowania nieruchomością na cele budowlane utracił on także przymiot inwestora tej inwestycji budowlanej, gdyż prawo budowlane wymaga od inwestora, aby powodując wszczęcie procesu budowlanego, legitymował się prawem do dysponowania terenem na cele budowlane. Definicję określenia "prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane" zawiera art. 3 pkt. 11. Przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć posiadanie tytułu prawnego wynikającego z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Państwo P., w dniu wydania decyzji PINB z dnia [...] marca 2014r. nie posiadali tymczasem żadnego tytułu prawnego do nieruchomości przy ul. [...] w K.. Brak po ich stronie zatem przymiotu niezbędnego do tego by uznać ich w chwili obecnej za inwestora winien skutkować stwierdzeniem przez [...] WINB na podstawie art. 156 § 1 pkt. 4 k.p.a. nieważności decyzji PINB nr [...] z dnia [...] marca 2014 r., jako skierowanej do osób niebędących stroną postępowania. Decyzja powinna być bowiem skierowana do inwestora, którymi w dniu jej wydania skarżący z uwagi na powyższe już nie byli. Nie sposób zatem podzielić przedstawionej przez GINB argumentacji prawnej wskazującej na zasadną odmowę przez [...] WINB stwierdzenia nieważności decyzji PINB w Z. z dnia [...] marca 2014r. Wbrew twierdzeniom organu II instancji, zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i utrzymanej w mocy decyzji organu I instancji, PINB nie sprostał obowiązkowi udowodnienia zaistnienia wszystkich przesłanek zarówno pozytywnych, jak i negatywnych wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją tegoż organu z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...]. Brak było bowiem podstaw do przyjęcia, że decyzja ta była decyzją pochodną, a zarazem związaną z uchylonymi wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzjami zatwierdzającymi zmienny projekt budowlany. Pomiędzy decyzją organu administracji a inną decyzją lub orzeczeniem sądu musi bowiem istnieć związek przyczynowy, na który wskazuje zwrot "w oparciu" W ocenie pełnomocnika skarżących, po wydaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku skarżący na tej podstawie wyodrębnili lokale w nieruchomości i przenieśli ich własność. Decyzja o pozwoleniu na użytkowanie nabyła tym samym odrębnego bytu prawnego, wywołującego własne skutki prawne. Wydając zaskarżoną decyzję i badając zaistnienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt. 8) k.p.a. organy administracji publicznej obu instancji, okoliczności tej w żadnej mierze nie wzięły jednak pod uwagę przy ustaleniu, czy nie doprowadziła ona do zerwania związku pomiędzy decyzją zatwierdzającą projekt zamienny budowlany a decyzją o pozwoleniu na użytkowanie. W ocenie skarżących "wycofanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z obrotu prawnego decyzji, która wywołała już skutki prawne stanowi przejaw rażącego naruszenia prawa. Organ nadzoru budowlanego, mając bowiem na uwadze treść art. 16 k.p.a. winien kierować się w tej sytuacji trwałością decyzji ostatecznej. Na uwagę zasługuje przy tym fakt, że w obiegu prawnym znajduje się cały czas decyzja ostateczna ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji położonej na działkach w K.". Mimo postawienia przedmiotowych zarzutów już w odwołaniu od decyzji [...] WINB, w treści uzasadnienia decyzji GINB nie sposób odnaleźć pogłębionej analizy przedmiotowego problemu. W żadnej mierze GINB nie zbadał bowiem, czy w sprawie poza przyczyną nieważności z art. 156 § I pkt. 4 k.p.a., nie zachodzi także podnoszona w odwołaniu oraz wskazana powyżej przyczyna nieważności z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. W odpowiedzi na skargę, w piśmie z dnia [...] kwietnia 2016 r., GINB podtrzymał swoje stanowisko i wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że kontrolowana decyzja organu II instancji, jak również poprzedzająca ją decyzja oraz decyzja [...] WINB nie naruszają przepisów prawa procesowego, ani materialnego. Z tego powodu zarzuty skargi nie były uzasadnione i skarga podlegała oddaleniu. Na wstępie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnia, że postępowanie o stwierdzenie nieważności orzeczenia organu administracji publicznej, które zakończyło się kontrolowanymi w niniejszym postępowaniu decyzjami organów obu instancji, jest postępowaniem szczególnego rodzaju. Jego przedmiotem, a zarazem wyznacznikiem granic dopuszczalności badania, jest ustalenie, czy decyzja administracyjna jest obarczona którąkolwiek z wad, enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a więc, czy dana decyzja wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. W związku z tym, że skarżący zarzuca zaskarżonej decyzji naruszenie m.in. art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. (punkt 2 zarzutów skargi), wskazać należy, że tylko takie naruszenie prawa, które posiada obiektywnie – a nie subiektywnie – rażący charakter, pozwala na uznanie, że orzeczenie administracyjne powinno być uznane za nieważne i wyeliminowane z obrotu prawnego. Kwestie rażącego charakteru naruszenia prawa doczekały się tak w literaturze, jak i rzecznictwie sądów administracyjnych bogatego wyjaśnienia; nie powinny więc budzić wątpliwości. Jak podkreśla R. Kędziora w Komentarzu do kodeksu postępowania administracyjnego (kom. do art. 156), Wyd. 4, Warszawa 2014 r., w dokonywanej w literaturze i orzecznictwie wykładni pojęcia rażącego naruszenia prawa można wyodrębnić dwa zasadnicze kierunki. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie wyraźnej, niebudzącej wątpliwości interpretacyjnych normy prawa materialnego lub procesowego (tak też B. Adamiak, w komentarzu do art. 156 k.p.a. w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. 14, Warszawa 2016). O rażącym naruszeniu prawa można mówić wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność (tak słusznie NSA w wyroku z 17 kwietnia 1996 r., III SA 565/95, Biul. Skarb. 1997, Nr 2, s. 26). Jak ponadto słusznie wyjaśnił to NSA w wyroku z 26 maja 1989 r., IV SA 339/89, ONSA 1989, Nr 1, poz. 50 z komentarzem H. Starczewskiego, GAP 1989, Nr 24, s. 45), rażąco narusza prawo decyzja administracyjna, która została wydana wbrew jednoznacznemu zakazowi lub nakazowi wynikającemu z przepisów prawa materialnego. Zgodnie ze stanowiskiem R. Kędziory (op. cit.) "drugi sposób interpretacji pojęcia rażącego naruszenia prawa kładzie nacisk na ocenę skutków, jakie pociąga za sobą naruszenie prawa. W związku z tym za rażące może być uznane tylko takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności (por. A. Zieliński, O "rażącym" naruszeniu prawa, s. 104) . W wyr. z 6.9.1984 r. (II SA 737/84, GAP 1988, Nr 18, s. 45) NSA rozwinął argumentację powyższego stanowiska na tle przypadku wadliwego powołania w decyzji jej podstawy prawnej: "O tym, czy naruszenie prawa jest naruszeniem "rażącym" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 KPA decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie ono za sobą pociąga. Za " rażące" uznać należy mianowicie takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Nie ma tu natomiast rozstrzygającego znaczenia ani oczywistość naruszenia określonego przepisu prawnego, ani nawet charakter przepisu, który został naruszony. 2. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem, że naruszenie prawa polegające na powołaniu wadliwej podstawy prawnej ma charakter " rażący". Obowiązek powołania w decyzji jej podstawy wynika z art. 107 § 1 i 3 KPA, przy czym nie powinno budzić wątpliwości, że nie chodzi tu o jakąkolwiek podstawę prawną, a o podstawę prawidłową, to znaczy o podstawę rzeczywiście mającą zastosowanie w danej sprawie. Powołując podstawę wadliwą, organ administracji naruszył powyższe przepisy. Trudno byłoby jednak przyjąć, że w wyniku tego naruszenia powstały skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności". Ponadto, NSA w wyroku z dnia 21 października 1992 r. V SA 86/92 (ONSA 1993, Nr 1, poz. 23) wyjaśnił w sposób niebudzący wątpliwości, że "Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 KPA zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (...)". Zgodnie z - w pełni podzielanym przez tut. Sąd - wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 sierpnia 2016 r., VII SA/Wa 2822/15, "dla uznania, że wystąpiło kwalifikowane "naruszenie prawa", konieczne jest stwierdzenie jaki konkretny przepis został naruszony i wykazanie, iż miało ono charakter rażący. Nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące, nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki został naruszony. Nawet ustalenie faktu oczywistego naruszenia prawa nie przesądza jeszcze o uznaniu kwalifikowanego naruszenia prawa w sprawie, tj. takiego, które uzasadnia zastosowanie art. 156 § 1 pkt. 2 KPA. Nadto, o "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej". Na uwagę zasługuje stwierdzenie WSA w Warszawie, zawarte w cyt. wyżej fragmencie, że istotnym jest uznanie, iż stwierdzane naruszenie prawa ma mieć znacznie większą wagę, niż stabilność decyzji. Ten sam Sąd, w wyroku z dnia 6 lipca 2016 r., VII SA/Wa 2467/15, stwierdził także, że "nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące, nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki został naruszony. Nawet ustalenie faktu oczywistego naruszenia prawa nie przesądza jeszcze o uznaniu kwalifikowanego naruszenia prawa w sprawie, tj. takiego, które uzasadnia zastosowanie art. 156 § 1 pkt. 2 KPA Nadto, o "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej". Należy, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podkreślić, że Sąd – nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.) – kontroluje w niniejszej sprawie nie tylko decyzję organu II, ale również i I instancji, gdyż tylko w ten sposób może prawidłowo ocenić prawidłowość orzekania organów. Dokonując tej kontroli, Sąd bada, czy organa obu instancji prawidłowo załatwiły sprawę, rozstrzygając co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończąc sprawę w danej instancji - w rozumieniu art. 104 § 1 i § 2 k.p.a. Mając na uwadze zarzut 2 skargi, dotyczący naruszenia art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. w zw. z art. 16 k.p.a. – a poprawnie w § 1 tego artykułu - stwierdzić należy, że zarzut ten jest chybiony nie tylko w uwagi na powyżej przedstawioną charakterystykę nadzwyczajnego trybu postępowania, stanowiącego wyjątek od zasady stabilności decyzji administracyjnych. Otóż, w ocenie Sądu, zarzut ten jest chybiony również dlatego, że zgodnie z powołanym art. 16 § 1 k.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Ustawodawca wprowadził więc regułę trwałości decyzji administracyjnych, przewidując, że ich wzruszenie następuje wyłącznie w sytuacjach szczególnych. Skoro skarżący trafność podnoszonego w pkt. 2 skargi zarzutu uzasadniają wywołaniem skutków prawnych przez decyzję PINB z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] i z tego wywodzą "przejaw rażącego naruszenia prawa", to wyjaśnić należy, co następuje. Decyzja administracyjna kreuje oznaczoną w jej sentencji sferę uprawnień strony, będąc jednocześnie załatwieniem oznaczonej co do tożsamości sprawy – w granicach wniosku lub (w wypadku wszczęcia postępowania z urzędu) w granicach wyznaczonych przez podlegający ocenie prawnej organu stan faktyczny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, że skutek prawny decyzji PINB z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] polega wyłącznie na tym, że skarżący mogli rozpocząć użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego, wybudowanego na działkach nr ewid. [...],[...],[...], położonych w K., przy ul. [...] w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać go w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt. 1 - 7 Prawa budowlanego. Jak słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 16 marca 2011 r., II SA/Gl 1091/10 "W świetle art. 5 ust. 2, art. 71 czy art. 71a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) należy przyjąć, że rozumienie pojęcia "użytkowanie obiektu budowlanego", jest zbliżone do znacznie szerszego zakresowo cywilistycznego pojęcia. Należy przez to rozumieć wykorzystywanie obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, które nie musi mieć charakteru trwałego i pełnego". Nie jest natomiast skutkiem prawnym decyzji administracyjnej czynność prawna, dokonana przez stronę po wydaniu orzeczenia, polegająca na wyodrębnieniu własności lokalu lub sprzedaż odrębnej własności lokalu wraz z przypadającym udziałem w prawie własności gruntu. Taka czynność prawna jest bowiem skutkiem przysługującego sprzedającemu prawa własności gruntu i budynku, a więc jest przejawem władztwa nad rzeczą i należy do sfery uprawnień, określonych w art. 140 Kodeksu cywilnego (por. w tym zakresie G. Rudnicki, J. Rudnicka, St. Rudnicki komentarz do art. 140 k.c. w Kodeks cywilny. Komentarz. Tom 2. Własność i inne prawa rzeczowe, Wolters Kluwer, W-wa, 2016). To, że ustanowienie odrębnej własności lokalu może nastąpić dopiero po dopuszczeniu budynku do użytkowania, nie jest więc skutkiem decyzji administracyjnej, ale skonkretyzowaniem uprawnienia o charakterze cywilnym. Dlatego też zarzut ad. 2 skargi nie jest prawnie uzasadniony. Jak wynika z akt sprawy, na podstawie których Sąd orzeka, niewątpliwym jest fakt, że decyzja PINB z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], która organ ten na podstawie art. 151 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 148 § 1 pkt. 8 k.p.a. uchylił własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2011 r., wydaną w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie i orzekł o odmowie udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego zlokalizowanego w m. K. przy ul. [...] została skutecznie doręczona E. P.i A. P.. Uzasadniając zarzut ad. 1 skargi, pełnomocnik skarżących wskazuje, że stanowiło to rażące naruszenie prawa, gdyż skarżący nie byli w tej dacie właścicielami obiektu, a tym samym nie byli inwestorem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnia, że skarżący wadliwie sformułowali zarzut skargi. Wada polega na tym, że profesjonalny pełnomocnik skarżących nie wymienił żadnego przepisu prawa, który miałby zostać naruszony przez ww. doręczenie – ani w petitum, ani w uzasadnieniu skargi. Wskazany w zarzucie skargi art. 156 § 1 pkt. 4 k.p.a. określa jedynie skutek rażącego naruszenia prawa, ale aby skutecznie twierdzić o naruszeniu prawa, nakazującego zastosowanie art. 156 § 1 pkt. 4 k.p.a., należy prawo to dookreślić. Taki istotny brak w podnoszonym przez pełnomocnika skarżących zarzucie, zmusza więc Sąd do dokonania interpretacji, jaki to konkretny przepis prawa cogetnis miał na myśli pełnomocnik skarżących. Twierdzenia swe wywodzi pełnomocnik skarżących z faktu utraty - na skutek dokonanej czynności cywilnoprawnej - przez E. i A.P. prawa własności do gruntu i budynku (jego wyodrębnionych części), co (w ocenie tegoż pełnomocnika) pozbawiło pp. P. charakteru inwestora. Pogląd taki jest błędny, a jego podnoszenie dokonywane jest contra legem. Przepisy prawa budowlanego ściśle odróżniają właściciela od inwestora i nie utożsamiają tych pojęć (por. np. art. 5a ust.2, 28 ust. 2, 52 i n. Pr. bud.), określając inwestora, jako uczestnika procesu budowlanego (art. 17 pkt. 1 Pr. bud.) i nakładając na inwestora obowiązki, które nie są nakładane na właściciela obiektu (nieruchomości) – np. art. 18 Pr. bud. i n. Inwestor może być właścicielem nieruchomości, na której prowadzone są roboty budowlane, ale nie musi nim być. Wprawdzie ustawa Prawo budowlane nie zawiera definicji pojęcia "inwestor", ale przepisy tej ustawy nie pozostawiają wątpliwości odnośnie tego, że inwestor jest uczestnikiem procesu budowlanego wspólnie z inspektorem nadzoru inwestorskiego, projektantem i kierownikiem budowy lub kierownikiem robót (art. 17 Pr. bud.). Należy podkreślić, że kwestia własności nieruchomości, która ma istotne znaczenie przy decyzji o pozwoleniu na budowę, nie ma natomiast prawnego znaczenia przy dopuszczeniu obiektu do użytkowania, a więc wtedy, gdy obiekt już jest wzniesiony i do rozstrzygnięcia pozostaje jedynie kwestia możliwości jego użytkowania. Wykorzystanie do celów budowlanych cudzej nieruchomości może rodzić tylko roszczenia właściciela do inwestora o charakterze cywilnoprawnym, które mogą być dochodzone w postępowaniu przed sądami powszechnymi, nie może natomiast negatywnie przesądzać o dopuszczeniu budynku do użytkowania (tak, słusznie, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 stycznia 1999 r., IV SA 90/97, publ. w bazie orzeczeń NSA). Jak wynika z powyższego, inwestor w dacie orzekania o pozwoleniu na użytkowanie obiektu, nie musi być jego właścicielem. Tym bardziej, w sytuacji kiedy rozpoczynający proces budowlany właściciel jest jednocześnie inwestorem, dokonanie przez niego w dowolnym momencie czynności prawnej, polegającej na przeniesieniu prawa własności gruntu (lub wyodrębnienie na rzecz osób trzecich własności lokali) wywiera skutek jedynie w sferze prawno rzeczowej. Skutek ten oznacza utratę uprawnień właścicielskich, ale nie powoduje, że były właściciel przestaje być inwestorem, gdyż inwestor – jak była mowa powyżej – wcale nie musi być właścicielem gruntu. Utrata przymiotu inwestora nastąpiłaby natomiast wówczas, gdyby uczestnik procesu budowlanego skutecznie prawnie przeniósł decyzję o pozwoleniu na budowę na inną osobę (art. 40 ust. 1 Pr. bud). Organa obu instancji uznały więc słusznie w kwestionowanych w niniejszym postępowaniu decyzjach, że prawidłowe wypełnienie dyspozycji art. 59 Pr. bud. wymaga dostarczenia decyzji E. i A. P., gdyż zgodnie z ust. 7 tego artykułu stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. Z wyżej wymienionych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał zarzut ad. 1 skargi za nieuzasadniony i błędnie prawnie wywiedziony. Odnosząc się do podnoszonego w skardze zarzutu naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. oraz uzasadnienia tegoż zarzutu, podniesionego tak w petitum, jak i uzasadnieniu skargi, tut. Sąd wyjaśnia, co następuje. Pełnomocnik skarżących błędnie wskazuje art. 148 § 1 pkt. 8 k.p.a. (przepis ten nie zawiera punktów), jako podstawę kwestionowanego rozstrzygnięcia przez organ I instancji; właściwym jest bowiem art. 145 § 1 pkt. 8 k.p.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt. 8 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. W takim wypadku organ podejmuje postępowanie z urzędu lub na wniosek strony – art. 147 k.p.a. Skarżący kwestionują zaistnienie ww. przesłanki wznowienia postępowania, gdyż twierdzą, że brak było podstaw do przyjęcia, że decyzja PINB z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] była decyzją związaną z uchylonymi wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzjami zatwierdzającymi zmienny projekt budowlany. W związku z takim stwierdzeniem skarżących, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie za wskazane uznaje przypomnienie stanu faktycznego w tym zakresie. PINB decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...], zatwierdził projekt budowlany zamienny ww. budynku mieszkalnego wielorodzinnego, udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych i nałożył obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie ww. budynku. [...] WINB. decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...], utrzymał w mocy ww. decyzję PINB r.; decyzja ta została zaskarżona do WSA w Łodzi, który wyrokiem z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Łd 646/11, uchylił tą decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję PINB w Z. z dnia [...] stycznia 2011 r. NSA, wyrokiem z dnia 8 listopada 2013 r., sygn. I akt II OSK 1290/12, oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Łodzi, uznając zaprezentowane w nim stanowisko za słuszne. Na skutek ww. wyroków sądów administracyjnych z obrotu prawnego wyeliminowana została decyzja PINB z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...], zatwierdzająca projekt budowlany zamienny i udzielająca pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, z jednoczesnym obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku. Tymczasem, PINB decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] – a więc przed uprawomocnieniem się ww. wyroku WSA w Łodzi - udzielił E.P. i A.P. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego zrealizowanego na działkach nr ewid. [...],[...],[...] położonych w m. K. przy ul. [...] oraz określił termin na dokończenie robót budowlanych, związanych ze zmianą sposobu utwardzenia terenu i parkingów z kostki betonowej na kraty ekofix 1 kat. C na podsypce piaskowej do dnia [...] lipca 2011 r. Ta decyzja nie zapadła, jako podjęta w wyniku prawidłowo prowadzonego procesu budowlanego, ale jako skutek wszczętego postępowania naprawczego i wykonanie obowiązku, nałożonego ww. decyzja PINB z [...] stycznia 2011 r. Oznacza to, że przyczyną wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu nie było wystąpienie inwestora, wynikające z prawidłowo prowadzonego i zakończonego procesu budowlanego, w wykonaniu obowiązku wyłącznie ustawowego, ale wystąpienie inwestora w celu wykonania obowiązku, nałożonego na niego decyzją administracyjną, wydaną w postępowaniu naprawczym. W takim stanie rzeczy, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, decyzja o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie w sposób niebudzący wątpliwości prawnych została wydana w oparciu o decyzję PINB z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany zamienny i udzielającą pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, z jednoczesnym obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku - która została następnie uchylona wyrokiem WSA w Łodzi. To z kolei sprawia, że w sprawie wystąpiły przesłanki wznowieniowe z art. 145 § 1 pkt. 8 k.p.a. i zostało to prawidłowo zinterpretowane przez organ, przez co zarzut skargi jest nieuzasadniony. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. należy również podkreślić, że analiza akt sprawy nie potwierdza zarzutu, jakoby organa miały naruszyć zasadę prawdy obiektywnej i zaniechać straży praworządności, podejmowania z urzędu lub na wniosek strony czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji wskazuje na to, że stan faktyczny wyjaśniony został w oparciu o starannie zebrany materiał dowodowy, zaś załatwienie sprawy zgodnie z przepisami leży tak w interesie społecznym, jak i obywateli. Z tych samych przyczyn brak jest dowodów na okoliczność, że organa prowadziły postępowanie w sposób naruszający zaufanie jego uczestników do władzy publicznej; subiektywne odczucie skarżących nie jest wystarczającym dowodem na taką okoliczność, W ocenie Sądu organa administracji publicznej w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy mając na uwadze specyfikę postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego i brak jest podstaw do odmiennego stwierdzenia. Nieuzasadnionym jest zarzut, jakoby organa naruszyły zasadę swobodnej oceny dowodów; organ administracji publicznej ocenia bowiem na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona i w sposób z takiego działania wynikający zasadnie uznał, że kontrolowana decyzja nie zawiera wad enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. wymienionych. W takim stanie rzeczy, uznając że kontrolowane decyzje odpowiadają prawu, zaś zarzuty skargi nie są uzasadnione, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.