II SA/Gd 68/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędziowie: WSA Dorota Jadwiszczok WSA Dariusz Kurkiewicz Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2017r. na rozprawie sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. na decyzję Wojewody z dnia 23 listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z dnia 23 listopada 2016 r. nr [...], uchylającą decyzję Starosty z dnia 29 sierpnia 2016 r. o zatwierdzeniu projektu budowalnego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pod nazwą "budowa I etapu inwestycji "elektrownia wiatrowa [..] wraz z infrastrukturą towarzyszącą, o mocy nominalnej do 2,5 MW", w postaci elektrowni wiatrowej GAMESA G114-2,5MW T93m IEC IIIA oraz jej fundamentu" na działce nr [..] obręb ewidencyjny T., gm. S., i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zaskarżoną decyzję podjęto w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Po rozpoznaniu sprawy z wniosku A. Starosta decyzją z dnia 29 sierpnia 2016 r., nr [..] Nr [..], zatwierdził projekt budowlany i udzielił wnioskodawcy pozwolenia na budowę dla "I etapu inwestycji "elektrownia wiatrowa T. wraz z infrastrukturą towarzyszącą, o mocy nominalnej do 2,5 MW", w postaci elektrowni wiatrowej GAMESA G114-2,5MW T93m IEC IIIA oraz jej fundamentu" na działce nr [..] obręb ewidencyjny T., gm. S. Odwołania od tej decyzji wnieśli E. i A. C. oraz J. D. W toku postępowania odwoławczego Wojewoda pozyskał aktualne wypisy i wyrysy z ewidencji gruntów dla działek nr [..]-[..], oraz innych działek znajdujących się w otoczeniu przedmiotowej inwestycji, tj. otoczeniu strefy oddziaływania elektrowni wiatrowej wyznaczonej izofoną 45 dB. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia 23 listopada 2016 r. uchylił decyzję Starosty z dnia 29 sierpnia 2016 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Z uzasadnienia decyzji wynika, że wojewoda dostrzegł uchybienia, które doprowadziły go do wniosku, że decyzja Starosty wydana została w naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 34 ust. 3 pkt 1 i 2, art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W oparciu o analizę dyspozycji wskazanych wyżej przepisów oraz wymogów wynikających z rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowalnego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.), w pierwszej kolejności wojewoda wskazał, że kwestionowana decyzja udzieliła pozwolenia na budowę na jeden z planowanych przez inwestora obiektów, czyli na część inwestycji, na co prawo budowlane zezwala, ale wymaga w takiej sytuacji przedstawienia projektu zagospodarowania działki, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, dla całego zamierzenia budowlanego. W rozpoznawanej sprawie natomiast inwestor przedłożył projekt zagospodarowania terenu, który nie obejmuje swoim zakresem rozwiązań dotyczących sieci uzbrojenia terenu oraz układu komunikacyjnego niezbędnych do właściwego funkcjonowania elektrowni wiatrowej jako całości techniczno-użytkowej i przewidzianych do realizacji w kolejnych etapach inwestycji, tym samym nie spełnia wymagań art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Ponadto, niezgodnie z § 8 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 2 powołanego rozporządzenia zatwierdzony projekt zagospodarowania terenu, zarówno w części opisowej, jak i w rysunkowej, nie określenia wszystkich granic działki, na której planowana jest inwestycja, usytuowania, obrysu i układów projektowanych obiektów budowlanych, w tym sieci uzbrojenia terenu, a także układu komunikacyjnego i układu zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Wobec tego stwierdzono, że zatwierdzony projekt zagospodarowania terenu jest niekompletny i przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ pierwszej instancji winien wezwać inwestora do wykonany go zgodnie z powyższymi przepisami i uzupełnienia o wszystkie niezbędne elementy, również te przewidziane do realizacji w kolejnych etapach inwestycji. Wojewoda uznał również, że przedmiotowa elektrownia wiatrowa objęta pierwszym etapem inwestycji nie stanowi obiektu budowlanego mogącego samodzielnie funkcjonować zgodnie ze swoim przeznaczeniem, albowiem do prawidłowego funkcjonowania przedmiotowego obiektu niezbędne jest podłączenie do sieci telekomunikacyjnej celem monitorowania i sterowania siłownią oraz dokonywania odpowiednich pomiarów, a zarówno zatwierdzony projekt budowlany nie zawiera instalacji telekomunikacyjnej, jak i wydane pozwolenie na budowę nie obejmuje swoim zakresem infrastruktury technicznej, w szczególności sieci i instalacji telekomunikacyjnej. Wojewoda dostrzegł niezgodność przyjętego w projekcie budowlanym rozwiązania dotyczącego magazynowania wyprodukowanej energii na potrzeby własne w zewnętrznych przewoźnych akumulatorach przemysłowych z warunkami określonymi w wydanych dla przedmiotowego przedsięwzięcia decyzjach: o warunkach zabudowy z dnia 16 maja 2015 r. i o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia 9 września 2015 r. Obie decyzje, jako rodzaj przedsięwzięcia, określają elektrownię wiatrową T. wraz z infrastrukturą towarzyszącą, gdzie jako element infrastruktury wymagany do obsługi i funkcjonowania tego obiektu budowlanego wskazana jest kablowa linia elektroenergetyczna i telekomunikacyjna oraz przyłącze energetyczne. Decyzje te nie przewidują oraz nie określają warunków dla rozwiązania pośredniego, tymczasowego jakie zostało zaproponowane w zatwierdzonym projekcie budowlanym, czyli dla zewnętrznych akumulatorów przewoźnych. Tym samym Starosta wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepis art. 34 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Wojewoda wskazał nadto, że pomimo tego, że z projektu zagospodarowania terenu oraz z projektu architektoniczno – budowalnego wynika, że elektrownia wiatrowa wyposażona jest w instalację elektryczną niezbędną do oznakowania przeszkodowego nocnego, instalację odgromową oraz instalację odprowadzającą wodę opadową do studzienki absorpcyjnej, to żadna z tych instalacji nie została szczegółowo rozrysowana w części rysunkowej projektu, ani opisana przez uprawnione do tego podmioty, co sprzeciwia się § 11 ust. 1 i 2 pkt 8 i § 12 ust. 1 pkt 5 powołanego rozporządzenia. Wojewoda uznał przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązanie dotyczące budowy i lokalizacji studzienki absorpcyjnej przewidujące odprowadzanie wód opadowych bezpośrednio do gruntu jako sprzeczne z ustaleniami decyzji środowiskowej z dnia 9 września 2015 r., w której przewidziano, że "należy zamontować turbinę wyposażoną w system zabezpieczający środowisko przed wyciekami płynów eksploatacyjnych; transformator olejowy należy umieścić w szczelnej misie, które w przypadku uszkodzenia transformatora będą mogły pomieścić 100% oleju zgromadzonego w kadzi oraz zapewnić rezerwę pojemności na zaolejoną wodę opadową spływającą po obudowie transformatora". W tym zakresie Wojewoda uznał projekt za niekompletny i wymagający w ponownym postępowaniu uzupełnienia. Wojewoda zwrócił również uwagę na brak udziału w postępowaniu właścicieli zainwestowanej działki nr [..] – małżonków S., od których inwestor działkę tę dzierżawi. W odniesieniu do zarzutów odwołania wojewoda wyjaśnił, że przyszły zamiar określonego wykorzystania działek sąsiednich na działalność agroturystyczną bądź przewidywany spadek ich wartości w związku z sąsiedztwem elektrowni wiatrowej nie może być przesłanką do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Wojewoda zwrócił również uwagę na konieczność wyjaśnienia argumentów J. D. odnośnie wpływu pracy turbiny wiatrowej na działanie urządzenia w postaci wszczepionego kardiowertera, co nie było przedmiotem rozważań organu pierwszej instancji. Analizując przepisy ustawy z dnia 16 lipca 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 961) wojewoda kierując się dyspozycją art. 13 ust. 3 tej ustawy wyjaśnił, że analizowana inwestycja znajduje się poza zakresem jej zastosowania. W skardze na powyższą decyzję zarzucono: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 33 ust. 1 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1) i 3) w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 1) i 2) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) poprzez uznanie, że inwestor zobowiązany był do przedłożenia projektu zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, uwzględniającego sieć uzbrojenia terenu oraz układ komunikacyjny, podczas gdy projekt zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji obejmuje całe zamierzenie budowlane, objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę; b) art. 29 ust. 1 pkt 12) i pkt 20) oraz art. 30 ust. 1 pkt 1) Prawa budowlanego poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że tymczasowa drogowa infrastruktura towarzysząca wymaga uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę, podczas gdy budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki w terminie określonym w zgłoszeniu jest wyłączona spod obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i brak jest ustawowego wymogu, aby były one realizowane łącznie z obiektem budowlanym lub stanowiły inwestycję wyprzedzającą tę budowę; c)art. 29 ust. 1 pkt 19a) i pkt 20) oraz art. 30 ust. 1 pkt 1) i 1a) Prawa budowlanego, poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że realizacja sieci uzbrojenia, w tym sieci i instalacji telekomunikacyjnej, przyłączy wymaga uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę, podczas gdy budowa przyłączy, sieci i instalacji telekomunikacyjnych czy elektroenergetycznych wyłączona jest spod obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i brak jest ustawowego wymogu, aby przyłącza lub sieci były realizowane łącznie z obiektem budowlanym lub stanowiły inwestycję wyprzedzającą tę budowę; d) art. 33 ust. 1 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 3 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że przedmiotowa elektrownia wiatrowa objęta I etapem inwestycji nie stanowi obiektu budowlanego mogącego samodzielnie funkcjonować zgodnie ze swoim przeznaczeniem z uwagi, że do jej prawidłowego funkcjonowania niezbędne jest podłączenie do sieci telekomunikacyjnej celem monitorowania i sterowania siłownią oraz dokonywania odpowiednich pomiarów, podczas gdy przedmiotowa elektrownia wiatrowa może być monitorowana i sterowana poprzez system GSM, niewymagający użycia i podłączenia do sieci telekomunikacyjnej; e) art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez stwierdzenie, że decyzja Starosty z dnia 29 sierpnia 2016 r. nie spełnia wymagań określonych w decyzjach Wójta Gminy S. z dnia 16 maja 2015 r. o warunkach zabudowy oraz z dnia 9 września 2015 r., które to nie odnoszą się do przewoźnych akumulatorów przemysłowych, podczas gdy przewoźne akumulatory przemysłowe nie stanowią elementu (części) elektrowni wiatrowej i będą własnością podmiotów trzecich - odbiorców wyprodukowanej energii, a tym samym nie ma żadnych podstaw prawnych i faktycznych do uznania, aby decyzja o warunkach zabudowy lub decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, uwzględniały ww. przewoźne akumulatory; f) art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że Starosta winien dokonać analizy, czy magazynowanie wyprodukowanej energii elektrycznej w zewnętrznych i przewoźnych akumulatorach nie narusza przepisów ochrony środowiska w związku z eksploatacją instalacji powodującej wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, oraz czy nie wymaga ono dodatkowych uzgodnień np. z rzeczoznawcami ds. przeciwpożarowych i spraw higieny i bezpieczeństwa z uwagi na konieczność obsługi przewoźnego akumulatora przemysłowego, podczas gdy ww. przewoźne akumulatory przemysłowe nie stanowią elementu (części) przedmiotowej elektrowni wiatrowej i będą należeć do osób trzecich - odbiorców wyprodukowanej energii, po stronie których dopiero istnieje obowiązek posiadania ewentualnych zezwoleń; g) art. 33 ust. 1 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 3 w związku z art. 34 ust. 3 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że przedmiotowy projekt zagospodarowania terenu nie określa wszystkich granic działki, na której jest planowana inwestycja, usytuowania obrysu i układów projektowanych obiektów budowlanych, w tym sieci uzbrojenia terenu, a także układu komunikacyjnego i układu zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich, podczas gdy przedmiotowy projekt zgodnie z ww. art. 34 ust. 2 i 3 pkt 1 Prawa budowlanego oraz przepisami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego obejmuje określenie terenu, na którym jest usytuowana inwestycja, usytuowanie obrysu i układ projektowanych obiektów budowlanych, projekt terenu zielonego, przy czym sieć uzbrojenia terenu (instalacje telekomunikacyjne i elektroenergetyczne) oraz układ komunikacyjny objęte są odrębną procedurą zgłoszenia robót budowlanych i tym samym odrębną dokumentacją projektową; h) art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego w związku z § 11 ust. 1 i 2 pkt 8 oraz § 12 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez uznanie, że przedmiotowy projekt budowlany nie spełnia wymagań, określonych w ww. przepisach, bowiem instalacja elektryczna, odgromowa oraz instalacja odprowadzająca wodę opadową do studzienki absorbcyjnej nie zawierają rysunków szczegółowych ani zwięzłych opisów zawierających rozwiązania projektowe, a rozwiązania tych instalacji nie są opracowane przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego, podczas gdy przedmiotowy obiekt budowlany stanowi urządzenie, składające się z instalacji elektrycznej, w tym niezbędnej dla oznakowania przeszkodowego nocnego, a także instalacji odgromowej, które to stanowią komplet wyposażenia fabrycznego przedmiotowej elektrowni wiatrowej, wbudowany przez producenta, posiadający odpowiednie atesty i spełniający normy jakości, a tym samym nie wymaga jakichkolwiek modyfikacji fabrycznych rozwiązań, a w konsekwencji opracowań przygotowanych przez projektantów innych specjalności, niż podpisani pod przedmiotowym projektem budowalnym; przedmiotowy projekt budowlany posiada rysunki i opisy dotyczące rozwiązań odprowadzania wód opadowych; i) art. 35 ust. 3 w związku z art. 35 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego poprzez stwierdzenie, że decyzja Starosty z dnia 29 sierpnia 2016 r. nie spełnia wymagań określonych w decyzji Wójta Gminy S. z dnia 9 września 2015 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z uwagi na brak zwięzłego opisu oraz rysunków wyjaśniających rozwiązania techniczne dotyczące zbierania, magazynowania czy podczyszczania wody opadowej zwłaszcza w świetle zapisu punktu IV.7 ww. decyzji Wójta Gminy informującego, że należy zamontować turbinę wyposażoną w system zabezpieczający środowisko przed wyciekami płynów eksploatacyjnych; transformator olejowy należy umieścić w szczelnej misie, które w przypadku uszkodzenia transformatora będą mogły pomieścić 100% oleju zgromadzonego w kadzi oraz zapewni rezerwę pojemności na zaolejoną wodę opadową spływającą po obudowie transformatora, podczas gdy w przedmiotowym projekcie budowlanym wskazano wprost, że elektrownia wyposażona jest w fabryczny system zabezpieczeń przed wyciekiem oleju, zgodnie z zapisami punktu IV.7 ww. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (Opis do projektu zagospodarowania terenu pkt 3 strona 6 oraz strona 13); przy czym system ten stanowi część fabrycznego wyposażenia przedmiotowej elektrowni wiatrowej i nie wymaga dodatkowych rysunków; 2) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w szczególności poprzez nieprawidłowe ustalenie zakresu przedmiotowych robót budowlanych, objętych wnioskiem inwestora; b) art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw oraz przesłanek uchylenia decyzji Starosty z dnia 29 sierpnia 2016 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji; c) art. 138 ust. 2 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji Starosty z dnia 29 sierpnia 2016 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, podczas gdy nie zaistniały w niniejszej sprawie przesłanki do podjęcia rozstrzygnięcia kasacyjnego, wobec braku naruszenia przez organ I instancji przepisów prawa; d) art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., polegające na niepodjęciu czynności mających na celu ustalenie, czy S. S. zapoznała się z pismami oraz rozstrzygnięciem, wydanymi w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty z dnia 29 sierpnia 2016 r., a doręczanymi jej mężowi E. S.; e) art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w związku z art. 28 w związku z art. 10 k.p.a., poprzez niedoręczenie S. S. zawiadomienia o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym w postępowaniu odwoławczym oraz niedoręczenie jej decyzji Wojewody z dnia 23 listopada 2016 r. Wniesiono o uchylenie w całości decyzji Wojewody z dnia 23 listopada 2016 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym wpisu, opłaty skarbowej za złożenie pełnomocnictwa oraz kosztów wynagrodzenia pełnomocnika, według norm przepisanych. Uzasadniając zarzuty skarżąca spółka wskazała, że brak jest przesłanek do uchylenia decyzji Starosty z powodu braku udziału S. S. w postępowaniu w pierwszej instancji, albowiem osoba ta w trakcie postępowania zapoznawała się ze wszelkimi pismami adresowanymi do jej męża. Skarżąca nie podzieliła zastrzeżeń co do decyzji starosty. Przede wszystkim według skarżącej projekt zagospodarowania działki obejmuje całe zamierzenie inwestycyjne wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Natomiast budowa drogi o charakterze tymczasowym objęta została procedurą zgłoszenia robót budowlanych, dlatego też myli się wojewoda twierdząc, że projekt zagospodarowania jest nieprawidłowy, bo nie uwzględnia układu komunikacyjnego. Podobnie rzecz ma się z projektem sieci telekomunikacyjnej, która w przypadku projektowanej siłowni jest zbędna, albowiem elektrownia ma być sterowana za pomocą sieci GSM, a poza tym również mogłaby być objęta odrębną procedurą zgłoszenia robót budowlanych. Zdaniem skarżącej przyłącza nie są częściami składowymi obiektu elektrowni i nie muszą być objęte decyzją o pozwoleniu na budowę zasadniczego obiektu. W opisie do projektu zagospodarowania terenu wskazano, że teren lokalizacji inwestycji nie wymaga zaopatrzenia w ciepło ani w wodę, praca turbiny nie wymaga zasilania w paliwa stałe lub ciekłe. Zasilanie potrzeb własnych elektrowni wykonano z wewnętrznej rozdzielni SN (Opis do projektu zagospodarowania terenu str. 15). Wobec tego stwierdzenie przez organ wojewódzki, że projekt zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji winien zawierać sieć uzbrojenia terenu oraz układ komunikacyjny, stanowiło niewątpliwie naruszenie ww. art. 33 ust. 1 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Wojewoda w sposób nieuzasadniony stwierdził, iż inwestor winien legitymować się decyzją o warunkach zabudowy oraz decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji uwzględniającą magazynowanie wyprodukowanej energii elektrycznej w zewnętrznych akumulatorach przemysłowych. Przewoźne zewnętrzne akumulatory nie stanowią bowiem elementu (części) przedmiotowej elektrowni wiatrowej. Co więcej, nie będą one stanowiły również własności inwestora, natomiast będą należeć do podmiotów zewnętrznych, które będą nabywcami wyprodukowanej energii elektrycznej i te podmioty w istocie będą zobowiązane do legitymowania się odpowiednimi zezwoleniami na posiadanie czy przewożenie ww. akumulatorów. Tym samym nie ma żadnych podstaw prawnych i faktycznych, aby decyzja o warunkach zabudowy lub decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji, a następnie projekt budowlany dla przedmiotowej inwestycji uwzględniał zewnętrzne przewoźne akumulatory. Skarżąca nie zgodziła się również z brakami projektu budowlanego, w tym projektu zagospodarowania terenu, na które zwrócił uwagę wojewoda. Wyjaśniła, że instalacja elektryczna wchodząca w skład przedmiotowej elektrowni wiatrowej, w tym niezbędna dla oznakowania przeszkodowego nocnego oraz instalacja odgromowa, stanowi komplet wyposażenia fabrycznego przedmiotowego urządzenia, tj. elektrowni wiatrowej. Z uwagi na fakt, że elektrownia wiatrowa zaprojektowana została fabrycznie przez producenta, nie może ona podlegać żadnym modyfikacjom. Ponadto, posiada ona odpowiednie atesty, jak również spełnia określone obowiązujące normy jakości. Przedmiotowa elektrownia wiatrowa wraz z wbudowaną wewnętrzną instalacją elektryczną (i wewnętrzną rozdzielnią SN) została dopuszczona do obrotu na terenie RP. Jakakolwiek ingerencja w wbudowaną instalację elektryczną elektrowni wiatrowej spowodowałaby utratę udzielonej przez jej producenta gwarancji. Przedmiotowa elektrownia wiatrowa nie posiada również żadnych dodatkowych instalacji elektrycznych czy modyfikacji fabrycznych ustawień, a w konsekwencji nie wymaga dodatkowych opracowań przygotowanych przez innych projektantów, niż podpisani pod przedmiotowym projektem budowlanym. Rozwiązania dotyczące uziemienia zostały ujęte w opisie do projektu zagospodarowania terenu na stronie 30 punkt 1.10., a szczegóły niezbędne z punktu widzenia projektu budowlanego przedstawione zostały na rysunku nr 2 pt. "Projekt budowlany - elektrownia wiatrowa [..] wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą - I etap inwestycji Turbina Gamesa Gii4-2,5MWTc3m IECIIIA Fundament palowy D=18,40m- Geometria". Odprowadzenie wód opadowych zostało zaprojektowane jako powierzchniowe i jest wystarczające na potrzeby przedmiotowej inwestycji. Rozwiązanie w tym zakresie opisane zostało w opisie do projektu zagospodarowania terenu na stronie 15 punkt 6.8. Wyjaśniono przy tym, że przedmiotowa elektrownia wiatrowa wbrew twierdzeniom organu wojewódzkiego wyposażona jest przez producenta w fabryczny system zabezpieczeń przed wyciekiem oleju (Opis do projektu zagospodarowania terenu strona 6 pkt 3), a zatem spełnia wymagania określone w decyzji Wójta Gminy z dnia 9 września 2015 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wynikające z zapisu punktu IV. 7 ww. decyzji. W tych okolicznościach skarżąca upatruje naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 138 § 2 k.p.a., w uchyleniu decyzji starosty i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Zakres kontroli sądu wyznacza też art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwany dalej p.p.s.a., na podstawie którego sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontroli legalności w niniejszej sprawie dotyczy decyzji kasacyjnej Wojewody, uchylającej decyzję Starosty o udzieleniu pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na budowie I etapu elektrowni wiatrowej [..] wraz z infrastrukturą towarzyszącą o mocy nominalnej do 2,5 MW i przekazująca sprawę temu organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżona decyzja podjęta została na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., który stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zakres koniecznego do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego organ winien ocenić biorąc pod uwagę możliwość podjęcia decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy winien ustalić wymiar, w jakim mają być gromadzone dowody, wyjaśniane fakty i na nowo interpretowane prawo bądź stosowane nowe prawo i w oparciu o te ustalenia podjąć decyzję o ewentualnym zastosowaniu dyspozycji art. 138 § 2 k.p.a. Zwrócić należy uwagę, że przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji jest wyjątkiem od zasady rozpoznania jej istoty i rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy. Niedopuszczalne jest rozszerzające interpretowanie tego przepisu i wydawanie decyzji kasacyjnych w innych sytuacjach, niż zostały w nim dopuszczone. Skoro zatem wydanie decyzji kasacyjnej stanowi wyjątek od zasady, przy możliwości wydania np. orzeczenia reformatoryjnego, sprzyjającego szybkości postępowania - art. 12 k.p.a., winno być poprzedzone dokładnymi i przekonującymi rozważaniami w tym zakresie. Sąd orzekający podziela i uznaje za prawidłowe stanowisko organu odwoławczego, który stwierdził wystąpienie przesłanek zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., albowiem wskutek uchybień zaistniałych w postępowaniu przed organem pierwszej instancji konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wojewoda stwierdził w pierwszej kolejności, że decyzja udzielająca pozwolenia na budowę wydana została przedwcześnie przed koniecznym uzupełnieniem dokumentacji projektowej o wymaganą zawartość projektu zagospodarowania terenu, czym dopuszczono się uchybień procesowych mających istotny wpływ na wynika sprawy. Organ odwoławczy uznał, że dopuszczono się naruszenia przepisów art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290), zwanej dalej Prawem budowlanym, w zakresie w jakim przedłożony przez inwestora i zatwierdzony przez organ pierwszej instancji projekt budowlany obejmujący projekt zagospodarowania działki i terenu nie obejmował całego zamierzenia budowlanego. Otóż wyjaśnić należy, że z projektu budowlanego wynika, że przedmiotem inwestycji objętej wnioskiem jest budowa I etapu inwestycji "Elektrowni wiatrowej [..] wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą o mocy nominalnej do 2,5 MW". Przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany obejmuje wyłącznie pierwszy etap wyżej wskazanej inwestycji polegający na budowie pojedynczej elektrowni wiatrowej typu GAMESA G114-2,5MW oraz jej fundamentów na terenie działki nr [..] obr. T., gmina S. Wyjaśniono przy tym, że całościowo inwestycja "Elektrownia wiatrowa [..]" będzie składała się z elektrowni wiatrowej i jej fundamentów objętej przedłożonym projektem zagospodarowania terenu oraz tymczasowej drogowej infrastruktury towarzyszącej w postaci zjazdu z drogi publicznej, wewnętrznej drogi dojazdowej i przyszłościowo z przyłącza elektrowni do istniejącej sieci elektroenergetycznej, które będą realizowane w kolejnych etapach i które nie zostały objęte rozpoznawanym wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Nie było to jednak żadną przeszkodą do wypełnia wymogu wynikającego z art. 33 ust. 1 in fine Prawa budowlanego i przedłożenia projektu zagospodarowania terenu obejmującego całe zamierzenie, od czego inwestor się uchylił i co też kwestionuje. Zdaniem sądu wojewoda prawidłowo uznał przedłożony przez inwestora projekt zagospodarowania terenu za sprzeczny z dyspozycją art. 33 ust. 1 w związku z art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowalnego. Przepis art. 33 ust. 1 Prawa budowalnego stanowi, że pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Przepis ten w zdaniu pierwszym wyraża zasadę, że pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Przez pojęcie zamierzenia budowlanego należy rozumieć zarówno inwestycję obejmującą jeden obiekt budowlany, jak również więcej niż jeden obiekt budowlany. Od zasady objęcia pozwoleniem na budowę jednego zamierzenia są jednak wyjątki, o czym świadczy dalsza część tego przepisu. Za wyjątek taki w orzecznictwie uznano sposób realizacji przyłączy, regulowany przepisem art. 29a Prawa budowlanego. Przyłącza nie muszą być objęte decyzją o pozwoleniu na budowę zasadniczego obiektu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 896/12, LEX nr 1358525). To od inwestora bowiem zależy, czy przyłącza do obiektu budowlanego obejmie wnioskiem o pozwolenie na budowę, czy dokona zgłoszenia ich realizacji bądź też skorzysta z możliwości przewidzianej w art. 29a Prawa budowalnego (tak też w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 1 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Lu 625/09, dostępnym na stronie httsp://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić należy, że odrębne traktowanie w sensie realizacyjnym przyłączy odnosi się do sytuacji, w której inwestor zmierza do uzyskania pozwolenia na budowę obejmującego jeden obiekt stanowiący całe zamierzenie budowlanego. Przyłącza są zaliczane do urządzeń budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, gdyż są to urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Budowa przyłączy zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 20 Prawa budowalnego zwolniona jest z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, wymaga jednak – stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 1a – dokonania zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej, z zastrzeżeniem art. 29a. Nie stoi to na przeszkodzie temu, aby przyłącza jako urządzenia budowlane należące do całego zamierzenia budowlanego mogły być również objęte odrębnym procesem decyzyjnym organów administracji architektoniczno-budowlanej. W tym zakresie stanowisko sądu nie odbiega od argumentacji skargi, z tą jednak różnicą, że w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy nie ma ona znaczenia. W rozpoznawanej sprawie mamy bowiem do czynienia z zupełnie inną sytuacją faktyczną, w której istota problemu nie dotyczy kwestii objęciem jednym pozwoleniem na budowę takich obiektów, jak elementy infrastruktury drogowej czy sieci elektroenergetycznej, bo ta kwestia jest oczywista, że inwestor wystąpił o pozwolenie na budowę wyłącznie pierwszego elementu całego przedsięwzięcia w postaci pojedynczej siłowni wiatrowej, której uwarunkowania technologiczne pozwalają na jej samodzielne wykorzystywanie zgodnie z przeznaczeniem. Organ administracji nie zmierzał do udzielenia pozwolenia na budowę na całość inwestycji, pomimo wyraźnego etapowania tego przedsięwzięcia zgodnie z wolą inwestora. Jednak w przypadku etapowania inwestycji i objęcia wnioskiem o pozwolenie na budowę tylko określonej jej części zastosowanie znajduje wyjątek od zasady z art. 33 ust. 1 zd. pierwsze Prawa budowalnego, sformułowany w art. 33 ust. 1 in fine Prawa budowlanego dotyczący zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt budowlany, w tym wypadku w pierwszym etapie budowę pojedynczej siłowni wiatrowej, a w późniejszych etapach budowę infrastruktury towarzyszącej w postaci zjazdu z drogi publicznej, wewnętrznej drogi dojazdowej oraz przyłącza do istniejącej sieci elektroenergetycznej. Inwestor może uzyskać pozwolenie na budowę wybranych obiektów lub zespołu obiektów, o ile mogą one samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Z wniosku inwestora musi jednoznacznie wynikać, czy zamierzenie budowlane obejmuje więcej niż jeden obiekt i czy wniosek ten dotyczy nie całości, ale pewnej części tego zamierzenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1651/09, LEX nr 746712). W tym zakresie wniosek inwestora nie budził wątpliwości zmierzając w sposób oczywisty do uzyskania pozwolenia na realizację pierwszego etapu inwestycji. W takiej sytuacji ustawodawca zastrzegł jednak, że inwestor zobowiązany jest dołączyć do wniosku obejmującego jedynie część zamierzenia budowlanego projekt zagospodarowania działki lub terenu dla całego zamierzenia budowlanego. W tej właśnie kwestii aktualizuje się zasadniczy zarzut wojewody względem decyzji organu pierwszej instancji, który w pełni podziela sąd orzekający w niniejszej sprawie. Przywołane rozwiązanie ustawowe umożliwia organowi rozpoznającemu wniosek o pozwolenie na budowę dotyczący określonego etapu inwestycji ocenę, czy całość zamierzenia nie naruszy ładu przestrzennego na danym terenie. Organ ma zatem wówczas obowiązek sprawdzić projekt zagospodarowania działki lub terenu dla całego zamierzenia budowlanego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., OSK 801/04, LEX nr 837750). Z projektu zagospodarowania działki dla całego zamierzenia budowlanego wynikają zasady rozmieszczenia wszystkich obiektów w terenie, a więc również obiektów realizowanych w następnych etapach inwestycji. W razie wątpliwości organ powinien zatem wezwać inwestora do prawidłowego sformułowania wniosku przez dokładne określenie całego zamierzenia inwestycyjnego i poszczególnych etapów jego realizacji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 czerwca 2008 r., VII SA/Wa 324/08, LEX nr 499923), co nie jest jednak jednoznaczne z badaniem warunków udzielenie pozwolenia na budowę dla obiektów przewidziany do realizacji w kolejnych etapach. W wyroku z dnia 10 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 520/05 (LEX nr 194372) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że w sytuacji określonej w art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu dla całego zamierzenia budowlanego, z żadnego przepisu nie wynika jednak, że projekt ten wymaga zatwierdzenia organu. Projekt zagospodarowania działki lub terenu jest częścią składową projektu budowlanego i przepisy prawa budowlanego przewidują wyłącznie zatwierdzenie projektu budowlanego w decyzji o pozwoleniu na budowę lub w odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, nie przewidują natomiast możliwości odrębnego zatwierdzania poszczególnych części składowych projektu budowlanego (tj. projektu zagospodarowania działki lub terenu albo projektu architektoniczno-budowlanego). W sprawach dotyczących poszczególnych etapów zamierzenia inwestycyjnego projekt zagospodarowania dla całego zamierzenia budowlanego nie może podlegać wielokrotnemu zatwierdzeniu decyzją administracyjną. Objęcie w projekcie zagospodarowania działki lub terenu całego zamierzenia budowlanego stwarza realne podstawy do uzyskania pozwoleń na budowę dla pozostałych obiektów planowanych do realizacji w następnych etapach i może stanowić gwarancję realizacji tego, co zostało objęte decyzją o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego projekt budowlany powinien zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Wymogi zawartości tego projektu uszczegóławia dyspozycja przepisu § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012r., poz. 462 ze zm.), stanowiąc, że część rysunkowa projektu zagospodarowania działki lub terenu powinna określać: granice działki budowlanej lub terenu, usytuowanie, obrys i układ istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, w tym urządzeń budowlanych z nimi związanych, z oznaczeniem wejść i wjazdów oraz liczby kondygnacji, charakterystycznych rzędnych, wymiarów i wzajemnych odległości obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych oraz ich przeznaczenia, w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich, rodzaj i zasięg uciążliwości, zasięg obszaru ograniczonego użytkowania, układ komunikacji wewnętrznej przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, określający układ dróg wewnętrznych, dojazdów, bocznic kolejowych, parkingów, placów i chodników, w miarę potrzeby przekroje oraz profile elementów tego układu, charakterystyczne rzędne i wymiary, a także oznaczenie przebiegu dróg pożarowych oraz dojść łączących wyjścia z obiektów budowlanych z drogą pożarową. Tymczasem pomimo etapowania inwestycji przedłożony organowi architektoniczno – budowlanemu projekt zagospodarowania terenu nie spełniał przedstawionych wyżej wymogów, albowiem nie obejmował całości zamierzenia budowlanego, w skład którego, oprócz pojedynczej siłowni wiatrowej miał wchodzi również układ komunikacyjny oraz przełącza elektroenergetyczne. Uwzględnienie w projekcie zagospodarowania terenu kolejnych elementów jednego etapowanego zamierzenia budowlanego służyć ma sprawdzeniu, czy całość zamierzenia nie naruszy ładu przestrzennego ukształtowanego na danym terenie. Braki przedłożonego projektu zagospodarowania w niniejszej sprawie uniemożliwiły taką ocenę, albowiem nie uwidoczniono w nim wszystkich granic zainwestowanej działki, nie wskazano usytuowania, obrysu i układu projektowanych elementów inwestycji w postaci dróg wewnętrznych oraz zjazdu z drogi publicznej a także elementów sieci elektroenergetycznej stanowiącej przyłącze do zewnętrznej sieci elektroenergetycznej. Nie uwzględniono również uwarunkowań wynikających z zabudowy terenów sąsiednich, w tym wzajemnych odległości obiektów w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. To potwierdza, że charakterystykę pierwszego etapu inwestycji pozbawiono szerokiego, wymaganego przez przepisy kontekstu przestrzennego, którego brak nie pozwalał na zatwierdzenie całej inwestycji. Wymogu przedłożenia projektu zagospodarowania terenu dla całego zamierzenie nie należy jednak utożsamiać z udzieleniem pozwolenia na budowę na pozostałe obiekty, które składać się będą w przyszłości na całą inwestycję i których realizacja uzależniona będzie od wyników odrębnie inicjowanych postępowań. Z tego wynika, że projekt zagospodarowania terenu w kształcie przedłożonym przez inwestora nie spełnia wymogów obejmowania całości inwestycji, czego nie zmienia fakt, że realizacja kolejnych jej etapów w postaci budowy układu komunikacyjnego oraz przyłączy elektroenergetycznych odłożono na przyszłość, w której obejmie się je odrębnymi wnioskami o pozwolenie na budowę bądź zgłoszeniem, bez szkody dla samodzielności pojedynczej siłowni wiatrowej. Wskazane wyżej uchybienia dyskwalifikują prawnie zatwierdzony projekt budowalny i udzielone pozwolenie na budowę elektrowni wiatrowej na pierwszym etapie jej realizacji, które organ pierwszej instancji winien usunąć prowadząc ponownie postępowanie. W takim też zakresie podlega aprobacie sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji, a zarzuty skargi kwestii tej dotyczące uznaje się za chybione. Natomiast sąd nie podzielił wszystkich zastrzeżeń sformułowanych przez wojewodę w stosunku do decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Mimo jednak częściowo błędnego uzasadnienia zaskarżonej decyzji kasacyjnej, co narusza przepis art. 107 § 3 k.p.a., odpowiada ona prawu, a naruszenie to nie miało istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Zatem w kwestii samodzielności zamierzenia objętego rozpoznanym przez organy wnioskiem o pozwolenie na budowę sąd nie zgodzą się z wojewodą uznając, że urządzenie w postaci pojedynczej siłowni wiatrowej, która ze względu na swoje uwarunkowania techniczne i technologiczne wyposażona jest fabrycznie w niezbędne do jej funkcjonowania zgodnie z przeznaczeniem instalacje elektryczne, instalacje zabezpieczające przed wyciekiem oleju oraz system odprowadzania wód opadowych, jest obiektem mogącym samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Sąd nie dostrzegł w rozwiązaniach technicznych zastosowanych przy urządzeniu siłowni wiatrowej żadnych sprzeczności z ustaleniami wynikającymi czy to z decyzji o warunkach zabudowy z dnia 16 maja 2016 r. jak i z decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia 9 września 2015r. Podobnie rzecz ma się z zakwestionowanym przez wojewodę użyciem akumulatorów zewnętrznych przeznaczonych do magazynowania energii na potrzeby elektrowni, które nie naruszają postanowień decyzji o warunkach zabudowy, pomimo tego, że przewidziano w niej w zakresie rozwiązań odnoszących się do energii elektrycznej przyłączenie elektrowni wiatrowej do Krajowej Sieci Elektroenergetycznej na warunkach ustalonych przez operatora sieci. Należy bowiem pamiętać, że ustalone warunki zabudowy obejmują całość zamierzenia budowalnego, a nie tylko budowę pojedynczej siłowni wiatrowej. Inwestor natomiast dokonał etapowania inwestycji i w kontrolowanym postępowaniu ubiegał się o pozwolenie na budowę dla etapu pierwszego, w ramach którego nie rozważano budowy sieci przyłączy elektroenergetycznych, ale przyjęto rozwiązanie tymczasowe odpowiadające potrzebom jeden siłowni wiatrowej, kwestię przyłączy elektroenergetycznych pozostawiając etapowi kolejnemu, a to nie sprzeciwia się wymogom przepisów, w tym dyspozycji art. 29a Prawa budowalnego. W takim też zakresie zarzuty skargi należało ocenić jako zasadne. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji sąd uznał, że organ odwoławczy, w takim zakresie, który był niezbędny dla możliwości legalnego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, prawidłowo ocenił zgromadzony materiał dowodowy i doszedł do wniosku, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie uzasadniał podjęcie rozstrzygnięcia kasacyjnego uniemożliwiając organowi skorzystanie z mechanizmu przewidzianego w art. 136 k.p.a. W ocenie sądu organ odwoławczy należycie wywiązał się z obowiązków nałożonych przepisami rządzącymi gromadzeniem i oceną materiału dowodowego (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.). Jednocześnie wyjaśnić należy, że sąd orzekający w niniejszej sprawie nie jest związany oceną prawną sformułowaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyrokach wydanych w sprawach o sygn. akt II SA/Ol 1375/16 oraz II SA/Ol 1377/16, na które powołał się pełnomocnik skarżącej spółki. W motywach wskazanych rozstrzygnięć sąd nie dostrzegł argumentów, które podważyłyby wywiedzione przez wojewodę skutki prawne z prawidłowo ustalonych okoliczności faktycznych rozpatrywanej sprawy. Wprawdzie WSA w Olsztynie orzekał częściowo w innych okolicznościach rozpoznawanych spraw, jednakże ocena prawna dokonana przez sąd orzekający w niniejszym składzie co do konieczności dołączenia projektu zagospodarowania terenu obejmującego całe zamierzenie budowlane w sytuacji etapowania inwestycji jest odmienna od wyrażonej w przywołanych wyrokach. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.