VII SA/Wa 614/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla ( spr.), , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant ref. staż. Paulina Sierkin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi A. H. na czynność Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2015 r., znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu organizacji ruchu oddala skargę Sygnatura akt VIISA/Wa 614/16 UZASADNIENIE Prezydent Miasta [...] zatwierdził w dniu [...] listopada 2015 za nr [...], projekt stałej organizacji ruchu (zadanie zakaz zatrzymywania się i postoju) na ulicy [...] w [...], przedstawiony na stosownym rysunku. A. H. wezwał Prezydenta Miasta [...] do usunięcia naruszenia prawa i uchylenia zatwierdzonego projektu stałej organizacji ruchu z dnia [...].11.2015 roku nr [...]. W wezwaniu tym podniósł, że projekt organizacji ruchu lokalizuje znaki drogowe bez konsultacji z mieszkańcami budynku przy ulicy [...] w [...], narusza bilans miejsc parkingowych, znaki przewidziano na trawnikach, projekt pozbawia komunikacji zewnętrznej mieszkań w ww. budynku, przewiduje dwie małe zatoczki parkingowe, które nie spełniają normy min. 15 metrów. W odpowiedzi na wezwanie A. H. do usunięcia naruszenia prawa i uchylenie zatwierdzonego projektu organizacji ruchu nr [...] - Prezydent Miasta [...] wskazał, że po ponownej weryfikacji ww. projektu nie stwierdzono w nim nieprawidłowości. Projekt przed zatwierdzeniem był opiniowany przez zarządcę drogi - Urząd Dzielnicy [...]. Nadto przepisy nie nakładają w tym przypadku obowiązku prowadzenia konsultacji z mieszkańcami. Projekt przewiduje eliminację postoju pojazdów na jezdni w celu zapewnienia ruchu dwukierunkowego. W zatokach postój jest w dalszym ciągu dozwolony, a bilans miejsc parkingowych nie uległ zmianie. Znaki umieszczane są w trawnikach z uwagi na komfort rodziców z dziećmi w wózkach oraz osób niepełnosprawnych. Za sposób montażu oznakowania pionowego odpowiada zarządca drogi. Organ podniósł również , że ulica [...] w [...] jest ulicą bez przejazdu i można nią dojechać wyłącznie do placu do zawracania zlokalizowanego na jej końcu. Dalsza jazda po chodniku jest zabroniona. A. H. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na projekt stałej organizacji ruchu ulicy [...]w [...] zatwierdzony przez Prezydenta Miasta [...]w dniu [...] listopada 2015 za nr [...]. W uzasadnieniu skargi wskazał, że projekt powstał w oderwaniu od rozplanowania znaków drogowych, bez konsultacji z mieszkańcami budynku nr 2 przy tej ulicy, naruszając bilans miejsc parkingowych, w sposób niszczący przyrodę. Projekt pozbawia komunikacji zewnętrznej mieszkań i lokali użytkowych w budynku nr 2, przewiduje dwie małe zatoczki parkingowe, które nie spełniają normy 15 metrów. Nadto wskazał, że wcześniej mógł podjechać pod blok, zapakować bagaże do samochodu, zamontować bagażnik, teraz gdy tylko zatrzyma się na chwilę, naraża się na mandat straży miejskiej. Prezydenta [...] w odpowiedzi na skargę dotyczącą zatwierdzenia projektu organizacji ruchu z dnia [...].11.2015 r., nr [...]wnosił o jej oddalenie. Zdaniem organu, zarzuty postawione przez skarżącego są niezasadne. Na zarzuty te organ udzielił odpowiedzi w piśmie z dnia 12 stycznia 2016 r., które ponownie podtrzymał wskazując, że: - projekt organizacji ruchu nie nakłada obowiązku konsultacji z mieszkańcami, - zachowuje on bilans miejsc postojowych w stosunku do sytuacji poprzedzającej jego wdrożenie, - znaki drogowe w miarę możliwości są umieszczane na trawnikach, aby nie utrudniać komunikacji pieszych, - kwestia sposobu wdrożenia organizacji należy do zarządcy drogi. Sposób wdrożenia organizacji ruchu nie stanowi podstawy do uchylenia zatwierdzonego projektu, - zatoki postojowe nie były przedmiotem ww. organizacji ruchu. Nadto dodał, że zaskarżony projekt organizacji ruchu został przygotowany na podstawie wniosku mieszkańca budynku przy ul. [...] w [...] – S. G., który wnioskował o zmianę organizacji ruchu kierując się względami bezpieczeństwa ruchu drogowego, jak i ochrony przeciwpożarowej. Argumenty przedstawione przez S. G. zostały uznane za uzasadnione i na tej podstawie przygotowany został projekt organizacji ruchu, który następnie został zatwierdzony przez Prezydenta, na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U z 2003 r. Nr 177, poz.1729 z póz. zm.) Zdaniem organu, zarzuty skargi mają charakter osobistej, jednostronnej oceny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z uchwałą 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. akt I OPS 14/13, zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ jednostki samorządu terytorialnego wskazany w art. 10 ust. 4, 5, 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 z późn. zm.), na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3, § 6 ust. 1 i § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. z 2003r. Nr 177, poz. 1729), jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.). W niniejszej sprawie zachowany został tryb wnoszenia skargi, określony w art. 52 § 4 p.p.s.a. (uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa) oraz ustawowy termin do wniesienia skargi. Na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz.U. z 2016r., poz. 446) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Zatem warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na akt organu jednostki samorządu z zakresu administracji jest ponadto wykazanie przesłanki z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, związanej z naruszeniem interesu prawnego. Należało rozważyć, kto w sprawie niniejszej i na jakiej podstawie może wywodzić swój interes prawny oraz w jaki sposób może on zostać naruszony. Nie może być źródłem tego interesu sam charakter drogi publicznej i prawo do korzystania z niej na podstawie art. 1 ustawy o drogach publicznych, ponieważ wtedy katalog podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi byłby praktycznie nieograniczony. Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 22 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 1496/14 (orzeczenia.nsa.gov.pl), że krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi winien być weryfikowany w okolicznościach danej sprawy. Lokalizacja określonej nieruchomości przy drodze jest okolicznością, która może wpływać na sposób korzystania z danej nieruchomości. Położenie nieruchomości względem drogi jest okolicznością stałą, a jej skomunikowanie i ewentualne zmiany w dostępności, oddziałują na sposób korzystania z gruntu i znajdujących się na nim obiektów. Z pewnością właściciel nieruchomości położonej przy danej drodze znajduje się w innej sytuacji, niż podmiot jedynie korzystający z drogi. W ocenie Sądu, właściciel gruntu położonego przy danej drodze, mający za pomocą tej drogi skomunikowanie z otoczeniem, w przypadku zmiany organizacji ruchu ograniczającej dostępność do jego terenu - ma zarówno interes prawny w sprawie kwestionowania wprowadzonej zmiany organizacji ruchu, jak i spełniona będzie przesłanka jego naruszenia. Kryterium naruszenia interesu prawnego oznacza, że zaskarżony akt musi naruszać interes prawny danego podmiotu. W postępowaniu w sprawie ze skargi na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej może więc uczestniczyć podmiot, który wykaże, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie. Skarżący musi wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia. Interes ten powinien być bezpośredni, konkretny i realny. Związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną skarżącego a zaskarżonym aktem musi powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożenia na niego obowiązków. Od interesu prawnego należy natomiast odróżnić interes faktyczny, kiedy to dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy, nie może jednak wykazać, że wskutek wydania zaskarżonego aktu doszło do zmiany jego sytuacji prawnej. Skarżący jak wynikało z oświadczenia złożonego na rozprawie jest właścicielem lokalu mieszkalnego w budynku nr 2 przy ulicy [...]w [...]. Zdaniem Sądu będąc właścicielem jednego z wielu lokali w budynku, nie posiada on indywidualnego interesu prawnego. W okolicznościach sprawy interes prawny związany z funkcjonowaniem ww. budynku, może mieć Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości przy ulicy [...] w [...]. Co do zasady bowiem, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z 1994 r., o własności lokali (Dz.U. z 2015r., poz. 1892 j.t.), sprawami wspólnoty mieszkaniowej kieruje zarząd i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą, a poszczególnymi właścicielami lokali. Podnoszona przez skarżącego kwestia utrudnień w parkowaniu pojazdu, bezpośrednio przed blokiem mieszkalnym w którym mieszka, związana z zatwierdzonym projektem organizacji ruchu, nie może stanowić podstawy interesu prawnego, a tym samym legitymacji procesowej w niniejszej sprawie. Okoliczność ta przesądza, co najwyższej o istnieniu po stronie skarżącego interesu faktycznego. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.