I SA/Gl 2/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), Sędziowie WSA Wojciech Gapiński, Beata Machcińska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi Z. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania odwołania od decyzji w sprawie podatku od nieruchomości na 2015 r. oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. 2015.613), po rozpatrzeniu zażalenia pana Z. B. (dalej strona lub podatnik) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie pozostawienia odwołania strony z dnia [...] r. od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. nr ewid. [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2015 w wysokości [...] zł, bez rozpoznania – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej SKO lub Kolegium) utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia [...] r. Uzasadniając rozstrzygnięcie SKO podniosło, że wcześniejszym postanowieniem z dnia [...] r. pozostawiło odwołanie podatnika bez rozpatrzenia, albowiem zostało ono złożone z powołaniem się na pełnomocnictwo, lecz stosowny dokument nie został na wezwanie Kolegium prawidłowo i należycie uzupełniony. W zażaleniu na to postanowienie zarzucono, że zostało ono wydane przedwcześnie ze względu na brak formalny pełnomocnictwa szczególnego na druku PPS-1 wynikający z omyłki o charakterze technicznym a nie merytorycznym (wadliwe wypełnienie rubryki), co wymagało wezwania do poprawienia pełnomocnictwa. Pełnomocnictwo takie dołączono do zażalenia. Następnie Kolegium wskazało na treść art. 1 pkt 98 ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U.2015.1649) – dalej ustawa zmieniająca, wprowadzającego zmiany w zasadach reprezentowania podatników przez pełnomocników oraz przytoczyło przepis art. 138c § 1 i art. 138e § 3 O.p., a nadto art. 24 ustawy zmieniającej. Podało, że w rozpatrywanej sprawie pełnomocnictwo zostało udzielone po wejściu w życie znowelizowanych przepisów O.p. dotyczących pełnomocnictw szczególnych, a rozstrzygając odwołanie SKO stwierdziło, że przedłożone pełnomocnictwo nie spełniło określonych przepisami prawa wymogów i działając w trybie art. 169 O.p. wezwało podatnika – reprezentowanego przez adwokata do złożenia dokumentu pełnomocnictwa według wzoru określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 138j § 1 pkt 2 O.p., pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia. W związku z niedołączeniem do złożonego odwołania pełnomocnictwa potwierdzającego umocowanie do reprezentowania podatnika Kolegium postanowieniem z dnia [...] r. wezwało do uzupełnienia w terminie 7 dni braku podania poprzez złożenie do akt sprawy pełnomocnictwa do działania w imieniu podatnika. Na to wezwanie przedłożono pełnomocnictwo z dnia 23 czerwca 2016 r., jednakże SKO uznało, iż nie odpowiada ono warunkom formalnym przewidzianym przez prawo dlatego postanowieniem z dnia [...] r. ponownie wezwało pełnomocnika strony do uzupełnienia braku podania pod rygorem pozostawienia sprawy bez rozpatrzenia. W odpowiedzi na to wezwanie pełnomocnik podatnika będący adwokatem pismem z dnia [...] r. (wpływ [...] r.) przesłał odpis pełnomocnictwa szczególnego udzielonego przez stronę. Dokument ten nie spełniał odpowiednich wymogów bowiem pomimo sporządzenia go na stosownym wzorze - w rubryce 44 jako adres elektroniczny wskazano adres e-mail. Dlatego odwołanie, do którego dołączono to pełnomocnictwo, pozostawiono bez rozpoznania. Kolegium dodatkowo wyjaśniło, że w sprawie działał profesjonalny pełnomocnik, zaś dołączone przez niego pełnomocnictwo nie spełniało wymaganego wymogu tj. w rubryce 44 nie wskazano adresu elektronicznego, oraz że dołączenie dokumentu pełnomocnictwa szczegółowego do zażalenia nie nastąpiło w zakreślonym w wezwaniu terminie, zaś termin ten nie podlega przedłużeniu. W skardze na powyższe postanowienie, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, pełnomocnik podatnika będący adwokatem wniósł o jego uchylenie w całości zarzucając obrazę prawa materialnego t.j. art. 169 § 1 O.p. poprzez błędne przyjęcie iż: - pełnomocnik skarżącego nie uzupełnił braków formalnych wskazanych w wezwaniu, podczas gdy załączone zostało pełnomocnictwo szczególne na wymaganym formularzu PPS-1 bez podania adresu elektronicznego na platformie e PUAP w rubryce 44, a wskazując przez omyłkę adres elektroniczny e-mail co stanowiło omyłkę o charakterze technicznym, a nie merytorycznym (wadliwe wypełnienie rubryki), co wymagało wezwania do poprawienia pełnomocnictwa, - jakiekolwiek bądź, brak formalny niweczy zdolność organu do rozpoznania sprawy, podczas gdy skutek w postaci pozostawienia podania bez rozpoznania nie dotyczy wniosku spełniającego wymogi, które pozwalają na jego merytoryczną ocenę. Uzasadniając skargę pełnomocnik skarżącego przedstawił przebieg postępowania podnosząc, że organ winien wezwać pełnomocnika do poprawienia pełnomocnictwa czego nie uczynił, zaś podatnik nie może ponosić negatywnych konsekwencji, w sytuacji gdy omyłkowe wpisanie (e mail zamiast e PUAP) wynikało z trudności od niego niezależnych i niezawinionych. Ponadto wskazał, że w świetle brzmienia art. 144 § 5 O.p., pełnomocnik nie ma obowiązku posiadania adresu na platformie e PUAP, bowiem zgodnie z alternatywną rozłączną tego przepisu, pisma w postępowaniu podatkowym mogą być doręczane w siedzibie organu podatkowego. Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko i jego argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona. Poza sporem było, że pełnomocnikiem strony wnoszącej odwołanie był adwokat, który do odwołania nie dołączył pełnomocnictwa, przy czym czynności tej dokonał w czasie obowiązywania zmienionych ustawą zmieniającą przepisów dotyczących pełnomocnictw w tym pełnomocnictw szczególnych. Z uwagi na braki tego pełnomocnictwa SKO wezwało pełnomocnika do uzupełnienia braku odwołania (podania) w postaci nadesłania prawidłowego pełnomocnictwa. Na wezwanie Kolegium adwokat przedłożył pełnomocnictwo, które nie odpowiadało warunkom formalnym wobec czego Kolegium ponownie wezwało do uzupełnienia tego braku pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia. Wezwanie do doręczono pełnomocnikowi strony, który nadesłał pełnomocnictwo sporządzone na odpowiednim wzorze jednakże w rubryce 44 jako adres elektroniczny wskazał adres e-mail. SKO wydało postanowienie o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia. Pełnomocnik (adwokat) strony do wniesionego od tego postanowienia zażalenia dołączył kolejne pełnomocnictwo obarczone brakiem bowiem w rubryce 44 nie wskazano adresu elektronicznego. Zgodnie z treścią art. 138c § 1 O.p., w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2016 r., "pełnomocnictwo wskazuje dane identyfikujące mocodawcę (...), dane identyfikujące pełnomocnika (...), a w przypadku adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego – także jego adres elektroniczny." W myśl art. 138e § 3 O.p. "pełnomocnictwo szczególne udzielone na piśmie (...) składa się do akt sprawy według wzoru określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 138j § 1 pkt 2, w oryginale lub jego notarialnie poświadczony odpis." Adwokat może sam uwierzytelnić odpis udzielonego mu pełnomocnictwa (art. 138a § 4 O.p.). Przepis art. 144 § 5 O.p. stanowi, że "doręczenie pisma pełnomocnikowi będącemu adwokatem (...) następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej lub w siedzibie organu podatkowego." Wzór pełnomocnictwa szczególnego określony został rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 28 grudnia 2015 r. (Dz. U. 2015.2330), które weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., w części D.1 (dane identyfikujące pełnomocnika) tego wzoru zawarto pozycję 44 dotyczącą adresu elektronicznego, zaś w objaśnieniach do tego wzoru pod numerem 6 wyjaśniono, że wypełnienie poz. 44 jest obowiązkowe w przypadku pełnomocnika będącego adwokatem, a adres elektroniczny oznacza adres w systemie teleinformatycznym wykorzystywanym przez organ podatkowy. Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że w obecnym stanie prawnym w stosunku do określonych ustawą podmiotów (w tym adwokatów) zamierzających pełnić rolę pełnomocników w postępowaniu podatkowym, nałożono wymóg złożenia do akt sprawy dokumentu pełnomocnictwa szczególnego sporządzonego według określonego w powołanym rozporządzeniu wzoru i przy uwzględnieniu zawartych w nim objaśnień. Skoro we wzorze tym wyjaśniono co należy rozumieć pod pojęciem "adres elektroniczny" oraz wskazano podmioty obowiązane do wypełnienia pozycji, w której adres taki powinien być ujawniony, to tym samym brak prawidłowego wskazania takiego adresu przez osobę do tego obowiązaną oznacza brak formalny pełnomocnictwa, który podlega uzupełnieniu w wyznaczonym przez organ podatkowy terminie. Rzeczą tego organu było więc wezwanie osoby składającej taki dokument do jego uzupełnienia w sposób zgodny z określonym wzorem i jego objaśnieniami. Organ podatkowy nie musiał przy tym wymienić dokładnie wszystkie braki takiego dokumentu w sytuacji, gdy ich istnienie wynika wprost z treści wzoru i zawartych w nim objaśnień co do konieczności wypełnienia stosownej rubryki podmiotu na którym ciąży taki obowiązek i rozumienie znaczenia wskazanych we wzorze zwrotów w tym pojęcia "adres elektroniczny". Powyższe oznacza również obowiązek posiadania takiego adresu przez wskazane w art. 138c § 1 O.p. osoby, w tym adwokatów, którym pełnomocnictw udzielono. Obowiązku takiego nie wyłącza przepis art. 144 § 5 O.p. który, jedynie wskazuje na inny dopuszczalny sposób doręczenia bez pomocy środków komunikacji elektronicznej mimo wskazania adresu elektronicznego pełnomocnika będącego m.in. adwokatem. Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela poglądy i oceny prawne przedstawione w wyroku tut. Sądu z dnia 9 grudnia 2016 r. sygn. akt I SA/Gl 874/16 co do zasadności stosowania i prawidłowości postępowania w zakresie obowiązujących przepisów dotyczących pełnomocnictw składanych przez adwokatów, radców prawnych czy doradców podatkowych. Dlatego też posłuży się przytoczoną w tym wyroku argumentacją prawną. Z uzasadnienia projektu ustawy zmieniającej (Sejm RP VII kadencji, nr druku sejmowego 3462) wynika, że celem nowelizacji Ordynacji podatkowej było stworzenie ram prawnych, które zracjonalizują i uproszczą postępowania podatkowe. W szczególności ustawodawca stwierdził – co jest istotne z punktu widzenia niniejszej sprawy – że wprowadzenie zasady, wedle której pełnomocnikom zawodowym pisma będą doręczane drogą elektroniczną przyczyni się nie tylko do przyśpieszenia postępowań podatkowych, ale i wyjdzie naprzeciw oczekiwaniom społecznym, dotyczącym wprowadzenia usprawnień w zakresie funkcjonowania e-administracji. Doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej na wskazany adres elektroniczny, jak podano w uzasadnieniu, "będzie zawsze pewne, zostaną usunięte wątpliwości związane z miejscem doręczenia i klarownością treści zwrotnego potwierdzenia odbioru, co jest obecnie częstym przedmiotem sporów. Pełnomocnik będzie mógł odbierać pisma w każdym miejscu, gdzie będzie miał dostęp do swojego adresu elektronicznego, więc znikną obecne problemy z ustaleniem adresu pełnomocnika i jego zmianami, szczególnie intensywne wobec zbliżającego się upływu terminu przedawnienia". W uzasadnieniu wyraźnie przewidziano, że pełnomocnicy zawodowi będą obowiązani wskazywać w pełnomocnictwie oprócz "zwykłego" adresu do doręczeń także adres poczty elektronicznej i zmiany tego adresu. Treść wyżej cytowanego art. 138c § 1 O.p., zdaniem Sądu, nie pozostawia wątpliwości, że w przypadku pełnomocnika profesjonalnego elementem koniecznym pełnomocnictwa jest zawarcie w jego treści adresu elektronicznego pełnomocnika. Z literalnego brzmienia tego przepisu wynika bowiem, że wskazanie adresu elektronicznego stanowi obowiązek pełnomocnika a nie uprawnienie. Nadto, zgodnie ze wskazanymi przepisami, pełnomocnik zawodowy nieposiadający adresu elektronicznego jest zobligowany do jego utworzenia, celem umożliwienia organowi podatkowemu doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Przez pojęcie "adres elektroniczny" należy rozumieć adres elektroniczny w systemie teleinformatycznym, służącym do obsługi doręczeń, za pomocą którego organ podatkowy może doręczyć dokumenty elektroniczne i otrzymać wymagane przepisami elektroniczne urzędowe potwierdzenie doręczenia. Organ podatkowy zobowiązany jest zaś do stosowania dedykowanego do tego celu systemu teleinformatycznego, spełniającego określone przepisami prawa wymogi techniczne i funkcjonalne. Podkreślenia zatem wymaga, że jeżeli przepisy ustawy przewidują doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, doręczenie następuje przez portal podatkowy w zakresie wynikającym z odrębnych przepisów lub przez elektroniczną skrzynkę podawczą. Przez "portal podatkowy", zgodnie z art. 3 pkt 14 O.p., rozumie się system teleinformatyczny administracji podatkowej, służący do kontaktu organów podatkowych z podatnikami, płatnikami i inkasentami, a także ich następcami prawnymi oraz osobami trzecimi, w szczególności do wnoszenia podań, składania deklaracji oraz doręczania pism organów podatkowych za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Pojęcie "elektroniczna skrzynka podawcza" definiuje zaś art. 3 pkt 17 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1114 ze zm.), wskazując, że jest to dostępny publicznie środek komunikacji elektronicznej służący do przekazywania dokumentu elektronicznego do podmiotu publicznego przy wykorzystaniu powszechnie dostępnego systemu teleinformatycznego. Art. 16 ust. 1a tejże ustawy stanowi przy tym, iż podmiot publiczny udostępnia elektroniczną skrzynkę podawczą, spełniającą standardy określone i opublikowane na ePUAP przez ministra właściwego do spraw informatyzacji oraz zapewnia jej obsługę. Zgodnie natomiast z art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1030, ze zm.) przez adres elektroniczny rozumieć należy oznaczenie systemu teleinformatycznego umożliwiające porozumiewanie się za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w szczególności poczty elektronicznej. W konsekwencji powyższego, przez adres elektroniczny, o którym stanowią przepisy O.p., rozumieć należy adres, na który możliwe jest doręczanie przez organy podatkowe pism na zasadach określonych w art. 144 § 2 tej ustawy, tj.: - adres konta podatnika na Portalu Podatkowym; - adres elektronicznej skrzynki podawczej na platformie e-PUAP. Niemniej jednak zakres spraw, które mogą być załatwiane z wykorzystaniem konta na Portalu Podatkowym określa rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 28 grudnia 2015 r. w sprawie określenia rodzajów spraw, które mogą być załatwiane z wykorzystaniem portalu podatkowego (Dz. U. z 2015 r. poz. 2287 ze zm.). Przepis § 1 pkt 4 tego rozporządzenia stanowi, iż z wykorzystaniem portalu podatkowego mogą być doręczane pisma naczelników urzędów skarbowych w sprawach dotyczących: a) zryczałtowanego podatku dochodowego w formie karty podatkowej, b) podatku od czynności cywilnoprawnych, c) podatku od spadków i darowizn. W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że wprowadzone zmiany w Ordynacji podatkowej w zakresie pełnomocnictwa, jak i doręczeń, obligują profesjonalnych pełnomocników do pozyskania właściwego adresu elektronicznego i jego wskazania w pełnomocnictwie z uwagi na konieczność doręczania wszelkich pism drogą elektroniczną (art. 144 § 5 O.p.). Należy przy tym zauważyć, że wyjątek od zasady doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej wynikający z art. 144 § 3 O.p., zgodnie z którym w przypadku wystąpienia problemów technicznych uniemożliwiających organowi podatkowemu doręczenie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, pisma doręcza się w sposób określony w § 1 pkt 1, należy interpretować ściśle. Przepis ten odnosi się bowiem jedynie do sytuacji, w której doręczenie drogą elektroniczną nie jest możliwe z przyczyn nieleżących po stronie organu podatkowego, ale wskutek problemów związanych z samym funkcjonowaniem portalu podatkowego bądź elektronicznej skrzynki podawczej. Jednocześnie przepis ten nie może mieć zastosowania do sytuacji, w której pełnomocnik zawodowy w osobie radcy prawnego, adwokata bądź doradcy podatkowego takiego adresu w pełnomocnictwie nie wskazał. Powyższe oznacza, że konsekwencją niewskazania adresu elektronicznego przez pełnomocnika zawodowego, umożliwiającego organom podatkowym dokonywanie doręczeń zgodnie z art. 144 § 5 O.p., jest nie tylko stwierdzenie, że pełnomocnictwo jest nieprawidłowe, albowiem nie spełnia wymogów określonych w art. 138c § 1 O.p., ale także uznanie, że brak jest możliwości skutecznego doręczania pism w postępowaniu podatkowym, co wobec doniosłości prawnej doręczenia z art. 212 zdanie pierwsze O.p. ma istotne znaczenie dla postępowania podatkowego. Jak bowiem wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 29 września 2016 r., sygn. akt III SA/Gd 636/16 (publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl), jedyną drogą skutecznego doręczania pism pełnomocnikom profesjonalnym jest doręczenie na adres elektroniczny albo doręczenie w siedzibie organu podatkowego. Z uwagi na powyższe w pierwszej kolejności należy zauważyć, że pełnomocnictwo dla występującego w sprawie pełnomocnika zawodowego zostało złożone dopiero po wezwaniu SKO postanowieniem z dnia [...] r. w związku z odwołaniem pełnomocnika strony od decyzji ustalającej skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za dany rok podatkowy, co miało miejsce w dniu [...] r. Nie ma tym samym do niego zastosowania przepis art. 24 ustawy zmieniającej, na mocy którego uprzednio złożone pełnomocnictwa stawały się pełnomocnictwami szczególnymi, co do których nie przewidziano konieczności ich uzupełnienia o wskazany adres elektroniczny pełnomocnika. Jest to pełnomocnictwo nowe, które podlegać winno reżimowi prawnemu wynikającemu ze wskazanych powyżej przepisów, w tym w zakresie elementów koniecznych, jakim jest adres elektroniczny pełnomocnika. Nadto zarówno z uwagi na datę wniesienia odwołania, jak i fakt, że inicjowało ono postępowanie nowe, tj. postępowanie odwoławcze, złożone wraz z nim pełnomocnictwo podlegało zatem reżimom prawnym wynikającym ze zmian wprowadzonych ustawą nowelizującą. Wskazane pełnomocnictwo nie odpowiadało wymogom (nie dochowano zgodności z odpowiednim wzorem) ustalonym w znowelizowanych ustawą zmieniającą przepisach dlatego też SKO postanowieniem z dnia [...] r. ponownie wezwało pełnomocnika strony do złożenia pełnomocnictwa ze wskazaniem, że powinno być sporządzone według wzoru i złożone w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia. Postanowienie to doręczono pełnomocnikowi w dniu [...] r., zaś pełnomocnictwo złożone na odpowiednim wzorze wpłynęło do SKO w dniu 11 sierpnia 2016 r. nadane w dniu 10 sierpnia 2016 r., a więc po upływie wyznaczonego terminu. W pełnomocnictwie tym błędnie wypełniono rubrykę 44 (adres elektroniczny) mimo widniejącego na wzorze objaśnienia co do sposobu wypełnienia tej pozycji przez pełnomocnika będącego adwokatem bowiem wskazano adres e mail a nie adres elektroniczny. Skoro obecnie obowiązujące wzory pełnomocnictw wynikające z wydanych w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 138j § 1 pkt 1 i 2 O.p. aktów wykonawczych nie pozostawiają wątpliwości co do konieczności wskazania przez adwokata będącego pełnomocnikiem w postępowaniu podatkowym adresu elektronicznego, zaś sposób spełnienia tego obowiązku wynikał wprost z treści objaśnień we wzorze, z którymi pełnomocnik lub strona mogli się zapoznać to tym samym należało stwierdzić, że zbędne było ponowne wzywanie o jego uzupełnienie w szczególności w sytuacji, gdy pełnomocnictwo to złożone zostało po upływie wyznaczonego do tego terminu, zaś strona nie wnioskowała o jego przywrócenie. Warto przy tym zauważyć, że braki, o których mowa w art. 169 § 1 O.p. należy rozumieć szeroko i mogą one dotyczyć istotnego elementu treści pisma, np. podpisu, uzasadnienia, precyzyjnego określenia żądania, daty, jak również pełnomocnictwa. Jako brak formalny na gruncie tego przepisu traktuje się również wadliwość pełnomocnictwa. Wszystkie one podlegają uzupełnieniu pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia, a zatem nienadania mu dalszego biegu w postępowaniu. Przy tym, nieusunięcie braku w zakresie pełnomocnictwa do występowania w imieniu strony, na co wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 17 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1642/10 i z dnia 15 lutego 2007 r., sygn. akt II FSK 259/06 skutkuje pozostawieniem odwołania bez rozpatrzenia zgodnie z art. 169 § 1 O.p., a nie niedopuszczalnością odwołania z art. 228 § 1 pkt 1 O.p. Analogicznie na gruncie ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 23 ze zm.) orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z dnia 20 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 2792/13, z dnia 14 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 1049/14, z dnia 3 września 2008 r., sygn. akt II OSK 978/07. W omawianej sprawie Kolegium wezwało adwokata do złożenia pełnomocnictwa sporządzonego zgodnie z art. 138c § 1 O.p., a zatem wskazującego także adres elektroniczny adwokata, zaś adwokat w wyznaczonym terminie pełnomocnictwa takiego nie złożył, a złożone po upływie tego terminu pełnomocnictwo i tak nie spełniało określonych prawem wymogów. Z tych przyczyn Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób opisany w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2016.718) i na podstawie art. 151 tej ustawy skargę oddalił.