IV SA/Po 85/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Anna Jarosz (spr.) Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Walocha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi Wspólnoty [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę W dniu [...] stycznia 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] [...] [...] w J. (zwanej dalej: Wspólnota, skarżąca) reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (zwane dalej: SKO, Kolegium) z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza J. (zwanego dalej: Burmistrz) z dnia [...] września 2016 r. nr [...]/2013/2014/2015/2016, którą to decyzją Burmistrz ponownie ustalił warunki zabudowy dla terenu działek o nr [...] i [...] położonych w J. przy ul. [...] (zwane dalej: warunki zabudowy; inwestycja). Skarga została złożona w następujących okolicznościach faktycznych. W sprawie dwukrotnie wypowiadał się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (w wyrokach z dnia 10 czerwca 2015 r. sygn. akt IV SA/Po 232/15 oraz z dnia 21 kwietnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 90/16) uchylając decyzje organów obu instancji. Na skutek wyroku w sprawie IV SA/Po 90/16 organ I instancji, wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] września 2016 r., ustalił następujące warunki zabudowy dla inwestycji. 1. Określając rodzaj inwestycji - funkcje zabudowy i sposób zagospodarowania terenu organ wskazał: budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego podpiwniczonego; 2. W zakresie ustaleń dotyczących warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego określono: a) obowiązującą linię zabudowy - na mapie w skali 1:500, stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji, wskazując, że przez obowiązującą linię zabudowy należy rozumieć linię, w której musi być umieszczona część ściany frontowej projektowanego budynku, bez prawa jej przekraczania, za wyjątkiem takich elementów architektonicznych, jak: balkon, wykusz, gzyms, okap dachu, rynna oraz innych detali wystroju architektonicznego (lecz nie dalej niż 2,00 m), b) powierzchnie biologicznie czynną na minimalnie 25 % powierzchni wnioskowanych działek, c) wielkość powierzchni terenu podlegającą przekształceniu w ramach inwestycji na maksymalnie 950,00 m2, zaś w ramach określenia parametrów budynku: d) powierzchnię zabudowy na maksymalnie 23,3% powierzchni działek objętych wnioskiem, e) wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (gzymsu) od 8,5m do 13,80 m, f) liczbę kondygnacji na 5 w tym podpiwniczenie, g) szerokość elewacji frontowej od 35,40 m do 42,00 m, h) rodzaj dachu, ukształtowanie połaci dachowych – dach płaski, i) kąt nachylenia dachu maksymalnie 15°, j) wysokość do kalenicy od 12,50 m do 13,80 m, k) oraz wskazano, że przy realizacji inwestycji należy zachować wymogi wynikające z obowiązujących przepisów prawa, w szczególności ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.); 3. W zakresie ustaleń dotyczących ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu: wskazano, iż na ewentualną wycinkę drzew i krzewów należy uzyskać stosowne zezwolenie. 4. W zakresie ustaleń dotyczących ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej wskazano - bez zmian. 5. W zakresie ustaleń dotyczących obsługi w kwestiach komunikacji i infrastruktury technicznej określono: a) dostęp do drogi publicznej - istniejącym zjazdem z drogi krajowej - ul. [...], usytuowanym na działce o nr ewidencyjnym [...], dostęp do ww. działki na podstawie ustanowionej notarialnie służebności przechodu i przejazdu, b) minimalną liczba miejsc postojowych na 1,5 miejsca postojowego przypadające na każdy lokal mieszkalny i zlokalizowane na terenie wnioskowanych działek, c) dostawę wody - projektowanym przyłączem z istniejącej sieci wodociągowej zgodnie z warunkami technicznymi wydanymi przez PWiK dnia [...] lipca 2015 r. sygn. I.dz. [...], d) zasilanie w energię elektryczną - projektowanym przyłączem z istniejącej sieci elektroenergetycznej na zasadach określonych przez zarządcę sieci, zgodnie z umową o przyłączenie do sieci [...] [...] z dnia [...] lipca 2013 r. sygn.. [...] i umową o przyłączenie do sieci elektroenergetycznej nr [...] z dnia [...] września 2013 r., e) zasilanie w energię cieplną - projektowanym przyłączem z sieci gazowej zgodnie z umową przyłączenia do sieci gazowej Polskiej Spółki Gazownictwa (Zakład w K.) z dnia [...] października 2014 r. znak [...] i umową z dnia [...] października 2014 r., f) odprowadzanie ścieków - projektowanym przyłączem do istniejącej sieci kanalizacji sanitarnej zgodnie z warunkami technicznymi wydanymi przez PWiK dnia [...] lipca 2015 r. sygn.. I.dz. [...], g) gospodarowanie odpadami – poprzez gromadzenie odpadów w pojemnikach na terenie działki i wywóz na składowisko w ramach systemu gminnego, a) [przyp. Sądu – winno być "h"] odprowadzanie wód opadowych i roztopowych - do sieci kanalizacji deszczowej, w razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej, dopuszczono odprowadzanie wód opadowych na własny nieutwardzony teren, do dołów chłonnych lub zbiorników retencyjnych, h) [przyp. Sądu – winno być "i"] łączność - przewodowo lub bezprzewodowo. W zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich określono, że: a) zabudowa i zagospodarowanie terenu nie może ograniczać dostępu do drogi publicznej dla innych działek, b) zabudowa i zagospodarowanie terenu nie może ograniczać korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności dla obiektów zlokalizowanych na innych działkach, c) zabudowa i zagospodarowanie terenu nie może ograniczać dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (osób trzecich), d) w projekcie technicznym należy zastosować takie rozwiązania, aby nie wnosić dodatkowych uciążliwości na tereny sąsiadujące, w zakresie zanieczyszczenia powietrza, hałasu i drgań, e) realizacja inwestycji nie może zmieniać stosunków wodnych na sąsiednich działkach osób trzecich. W zakresie linii rozgraniczających teren inwestycji wskazano, że podano je na mapie w skali 1:500 stanowiącej załącznik do decyzji, linią łamana określona literami A-J. Organ pouczył również stronę o treści art. 63 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 778 z późn. zm., zwanej dalej: ustawa). Uzasadniając rozstrzygnięcie organ opisał stan faktyczny w sprawie podnosząc, że w dniu [...] lipca 2013 r. wpłynął wniosek [...] Agencji [...] Oddział Regionalny P. (od dnia [...] października 2015 r. Agencji [...] [...] Oddział Regionalny P.; zwanej dalej: wnioskodawca) w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego podpiwniczonego ze zjazdem z drogi, na terenie działek nr [...] i [...], położonych w J. przy ul. [...]. Następnie wnioskodawca zmodyfikował wniosek w zakresie objęcia inwestycją działek nr [...] i [...], a także w zakresie rezygnacji z realizacji zjazdu z drogi krajowej. W kolejnym postępowaniu inwestor powrócił do pierwotnego zakresu przestrzennego, tj. do planu realizacji inwestycji na terenie działek nr [...] i [...]. Wskazano, że pierwsze postępowanie w sprawie zakończone zostało dnia [...] grudnia 2014 r. wydaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy dla terenu działek nr [...] i [...], [...], [...] i [...], dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego podpiwniczonego. Na skutek odwołania skarżącej Kolegium utrzymało powyższą decyzję w mocy, zaś w zw. z wniesioną skargą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia [...] czerwca 2015 r. uchylił decyzje organów obu instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Ponownie przeprowadzone postępowanie zostało zakończone wydaniem decyzji z dnia [...] października 2015 r. ponownie ustalającej warunki zabudowy dla ww. inwestycji. Od powyższej decyzji odwołała się skarżąca, zaś wnioskodawca – przed wydaniem decyzji drugoinstancyjnej - zadeklarował, że inwestycja nie dotyczy działek [...] i [...],[...],[...] i [...], a jedynie [...] i [...]. Kolegium utrzymało decyzję pierwszoinstancyjną w mocy, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na skutek wniesionej skargi, wspomnianym wyżej wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2016 r. uchylił decyzje organu I i II instancji, wskazując, że zmiana zakresu przestrzennego wniosku wymagała przeprowadzenia ponownego postępowania, w szczególności zaś dokonania nowej analizy niezbędnej przy ustalaniu warunków zabudowy. Merytoryczne odniesienie się do ustalenia warunków zabudowy może nastąpić dopiero po dokonaniu nowej analizy. Przechodząc do rozważań merytorycznych Burmistrz wywodził, że dla przedmiotowego terenu nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia wymogów art. 61 ust. 1, pkt 1-5 ustawy, którego treść przytoczył. Wskazał, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanej działki wyznaczono wokół niej obszar analizowany niezbędny dla przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na kopii mapy zasadniczej w skali 1:500 (art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy). Granice obszaru analizowanego ustalono na podstawie § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2003 r., w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588, zwanego dalej: rozporządzenie) w odległości trzykrotnej szerokości frontu działek nr [...], [...] od ul. [...] (szerokość wynosi 78,89 m, czyli 3-krotna szerokość wynosi 236,67 m). Organ wskazał, że z uwagi na zmianę zakresu przestrzennego wniosku, zmianie uległa szerokość frontu terenu objętego wnioskiem (działek wchodzących w skład terenu inwestycji), co skutkowało zmianą wielkości obszaru, dla którego przeprowadzono analizę. Analizą objęte zostały tereny sytuowane przede wszystkim wzdłuż ul. [...], a także wzdłuż ul. [...], [...], [...], [...], [...], P. i [...]. Podniesiono, że ze względu na swoją wielkość analizowany teren charakteryzuje się zróżnicowaną zabudową i zróżnicowanym sposobem zagospodarowania poszczególnych działek. Najbliższe sąsiedztwo terenu objętego wnioskiem zabudowane jest budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi o zbliżonej formie architektonicznej. Są to bloki mieszkalne o 4-5 kondygnacjach zarówno z dachami płaskimi jak i dwu- i wielospadowymi. Zabudowania te usytuowane są wzdłuż ul. [...] i tworzą faktyczną całość urbanistyczną. Nieruchomość objęta wnioskiem usytuowana jest pośród tej zabudowy. Obszar, który można uznać za całość urbanistyczną, ograniczony został ulicami o. S. N., [...] [...] i [...]. Podkreślono, że pozostałymi funkcjami występującymi w obszarze analizowanym są mieszkalnictwo jednorodzinne, usługi - w szczególności obiekty handlowe, usługi społeczne - szkoły, przedszkole i obiekt sakralny. Wywodzono także, że zakres ww. obszaru nie uległ zmianie w związku ze zmniejszeniem obszaru analizy. Kolejno organ podniósł, że w obszarze analizy występują ponadto zabudowania jednostki wojskowej, zaś zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna zgrupowana jest na terenie osiedla charakteryzującego się duża intensywnością zagospodarowania z przewagą obiektów o dwóch kondygnacjach. Szczegółowe zestawienie parametrów budynków przedstawiono w załączniku nr 4 do decyzji. Kolejno organ argumentował, że analiza wykazała, iż inwestycja spełnia wszystkie wskazane wymogi z art. 61 ust 1 ustawy. W zakresie puntu pierwszego tego przepisu wywodzono, że analiza wskaźników wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni poszczególnych działek w obszarze objętym analizą kształtuje się następująco: najniższy wskaźnik to 6,1%; najwyższy to 53,1% ; średni: to 21,6 %. Podkreślono, że zmiany wartości względem decyzji poprzedzających, są wynikiem zmiany wielkości obszaru analizy wynikłej ze zmniejszenia terenu inwestycji. Kolejno wskazano, że zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Opisano również parametry i cechy istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym, wskazując: ilość kondygnacji: 2-5 kondygnacji; szerokości frontów: 4,2 -104,2 m; ukształtowanie połaci dachowych: płaskie, dwuspadowe i wielospadowe (przewaga dwuspadowych); nachylenie połaci dachowych: 15° - 40° przy dachach stromych, i maks. 15° przy dachach płaskich. Odnosząc się kolejno do punktu drugiego art. 61 ust. 1 ustawy wskazano, że dostęp do drogi publicznej – odbywać się będzie istniejącym zjazdem z drogi krajowej - ul. [...], usytuowanym na działce o nr ewidencyjnym [...], a dostęp do ww. działki na podstawie ustanowionej notarialnie służebności przechodu i przejazdu. W zakresie punktu trzeciego wymienionego przepisu wskazywano na uzbrojenie terenu: projektowanym przyłączem do sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej zgodnie z zgodnie z warunkami technicznymi PWiK dnia [...] lipca 2015 r. sygn. L.dz. [...] projektowanym przyłączem zgodnie z warunkami technicznymi [...] [...] S.A. z dnia [...] lipca 2013 r. sygn. [...] i umową o przyłączenie do sieci elektroenergetycznej nr [...] z dnia [...] września 2013 r. oraz przyłączem do sieci gazowej zgodnie z warunkami technicznymi Polskiej Spółki Gazownictwa (Zakład w K.) z dnia [...] września 2014 r. znak [...] Z kolei odnoście punktu 4 ww. przepisu wskazano iż teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych zgodnie z art. 10 a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych z dnia 3 lutego 1995 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.). Natomiast odnośnie punktu 5 wskazano na zgodność z przepisami odrębnymi, w szczególności brak naruszeń warunków określonych w pkt 6 decyzji. Kolejno organ argumentował, że charakter obszaru, który podlegał analizie, tj. intensywna zabudowa miejska, umożliwił wyznaczenie dopuszczalnej intensywności zabudowy wnioskowanego terenu, rozumianej jako procent powierzchni działki wskazanej do zajęcia przez planowany budynek. Parametr ten został obliczony dla wszystkich zabudowanych nieruchomości objętych analizą, Jednak, w ocenie organu, najistotniejsze wyniki (w oparciu o które ustalono wymogi dla inwestycji) stanowią parametry zabudowy działek najbliższych (ujętych między ul. [...], o. S. N., i [...], stanowiących całość urbanistyczną i charakteryzujących się tożsamym zagospodarowaniem z planowaną inwestycją. Organ podkreślała, że do ustalenia dopuszczalnej powierzchni zabudowy przyjęto parametr intensywności zabudowy działki nr [...], tj. 23,3%. Omawiany parametr dla działek branych pod uwagę jest, zdaniem organu, mało zróżnicowany i waha się między 16,1% a 23,3%, a szczegółowe zestawienie intensywności zawarto w załączniku nr 4 do decyzji. Organ wskazał także, że linię zabudowy wyznaczono w oparciu o § 4 ust. 1 rozporządzenia, tj. jako przedłużenie istniejącej linii zabudowy (jak wskazano w załączniku nr [...]). Podkreślono, że taki sposób wyznaczenia jest podstawowym wymogiem, od którego wyjątek stanowi wyznaczanie linii według zasad określonych w kolejnych ustępach. Zdaniem organu przedłużenie linii budynku bezpośrednio sąsiadującego z terenem inwestycji w omawianej sprawie w największym stopniu spełnia obowiązek zachowania ładu przestrzennego. W zakresie określenia szerokości elewacji frontowej organ wskazał, że usytuowanie prostokątnej działki równolegle do drogi publicznej nie daje możliwości wyznaczenia szerokości budynku wg średniej. Średnia z analizy wynika, zdaniem organu, z usytuowania części budynków szczytem do drogi, na działkach usytuowanych "prostopadle" do drogi, a więc węższy bok działki przylega do pasa drogowego. Część budynków o tej samej funkcji i sposobie zagospodarowania usytuowanych jest równolegle (wzdłużnie) względem dróg publicznych (ul. [...] [...], [...], [...], i to daje podstawę do wyznaczenia szerokości nowego budynku w nawiązaniu do tych budynków. Wyznaczenie sztywno wg średniej uniemożliwiałoby, według organu, realizację inwestycji. W opisanej sytuacji, organ stwierdził, że zastosowanie § 6 ust. 2 jest możliwe gdy na terenie inwestycji nie daje się zastosować § 6 ust. 1 (czyli zgodnie ze średnią), jak to ma miejsce w sprawie. W zakresie wysokości budynku podniesiono, że ustalanie wysokości w oparciu o § 7 ust. 1 jest nieuzasadnione, gdyż bezpośrednie sąsiedztwo stanowią zarówno budynki analogiczne do zabudowy wnioskowanej jak i budynki o innej charakterystyce, tj. z dachami wielospadowymi lub dwuspadowymi a nawet jednokondygnacyjny pawilon. Zdaniem organu trudno uśredniać wysokość gzymsu skoro nawet na działce graniczącej z terenem inwestycji stoi budynek o niemal identycznych gabarytach (szczególnie w zakresie wysokości). Przyjęcie średniej według § 7 ust. 1 ustawy wymusiłoby, według organu, powstanie budynku diametralnie innego niż budynki mieszkalne (a te dominują) najbliżej sąsiadujące z planowanym. Przyjęcie radykalnie innego parametru (średniej z pawilonu i pozostałych bloków) niż tego wyznaczonego przez bardzo spójną zabudowę spowodowałoby istotne zaburzenie zastanego ładu przestrzennego. Stąd też zasadne było zastosowanie § 7 ust. 4 rozporządzenia, dającego możliwość dostosowania parametrów nowej zabudowy do niemal identycznego budynku sąsiadującego, usytuowanego nawet w bliźniaczy do inwestycji sposób. Kolejno organ wskazał, że szczegółowe zestawienie wymaganych w rozporządzeniu wartości zawiera załącznik nr 4 do decyzji. Podkreślono jednak, że do wyznaczenia wymagań dla nowego budynku, pod uwagę brane były przede wszystkim nieruchomości i zabudowania o funkcji tożsamej z wnioskowaną, a więc budynki mieszkalne wielorodzinne. Podkreślono także, że zmniejszenie obszaru analizy przyczyniło się zweryfikowania minimalnych, średnich oraz maksymalnych parametrów istniejącej zabudowy w obszarze wyznaczonym trzykrotną szerokością frontu działek objętych wnioskiem. Owa weryfikacja doprowadziło do wniosku, że zmniejszenie obszaru analizowanego nie przyczyniło się do pomniejszenia lub powiększenia obszaru uznanego za całość urbanistyczną, którego zabudowa (jej parametry) posłużyła do ustalenia wymagań dla wnioskowanej inwestycji. Konsekwentnie - zmniejszenie obszaru analizy nie przyczyniło się do zmiany wymaganych parametrów dla nowej inwestycji. Zdaniem organu posiłkowanie się wyłącznie parametrami zabudowy występującej w zawężonym obszarze uznanym za całość urbanistyczną, a nie całego (bardzo zróżnicowanego) obszaru analizy, nie budziło wątpliwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu przy wcześniejszych decyzjach Kolegium. Następnie organ podniósł, że teren objęty inwestycją posiada dostęp do drogi publicznej i jest to droga krajowa - ul. [...]. Inwestor uzyskał notarialną służebność przechodu i przejazdu przez działkę nr [...], na której usytuowany jest zjazd z drogi krajowej. Rozwiązanie to zostało zrealizowane z uwagi na brak zgody zarządcy drogi - Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w P., na realizację nowego zjazdu w rejonie skrzyżowania ul. [...] z ul. [...]. W zakresie uzbrojenia terenu w podstawowe media, organ stwierdził, że gestorzy sieci: Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w J., [...]-[...] S.A. oraz Polska Spółka Gazownictwa (Zakład w K.) zadeklarowali możliwość przyłączenia inwestycji do zarządzanych sieci. PWiK dnia [...] lipca 2015 r. wskazało możliwość przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej, [...] S.A. w uzgodnieniu z dnia [...] lipca 2013 r. wskazała możliwość przyłączenia do sieci elektroenergetycznej, natomiast Polska Spółka Gazownictwa w warunkach technicznych z dnia [...] września 2014 r. wskazała możliwość przyłączenia do sieci gazowej. Następnie inwestor zawarł umowę przyłączenia do sieci gazowej Polskiej Spółki Gazownictwa (Zakład w K.) z dnia [...] października 2014 r. i umowę z dnia [...] października 2014 r. Kolejno organ wskazał, że w zakresie warunku niezbędnego do ustalenia warunków zabudowy, a dotyczącego ochrony gruntów rolnych i leśnych, stwierdzono, że wymogów ochrony gruntów rolnych przed ich przeznaczaniem na cele nierolnicze, zgodnie z art. 10a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych z dnia [...] lutego 1995 r., nie stosuje się do gruntów położonych w granicach administracyjnych miasta. Wymogi te uwzględnia się jedynie w odniesieniu do terenów określonych w ewidencji gruntów i budynków jako Ls – lasy, tymczasem działki objęte wnioskiem opisane są jako: Bi, Bp i dr. Wreszcie organ wskazał, że po do dokonaniu analizy zgodności planowanej inwestycji pod kątem jej zgodności z przepisami odrębnymi, stwierdzono, że wnioskowana inwestycja nie narusza wymagań przepisów odrębnych do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności: ustawy prawo wodne, ustawy prawo geologiczne i górnicze, ustawy o lasach, ustawy ochronie przyrody, ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W kwestii ustawy prawo górnicze i geologiczne, stwierdzono, że zapisy ustawy stosuje się zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy w zakresie nie obejmującym wnioskowanej inwestycji. W zakresie art. 2 ustawy o lasach wskazano z kolei, że teren objęty inwestycją w ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego w J. zewidencjonowany jest jako tereny budowlane oraz grunty orne klasy IIIb, nie są one zewidencjonowane jako tereny leśne bądź przeznaczone do zalesienia, stąd brak przesłanek do zastosowania przepisów ustawy. Podkreślono również, że teren inwestycji nie jest objęty żadną z form ochrony przyrody spośród wskazanych w art. 6 ust 1 ustawy o ochronie przyrody. W odniesieniu z kolei do zapisów ustawy o ochronie i opiece nad zabytkami, stwierdzono, że na terenie objętym inwestycją nie znajdują się obiekty wpisane do rejestru bądź ewidencji zabytków, ani zewidencjonowane stanowiska archeologiczne. Przedmiotowa inwestycja nie jest również ujęta w wykazie inwestycji w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Odwołanie od powyższej decyzji, w imieniu Wspólnoty, złożył ustanowiony w sprawie pełnomocnik, żądając jej uchylenia w całości. Odwołujący się wskazał, że Wspólnota z oczywistych względów, nie jest zadowolona z wydanego orzeczenia. Jego zdaniem organy uchybiły art. 153 Ppsa. Zdaniem pełnomocnika z decyzji Burmistrza w żaden sposób nie wynika jak zostały ustalone cechy zabudowy i zagospodarowania terenu (wskaźniki i parametry), w szczególności zaś wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni kolejnych działek. Tymczasem ograniczenie się w analizie do podania samego wskaźnika powierzchni zabudowy nowej inwestycji bez wyjaśnienia sposobu, w jaki parametr ten został ustalony jest – zdaniem pełnomocnika skarżącej, powołującego się na orzecznictwo sądowe - uchybieniem analizy. W jego ocenie organ również nie zbadał, czy sporządzenie projektu decyzji o ustalenie warunków zabudowy powierzono osobie uprawnionej (art. 5 i art. 60 ust. 4 ustawy). Zarzucono także, że Kolegium nie ustaliło skąd i w jaki sposób zostały ustalone dane wyjściowe do analizy urbanistycznej. W szczególności, które działki podlegają analizie - czy wszystkie działki w obszarze analizowanym, czy tylko te z pośród nich, które są dostępne z tej samej drogi publicznej i o jaką drogę publiczną chodzi). Kolejno zarzut ten rozszerzono o powierzchnię zabudowy poszczególnych działek, powierzchnię analizowanych działek, wskaźnik intensywności zabudowy, szerokość elewacji frontowych budynków na poszczególnych działkach i ich uśrednioną wartość z tolerancją do 20%, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi lub attyki elewacji frontowej istniejących analizowanych budynków na poszczególnych działkach i ich średnią, geometrię dachu: kąt nachylenia, wysokość kalenicy, układ połaci dachowych i ich średnią. Odwołujący się uznał, że wyliczenia nie zostały w żaden sposób udokumentowane, a zatem są – w jego ocenie - dowolne. Skutkiem niewłaściwie przeporadzonej analizy, jest zdaniem pełnomocnika, koniecznośc uchylenia ustalonych warunków zabudowy. Zaskarżoną decyzja z dnia [...] grudnia 2016 roku Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ opisał stan faktyczny w sprawie w sposób zbieżny z ustaleniami w tej mierze Burmistrza. Zdaniem Kolegium organ I instancji, zgodnie z art. 153 Ppsa, zastosował się do wytycznych zawartych w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zapadłych w sprawie i prawidłowo ustalił warunki zabudowy dla inwestycji. Wskazano przy tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia [...] czerwca 2015 r. w sposób jasny i jednoznaczny wskazał organom administracji kierunek dalszego postępowania. W wyroku z dnia [...] kwietnia 2016 r. Sąd zaś wskazał, że organ wydający warunki zabudowy jest związany wnioskiem inwestora. W ocenie Sądu inwestor w trakcie postępowania zmienił wniosek ograniczając inwestycję do działek nr [...] i [...], co powodowało i powoduje konieczność przeprowadzenia ponownej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Z uwagi na powyższe uchybienie, w tym ostatnim wyroku, Sąd nie odnosił się do merytorycznych zarzutów zawartych w skardze. Zdaniem Kolegium w powyższym kontekście organ I instancji właściwie ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy i prawidłowo zastosował przepisy prawa. Podstawą materialnoprawną decyzji organu I instancji są bowiem przepisy ustawy z dnia [...] marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności art. 61 ust. 1 ustawy, którego brzmienie organ przytoczył. Kolejno podkreślono, że dla ustalenia zgodności funkcji planowanej inwestycji jak i określenia poszczególnych parametrów i wskaźników zabudowy organ I instancji sporządził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na zasadach określonych w ustawie oraz rozporządzeniu z dnia [...] sierpnia 2003 r. Burmistrz w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanej działki ustalił wokół niej obszar analizowany niezbędny dla przeprowadzenia analizy. Odwołując się do § 3 ust. 2 rozporządzenia organ wskazał, że z mapy załączonej do decyzji wynika, iż szerokość elewacji frontowej działek nr [...] i [...] od ul. [...] wynosi 78,89 m, a zatem trzykrotność tej szerokości wynosi 236,67 m i taki też obszar analizowany został wyznaczony przez organ I instancji. Podkreślono również, że granice obszaru analizowanego uległy zmianie z uwagi na zmianę zakresu przestrzennego wniosku. Zmienia uległa szerokość frontu działek objętych wnioskiem. Obszarem analizowanym objęte zostały tereny usytuowane wzdłuż al. [...], ul. [...], [...], [...], [...], [...], P., [...]. Wskazano, że z uwagi na wielkość analizowany teren charakteryzuje się różną zabudową i zróżnicowanym zagospodarowaniem. Najbliższe sąsiedztwo dla planowanej inwestycji to teren zabudowany budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi o zbliżonej formie architektonicznej. Są to bloki mieszkalne 4-5 kondygnacyjne, z dachem płaskim, dwu i wielospadowym, usytuowane wzdłuż al. [...], które tworzą całość urbanistyczną. Nieruchomość objęta wnioskiem położona jest pośród tej zabudowy. P. zabudowy to mieszkalnictwo jednorodzinne oraz o charakterze usługowym, w szczególności obiekty handlowe, usługi społeczne - szkoły, przedszkole, obiekt sakralny. W wyznaczonym obszarze analizowanym występują również budynki jednostki wojskowej. Parametry techniczne planowanej inwestycji zgodne są z parametrami technicznymi zabudowań usytuowanych w obszarze analizy. Następnie organ odwoławczy podkreślił, że Burmistrz dokonał szczegółowej analizy planowanej inwestycji pod kątem spełnienia wymogów co do parametrów technicznych jak i linii zabudowy, zawartych w § 4 rozporządzenia, którego treść organ przytoczył. Wywodzono na tym tle, że uregulowania zawarte w kolejnych ustępach tego przepisu mają zastosowanie tylko wtedy, gdy nie zachodzi przypadek z wcześniejszego ustępu. W tym kontekście, w ocenie organu, przedłużenie linii budynku bezpośrednio sąsiadującego z terenem inwestycji spełnia obowiązek zachowania ładu przestrzennego, a zatem w przedmiotowej sprawie możliwe jest wyznaczenie linii zabudowy zgodnie z § 4 ust. 1. W zakresie wyznaczenia wskaźnika zabudowy dla całego obszaru analizowanego podniesiono, że wskaźnik ten w obszarze analizowanym wyniósł 22,5 %. Organ I instancji dla planowanej inwestycji przyjął wskaźnik nieznacznie odbiegający od średniej, tj. 23,3 %, jednakże uzasadnił, iż dokonał tego w oparciu o działkę nr [...], dla której wskaźnik ten wynosi właśnie 23,3 % i uwzględnił wskaźnik nieruchomości najbliższych, z którymi planowana inwestycja stanowi całość urbanistyczną i posiada tożsame zagospodarowanie. Wykazał przy tym, że parametr ten dla działek branych pod uwagę jest mało zróżnicowany i waha się między 16,1 % a 23,3 %. Podkreślono również, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (zwany dalej również: WSA) , w zapadłym w tej sprawie wyroku z dnia [...] czerwca 2015 r., w pełni podzielił stanowisko organu I instancji w przedmiocie wskaźnika wielkości zabudowy. Kolejno SKO wywodziło, że w odniesieniu do parametru szerokości elewacji frontowej organ I instancji szeroko uzasadnił dlaczego w przypadku planowanej inwestycji nie można wyznaczyć szerokości elewacji frontowej wg średniej. Nie pozwala na to usytuowanie prostokątnej działki równolegle do drogi publicznej. Średnia tego parametru w analizie wynika z usytuowania części budynków szczytem do drogi na działkach usytuowanych "prostopadle" do drogi, a więc wówczas węższy bok działki przylega do drogi publicznej. Część budynków o tej samej funkcji co przedmiotowy budynek usytuowanych jest równolegle względem dróg publicznych (ul. [...] [...], [...], [...], co dało podstawę do wyznaczenia szerokości nowego budynku w nawiązaniu do już istniejących. W związku z tym organ I instancji zastosował regulację z § 6 ust. 2 powołanego rozporządzenia, co oznacza wyznaczenie parametru szerokości elewacji frontowej nie wg średniej, ale zgodnie z analizą. Podkreślono wyraźnie, że w najbliższym sąsiedztwie istnieją działki zabudowane w analogiczny sposób, tj. dłuższy bok działki równoległy do pasa drogowego, a budynek usytuowany równolegle do drogi. W ocenie Kolegium, rację ma organ I instancji, że narzucenie średniej przy istniejącym ukształtowaniu działki uniemożliwi realizację zamierzonej inwestycji. W kwestii wysokości budynku Kolegium poparło stanowisko organu I instancji zgodnie z którym ustalenie tego parametru w oparciu o § 7 ust. 1 rozporządzenia jest nieuzasadnione. W bezpośrednim sąsiedztwie działki objętej wnioskiem znajdują się bowiem zarówno budynki tożsame do zabudowy planowanej, jak i budynki z dachami wielospadowymi lub dwuspadowymi, a nawet jednokondygnacyjny pawilon. Słusznie, zdaniem Kolegium, przyjął organ I instancji, iż zastosowanie średniej z § 7 ust. 1 wymusiłoby powstanie budynku diametralnie innego niż budynki mieszkalne najbliżej sąsiadujące z planowaną inwestycją, co zaburzyłoby istniejący ład przestrzenny. Zasadnie zatem, według organu odwoławczego, Burmistrz zastosował odstępstwo z § 7 ust. 4 rozporządzenia. Uzasadnione było to wynikami sporządzonej analizy urbanistycznej, która wskazuje na identyczny budynek sąsiadujący z planowaną inwestycją posiadający niemal identyczne gabaryty, szczególnie w zakresie wysokości. W ocenie Kolegium organ I instancji w sposób wyczerpujący uzasadnił zastosowanie odstępstwa od ogólnej zasady w przypadku parametru szerokości elewacji frontowej i wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Kolejno wskazano, że organ I instancji dokonał również ustaleń w przedmiocie geometrii dachu. W tym zakresie ustalenia jego były identyczne jak w decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r., i które nie zostały podważone przez Sąd w wyroku z dnia [...] czerwca 2015 r. Następnie SKO rozważało kwestie spełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt. 2, tj. tj. dostępu do drogi publicznej. Dostęp ten zdaniem organów jest zapewniony, albowiem wnioskodawca uzyskał służebność przechodu i przejazdu przez działkę nr [...], na której usytuowany jest zjazd z drogi krajowej. Rozwiązanie to zostało zrealizowane z uwagi na brak zgody zarządcy drogi - Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad na realizację nowego zjazdu w rejonie skrzyżowania ul. [...] z ul. [...]. Zdaniem Kolegium, w zakresie uzbrojenia terenu w podstawowe media, wnioskodawca uzyskał warunki techniczne wskazujące na możliwość przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, jak również elektroenergetycznej i gazowej. Jednocześnie, jego zdaniem, teren objęty planowaną inwestycją nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych zgodnie z art. 10 a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, albowiem wskazanego przepisu nie stosuje się do terenów położonych w granicach administracyjnych miasta. Wymogi dotyczące ochrony gruntów leśnych uwzględnia się jedynie w odniesieniu do terenów określonych w ewidencji gruntów i budynków jako - Ls (lasy), tymczasem – jak słusznie, zdaniem Kolegium, wskazał organ I instancji - działki objęte wnioskiem mają symbole Bi, Bp i dr. Kolejno SKO podniosło, że Burmistrz zweryfikował wniosek także pod kątem zgodności planowanej inwestycji z odrębnymi przepisami i zasadnie stwierdził, iż naruszenia w tej mierze nie występują. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy, sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie, o której mowa w art. 5 tej ustawy albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów, posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej. Jak wynika z art. 5 pkt. 4 ustawy projekty planów zagospodarowania przestrzennego województwa, studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sporządzają osoby, które posiadają dyplom ukończenia studiów wyższych w zakresie architektury, urbanistyki lub gospodarki przestrzennej. Kolegium wskazało, że z akt sprawy wynika, iż projekt decyzji wraz załącznikami został sporządzony przez mgr K. D., który ukończył studia wyższe o kierunku: gospodarka przestrzenna. Zdaniem Kolegium, organ I instancji zastosował się również do wytycznych WSA w Poznaniu i załączył do decyzji wszystkie wymagane załączniki (§ 9 powołanego rozporządzenia). Odnosząc się do kolejnych zarzutów odwołania Kolegium podniosło, że sam fakt nie podania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji sygnatury wyroków nie stanowi naruszenia przepisów prawa albowiem znaczenie dla sprawy ma to, czy organ I instancji kierował się oceną i wytycznymi co do dalszego postępowania wskazanymi w tych wyrokach. SKO wskazało także, że zgodnie z brzmieniem § 3 ust. 2 rozporządzenia ustala się parametry dla wszystkich działek znajdujących się w wyznaczonym obszarze analizowanym. Z kolei szerokość elewacji frontowej mierzy się jako odległość między skrajnymi krawędziami budynku i w a taki też sposób została ustalona szerokość elewacji frontowej budynków znajdujących się w obszarze analizowanym. Jako wskaźnik intensywności zabudowy przyjmuje się natomiast stosunek powierzchni całkowitej budynku (suma powierzchni wszystkich kondygnacji nadziemnych mierzonych na poziomie posadzki po obrysie zewnętrznym budynku z uwzględnieniem tynków, okładzin i balustrad) do powierzchni działki/terenu. Zdaniem Kolegium również ten parametr został właściwie obliczony. W. górnej krawędzi elewacji frontowej mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku i w taki też sposób zostało to obliczone w analizie urbanistycznej. Odnosząc się do kolejnego z zarzutów odwołania Kolegium wywodziło, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych prawidłowo wykonana analiza urbanistyczna winna wskazywać nie tylko finalne parametry ustalone w oparciu o dane dotyczące istniejącej zabudowy, ale także przedstawiać dane wyjściowe, określone dla każdej działki znajdującej się w obszarze analizowanym. W ocenie Kolegium w analizie urbanistycznej znajdują się dane dotyczące parametrów ustalonych dla każdej z działek znajdujących się w wyznaczonym obszarze analizowanym. Podkreślono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia [...] czerwca 2015 r. nie zarzucił konieczności wskazywania sposobu obliczania i mierzenia poszczególnych parametrów. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożyła Wspólnota, działająca przez profesjonalnego pełnomocnika (zwanego dalej również: skarżący), wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji i zarzucając naruszenie prawa tj. art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (zwanego dalej: Kpa) przez jego zastosowanie; art. 138 § 1 pkt 2 Kpa przez jego niezastosowanie; art. 107 § 3 Kpa przez jego niepełne zastosowanie; art. 52 ust. 2 pkt 2b ustawy przez jego niepełne zastosowanie; art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy w związku z § 2 pkt 4 rozporządzenia i art. 7-11 Kpa, polegające na jego wadliwej wykładni i nie wyjaśnieniu podniesionych wątpliwości; art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy przez jego niepełne zastosowanie; § 3 - § 9 ust. 2 rozporządzenia polegające na wadliwym wykonaniu analizy; art. 15 Kpa polegające na tym, że sprawa nie została dwukrotnie rozstrzygnięta i SKO w K. ograniczyło się jedynie do kontroli orzeczenia organu I instancji oraz art. 153 Ppsa przez jego niezastosowanie. Na wstępie skarżący zarzucił, iż dnia [...] sierpnia 2016 r. do organu wpłynęło pismo wnioskodawcy, w którym zmieniono zakres inwestycji, jednak organ nie zweryfikował w związku z tym graficznej formy wniosku, naruszając art. 52 ust. 2 pkt 2b (w zw. z art. 64) ustawy. Zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja została ponadto wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit "a" i "c" Ppsa), przy czym naruszenie prawa materialnego polegało na nieprawidłowym zakreśleniu granic obszaru analizowanego, stanowiącego podstawę do przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy, która to nieprawidłowość powoduje wadliwość decyzji o warunkach zabudowy wydanej w oparciu o wadliwie przeprowadzoną analizę. Zdaniem skarżącego granice obszaru analizowanego "wokół działki budowlanej" winny być wyznaczane w sposób jednakowy tj. w takiej samej odległości - we wszystkich kierunkach. W jego ocenie jeśli działka budowlana ma kształt trapezu to i obszar analizowany winien mieć kształt trapezu, tymczasem granice obszaru analizowanego zostały wyznaczone w sposób dowolny - poprzez zakreślenie nieregularnego kręgu. Według skarżącego nieprawidłowe wyznaczenie granic ma istotne znaczenie dla prawidłowości decyzji o warunkach zabudowy, albowiem wskutek niewłaściwego wyznaczenia granic do obszaru analizowanego zostały włączone lub nie włączone działki, które powinny być przedmiotem analizy. To zaś rzutowało nie tylko na wielkość powierzchni zabudowy, ale także na ocenę dobrego sąsiedztwa. W ocenie strony skarżącej Minister Infrastruktury wydając rozporządzenie z dnia [...] sierpnia 2003 r. nie zachował ducha ustawy zapisanego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy (zasady dobrego sąsiedztwa). W przepisie tym, dobre sąsiedztwo (podobieństwo, kontynuacja) powinno być stosowane nade wszystko wzdłuż drogi publicznej, przy której planowana jest nowa zabudowa, w celu zachowania "ładu przestrzennego" (art. 2 pkt 1 ustawy). Zdaniem skarżącego granice obszaru analizowanego mogą być wyznaczane w sposób określony w rozporządzeniu, natomiast sama analiza funkcji i cech powinna obejmować tylko te działki z wyznaczonego obszaru, które są dostępne z tej samej drogi publicznej. Zarzucono także, że żaden z organów nie wyjaśnił w jakim celu została "nadprogramowo", niezgodnie z przepisami, dołączona do decyzji mapa (załącznik 3.2) z zaznaczonym "obszarem stanowiącym całość urbanistyczną". Jak również i to, że organy notorycznie nie wymaniają w swych orzeczeniach stron postępowania (adresatów decyzji), co powoduje, że strona skarżąca zostaje tym samym pozbawiona możliwości zweryfikowania prawidłowości ich ustalenia. Jednocześnie do decyzji nie dołączono żadnego rozdzielnika. Zdaniem skarżącego brak oznaczenia stron postępowania w wydanej decyzji administracyjnej, jest istotnym naruszeniem art. 107 § 1 Kpa, które winno skutkować uchyleniem decyzji SKO. Kolejno argumentowano, że prawidłowo wykonana analiza urbanistyczna winna wskazywać nie tylko finalne parametry ustalone w oparciu o dane dotyczące istniejącej zabudowy, ale także dane wyjściowe, określone dla każdej działki znajdującej się w obszarze analizowanym. Tymczasem w aktach sprawy brak dokumentu, który byłby w istocie analizą urbanistyczną. W aktach sprawy nie ma bowiem żadnego dokumentu, który zawierałby między innymi dane wyjściowe analizy urbanistycznej. Podkreślono, że czym innym są dane wyjściowe do analizy i sama analiza (w tym wyliczenia matematyczne), a czym innym wyniki analizy, z wynikami wyliczeń włącznie. Zdaniem skarżącego w przedmiotowej sprawie brak jest jakichkolwiek danych w oparciu, o które organ poczynił ustalenia zawarte w decyzji (w wynikach analizy), co powoduje, że ich prawidłowość wymyka się spod jakiejkolwiek kontroli. Według skarżącego załącznik nr [...] decyzji o warunkach zabudowy zatytułowany "Wyniki analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu" to "w istocie zbiór lakonicznych stwierdzeń, nie znajdujących oparcia w materiałach sprawy". Organ powinien był zebrać materiały, dane pozwalające ustalić czy spełniona została zasada dobrego sąsiedztwa w zakresie funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Przykładowo skarżący wskazał, że powierzchnię zabudowy obliczać należy zgodnie z § 63 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t. j. Dz. U. z 2015 r. poz. 542 z późn. zm.). Zgodnie z ust. 2 § 63 tego rozporządzenia, przez pole powierzchni zabudowy rozumie się pole powierzchni figury geometrycznej określonej przez kontur budynku, o którym mowa w ust. 1a oraz 1b. Zgodnie z ust. 1a, przez kontur budynku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, rozumie się linię zamkniętą wyznaczoną przez prostokątny rzut na płaszczyznę poziomą linii przecięcia się zewnętrznych ścian budynku z powierzchnią terenu. Zgodnie natomiast z ust. 1b, w przypadku gdy z powierzchnią terenu przecina się ściana fundamentowa budynku lub gdy budynek albo jego część posadowiona jest na filarach, konturem budynku lub częścią tego konturu jest odpowiednio linia wyznaczona przez prostokątny rzut na płaszczyznę poziomą najniższych zewnętrznych krawędzi ścian kondygnacji budynku, które są oparte na tych ścianach fundamentowych lub na filarach, a w przypadku gdy na filarach oparty jest dach budynku - zewnętrznych krawędzi dachu. Podsumowując ten wywód skarżący stwierdził, że ma uzasadnione wątpliwości, że tak rozumianej powierzchni zabudowy organ w swej analizie nie uwzględnił. Kolejno skarżący podniósł, że Burmistrz wyznaczył obowiązującą linię nowej zabudowy dokładnie w taki sam sposób, jak w uchylonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (sygn. akt IV SA/Po 232/15 z dnia 10 czerwca 2015 r.) decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r., a zatem ponownie w sposób nieprawidłowy. W ocenie skarżącego linię zabudowy w sposób oczywisty tworzą ściany szczytowe budynków: N 53, N 55, N 65, N 67 tj. ściany usytuowane od ul. [...]. Skoro bowiem całość urbanistyczną tworzą bloki mieszkalne, to dla zachowania ładu przestrzennego linia zabudowy powinna być, w jego ocenie, wyznaczona nie jako przedłużenie linii zabudowy budynku nie wchodzącego w skład całości urbanistycznej, budynku o nie ustalonych parametrach i funkcji, a jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy ścian szczytowych tych czterech bloków mieszkalnych. Odnośnie wskaźnika zabudowy skarżący wskazał, że ustawodawca przewidział co prawda dopuszczenie innego wskaźnika niż średni (§ 5 ust. 2), ale niemożność zastosowania średniego wskaźnika może wynikać jedynie z istotnych przyczyn i zawsze musi być szczegółowo i logicznie uzasadniona, tak w decyzji organu administracji, jak i w analizie urbanistyczno-architektonicznej. Według skarżącej przyjęty wskaźnik tylko nieznacznie odbiega od średniej, ale jego ustalenie, jak podnoszono wcześniej, jest nieweryfikowalne. Zdaniem skarżącego uwaga SKO, iż WSA w Poznaniu w wyroku zapadłym w dniu [...] czerwca 2015 r. zaakceptował ustalony wskaźnik intensywności zabudowy nie ma racji bytu, a to z tego powodu, że istotnej zmianie uległ stan faktyczny – z wniosku inwestor wycofał trzy działki: nr [...], [...] i [...]. Po wtóre, wskazano, że zestawienie szerokości elewacji frontowych zawarto w kolumnie trzeciej załącznika Nr 4 do decyzji. Średnia szerokość została wyliczona i wyniosła 16,7 m (20% z 16,7 = 3,34). Według skarżącego to oznacza, że szerokość elewacji frontowej planowanego budynku winna mieścić się w przedziale od 13,36 m (16,7-3,34) do 20,04 m (16,7+3,34). Tymczasem w decyzji ustalono szerokość elewacji frontowej: od 35,40 do 42,00 m. Różnica jest znacząca - ponad 200 %. Odstępstwo zostało, jak wskazał skarżący, co prawda uzasadnione, ale jest ono dla skarżącej Wspólnoty nie tylko nie przekonywujące, ale także niezrozumiałe. Podobnie argumentowano w zakresie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki podnosząc, że zestawienia tej wysokości dokonano w kolumnie 4 załącznika Nr 4 do decyzji. Średnia wysokość wynosi odpowiednio dla gzymsu 5,6 m, wysokości całkowitej (do kalenicy) 7,8 m. Tymczasem w decyzji ustalono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (gzymsu): od 8,5 m do 13,80 m, zaś wysokość do kalenicy: od 12,5 m do 13,80 m. Skarżący ponownie wskazał, że owe odstępstwa są istotne, co prawda je uzasadniono, ale ustalenia organu są dla skarżącej Wspólnoty nie tylko nie przekonywujące, ale także niezrozumiałe. Następnie skarżący poddał w wątpliwość prawidłowość określenia kąta nachylenia dachu, wskazując, że zestawienia układu połaci dachowych dokonano w kolumnie 7 załącznika Nr 4 do decyzji. Nie wyliczono jednak średniego kąta nachylenia. Tymczasem w punkcie 2h) podano, że budynek będzie miał dach płaski, a w punkcie 2i), że kąt nachylenia dachu wyniesie maks. 15°, nie wyjaśniając jak owe 15° zostało ustalone, bądź wyliczone. Dalej skarżący zarzucił, iż odwoławczy rozpatruje sprawę ponownie (art. 15 Kpa) merytorycznie w jej całokształcie i obowiązany jest przy tym usunąć naruszenia prawa materialnego i prawa procesowego, których dopuścił się organ I instancji, czego SKO nie uczyniło. Wreszcie – zdaniem skarżącego - nie jest prawdą, że organ I instancji uwzględnił wszystkie wytyczne Sądu zawarte we wcześniejszych wyrokach. W szczególności wskazał na podniesione przez Sąd okoliczności, jak nieczytelna część graficzną decyzji i analizy; brak wyliczeń matematycznych; brak w aktach administracyjnych analizy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 j.t.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Sąd orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Przede wszystkim zaś Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 roku, poz. 718 z późn. zm., zwanej dalej – Ppsa). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach. Zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 i 2 Ppsa, sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone we właściwych przepisach. Tak więc stwierdzenie istnienia którejkolwiek z powyższych przesłanek skutkuje wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego. Akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia. Sąd miał też przede wszystkim na uwadze, że w rozpoznawanej sprawie zapadły już uprzednio prawomocne wyroki sądu administracyjnego – wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10 czerwca 2015 r. sygn. akt IV SA/Po 232/15 (zwany dalej: wyrok z 2015 r.) oraz z dnia 21 kwietnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 90/16 (zwany dalej: wyrok z 2016 r.), uchylające decyzje organów obu instancji. W związku z tym zarówno organy obu instancji rozpoznający ponownie sprawę, jak i Sąd w obecnym składzie, pozostają związani oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w tych wyrokach WSA – zgodnie z dyspozycją art. 153 Ppsa. W rozumieniu tego przepisu przez "ocenę prawną" należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. Z kolei "wskazania co do dalszego postępowania" stanowią z reguły konsekwencję tak rozumianej oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych, i wskazanie kierunku, w którym winno zmierzać przyszłe postępowanie (por.: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, uw. 1 i 2 do art. 153; M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, M. Grzywacz [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2015, art. 153, Nb 1–3). W świetle przywołanego art. 153 Ppsa Sąd w obecnym składzie, z jednej strony, nie był władny poddawać ponownej analizie kwestii rozstrzygniętych już we wspomnianym wyroku WSA, a z drugiej – był zobligowany, w pierwszej kolejności, skontrolować zastosowanie się przez organy wydające rozstrzygnięcia w postępowaniu toczącym się po wyroku sądowym do ocen i wytycznych w tym wyroku zawartych. W tym miejscu należy powtórzyć, że w wyroku z 2015 r. Sąd wyraźnie przesądził, że Wspólnota, której budynek znajduje się na działce sąsiadującej z przedmiotową inwestycją miała interes prawny we wniesienia skargi. Po wtóre wskazał również materialnoprawną podstawą decyzji wydanych w sprawie, tj. przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (wówczas - t.j. Dz.U. z 2012r., Nr 647 ze zm.). Sąd przesądził również, że dla obszaru objętego wnioskiem nie istnieje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i z mocy art. 59 ust. 1 ustawy wymagane było wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Przesądzone zostało również, że z godnie z art. 61 ust. 1 ustawy wwydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w tym przepisie, zgodnie z którymi muszą zaistnieć poniższe okoliczności, tj.: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Sąd wyraźnie podkreślił, że brak spełnienia choćby jednego z ww. warunków uniemożliwia wydanie decyzji pozytywnej. Z drugiej jednak strony decyzja w sprawie warunków zabudowy nie ma charakteru uznaniowego, tym samym odmowa pozytywnego rozpoznania wniosku wymaga nie budzącego wątpliwości ustalenia braku spełnienia choćby jednego z jej warunków wskazanych wyżej. Sąd wskazał także, że wymagania dotyczące ustalania linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych) określone są w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz.1588, zwanym dalej rozporządzeniem) Dokonując merytorycznej oceny zaskarżonych decyzji Sąd w wyroku z 2015 r. wywodził, że skoro przepis § 3 ust. 1 in fine stanowi, że analiza dokonywana jest w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 – 5 ustawy, to organ administracji publicznej ma obowiązek badać kwestię dostatecznego uzbrojenia terenu (przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy), a musi to być dokonane w oparciu o analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym i musi to być oceniane w kontekście treści złożonego wniosku (art. 64 w zw. z art. 52 ust. 2 ustawy). We wniosku o ustalenie warunków zabudowy Inwestor nie określił w ogóle korzystania z sieci gazowej. Wymienił zapotrzebowanie na energię cieplną (100kW – węzeł cieplny), zapotrzebowania na energię gazową nie wymienił. Zdaniem Sądu organ sam nie może dokonywać zmian we wniosku Inwestora. Skoro ustalenie ogrzewania gazowego nastąpiło przez organ, wbrew wnioskowi już w projekcie decyzji, a Inwestor w tym zakresie ustaleń organu nie zakwestionował, organ winien zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy w zw. z ust. 5 tego przepisu zobowiązać Inwestora do dołączenia wymaganych uzgodnień z gestorem sieci gazowej, czego nie uczynił, tym samym naruszając ww. przepisy. Zdaniem Sądu nie ma obowiązku dołączania uzgodnień ze wszystkimi gestorami sieci wskazanymi w art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami., o ile analiza wskazuje, że z uwagi na cechy i funkcje zabudowy wystarczające są wskazane przez Inwestora urządzenia infrastruktury technicznej. W takiej sytuacji w decyzji o warunkach zabudowy nie ustala się korzystania z danego urządzenia. W przypadku gdy organ ustala w decyzji o warunkach zabudowy korzystanie z ogrzewania gazowego winien domagać się przedstawienia uzgodnień z gestorem sieci gazowej, bądź zgodnie z wnioskiem nie ustalać w decyzji o warunkach zabudowy korzystania z ogrzewania gazowego. Powinien również wyjaśnić kwestię wnioskowanego a nie uwzględnionego w decyzji zapotrzebowania na energię cieplną. W tym zakresie decyzja nie była, zdaniem Sądu, prawidłowa. Sąd stwierdził również, że obszar analizowany został prawidłowo wyznaczony na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy. Kolejno Sąd wywodził, że linię zabudowy wyznacza się w oparciu o § 4 ust. 1 rozporządzenia tj. jako przedłużenie istniejącej linii zabudowy na działkach sąsiednich. Podkreślono, że w sprawie organ podał, że linia zabudowy stanowi przedłużenie istniejącej zabudowy, nawiązującej do budynku nie związanego z planowaną inwestycją, ale znajdującym się częściowo na wnioskowanym terenie. Budynek ten, w ocenie organu stanowi pewną dominantę i nawiązanie do niego stanowi istotny element zachowania ładu przestrzennego. W ocenie Sądu z uwagi na nieczytelną wówczas część graficzną decyzji i analizy nie można było odnieść się do zarzutów skarżącej, ani ustalić prawidłowości rozstrzygnięcia organu w tym zakresie. Nie można było ustalić czy faktycznie ściany szczytowe budynków N53, N55, N65 i N 67 stanowią oczywistą linię zabudowy i który, gdzie usytuowany budynek organ przyjął jako istotny dla określenia linii zabudowy inwestycji. Sąd wskazał także, że ustalając linię zabudowy należy ponadto odnieść się do zabudowy na działkach sąsiednich w szerokim ujęciu. Tymczasem a analizy nie wynikało z jakich przyczyn odniesiono linię zabudowy do budynku usytuowanego częściowo na tym terenie. Zdaniem Sądu skoro obszar analizowany jest tak zróżnicowany to nie ma przeszkód by odnosić linię zabudowy tylko do zabudowy mieszkaniowej. Dostosowywanie nowego budynku do tylko jednego istniejącego budynku, stanowiącego dominantę w terenie wymagało – w ocenie Sądu – szczegółowego uzasadnienia w analizie, nie sprowadzającego się jedynie do wskazania, że planowana inwestycja linię zabudowy winna mieć ustaloną jako przedłużenie takiej linii budynku stanowiącego dominantę w terenie. Zdaniem Sądu nie był uzasadniony zarzut złego określenia wskaźnika zabudowy. Jak wyjaśnił organ wskaźnik zabudowy – intensywność zabudowy to procent powierzchni działki wskazanej do zajęcia przez budynek, co wynika wprost z § 5 rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Zgodnie z ust. 2 tego przepisu dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. W przedmiotowej sprawie średni wskaźnik zabudowy w terenie analizowanym wyniósł 21,6%. Organ dla planowanej inwestycji przyjął wskaźnik nieznacznie odbiegający od średniej, bo 23,3% i uzasadnił, że jest to parametr zabudowy działki nr [...], który wynosi 23.3% a uwzględniał wskaźnik nieruchomości najbliższych, z którymi planowana inwestycja stanowi całość urbanistyczną i charakteryzuje się tożsamym zagospodarowaniem z planowaną inwestycją. Organ podał, że wskaźnik na tym terenie kształtuje się w granicach 3,1 do 64,4%. To w ocenie Sądu w pełni uzasadnia przyjęcie wskaźnika niewiele odbiegającego od wskaźnika średniego w analizowanym terenie, w którym znajduje się zarówno zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, jak i jednorodzinna i usługi. Mimo braku czytelności załącznika graficznego decyzji i analizy uniemożliwiającego odczytanie numerów działek, które wskazano w analizie, niewielkie odstępstwo od średniego wskaźnika zabudowy w analizowanym terenie nie stanowiło, zdaniem Sądu, naruszenia ww. przepisu. Wedle oceny WSA nie można już było jednak uznać za uzasadnione odstępstwa od średniej szerokości elewacji frontowej. Wynosiła ona 15,7m w terenie analizowanym, zaś w decyzji ustalono szerokość elewacji frontowej od 35 – 42 m. Sąd wskazał, że zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Te 20 % zostało znacznie przekroczone. Sąd podkreślił, że zgodnie z § 6 ust. 2 rozporządzenia dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust.1. W analizie jednak nie wyjaśniono przyczyn tak znacznego odstępstwa od średniej szerokości elewacji frontowej, czym naruszono § 6 ust. 2 cyt rozporządzenia. Według Sądu nie wyjaśniono również odstępstwa w zakresie wyznaczenia wysokości górnej elewacji frontowej. Sąd podkreślił, że tak jak w § 4 – 6 rozporządzenia w § 7 ust. 4 rozporządzenia dopuszczono wyznaczenie innej wysokości, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Stwierdzenie, że do wyznaczenia wymagań dla nowego budynku, pod uwagę brane były przede wszystkim nieruchomości i zabudowania o funkcji tożsamej z wnioskowaną, a więc budynki mieszkalne wielorodzinne nie stanowi wypełnienia dyspozycji tego przepisu. Takie samo było bowiem uzasadnienia w zakresie szerokości elewacji frontowej. Zasadą ustalania szerokości elewacji frontowej jest średnia szerokość elewacji frontowej istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, a zasadą ustalania wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki jest przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Takie samo uzasadnienie dla różnego sposobu wyznaczania tych dwóch parametrów nie dość, że zdaniem Sądu, zbyt lakoniczne to jest jeszcze nieprawidłowe. Ponadto, według Sądu, brak czytelności załącznika graficznego do decyzji i analizy uniemożliwił weryfikację przyjętych kryteriów, wyznaczenia obszaru stanowiącego zwarty obszar urbanistyczny. Organy naruszyły art. 107 § 3 kpa poprzez brak uzasadnienia przesłanek ustalenia odstępstw od zasad ustalania szerokości i wysokości elewacji frontowej oraz ustalenia linii zabudowy. Jednocześnie Sąd stwierdził, że określanie tych parametrów (szerokość elewacji i wysokość elewacji frontowej) w tzw. widełkach nie jest w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie niedopuszczalne. Wynika to z tego, że ostateczne, dokładne i precyzyjne wymiary planowanej zabudowy kubaturowej ustalone zostaną w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem Sądu precyzyjne określenie tych wskaźników zwykle nie jest konieczne z punktu widzenia celu jakiemu ma służyć decyzja o warunkach zabudowy, czyli ustaleniu jaki rodzaj zabudowy w danym terenie może powstać z zachowaniem zastanego tam ładu przestrzennego. Wyznaczenie parametru w granicach tolerancji "od – do" jest wyznaczeniem konkretnym, bowiem nie pozwala na przekroczenie na etapie projektowania i zatwierdzania projektu budowlanego – konkretnych wymiarów, wskazanych w wynikach analizy mających odniesienie w specyfice konkretnego obszaru. Za bezzasadny uznał organ również zarzut określenia kąta nachylenia dachu płaskiego. Zdaniem Sądu słusznie wskazał organ II instancji, że dach płaski może mieć kąt nachylenia. Zgodnie z § 8 rozporządzenia geometrię dachu ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących w obszarze analizowanym. Sąd wskazał, że z załącznika nr 4 do decyzji wynika, że kąt nachylenia dachu w obszarze analizowanym jest zróżnicowany od 10 do 45 stopni przy dachach stromych i do maksymalnie 15 stopni przy dachach płaskich. Ustalenie go zatem na poziomie 15 stopni nie stanowi naruszenia ww. przepisu. Według Sądu skoro w obszarze analizowanym są dachy wielospadowe, dwuspadowe i płaskie, dopuszczenie dachu płaskiego również nie oznacza, że jest on ustalony nieodpowiednio do dachów w obszarze analizowanym. Odnosząc się do podnoszonego w skardze zarzutu naruszenia art. 15 kpa przez brak rozpatrzenia sprawy przez organ II instancji Sąd uznał, że organ II instancji rozpoznał sprawę zajmując takie stanowisko jak organ I instancji. Nie mógł odnieść się również do zarzutów odwołującej, ponieważ w odwołaniu odwołująca Wspólnota żadnych zarzutów nie podniosła. Wreszcie Sąd wskazał, że w aktach organu brak było zaświadczenia potwierdzającego przynależność osoby sporządzającej projekt decyzji do właściwego samorządu zawodowego. Podkreślono, że zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy projekt decyzji o warunkach zabudowy powinien zostać sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Autorstwo projektu powinno zostać udokumentowane w aktach sprawy. Ponadto jako załącznik do decyzji Burmistrza dołączono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu podpisaną przez osobę działającą z upoważnienia Burmistrza. Tymczasem zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia decyzja o warunkach zabudowy zawiera część tekstową i graficzną. Zgodnie z ust. 2 tego przepisu wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji i warunkach zabudowy. Zgodnie z ust. 4 tego przepisu część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy. Braki w zakresie nie dołączenia wyników analizy i czytelnej części graficznej, zgodnej z ww. wymogami stanowiło – w ocenie Sądu – o istotnym naruszeniu przepisów postępowania administracyjnego mogącego wywrzeć istotny wpływ na wynik sprawy i tym samym uzasadniało uchylenie decyzji. Sąd jednak wyraźnie podkreślił, że w pozostałym zakresie, poza wyżej wskazanymi, w zaskarżonej decyzji nie było uchybień dotyczących naruszeń prawa czy przepisów postępowania mających wpływ na treść zaskarżonej decyzji. W wytycznych Sąd wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę organy winny dołączyć wymagane dokumenty (zaświadczenie o uprawnieniach osoby sporządzającą analizę funkcji), do decyzji dołączyć wymagane w § 9 rozporządzenia załączniki (wyniki analizy, czytelne załączniki graficzne, do wyników analizy i decyzji), uzasadnić przyjęte odstępstwa od średnich parametrów w obszarze analizowanym i na działkach sąsiednich, zgodnie z wskazaniami przedstawionymi w uzasadnieniu, po uprzednim uzupełnieniu analizy w tym zakresie i wyjaśnić kwestie uzbrojenia terenu w zakresie ogrzewania gazowego. Z kolei w wyroku z 2016 r. Sąd wskazał na związanie wynikające z art. 153 Ppsa, jednocześnie akcentując, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Sądu administracyjnego, ciążący na organie administracji oraz Sądzie, może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku. Podkreślono, że z doktrynie przyjmuje się, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ administracji publicznej w przyszłości, ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten Sąd i organ, jeżeli ocena prawna wyrażona w tym orzeczeniu nie zostanie uchylona w prawem określonym trybie i jeżeli nie uległy zmianie przepisy prawne stanowiące podstawę oceny w danej sprawie. Sąd stwierdził, że w sprawie zmianie uległ stan faktyczny sprawy, która to zmiana nie została odnotowana przez organ odwoławczy. Po wydaniu decyzji przez organ I instancji, przed przekazaniem do organu odwoławczego akt sprawy wraz z odwołaniem wniesionym przez Wspólnotę, Inwestor zmienił zakres złożonego przez siebie wniosku o ustalenie warunków zabudowy wskazując, że dotyczy on tylko nieruchomości [...] i [...]. Zgodnie z pismem inwestora działki [...], [...] i [...] stanowią drogi dojazdowe i są obciążone służebnością drogową. Sąd uznał, że powyższa zmiana nie znalazła jednak odzwierciedlenia w wydanej decyzji organu odwoławczego, pomimo iż zmiana stanu faktycznego została zasygnalizowana w piśmie przewodnim do organu odwoławczego, gdzie organ I instancji w związku ze zmianą stanu faktycznego wniósł o uchylenie wydanej przez siebie decyzji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpoznania. Wychodząc z tych przesłanek Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja pomijająca powyższą okoliczność wydana została bez dostatecznego wyjaśnienia i rozważenia sprawy do końcowego jej rozstrzygnięcia, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c Ppsa. Organ II instancji uchybił zatem przepisom postępowania, tj. art. 7 Kpa, art. 77 §1 Kpa oraz art. 80 Kpa, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i co uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji. Sąd wskazał także, że stosownie do art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora, którego treść określa art. 64 ust. 2. Równocześnie, stosownie do treści art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy uzależnione jest od istnienia, co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej oraz zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Przepis ten wprowadza do polskiego systemu prawnego zasadę dobrego sąsiedztwa, uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Sądu obowiązywanie w polskim systemie prawnym zasady dobrego sąsiedztwa oznacza, że planowana inwestycja nie może odbiegać od istniejącej, w momencie wydawania decyzji o warunkach zabudowy, sąsiedniej zabudowy. W jego ocenie treść ww. przepisów oznacza, że ograniczenie przez inwestora terenu inwestycji i doprecyzowanie, iż dotyczy on wyłącznie wskazanych powyżej działek powodowało konieczność przeprowadzenia ponownej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Ograniczenie terenu inwestycji wpływa bowiem bezpośrednio na takie czynniki jak powierzchnia zabudowy, powierzchnia biologicznie czynna czy też możliwość wytyczenia linii zabudowy. Sąd podkreślił, że analiza urbanistyczna jako główny dowód w sprawie ma wskazywać parametry zabudowy, a ich określenie ma wynikać z opisanego w części tekstowej analizy rozumowania, opartego na stwierdzonym stanie faktycznym (istniejącym zagospodarowaniu sąsiednich nieruchomości, układzie urbanistycznym), jak również na wyliczeniach matematycznych odnoszących się m.in. do terenu planowanej inwestycji. Odrębnie sporządzone wyniki tej analizy, ich rzetelność, kompletność i zgodność z zapisami rozporządzenia przesądzają w znacznej mierze o wynikach całego postępowania. Wyniki analizy stanowią swego rodzaju streszczenie, podsumowanie i wyciągnięcie wniosków z samej analizy. Dlatego też w aktach postępowania administracyjnego musi znaleźć się taka analiza zgodna z wnioskiem inwestora. Sąd skonkludował, że powyższe powodowało konieczność uchylenia decyzji organu I instancji celem przeprowadzenia ponownego przeprowadzenia postępowania w oparciu o zmieniony przez inwestora wniosek o ustalenie warunków zabudowy. Na tle powyższych rozważań Sąd w składzie niniejszym podkreśla, że przepis art. 153 Ppsa ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Uregulowanie zawarte w art. 153 Ppsa oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 Ppsa oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania. Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 Ppsa w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu (czynności). Natomiast niezastosowanie się przez Sąd do oceny prawnej przewidzianej w komentowanym przepisie jest naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej - art. 174 pkt 1 Ppsa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 534/12, LEX nr 1487724). Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Sądu administracyjnego, ciążący na organie administracji oraz Sądzie, może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku. W doktrynie przyjmuje się, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ administracji publicznej w przyszłości, ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten Sąd i organ, jeżeli ocena prawna wyrażona w tym orzeczeniu nie zostanie uchylona w prawem określonym trybie i jeżeli nie uległy zmianie przepisy prawne stanowiące podstawę oceny w danej sprawie. Jak jednak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 1 września 2010 r. (sygn. akt I OSK 920/10, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl) ocena prawna, o której tu mowa, jest wiążąca tylko o tyle, o ile odnosi się do tych samych okoliczności faktycznych i prawnych. Oznacza to, że traci ona moc wiążącą jedynie: 1) w razie zmiany ustawy, 2) w wypadku zmiany (już po wydaniu orzeczenia sądowego) istotnych okoliczności faktycznych sprawy, 3) po wzruszeniu tego orzeczenia w przewidzianym do tego trybie, a także 4) z uwagi na późniejsze podjęcie przez skład poszerzony NSA uchwały zawierającej ocenę prawną odmienną od wyrażonej we wcześniejszym wyroku sądu administracyjnego – uchwała składu 7 sędziów NSA z 30 czerwca 2008 r., I FPS 1/08 (ONSAiWSA 2008, nr 5, poz. 75). Na tle powyższych rozważań Sąd stwierdza, że nie zaistniały ww. przesłanki do odstąpienia od wiążącej oceny prawne zawartej w obu wyrokach WSA. Należy bowiem stwierdzić, że w okolicznościach sprawy, zmiana stanu faktycznego – w postaci zmiany pierwotnego wniosku – nie wpłynęła na związanie sądu i organów wyrokami WSA. W tej sytuacji rzeczą organów było zastosowanie się do tych wyroku, w szczególności zaś organu II instancji skontrolowanie tego zastosowania się, a rzeczą sądu jest kontrola, czy organy obu instancji zastosowały się do ceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniach sądu. Należy zatem stwierdzić, że z całą pewnością organ I instancji zobligowany był do ponownego przeprowadzenia analizy z uwzględnieniem zmiany pierwotnego wniosku, co też uczynił i to co do zasady prawidłowo. Po wtóre, winien był uwzględnić wytyczne i ocenę prawną zawartą w wyroku z 2015 r. w takim zakresie, w jakim było to uzasadnione w świetle zmienionych okoliczności faktycznych – tj. zmiany pierwotnego wniosku oraz ocenę prawną i wytyczne zawarte w wyroku z 2016 r. Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszym składzie, obowiązkowi temu organ uczynił zadość. Wobec wyraźnego stwierdzenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w wyroku z 2015 r., iż poza wskazami w uzasadnieniu wyroku uchybieniami Sąd nie dopatrzył się innych naruszeń przepisów oraz wobec nieznacznego wpływu zmiany zakresu wniosku na okoliczności faktyczne sprawy rzeczą Sądu w składzie niniejszym jest w pierwszej kolejności kontrola, czy wskazane przez Sąd uchybienia zostały wyeliminowane w nowym postępowaniu. W tej mierze należy stwierdzić, co następuje. Po pierwsze - organ I instancji przeprowadził ponownie analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu i uczynił to, co do zasady, w sposób prawidłowy. Zgodnie z § 3 ust. 3 rozporządzenia wyznaczono obszar analizowany, przyjmując szerokość elewacji frontowej działek nr [...], [...] od ul. [...] – 78,89 m oraz trzykrotną szerokość elewacji frontowej 236,67 m. A zatem granice obszaru analizowanego wyznaczono się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w sposób prawidłowy przyjmując wartość minimalną obszaru analizowanego. Sąd nie podziela zarzutów skarżącej w zakresie wyrysowania obszaru analizowanego na mapie jako powiększonego proporcjonalnie obszaru inwestycji, skutkującego uzyskaniem de facto obszaru będącego odzwierciedleniem obszaru inwestycji w zwiększonej skali. Ową trzykrotność elewacji frontowej odmierza się bowiem we wszystkich kierunkach ze skrajnych punktów wyrysowanego obszaru inwestycji i w ten sposób uzyskuje odpowiednią powierzchnię obszaru analizowanego. Po drugie - w pkt 5 e decyzji organu I instancji na skutek przeprowadzonego postępowania określono zasilanie w energię cieplną projektowanym przyłączem z sieci gazowej zgodnie z umową przyłączenia do sieci gazowej Polskiej Spółki Gazownictwa (Zakład w K.) z dnia [...] października 2014 r. znak [...] i umową z dnia [...] października 2014 r. Należy zatem uznać, że wytyczne Sądu zostały zrealizowane. Po trzecie – wyznaczona została i prawidłowo zaznaczona na mapie, zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, obowiązująca linia zabudowy, co zadość uczyniło wytycznym sądu i organ w sposób prawidłowy to uzasadnił. Po czwarte – w zakresie ustalenia średniego wskaźnika zabudowy dla całego obszaru, należy zgodzić się z organem II instancji, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 2015 r. zaakceptował metodologię wyznaczenia przez organ I instancji tego wskaźnika i w niniejszej sprawie to rozumowanie pozostaje aktualne. Wskaźnik ten w obszarze analizowanym wyniósł bowiem 22,5 % i organ I instancji dla planowanej inwestycji przyjął wskaźnik nieznacznie odbiegający od średniej, tj. 23,3 %. Owo odstępstwo zotało jednak należycie uzasadnione (organ dokonał tego w oparciu o działkę nr [...], dla której wskaźnik ten wynosi właśnie 23,3 % i uwzględnił wskaźnik nieruchomości najbliższych, z którymi planowana inwestycja stanowi całość urbanistyczną i posiada tożsame zagospodarowanie). Po piąte – w zakresie szerokości elewacji frontowej (§ 6 rozporządzenia) wielkości zrelatywizowano do charakteru planowanej zabudowy przyjmując, że nie można wyznaczyć szerokości elewacji frontowej wg średniej. Okoliczność ta została przez organy obu instancji prawidłowo uzasadniona i wynikała z wyników analizy. Jednocześnie odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż stanowisko organu II instancji, zgodnie z którym narzucenie średniej wartości w tej mierze przy istniejącym ukształtowaniu działki uniemożliwi realizację zamierzonej inwestycji, należy rozumieć w sposób odmienny, aniżeli sugeruje skarżący. W ocenie organu bowiem przyjęcie wartości średniej uniemożliwiłoby owszem realizację inwestycji, ale nie dlatego przyjęto wartość tego wskaźnika odbiegającą od wartości średniej. Powodem przyjęcia wartości odbiegającej od średniej było to, że uniemożliwienie realizacji inwestycji w powyższej sytuacji nie znajdowało uzasadnienia w analizie. W ocenie Sądu odstępstwo powyższe znajduje zatem uzasadnienie. Po szóste – organ przeprowadził analizę z uwzględnieniem wysokości budynków na działkach sąsiednich. Wyznaczono (§ 7 rozporządzenia) wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki się dla nowej zabudowy, ponownie relatywizując ją do charakteru zabudowy. Wyjaśnienia organu w tej mierze Sąd uznał za zasadne. Organy stanęły bowiem na stanowisku, że ustalenie tego parametru w oparciu o § 7 ust. 1 rozporządzenia jest nieuzasadnione, albowiem zastosowanie średniej z § 7 ust. 1 wymusiłoby powstanie budynku diametralnie innego niż budynki mieszkalne najbliżej sąsiadujące z planowaną inwestycją, co zaburzyłoby istniejący ład przestrzenny. Uzasadnione było zatem wynikami sporządzonej analizy urbanistycznej wyznaczenie tego wskaźnika na podstawie § 7 ust. 4 rozporządzenia. Należało w tej sytuacji uznać, że organy zastosowały się do wytycznych Sądu. Po siódme – co do określenia geometrii dachu (§ 8 rozporządzenia) i prawidłowości jej określenia wypowiedział się już Sąd w wyroku z dnia 10 czerwca 2015 r. i z uwagi na analogiczność rozwiązań przyjętych w decyzjach podlegających kontroli Sądu, Sąd w składzie niniejszym stanowisko to podziela i jest nim związany. Po ósme – w aktach sprawy, na co zwrócił uwagę organ odwoławczy, znajdują się dokumenty wskazujące na posiadanie stosownych uprawnień przez osobę sporządzająca projekt decyzji. W tej mierze organy również konwalidowały wcześniejsze uchybienie dostrzeżone przez Sąd w wyroku z 2015 r. Po dziewiąte – w kontekście wytycznych Sądu zawartych w wyrokach z 2015 i 2016 r. decyzja organu I instancji posiada wymagane prawem załączniki, a załączone mapy są czytelne i umożliwiają weryfikację wyników poprawnie przeprowadzonej analizy. W świetle powyższego Sąd w składzie niniejszym stwierdza, że organ I instancji wykonał wytyczne i zalecenia zawarte w wyrokach WSA. Sąd nie może ponownie badać kwestii, które były już przedmiotem badania w tym wyroku. W konsekwencji decyzję organu I instancji uznać należało za prawidłową. W konsekwencji również, w ocenie Sądu zarzuty odwołania i skargi nie zasługiwały na uwzględnienie, a decyzja organu II instancji utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne również jest prawidłowa. Odnosząc się do ww. zarzutów strony skarżącej należy w pierwszej kolejności wskazać, że już w wyroku z 2015 r. Sąd wskazał, że organ II instancji rozpoznając sprawę może wszakże zająć takie samo stanowisko jak organ I instancji. W sytuacji utrzymania w mocy rozstrzygnięcia pierwszo instancyjnego takie ukształtowanie decyzji organu odwoławczego, które wskazuje na podtrzymanie decyzji organu I instancji wydaje się być nawet logicznie uzasadnione, o ile jest poparte stosownym, zgodnym z przepisami uzasadnieniem, nie zaś gołosłowne i bezrefleksyjne. W niniejszej sprawie Kolegium wykazało dlaczego podzieliło ustalenia i ocenę prawną dokonana prze organ I instancji. Po wtóre – w zakresie obowiązku organu do ujawnienia wyliczeń matematycznych wszystkich wykazanych w analizie wartości analizowanych wskaźników Sąd, któremu znane jest orzecznictwo w tej mierze, stoi na stanowisku, iż ów wymóg należy zrelatywizować do realiów konkretnej sprawy, a ponadto istotną rolę odgrywa tu czynnik niezbędności uzewnętrznienia takich wyliczeń dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd zgadza się, iż transparentność analizy i jej wyników poniekąd łączy się z koniecznością przeprowadzenia szczegółowych wyliczeń matematycznych, jednakże z uwagi na ekonomikę procesową oraz zasady doświadczenia życiowego wyliczenia te nie mogą osiągnąć absurdalnego w zestawieniu z celem postępowania w przedmiocie warunków zabudowy stopnia szczegółowości. Spisywanie protokołu z czynności zmierzenia każdej najmniejszej nawet wartości ujętej w analizie, w sytuacji, gdy możliwa jest weryfikacja (np. w oparciu o złączone do decyzji mapy) tych wartości przy relatywnie niewielkim wysiłku strony, bądź profesjonalnego pełnomocnika, wydaje się być nieuzasadnione. W tym kontekście, aczkolwiek Sąd dostrzega pewne niedoskonałości analizy, to w realiach niniejszej sprawy, w ocenie Sądu nie miały i nie mogły one mieć wpływu na wynik sprawy. Sąd podtrzymuje stanowisko judykatury, że wyliczenia takie są co najmniej korzystne, a czasami niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy, niejednokrotnie nawet winny być szczegółowe, jednak zarzuty w tej mierze mogą prowadzić do usunięcia decyzji z obrotu prawnego jedynie wówczas, gdy uchybienia w tej mierze w sposób niewątpliwy zdeterminowały wynik postępowania, co – zdaniem Sądu – nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Zarzut dołączenia do decyzji "nadprogramowej mapy" również – z analogicznych względów – nie mógł odnieść skutku. Wpływu na ocenę Sąd nie miał również zarzut niezachowania przez Ministra wydającego rozporządzenie "ducha ustawy". Zarzut ten ma raczej charter polemiki w zakresie interpretacji przepisów ustawy, jednak same rozbieżności interpretacyjne pomiędzy organem, a skarżącym nie mogą stanowić podstawy do uchylenia decyzji. Odnośnie zarzutu niewymieniania w decyzjach organów stron postępowania Sąd wskazuje, że krąg stron postępowania wynika z akt sprawy, do których strona ma zagwarantowany prawnie dostęp. W aktach w szczególności znajduje się rozdzielnik sprawy. Uchybienia w tej mierze po stronie organów pozostają bez wpływu na wynik postępowania. Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, że pominięcie stron w postępowania, czy też skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie to sytuacje, które mogą być podstawą do zainicjowania nadzwyczajnych postępowań administracyjnych (w trybie stwierdzenia nieważności lub wznowienia postępowania) poprzez złożenie stosownego wniosku. W opisanych okolicznościach, na podstawie art. 151 Ppsa, orzeczono jak w sentencji.