II FZ 665/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 329/17 w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpoznania w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 16 grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia opłaty legalizacyjnej postanawia uchylić zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 329/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 16 grudnia 2016 r. w przedmiocie odmowy umorzenia opłaty legalizacyjnej pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi przez złożenie pełnomocnictwa procesowego. Z uzasadnienia postanowienia Sądu pierwszej instancji wynika, że w dniu 28 kwietnia 2017 r. pełnomocnik skarżącego złożył ww. wniosek o przywrócenie terminu. Zarządzeniem z dnia 10 maja 2017 r. wezwano pełnomocnika do uzupełnienia braku formalnego ww. wniosku przez nadesłanie podpisanego przez skarżącego pełnomocnictwa. Wezwania tego nie wykonano. W zaskarżonym postanowieniu Sąd wyjaśnił, że mimo prawidłowego wezwania do uzupełnienia braku formalnego wniosku, skarżący wezwania nie wykonał, a zatem wniosek należało pozostawić bez rozpoznania. W zażaleniu wywiedzionym od ww. postanowienia pełnomocnik zaskarżył je w całości, i wnosząc o jego uchylenie zarzucił obrazę art. 86 § 1 w zw. z art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, doradca podatkowy i rzecznik patentowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Jak wynika z wskazanej wyżej normy prawnej, w celu wykazania umocowania do działania w sprawie istnieje alternatywnie możliwość dołączenia do akt sprawy zarówno oryginału pełnomocnictwa, jak też uwierzytelnionego jego odpisu. Przepis ten daje pełnomocnikowi wybór w sposobie wykazania umocowania do działania w konkretnej sprawie (por. postanowienie z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt I FSK 2069/11; dostępne, podobnie jak inne orzeczenia sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Może on zatem złożyć oryginał udzielonego mu przez mocodawcę pełnomocnictwa lub jedynie sporządzić odpis takiego dokumentu. W judykaturze przyjęto pogląd, zgodnie z którym odpis jest to dokument wiernie odzwierciedlający treść oryginału, przy czym nie ma znaczenia jaką techniką sporządzony jest ten dokument, może to być zarówno kopia, jak i wydruk komputerowy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2006 r., sygn. akt III CK 369/05, publ. LEX 178249). Podkreślenia również wymaga, że istotą odpisu, jak przyjmuje się w doktrynie i praktyce, jest odwzorowanie w dowolnej technice pełnej treści składanego pisma bez potrzeby podpisywania go. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji niezasadnie potraktował nadesłane pismo jako pełnomocnictwo, miast zakwalifikować je jako odpis pełnomocnictwa. Na piśmie znajduje się bowiem wyraźne wskazanie, że stanowi on odpis (k. 27 akt sądowych), nadto we wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik wskazał, że załącza odpis pełnomocnictwa (k. 26 akt sądowych). Tym samym niezasadne jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, że pełnomocnictwo przedłożone wraz ze skargą jest wadliwe, albowiem nie zawierało ono podpisu mocodawcy - a to dlatego, że pismo należało kwalifikować nie jako oryginał, a jako odpis pełnomocnictwa, stąd i podpis skarżącego nie był wymagany. Dlatego też niezasadnie Sąd wzywał do uzupełnienia tego braku, co w konsekwencji powoduje, że postanowienie należy uchylić. Dodatkowo, należy odnieść się do wątpliwości, jaka może zrodzić się wobec braku oznaczenia - przy poświadczeniu odpisu pełnomocnictwa - daty i miejsca jego sporządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym stwierdza, że podziela w tym zakresie wyrażany niejednokrotnie w orzecznictwie pogląd, w zgodzie z którym umieszczanie na poświadczeniu takich zapisów, jak stwierdzenie miejsca i daty sporządzenia odpisu, w przypadku pełnomocnictw nie ma większego znaczenia, w sytuacji gdy dla określonych celów dokument ten nie musi spełniać cech "dokumentu urzędowego" w rozumieniu art. 48 § 3 i § 4 p.p.s.a. w związku z art. 4 ust. 1b ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (tekst jednolity w Dz. U. z 2016 r. poz. 1999). W tym zakresie odesłać można do takich orzeczeń, jak postanowienie NSA z dnia 9 marca 2011 r., sygn. akt I GSK 194/11; z dnia 27 lipca 2010 r., sygn. akt II FZ 331/10; z dnia 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FZ 88/17; czy wskazywane już postanowienie z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt I FSK 2069/11. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.