II GSK 3745/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 5 lipca 2017 r., sygn. akt III SA/Gl 340/17 w sprawie ze skargi S. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od S. R. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. 2.700 (słownie: dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z dnia 5 lipca 2017 r. oddalił skargę S. R. (R.) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] stycznia 2017 r., w przedmiocie kary pieniężnej urządzanie gier na automacie poza kasynem gry. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: w dniu 14 lutego 2012 r. Funkcjonariusze Urzędu Celnego w B.-B. przeprowadzili kontrolę w zakresie urządzania gier hazardowych w lokalu B. – B. w C. przy ul. K. [...], w którym działalność gospodarczą prowadziła I. J.. W trakcie kontroli stwierdzono m.in. włączone urządzenie do gier o nazwie HOT SPOT PLATIN, nie oznaczone zewnętrznie żadnymi numerami identyfikacyjnymi, z wyświetlaczem cyfrowym z lewej strony w górnej części urządzenia. W wyniku przeprowadzonego eksperymentu ustalono, że gry na automacie spełniały definicję gier na automatach w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t.j.: Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm., dalej: u.g.h.), zaś lokalu, w który urządzenie to funkcjonowało nie było kasynem gry. Ustalenia kontroli stały się podstawą decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w B.-B. z dnia [...] grudnia 2014 r., którą organ wymierzył stronie karę pieniężną w wysokości 12.000 zł za urządzanie gier na automacie HOT SPOT PLATIN poza kasynem gry. Objętą skargą decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W motywach wskazał, że poddany w toku kontroli automat strony skarżącej, umożliwiał urządzanie gier o których mowa w art. 2 ust. 5 u.g.h. - w celach komercyjnych i mających charakter losowy. Potwierdzał to przeprowadzony eksperyment. Po zakredytowaniu na kwotę 10 zł uzyskano 100 punktów kredytowych na liczniku CREDIT. W trakcie eksperymentu na urządzeniu przeprowadzono gry SIZZLING HOT za różne stawki kredytów za jedna grę. Po uruchomieniu pojedynczej gry poprzez naciśnięcie odpowiedniego migającego przycisku uruchamiają się wszystkie bębny (kolumny z symbolami) równocześnie i bez dalszej ingerencji gracza zatrzymywały się same pojedynczo od lewej strony ekranu. Bębny obracały się z szybkością nie pozwalającą na identyfikację poszczególnych symboli. Prowadzący gry kontrolne w czasie eksperymentu nie miał wpływu na wynik przeprowadzonej pojedynczej gry. Ustalenia ta zostały potwierdzone przez biegłego sądowego R. R., który po przeprowadzonych badaniach spornego automatu sporządził w dniu 29 grudnia 2012 r. opinię w ramach postępowania karnego skarbowego. Organ stwierdził, że urządzającym gry na automatach poza kasynem gry był skarżący, prowadzący działalność gospodarczą pod firmą S. R. P. R., na co wskazywała umowa dzierżawy zawarta w dniu 8 marca 2011 r. na czas nieokreślony pomiędzy stroną - jako Najemcą, a B. – B. I. J. - Wynajmującym. Organ nie podzielił argumentu strony, że kara pieniężna określona w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. mogła być nałożona jedynie na podmioty prawa handlowego zorganizowane w formie spółek akcyjnych lub spółek z ograniczoną odpowiedzialnością. Odnosząc się do zarzutu skuteczność zastosowanych w sprawie przepisów ustawy o grach hazardowych organ skazał między innymi na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11, na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 marca 2015 r. sygn. akt P 4/14 oraz uchwałę Naczelnego Sąd Administracyjny z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16. Sąd I instancji oddalają skargę na tą decyzję odniósł się w pierwszej kolejności do zarzutów dotyczących "techniczności" przepisów u.g.h. i braku ich notyfikacji. Wskazał, że ustawa dnia 12 czerwca 2015 roku o zmianie ustawy o grach hazardowych została notyfikowana Komisji Europejskiej w dniu 5 listopada 2014 roku pod numerem 2014/0537/PL. W związku z powyższym zmiany dokonane w u.g.h. poddano procedurze notyfikacyjnej dla podmiotu prowadzącego działalność w postaci gier na automatach poza kasynem gry, który został poddany kontroli po dniu wejścia w życie notyfikowanej u.g.h., tak jak w przedmiotowej sprawie, co powoduje, że kwestia notyfikacji i techniczności przepisów była nietrafiona i bezzasadna. Sąd I instancji wskazał również w tym zakresie na uchwałę NSA z dnia 16 maja 2015 r., sygn. II GSP 1/16, która jednoznacznie rozstrzygnęła wątpliwości dotyczące stosowania ustawy o grach hazardowych i nakładania kar pieniężnych za urządzanie gier hazardowych poza kasynem gry. NSA stwierdził bowiem, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym, a w konsekwencji, że nie podlegał obowiązkowi notyfikacji. Odnosząc się do zarzutów dotyczących kwalifikacji spornego urządzenia, w ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy, tj. przeprowadzony eksperyment i opinia biegłego sądowego R. R. były się wystarczające do uznania przedmiotowego automatu za urządzenia do gier o charakterze losowym. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że w sprawie urządzającym gry poza kasynem gry był skarżący, prowadzący na dzień kontroli działalność gospodarczą. Z umowy dzierżawy z dnia 8 marca 2011 r. wynikało, iż jej przedmiotem był najem 3m2 powierzchni lokalu znajdującego się w C. przy ul. K. [...], wynajęty celem zainstalowania urządzeń rozrywkowych typu HOT SPOT PLATIN. Zgodnie z § 2 ust. 2 umowy skarżący oświadczył, iż jest właścicielem przedmiotowego urządzenia, wobec czego potwierdził swoje prawo własności urządzenia. W toku postępowania Skarżący również nie negował faktu, iż przedmiotowe urządzenie stanowiło jego własność i że wstawił je do lokalu na podstawie umowy dzierżawy. W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Skargą kasacyjną S. R. zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie: 1. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez brak pełnego wyjaśnienia postawy prawnej rozstrzygnięcia przejawiające się w całkowitym zignorowaniu przez organ konieczności wykazania wypełnienia przez skarżącego znamion czynu polegającego na urządzaniu gier w szczególności brak jakiegokolwiek odniesienia do kwestii świadomości w jego działaniu; 2. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez błędną ocenę stanu faktycznego sprawy i uznanie, że sama okoliczność zawarcia przez skarżącego umowy dzierżawy z dnia 8 marca 2011 r. celem wstawienia urządzenia zabawowego jest równoznaczna z urządzaniem przez niego gier na automacie, w sytuacji gdy przez samo zawarcie umowy dzierżawy celem ustawienia urządzeń rozrywkowych nie jest równoznaczne z urządzaniem na nich gier hazardowych. Zaznaczenia wymaga, że organ żadnych dowodów nie wykazał, aby strona podejmowała jakiekolwiek czynności związane z kwestionowanym urządzeniem; 3. art. 141 § 4 p.p.s.a., przez błędną ocenę stanu faktycznego i uznanie skarżącego za urządzającego gry na kwestionowanym urządzeniu, w sytuacji gdy powyższa okoliczność nie znajduje żadnego oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym; 4. art. 141 § 4 p.p.s.a., polegającego na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym i uznanie, że z treści ww. umowy dzierżawy wynika, że skarżący był osobą urządzającą gry we wskazanym lokalu, w sytuacji gdy powyższe nie polega na prawdzie; 5. art. 141 § 4 p.p.s.a., przez brak jednoznacznego wskazania jaki stan faktyczny Sąd I instancji przyjął za ustalony, w tym w szczególności brak wskazania jakie konkretnie działania wobec kwestionowanego automatu miał podejmować skarżący, w tym czy miał on świadomość jakiego typu i rodzaju automat został wstawiony do lokalu; 6. art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 1 i 2 oraz art. 91 w zw. z art. 14 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.g.h. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na bezpodstawnym wymierzeniu skarżącemu kary pieniężnej pomimo braku notyfikacji Komisji Europejskiej projektu ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych wymaganej przez art. 8 ust. 1 oraz art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE i w konsekwencji na zastosowaniu w stosunku do skarżącego sankcji za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, w sytuacji gdy przepis sankcjonowany art. 14 ust. 1 u.g.h., w świetle orzeczenia TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 został wiążąco uznany za przepis techniczny, który wobec braku notyfikacji jest bezskuteczny i nie może być podstawą wymierzenia kar wobec jednostek w oparciu o przepis sankcjonujący z art. 89 pkt 2 u.g.h. Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w G. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Dyrektor Izby Celnej w K., w odpowiedzi na skargę kasacyjną, wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasada i nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. W niniejszej sprawie skargę kasacyjną oparto na obu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a. W ramach podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi I instancji naruszenie wyłącznie przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., w myśl którego uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sposoby naruszenia tego przepisu skarżący sformułował w pięciu punktach. Przechodząc do rozpatrzenia zasadności tych zarzutów należy wskazać, że w orzecznictwie zasadnie podnosi się, iż naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, wyrok NSA z dnia 25 października 2016 r., I FSK 391/15, dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić przy tym należy, iż obowiązku "przedstawienia stanu sprawy", o którym mowa w powołanym przepisie, nie można rozumieć, jako obowiązku szczegółowego i drobiazgowego przedstawiania wszystkich okoliczności sprawy, lecz przedstawienia stanu sprawy oraz pozostałych wymienionych wyżej elementów w sposób zwięzły. Oznacza to, że sąd administracyjny powinien odnieść się wyłącznie do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. Uzasadnienie wyroku powinno zatem zawierać rozważania pozwalające na uznanie, że sąd wyjaśnił w sposób dostateczny zastosowanie przez organy przepisów prawa materialnego czy przepisów prawa procesowego. Nie ma natomiast obowiązku odnoszenia się do wszystkich aspektów sprawy również tych, które nie mają istotnego znaczenia dla jej rozpoznania. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie WSA w G. poddał prawidłowej ocenie niezbędne aspekty sprawy. Wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia nie musi odnosić się szczegółowo do wszystkich argumentów powołanych w skardze, skoro argumentacja Sądu przesądza łącznie o ich bezzasadności (por. wyrok NSA z dnia 13 marca 2007 r., II GSK 326/06, dostępny na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto należy przypomnieć, że warunkiem uwzględnienia skargi kasacyjnej z powodu naruszenia przepisów postępowania jest ustalenie, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem w realiach niniejszej sprawy uchybienia takiego nie sposób się dopatrzeć. Uzasadnienie dla potrzeb sprawy zawiera wszystkie elementy wymagane od wyroku. Przedstawia bowiem stan sprawy, zarzuty podniesione w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, co można stwierdzić zapoznając się wprost z treścią zaskarżonego wyroku. WSA w G., wbrew zarzutom skarżącego kasacyjnie (zarzuty opisane w punktach 1, 4 i 5 petitum skargi) jednoznacznie wskazał, jaki stan faktyczny przyjął za ustalony oraz w pełni wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia. Wbrew natomiast stanowisku strony skarżącej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest usprawiedliwioną podstawą zarzutu dokonania błędnych ustaleń faktycznych, czy też błędnego rozstrzygnięcia sprawy. Uwzględniając zarzuty opisane w punktach 2 i 3 petitum, a także uzasadnienie zarzutów sformułowanych w punktach 1-5 petitum niniejszej skargi kasacyjnej, należy stwierdzić, że w istocie zarzuty naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie łączy z poczynieniem błędnych ustaleń, co - jak już wyjaśniono - nie może jednak skutecznie podważać prawidłowość zaskarżonego wyroku. W ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można bowiem skutecznie kwestionować ustaleń stanu faktycznego, czy wyrażonej w jego zakresie oceny Sądu I instancji, jak też dokonanej przez ten Sąd kontroli prawidłowości wykładni i zastosowania prawa materialnego przez działające w sprawie organy (wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2016 r., sygn. akt II FSK 2665/16, dostępny na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Za nietrafny należy również uznać zarzut naruszenia prawa materialnego sformułowany w petitum skargi kasacyjnej poprzez niewłaściwe zastosowanie wskazanych tam przepisów, polegający na bezpodstawnym wymierzeniu skarżącemu kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, mimo braku notyfikacji projektu ustawy o grach hazardowych. Odnosząc się do tego zarzutu należy wskazać, że w przywołanej w zaskarżonym wyroku uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r., w punkcie 1 jej sentencji stwierdzono, że "Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy." Z kolei w wyroku wydanym w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11, do którego nawiązuje skarżący kasacyjnie, TSUE ograniczył się jedynie do uznania art. 14 ustawy o grach hazardowych za przepis techniczny, w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE. Trybunał Sprawiedliwości nie odniósł się zatem w ogóle, gdy chodzi o jakąkolwiek jego ocenę z punktu widzenia przywołanej dyrektywy, do przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, ani też do ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 2 tego artykułu. Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie obecnym, podziela stanowisko jednolicie prezentowane w orzecznictwie tego Sądu (przykładowo wyroki NSA w sprawach sygn. akt: II GSK 183/14; II GSK 250/14, II GSK 2030/15, II GSK 303/14; II GSK 2046/15, dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), że nie dość, iż art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych nie ma charakteru przepisu technicznego w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, to również, związek tego przepisu z art. 14 przywołanej ustawy, nie ma charakteru, który zawsze i bezwarunkowo uzasadnia odmowę jego zastosowania, jako podstawy nałożenia kary pieniężnej, ilekroć podmiot urządzający gry na automatach czyni to poza kasynem gry. Ocena charakteru wskazanego związku, nie może bowiem nie uwzględniać treści regulacji ustanowionej na gruncie art. 89 ust. 1 i ust. 2 oraz 90 ust. 1 i ust. 2 ustawy o grach hazardowych, a przez to – jak należałoby przyjąć – również funkcji wymienionego przepisu, które ocenić należałoby, jako samoistne. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że również prawo unijne, tak samo, jak i prawo krajowe, sprzeciwia się powoływaniu się na wynikające z jego uregulowań, albo wyinterpretowane z niego przez TSUE, uprawnienia w sytuacji, gdy polegać miałoby to wyłącznie na tworzeniu stanów faktycznych (stanów rzeczy) pozornie tylko odpowiadających tym uprawnieniom w celu skorzystania z nich, przy jednoczesnym braku istnienia ku temu usprawiedliwionych oczekiwań i podstaw, to jest takich, które znajdowałyby uzasadnienie w prawnie chronionych wartościach. Tym samym, zarzut naruszenia prawa materialnego w sposób opisany w petitum skargi kasacyjnej nie mógł być uznany za trafny. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa również, że podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych przez jego niewłaściwe zastosowanie skarżący kasacyjnie na stronie 3 uzasadnienia niniejszej skargi przywołał treść ww. przepisu oraz dokonał jego wykładni. Stwierdził, że organ zignorował konieczność wykazania wypełnienia przez skarżącego znamion czynu określonego w tym przepisie, polegającego na urządzaniu gier, co – zdaniem strony – niezasadnie zaakceptował Sąd I instancji. Odnosząc się do przedstawionego stanowiska należy wskazać, że organ wyjaśnił z jakich konkretnie okoliczności wywiódł, że to skarżący był właścicielem spornego automatu do gier oraz, że to właśnie skarżący podejmował wobec kwestionowanego urządzenia aktywne działania. W aktach sprawy znajduje się umowa dzierżawy zawarta pomiędzy nim, a właścicielką lokalu, w której zawarto postanowienie, z którego wynika, że S. R. oświadcza, iż jest właścicielem przedmiotowego urządzenia, oraz, że urządzenie to jest wstawione w celu "uatrakcyjnienia lokalu". W toku kontroli właścicielka wskazała S. R., jako właściciela automatu do gier. Jak wynika natomiast z uzasadnienia decyzji organ, odwołując się do ustaleń kontroli uznał, że skarżący był "urządzającym gry" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Takie też stanowisko zaprezentowano w zaskarżonym wyroku, akceptując w pełni, jako zgodne z prawem, poczynione przez organ ustalenia. Ten pogląd Sądu I instancji należy podzielić, gdyż "urządzanie gier" obejmuje niewątpliwie podejmowanie aktywnych działań, czynności dotyczących zorganizowania i prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier hazardowych (eksploatacji automatów) w znaczeniu art. 2 ust. 3 i ust. 5 ustawy o grach hazardowych. Natomiast "urządzający gry" w rozumieniu art. 89 ust. 1 ustawy o grach hazardowych to podmiot realizujący (wykonujący) te działania, czynności. Urządzanie gier na automatach obejmuje zatem w szczególności zachowania aktywne polegające na zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca do zamontowania urządzenia, przystosowania go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego automatu nieograniczonej liczbie graczy, utrzymywanie automatu w stanie stałej aktywności, umożliwiającej jego sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, związane z obsługą urządzenia czy zatrudnieniem odpowiednio przeszkolonego personelu. W konsekwencji warunkiem przypisania odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych. Nie wyklucza to oczywiście możliwości współdziałania wielu podmiotów w nielegalnym procederze urządzania gier, a więc np. właściciela automatu i właściciela lokalu, którzy na podstawie zawartej umowy (porozumienia, niekoniecznie pisemnego) dokonują podziału zadań i funkcji związanych z procesem organizacji gier. Takiego współdziałania na gruncie rozpatrywanej sprawy nie stwierdzono, czemu skarżący kasacyjnie się nie sprzeciwia, bowiem zarzuty niniejszej skargi nie odnoszą się do tego aspektu. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że na etapie postępowania administracyjnego kontrolowanego przez WSA w G., skarżący kasacyjnie miał możliwość wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego (przed organem zarówno I, jak i II instancji, z którego to uprawnienia nie skorzystał, a tym samym nie podjął nawet próby podważenia ustaleń dokonanych w tej sprawie przez organ. W tej sytuacji organ ustalił stan faktyczny sprawy na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ocenił w tej sprawie dowody nie tylko związane bezpośrednio z kwestią dotyczącą charakteru gier urządzanych na ww. automacie (eksperyment, opinia biegłego), ale także dowody związane z ustaleniem podmiotu urządzającego gry (zeznania świadka). Uwzględniając powyższe nie sposób uznać za zasadny zarzut skarżącego kasacyjnie, że w aktach sprawy "brak jakiegokolwiek dowodu na okoliczność kto wstawił, a następnie eksploatował przedmiotowe urządzenie". Z tych samych względów nie można również podzielić stanowiska autora skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji w ślad za organem przyjął, iż "sama okoliczność zawarcia przez S. R. umowy dzierżawy z dnia 8 marca 2011 r. jest równoznaczna z urządzaniem przez niego gier na automacie", skoro ocenie organu zostały poddane również inne dowody. Uwzględniając powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd I instancji zasadnie zaakceptował stanowisko organu, że za "urządzającego gry" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych należy uznać S. R., a w konsekwencji, że decyzja o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł została skierowana wobec właściwego adresata. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. z w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).