I SA/Bd 316/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego z dnia [...] nr [...] w sprawie ze skargi W. L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B.) z dnia [...] nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonych postanowień W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy strona wniosła o wstrzymanie wykonania postanowień w przedmiocie zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Obowiązującą zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części decyzji lub postanowienia, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków oraz aktów terenowych organów administracji rządowej, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z przywołanego przepisu jednoznacznie wynika, że podstawą do wstrzymania wykonania aktu lub czynności są wskazane przez ustawodawcę okoliczności. Dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania niezbędne jest właściwe jego uzasadnienie, które powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do osoby skarżącej wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z prawa (por. postanowienie NSA z dnia 24 maja 2004r., sygn. akt FZ 85/04). Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 2 kwietnia 2009r., sygn. akt II OZ 308/09). Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Argumentacja strony powinna znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W przeciwnym przypadku, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004r., sygn. akt FZ 65/04). Skoro zatem postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonalności aktu lub czynności prowadzi do wyłomu od zasady ich wykonalności, to strona nie może ograniczyć się w złożonym wniosku do samego żądania, lecz powinna precyzyjnie wskazać na poparte dowodami zagrożenia płynące z ich wykonania. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdza, że skarżąca, poza wniesieniem o wstrzymanie wykonania zaskarżonych postanowień, nie przedstawiła w skardze żadnego uzasadnienia na poparcie tego wniosku. Skarżąca nie podała, jaka jest jej sytuacja finansowa, jakimi środkami finansowymi dysponuje, jakie są jej przychody i jakie mają one odniesienie do wskazanego zajęcia. Skarżąca nie wskazała również, jaki jest jej stan majątkowy np. czy posiada oszczędności, nieruchomości, wartościowe ruchomości (np. samochód). Strona nie przedstawiła więc argumentów przemawiających za wystąpieniem niekorzystnych z punktu widzenia jej interesów następstw wykonania postanowień w przedmiocie zajęcia tj., że mogłaby ponieść znaczną szkodę lub mogłyby powstać trudne do odwrócenia skutki. Zauważyć również należy, że na poparcie wniosku skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, iż wnioskodawca formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw aktu lub czynności, powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004r., sygn. akt GZ 120/04). Powyższe obligowało Sąd do uznania, że strona nie wykazała, iż w stosunku do niej wstrzymanie wykonania postanowień w przedmiocie zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. Dodatkowo należy wskazać, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 p.p.s.a. mogą być jedynie takie decyzje lub postanowienia, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122; postanowienie NSA z 31 stycznia 2006r. sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. T. Woś (red.): Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 296; postanowienie NSA z dnia 14 września 2005r. sygn. akt II FZ 580/05). W przedmiotowej sprawie żądaniem wstrzymania wykonania zostało objęte postanowienie oddalające skargę na czynność egzekucyjną oraz postanowienie utrzymujące je w mocy. Postanowień tych nie można zakwalifikować do grona nakładających na stronę obowiązki lub przyznających jej prawa określone w przepisach prawa, albowiem brak jest im cechy wykonalności, co przesądza o niemożliwości pozytywnego ustosunkowania się do wniosku. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonych postanowień.