II OSK 2628/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz /spr./ Sędziowie sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...]Sp. z o.o. Sp. k. w . od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 141/17 w sprawie ze skargi [...]. z o.o. Sp. k. w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] lutego 2016 r. znak: [...] w przedmiocie wznowienia postępowania oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 141/17, oddalił skargę [...]. z o.o. Sp. k. w K. (dalej Skarżąca) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] lutego 2016 r., znak: [...] w przedmiocie wznowienia postępowania. Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Krakowie wniosła Skarżąca zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie: 1. art. 149 § 1 w zw. z art. 148 § 1 i 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz.1257 j.t. ze zm., dalej k.p.a.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu, że w sprawie zachodziły podstawy do wznowienia postępowania, gdy tymczasem wnioskodawczyni uchybiła miesięcznemu terminowi zastrzeżonemu do złożenia wniosku o wznowienia postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.; 2. art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017, poz.1369 j.t. ze zm., dalej p.p.s.a.) poprzez brak wymaganego tym przepisem wystarczającego uzasadnienia Sądu w zakresie motywów uznania postępowania przeprowadzonego przez organ odwoławczy jako postępowania zgodnego z prawem; 3. art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz.2188 j.t. ze zm., dalej p.u.s.a.) w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 w zw. z art. 148 § 1 i 2 k.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ administracji publicznej przepisów k.p.a. Mając na uwadze powyższe, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Skarżąca w niniejszej sprawie kwestionuje termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z uwagi na to, że wnioskodawczyni mieszkając razem z małżonkiem w jednym lokalu, musiała wiedzieć o prowadzonym postępowaniu, w którym jej małżonek czynnie brał udział. Zarzut ten należy ocenić jako bezzasadny. Prawidłowo wskazał WSA w Krakowie, że bieg terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a. rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja (por. wyrok NSA z 18 lipca 2012 r., I OSK 1025/11, LEX nr 1405616; por. też wyrok WSA w Warszawie z 25 lipca 2012 r., I SA/Wa 2344/11, LEX nr 1225612). Jako zgodne z przepisami prawa, należy ocenić stanowisko WSA w Krakowie, że na możliwość wcześniejszego dowiedzenia się przez wnioskodawczynię o decyzji wskazuje jedynie przypuszczenie Skarżącej, że mąż na bieżąco udzielał jej informacji w tym zakresie, a to przypuszczenie nie może stanowić podstawy do zakwestionowania twierdzeń wnioskodawczyni i w konsekwencji prowadzić do uznania, że doszło do naruszenia art. 148 § 2 k.p.a. Tym bardziej, że na gruncie art. 148 § 2 k.p.a. nie ma znaczenia to, kiedy strona dowiedziała się o postępowaniu, którego dotyczy wniosek o wznowienie, relewantny bowiem jest dopiero moment, w którym strona dowiedziała się o wydaniu decyzji kończącej owo postępowanie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2017 r., sygn. akt II OSK 2807/15). Odnosząc się do zarzutów naruszenia postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, należy wskazać, po pierwsze, że o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. można mówić wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych warunków, a wskazana wada uzasadnienia musi być na tyle istotna, że może to mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku, a po drugie, że do naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 w zw. z art. 148 § 1 i 2 k.p.a. mogłoby dojść, gdyby Sąd pierwszej instancji odmówił rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa, nie przeprowadził kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego lub dokonał tej kontroli według kryteriów innych niż zgodność z prawem lub zastosował środek nieprzewidziany w ustawie. Takie sytuacje nie miały miejsca w niniejszej sprawie, a więc zarzuty należy ocenić jako bezpodstawne. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 p.p.s.a.