IV SA/Wa 3155/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant spec. Iwona Hoga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi B.J., A.J., J.K., J.J., G.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia[...]października 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę Decyzją z [...] października 2016r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania państwa: B. J., A. J., J. K., J. J. i G. O. reprezentowanych przez adw. M. G., utrzymało w mocy decyzję Zarządu [...] W. nr [...] z dnia [...] lutego 2016r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie podziemnej linii kablowej nn oraz złączy energetycznych w celu zasilenia w energię elektryczną działek ew. nr [...] z obrębu [...] położonych w rejonie ul. [...], na terenie [...] W. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 04.08.2014r. [...] Sp. z o.o. złożyła wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym i gminnym dla w/w inwestycji. Decyzją nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, z dnia [...] listopada 2014r. Zarząd [...] W. ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Na skutek wniesionego od tej decyzji odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2015r. uchyliło zaskarżona decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że wniosek o wydanie decyzji nie spełniał wymogów wynikających z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym . Po ponownym rozpoznaniu sprawy Zarząd [...] W. decyzją nr [...] z dnia [...].12.2015r. odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że mimo wezwania wnioskodawca nie usunął braku formalnego wniosku. Odwołanie od ww. decyzji złożyła [...] Sp. z o.o. reprezentowana przez pana M. K., w którym stwierdzono, że pełnomocnik wnioskodawcy nie otrzymał wezwania z dnia 02.12.2015r. przytoczonego w uzasadnieniu decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2016r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podniosło, że organ I instancji wysłał wezwanie do uzupełnienia braku wniosku na inny adres niż podany jako adres korespondencyjny pełnomocnika podany we wniosku. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Zarząd [...] W. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...].02.2016r. ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie podziemnej linii kablowej nn oraz złączy energetycznych w celu zasilenia w energię elektryczną działek nr ew. [...] na części działek nr ew. [...] z obrębu [...] położonych w rejonie ul. [...], na terenie [...] W. Odwołanie od ww. decyzji złożyli państwo: B. J., A. J., J. K., J. J. i G. O. reprezentowani przez adw. M. G., zaskarżając decyzję w całości i zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: I) art. 7 w zw. z art. 77 § I w zw. z art. 107 § 3 kpa, poprzez nie podjęcie przez organ I instancji wszystkich niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (zwłaszcza w zakresie stanu faktycznego i prawnego nieruchomości, na których inwestycja ma być realizowana) i nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i nie wzięcie pod uwagę okoliczności związanych z innymi postępowaniami, których przedmiot jest kompatybilny z przedmiotem niniejszego postępowania; 2) art. 107 § 3 kpa poprzez nieprawidłowo sporządzone uzasadnienie faktyczne i nie wskazanie przez organ I instancji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których oparł się oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zwłaszcza w zakresie zastrzeżeń podnoszonych w trakcie postępowania przez odwołujących się; 3) art. 6 kpa poprzez przeprowadzenie postępowania z rażącym naruszeniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego; 4) art. 8 kpa poprzez przeprowadzenie postępowania przez organ I instancji w sposób nie budzący zaufania odwołujących się do organów władzy publicznej; 5) art. 9 kpa poprzez nienależyte i niewyczerpujące informowanie odwołujących się o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem niniejszego postępowania; 6) art. 11 kpa poprzez nie wyjaśnienie stronom postępowania zasadności przesłanek, którymi organ I instancji kierował się przy załatwieniu sprawy. Odwołujący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istotny sprawy poprzez wydanie decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Rozpoznają powyższe odwołanie SKO w W. wskazało, że zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2015r., poz. 199 z późno zm.)"lnwestyęja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio". Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, zgodnie z art. 52 ust. 2 ww. ustawy. To wniosek inwestora wyznacza zakres postępowania o wydanie decyzji o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, w tym m.in. rodzaj planowanej inwestycji, jej położenie, charakterystyczne parametry. W niniejszej sprawie wnioskodawca wskazał jako teren inwestycji działki nr ew. [...] w obrębie [...] położonych przy ul. [...] w [...] W. Zatem organ I instancji mógł prowadzić postępowanie i wydać decyzję jedynie w zakresie wyznaczonym przez inwestora, a nie właścicieli działek sąsiednich. Zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego lub w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Definicję inwestycji celu publicznego zawiera art. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Są to działania o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym, stanowiące realizację celów, o których mowa wart. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2015r., poz. 782 z późn. zm.) Przywołano brzmienie art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uznając, że zaskarżona decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, określa podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, w tym odnoszące się do objętej wnioskiem inwestycji, podlegające dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu poprzedzającym realizację inwestycji, unormowanym w przepisach Prawa budowlanego oraz w regulacjach dotyczących warunków technicznych planowanych zamierzeń i ich usytuowania. Wskazano, że zgodnie z art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że "Nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi". Z przepisu tego wynika, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest decyzją związaną. Zatem jeśli wniosek o ustalenie dotyczy inwestycji, której lokalizacja pozostaje w zgodzie z przepisami u.p.z.p. i z unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych oraz czyni zadość warunkom formalnym, organ właściwy w sprawie winien wydać decyzję pozytywną. Organ, wydając decyzję o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, powinien w sposób niebudzący wątpliwości wykazać niezgodność zamierzeń wnioskodawcy z przepisami odrębnymi bądź też wyjaśnić okoliczności przewidziane u.p.z.p., uniemożliwiające pozytywne załatwienie sprawy (por. wyrok NSA z dnia 10 listopada 1998 r., II SAIGd 375/97, LEX nr 44227). Kolegium dokonało analizy dokumentów dołączonych przez Inwestora do wniosku i pism złożonych w toku postępowania i ustaliło, że ponowne postępowanie przeprowadzone zostało przez organ I instancji prawidłowo i zgodnie z przepisami prawa (ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Inwestor, na żądanie organu I instancji uzupełnił wniosek o mapę zasadniczą. Wydanie decyzji o inwestycji celu publicznego nie jest uzależnione od spełnienia tzw. zasady dobrego sąsiedztwa, ani też od zgody właścicieli nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji. Spełnienie warunków wynikających z przepisów odrębnych zobowiązuje organ administracji do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Orzecznictwo sądów administracyjnych jest w tym zakresie jednolite i ugruntowane. I tak w wyroku z dnia 03.04.2012r" sygn. akt II SA/Ol 15/12, LEX nr 1145830, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdził, że "Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter deklaratoryjny, gdyż organ stwierdza w niej jedynie, czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja danej inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Organ, rozpatrując wniosek inwestora, bada jedynie, czy dana inwestycja spełnia przesłanki ściśle określone przepisami prawa. To nie od uznania organu zależy, czy na danym terenie będzie możliwa realizacja danej inwestycji celu publicznego, lecz od tego, czy taką możliwość w konkretnym wypadku przewidują przepisy prawa", podobnie w wyroku z dnia 03.02.2012r., sygn. akt II OSK 2202/10, LEX nr 1138107 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że "Decyzja lokalizacyjna jest tylko aktem stosowania prawa, ma charakter deklaratoryjny, gdyż organ stwierdza w niej jedynie, czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja danej inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Organ nie ma więc uprawnień kształtujących, nie może w niej wprowadzać według własnego uznania samoistnych ograniczeń dla inwestora wyprowadzonych z norm ogólnych zawartych wart. I ust. 2 u.p.z.p.". W wyroku z dnia 04.01.2011r., sygn. akt II SA/Go 743/10, LEX nr 753145, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim podniósł, że "W postępowaniu toczącym się na wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie ma zastosowania tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, wynikająca z art. 61 ust. 1 up. z.p. , ani też rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U Nr 164, poz. 1588 ze zm.)". ,1. Dla rozstrzygnięcia, czy zamierzenie budowlane wymaga decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego bez znaczenia pozostaje to, czy inwestorem jest podmiot prywatny, czy też publiczny. Nie ma także znaczenia okoliczność, iż inwestor jest zainteresowany w realizacji inwestycji z powodów czysto merkantylnych (dla osiągnięcia własnego zysku). O tym, czy mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego w istocie decyduje normatywne uregulowanie danej inwestycji, a więc czy mieści się ona stosownie do art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w pojęciu działań o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponad lokalnym /powiatowym, wojewódzkim i krajowym/, stanowiących realizację celów, o których mowa wart. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. 2. Pomimo, iż inwestycje z zakresu telefonii komórkowej realizują podmioty prywatne, które są zainteresowane, w osiągnięciu swojego fiskalnego interesu, to z punktu widzenia prawa administracyjnego publicznego, wykonują one bardzo istotne zadania umożliwiając szeroką, publicznie dostępną łączność telefoniczną, analogicznie jak drogi i inne inwestycje liniowe, co do których nie występują zastrzeżenia w traktowaniu ich jako inwestycji celu publicznego" (wyrok NSA w Warszawie z dnia 03.09.2008r., sygn. akt II OSK 989/07, LEX nr 519007). W ocenie zatem kolegium brak było podstaw do uwzględnienia odwołania. Skargę na powyższą decyzję wniósł pełnomocnik: B. J., A. J., J. K., J. J., G. O. Zaskarżonej w całości decyzji zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie tj. art. 7 w zw. z art. 77 § I w zw. z art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nie podjęcie przez Organy obu instancji wszystkich niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (zwłaszcza w zakresie stanu faktycznego oraz prawnego nieruchomości, na których inwestycja ma być realizowana) oraz nie załatwienie przedmiotowej sprawy bacząc na interes społeczny oraz słuszny interes obywateli oraz nie zebranie i nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, poprzez nie wzięcie pod uwagę argumentów, wniosków, zastrzeżeń i dowodów wskazanych przez Skarżących w zakresie stanu faktycznego uwidocznionego na mapach stanowiących podstawę wydanej decyzji, jak również nie wzięcie przez Organ pod uwagę okoliczności związanych z innymi postępowaniami, których przedmiot jest kompatybilny z przedmiotem niniejszego postępowania, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie; 2. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, tj. art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nieprawidłowo sporządzone uzasadnienie faktyczne zaskarżenie wskazanie przez organ faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zwłaszcza w zakresie zastrzeżeń podnoszonych w trakcie postępowania (na jego pierwszym etapie) przez Skarżących - uzasadnienie zaskarżonej decyzji podobnie jak uzasadnienie decyzji Organu I instancji w ogóle nie odnosi się do twierdzeń i wątpliwości podnoszonych przez Skarżących; 3. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie tj. art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez przeprowadzenie postępowania administracyjnego przez Organy obu instancji z rażącym naruszeniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (zwłaszcza tych wskazanych w niniejszych zarzutach); naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie tj. art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przeprowadzenie postępowania przez Organ w niniejszej sprawie w sposób nie budzący zaufania jego uczestników (Skarżących) do organów władzy publicznej; 4. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie tj. art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nienależyte i niewyczerpujące informowanie Skarżących o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem niniejszego postępowania; 5. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie tj. art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie wyjaśnienie stronom niniejszego postępowania zasadności przesłanek, którymi Organ kierował się przy załatwieniu przedmiotowej sprawy. III. Mając na uwadze powyższe zarzuty, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c w zw. z art. 135 ppsa, wniesiono o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Organu pierwszej instancji; 2. zasądzanie od Organu na rzecz Skarżących kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej "p.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sprawy administracyjnej był wniosek [...] Sp. z o.o. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie podziemnej linii kablowej nn oraz złączy energetycznych w celu zasilenia w energię elektryczną działek nr ew. [...] na części działek nr ew. [...] z obrębu [...] położonych w rejonie ul. [...], na terenie [...] W. W ocenie sądu, organy administracji publicznej orzekające w tej sprawie prawidłowo zebrały materiał dowodowy i dokonały trafnych ustaleń faktycznych co do rodzaju, zakresu i usytuowania wskazanej we wniosku inwestycji. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym w dacie rozpoznania sprawy przez organy, dalej określanej jako u.p.z.p., ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wyjątek od tej zasady ustanowiony został w art. 4 ust. 2 u.p.z.p, który przewiduje, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, zaś sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. W art. 2 pkt 5 u.p.z.p. ustawodawca wskazał, że przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć "działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 ze zm.); Pojęcie inwestycji celu publicznego nie może być zatem interpretowane wyłącznie na podstawie art. 2 pkt 5 u.p.z.p., ponieważ zawarta w nim definicja tego rodzaju inwestycji wykracza poza granice przepisów dotyczących stricte zagospodarowania przestrzennego, gdyż odsyła do art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, dalej określanej jako u.g.n., wskazując na szczególny charakter tej inwestycji wynikający z realizacji określonych tą ustawą celów publicznych. Wśród celów wymienionych w art. 6 u.g.n. w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji ostatecznej ustawodawca wymienił w pkt 2: "budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń". Objęta wnioskiem inwestycja, w ocenie Sądu mieści się w zakresie celów objętych art. 6 pkt 2 u.g.n. W sytuacji zatem gdy budowa i utrzymanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej stanowi cel publiczny to bez wątpienia określona we wniosku inwestycja jest inwestycją celu publicznego, w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, skoro pośrednio ma znaczenie dla społeczności lokalnej. Tym samym dla przedmiotowej inwestycji w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wymagana jest decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 4 ust. 2 i art. 53 p.z.p.). Jak wynika z akt sprawy wniosek inwestora zawiera wymagania ustawowe. Przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z wymogami wynikającymi z przepisów odrębnych, a przeprowadzona w oparciu o art. 53 § 3 p.z.p. analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wykazała możliwość realizacji inwestycji. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze należy podnieść, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego - stosownie do art. 54 pkt 2d p.z.p. - określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi m.in. w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich, a także ochrony własnego interesu prawnego, przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 p.z.p.). Wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, o których mowa wyżej mogą zawierać jedynie informacje dla inwestora o działaniach niezbędnych dla ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, nie mogą zaś zawierać nakazów kierowanych do osób trzecich czy też upoważnień dla inwestora do podjęcia działań naruszających interes tych osób. Powyższe wskazuje, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego winna chronić interesy osób trzecich, o co zabiegała skarżąca. Niemniej jednak ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu nie może być oceniana tak szeroko, jak w kolejnym postępowaniu inwestycyjnym - pozwoleniu na budowę. W przeciwnym razie orzekanie o wymaganiach ochrony interesów osób trzecich w postępowaniu lokalizacyjnym pozbawiłoby w istocie osoby trzecie możliwości dochodzenia przysługujących im praw w późniejszym postępowaniu o pozwolenie na budowę, gdzie zagrożenia ich interesów przybierają o wiele bardziej konkretny kształt. Z kolei z punktu widzenia inwestora nie może być tak, że obowiązki z innego postępowania administracyjnego (pozwolenia na budowę) byłyby nakładane w postępowaniu lokalizacyjnym, a więc w innej sprawie i w innym postępowaniu. Skoro zasada ochrony interesu prawnego osób trzecich wyrażona w p.z.p. znajduje konkretyzację w Prawie budowlanym, to stosownie do wymogów tego prawa, obiekt budowlany należy projektować, budować i utrzymywać zgodnie z przepisami i w sposób zapewniający m.in. ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zatytułowanym "wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich" ustalił m.in., że inwestycja nie powinna ograniczać osobom trzecim dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z mediów, winna chronić przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowania. Pokreślono też, że decyzja nie narusza interesów i uprawnień osób trzecich. Skoro zasada ochrony interesu prawnego osób trzecich wyrażona w p.z.p. - zgodnie z zaprezentowanymi wyżej wywodami - winna znaleźć konkretyzację w Prawie budowlanym, to powyższy zapis przedstawiony w decyzji pierwszoinstancyjnej należy uznać za prawidłowy Następnie podnieść należy, iż prawo własności, nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Z kolei stosownie do regulacji art. 31 ust. 3 Konstytucji ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności pozostawać musi w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych wyżej celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Na możliwość wprowadzenia przez ustawodawcę w drodze ustawy ograniczeń wykonywania prawa własności wskazuje też przepis art. 140 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno - gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Ograniczenia wykonywania prawa własności wynikają z przepisów bardzo wielu ustaw, w tym z ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. A zatem ograniczenie prawa własności nieruchomości jest dopuszczalne, o ile odbywa się w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa. W tym miejscu nie sposób pominąć okoliczności, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter deklaratywny. Nie konstytuuje więc żadnych praw czy obowiązków nieprzewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym. Organy rozstrzygające zobowiązane są ustalić, czy planowane zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa. Zgodnie z art. 56 p.z.p. nie można bowiem odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ administracji publicznej, wydając decyzję administracyjną, musi więc czynność tę oprzeć na wyraźnie wskazanej normie prawnej i nie można mu przekroczyć granic jakie ta norma wyznacza. Z kolei inwestor (wnioskodawca) w razie spełnienia ustawowych warunków ma prawo skutecznie domagać się wydania decyzji o określonej treści. W rozpatrywanej sprawie wniosek inwestora zawiera - jak już wyżej wskazano - wymagania ustawowe, przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z wymogami wynikającymi z przepisów odrębnych, a przeprowadzona w oparciu o art. 53 ust. 3 p.z.p. analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wykazała możliwość realizacji inwestycji. W tej sytuacji organ nie mógł odmówić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji planowanej przez inwestora inwestycji celu publicznego. W świetle powyższego, zarzut skargi, pomimo dołączonych do niej dokumentom, dotyczący nieodniesienia się przez organy do stanowiska skarżących w zakresie rozważenia (poczekania na ustalenia Sądu) zmiany przebiegu inwestycji i zasad jej wykonania, nie mógł odnieść skutku, a to z tego względu, iż organ jest związany wnioskiem inwestora, więc nie może samodzielnie dokonać zmiany lokalizacji inwestycji. Nie może również oceniać celowości i zasadności projektowanej inwestycji. Kwestionowanie zatem decyzji w tym zakresie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Niezależnie od powyższego jeszcze raz należy podkreślić, że żaden przepis nie uzależnia ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego od zgody właściciela/współwłaścicieli nieruchomości, po której taka inwestycja będzie przebiegać. Organ nie ma zatem możliwości analizowania różnych wariantów przebiegu danej inwestycji, skoro takiej możliwości nie zawiera wniosek inwestora. Ustalanie inwestycji celu publicznego nie polega także na analizowaniu różnych wariantów przedkładanych przez uczestników tego postępowania nie będących inwestorami. Tym samym Sąd nie uwzględnił zarzutów naruszenia art. 6, 7, 8, 9, 11, art. 77§ 1i art. 107 §3 k.p.a. poprzez brak dokonania analizy stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej inwestycji. Skarżący uzasadniając ten zarzut wskazują, że należyte przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego spowodowałoby przyjęcie lub chociażby rozważanie przyjęcia wariantu zaproponowanego przez strony. Jak już zostało to wyjaśnione, procedura wydawania decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie zakłada analizowania różnych wariantów zaproponowanych przez inne osoby niż inwestor. Ponadto w ocenie Sądu wbrew zarzutom skargi organ odwoławczy w uzasadnieniu starał się wyjaśnić skarżącym jaki jest charakter decyzji oraz uprawnienia organów ją wydających. Należy również podnieść i to, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny uchyla zaskarżoną decyzję tylko wówczas, gdy stwierdzi istotne naruszenie przepisów procedury administracyjnej lub prawa materialnego. Nieistotne naruszenia w ww. zakresie, tzn. takie, które nie powodują ani nie uprawdopodabniają wydanie odmiennych w sprawie decyzji od zaskarżonej - nie stanowią podstawy do uchylenia zaskarżonego aktu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, za podstawę przyjmując art. 151 p.p.s.a. i zgodnie z tym artykułem skarga została oddalona.