II SA/Go 956/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Protokolant st. sekr. sąd. Monika Walentynowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi E spółki z o.o. na uchwałę Rady Powiatu z dnia 17 grudnia 2013 r.nr XXXIX/221/13 w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg powiatowych I. stwierdza nieważność § 3 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 zaskarżonej uchwały, II. zasądza od Powiatu na rzecz skarżącej E spółki z o.o. kwotę 1037 (jeden tysiąc trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Powiatu nr XXXIX/221/13 z dnia 17 grudnia 2013 roku w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg powiatowych, na cele niezwiązane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Wnosząca skargę E Sp. z o.o. wnosiła o stwierdzenie nieważności § 3 ust. 1 pkt 1, § 3 ust. 1 pkt 2 oraz § 3 ust. 1 pkt 4 uchwały. Skarga została wniesiona w oparciu o następujące ustalenia faktyczne: Uchwałą z dnia 17 grudnia 2013 roku Nr XXXIX/221/2013 w sprawie opłat za zajęcie pasa drogowego dróg powiatowych, na cele niezwiązane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego Rada Powiatu ustaliła wysokość opłat za zajęcie pasa drogowego dla dróg znajdujących się w zarządzie Powiatu. Jako podstawę prawną podjętej uchwały wskazano art. 40 ust. 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm., dalej: u.d.p.). W § 1 uchwały stwierdzono, że ustala ona stawki opłat pobieranych przez Zarząd Dróg Powiatowych za zajęcie pasa dróg powiatowych na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, dotyczące: prowadzenia robót w pasie drogowym (pkt 1), umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (pkt 2), umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami ruchu drogowego oraz reklam (pkt 3), zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wskazane w pkt 1-3 (pkt 4). W § 2 uchwały za zajęcie 1 metra kwadratowego powierzchni pasa drogowego o którym mowa w § 1 pkt 1 i 4, ustalono stawki opłat za każdy dzień zajęcia: chodnika, pobocza, placów, zatok autobusowych, ścieżek rowerowych, ciągów pieszych oraz pasów dzielących w wysokości 3 zł (pkt 1), przy zajęciu jezdni do 20% szerokości – 4 zł (pkt 2), przy zajęciu jezdni powyżej 20% do 50 % szerokości 6 zł (pkt 3), przy zajęciu jezdni powyżej 50% szerokości do całkowitego zajęcia jezdni – 9 zł (pkt 4), pozostałych elementów pasa drogowego – 3 zł (pkt 5). Natomiast w § 3 ust. 1 za zajęcie pasa drogowego, o którym mowa w § 1 pkt 2 tj. za umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego ustalono roczne stawki opłat za zajęcie 1 metra kwadratowego powierzchni pasa drogowego zajętego przez rzut poziomy umieszczonego urządzenia: poza obszarem zabudowanym – 20 zł (pkt 1), w obszarze zabudowanym – 40 zł (pkt 2), na drogowych obiekcie inżynieryjnym – 160 zł (pkt 3), przy umieszczaniu urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych wprowadzono stawki opłat w wysokości 50% określonych w pkt 1 i 2. Zgodnie z postanowieniami § 3 ust. 2 roczne stawki opłat w wysokości określonej w ust. 1 obejmują pełen rok kalendarzowy umieszczenia urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym urządzeniu inżynieryjnym, a zgodnie z § 3 ust. 3 za niepełny rok kalendarzowy wysokość rocznych stawek opłat obliczana jest proporcjonalnie do liczby dni umieszczenia urządzeń w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynieryjnym. W § 4 uchwały ustalono stawki za zajęcie pasa drogowego w sytuacjach o których mowa w § 1 pkt 3 i 4 uchwały. W § 6 uchwały stwierdzono, że traci moc uchwała nr XVII/88/08 Rady Powiaty z dnia 25 maja 2004 roku w sprawie opłat za zajęcie pasa drogowego dróg zarządzanych przez Zarząd Powiatu oraz uchwała nr XLVIII/261/10 Rady Powiatu z dnia 27 kwietnia 2010 roku o zmianie uchwały w sprawie wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego dróg zarządzanych przez Zarząd Powiatu. Zgodnie z § 8 uchwała weszła w życie po upływie 14 dni od ogłoszenia jej w Dzienniku Urzędowym Województwa, z mocą obowiązującą od 1 stycznia 2014 roku. Uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa z dnia 30 grudnia 2013 roku pod pozycją 2880. Pismem z dnia [...] sierpnia 2014 roku, które wpłynęło do Starostwa Powiatu 21 sierpnia 2014 roku, E Sp. z o.o. wezwała Radę Powiatu – powołując się na art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 roku o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2013 r., poz. 595 ze zm.) – do usunięcia naruszenia prawa, dokonanego jej zdaniem w w/w uchwale i polegającego na ustaleniu w § 3 ust. 1 pkt 1 i 2 stawek opłat na poziomie pomijającym charakter opłaty jako świadczenia ekwiwalentnego oraz na nierównym traktowaniu przedsiębiorców poprzez nieuzasadnione wprowadzenie obniżek w § 3 ust. 1 pkt 4 uchwały w przypadku umieszczania w pasie drogowym urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych, co stanowi naruszenia zasady równości wobec prawa. W dniu 30 września 2014 roku Rada Powiatu podjęła uchwałę, w której odmówiono uwzględnienia wezwania E sp. z o.o. do usunięcia naruszenia prawa w uchwale Rady Powiatu nr XXXIX/221/13 z dnia 17 grudnia 2013 roku w sprawie opłat za zajęcie pasa drogowego dróg powiatowych, na cele niezwiązane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. W uzasadnieniu uchwały stwierdzono, że wysokość stawek opłat określonych w uchwale z dnia 17 grudnia 2013 roku nie przekracza górnych stawek określonych przez ustawodawcę, nie zostały też ustalone w maksymalnej wysokości. Nie odbiegają również od stawek określonych przez organy stanowiące innych jednostek samorządu terytorialnego. Opłaty za zajęcie pasa drogowego nie są podatkiem. Brak jest podstaw do porównywania tych opłat z opłatami za ustanowienie służebności przesyłu. W kwestii drugiego zarzutu podniesiono, że art. 40 ust. 9 pkt 5 u.d.p. umożliwia zróżnicowanie stawek opłat za zajęcie pasa drogowego ze względu na rodzaj urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w pasie drogowym. Pismem z dnia [...] października 2014 roku, które doręczono spółce w dniu 7 października 2014 roku poinformowano, że Rada Powiatu odmówiła uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa w uchwale z dnia 17 grudnia 2013 roku w sprawie ustalenia wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego dróg powiatowych i doręczono odpis uchwały oraz jej uzasadnienie. W skardze z dnia [...] października 2014 roku E Sp. z o.o. wniosła o stwierdzenie nieważności § 3 ust. 1 pkt 1, § 3 ust. 1 pkt 2 oraz § 3 pkt 4 uchwały Rady Powiatu nr XXXIX/221/13 z dnia 17 grudnia 2013 roku w sprawie opłat za zajęcie pasa drogowego dróg powiatowych, na cele niezwiązane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, podnosząc zarzut naruszenia art. 40 ust. 8 oraz art. 40 ust. 5 u.d.p. Jednocześnie wniosła o zasądzenie na jej rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wnosząc o stwierdzenie nieważności § 3 ust. 1 pkt 1 oraz § 3 ust. 1 pkt 2 uchwały skarżąca podniosła, że należność za zajęcie pasa drogowego jest opłatą a nie podatkiem. Jest indywidualną zapłatą za zindywidualizowane świadczenie. Jej wyróżnikiem jest w odróżnieniu od podatku ekwiwalentność świadczenia. Istotne są więc relacje między wysokością opłaty a wysokością świadczenia wzajemnego. Uchwalając stawkę opłaty na poziomie 20 zł i 40 zł organ stanowiący powiatu naruszył zasadę ekwiwalentności pomiędzy jej wysokością a świadczeniem. Świadczy o tym skala podwyżki w stosunku do uchwały z 2004 roku oraz porównanie z ustalanymi przez sądy cywilne wynagrodzenia za ustanawianie służebności przesyłu. Ustalenie stawki opłat w aktualnej wysokości bardziej upodabnia je do podatku niż do opłaty. Świadczenia powiatu związane z zajęciem pasa drogowego od 2004 roku są na takim samym poziomie co stanowi podstawę do przyjęcia braku podstaw do podwyższenia stawki opłaty. Rada Powiatu potraktowała opłatę jako podatek i stanowi to poszukiwanie dodatkowych źródeł dochodu, a tym samym jest przekroczeniem delegacji ustawowej stanowiącej postawę jej ustalenia. Zdaniem wnoszącej skargę spółki ustalone ekwiwalentności pomiędzy ustaloną stawką opłaty za zajęcie pasa drogowego a świadczeniem ze strony powiatu jako zarządcy drogi oznacza odpowiedniość ekonomiczną pomiędzy wysokością opłaty a wartością świadczenia ze strony organu administracji publicznej na rzecz osoby zobowiązanej do jej uiszczenia. Taką ekwiwalentność zapewniłaby stawka opłaty ustalanej na poziomie podobnym jak wynagrodzenie ustalane za służebność przesyłu w drodze zawartej umowy cywilnoprawnej lub przez sąd cywilny. Wysokość stawki opłaty ustalana przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego nie jest ograniczono tylko górną stawką określoną przez ustawodawcę wskazanej w art. 40 ust. 8 ustawy o drogach publicznych, ale w oparciu o art. 40 ust. 9 w/w ustawy przesłankami tam wskazanymi, w tym kategorii dróg, rodzaju zajętego pasa drogowego. Tego warunku § 3 ust. 1 pkt 1 i 2 uchwały nie spełnia. Wnosząc o stwierdzenie nieważności § 3 ust. 1 pkt 4 uchwały, którym wprowadzono obniżkę opłaty o 50% w stosunku do urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych, strona skarżąca podniosła, że urządzenia te niczym się nie różnią od innej infrastruktury umieszczonej w pasie drogowym. Tym samym przedsiębiorcy zajmujący się prowadzeniem działalności w zakresie doprowadzania wody i odprowadzania ścieków zostali uprzywilejowani w stosunku do innych przedsiębiorców umieszczających infrastrukturę w pasie drogowym. Takie postępowanie stanowi naruszenie art. 32 Konstytucji RP oraz art. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej. Obie normy odwołują się do równości wobec prawa, która została naruszona w zaskarżonej uchwale. Uzasadniając swój interes prawny w zaskarżeniu uchwały spółka podniosła, że zajmuje się dystrybucją gazu ziemnego, buduje i eksploatuje gazociągi. Uchwała określająca wysokość stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dotyczy bezpośrednio sfery uprawnień skarżącego, a tym samym posiada interes prawny w jej zaskarżeniu. W odpowiedzi na skargę Rada Powiatu wnosiła o jej oddalenie. W uzasadnieniu podniesiono, że zarzuty podniesione w skardze są całkowicie bezzasadne. Wysokość stawek opłat określonych w uchwale z dnia 17 grudnia 2013 roku nie przekraczają górnych stawek określonych przez ustawodawcę, nie zostały też ustalone w maksymalnej wysokości. Nie odbiegają również od stawek określonych przez organy stanowiące innych jednostek samorządu terytorialnego. Opłaty za zajęcie pasa drogowego nie są podatkiem. Brak jest podstaw do porównywania tych opłat z opłatami za ustanowienie służebności przesyłu. W kwestii drugiego zarzutu podniesiono, że art. 40 ust. 9 pkt 5 u.d.p. umożliwia zróżnicowanie stawek opłat za zajęcie pasa drogowego ze względu na rodzaj urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w pasie drogowym. Wyrokiem z 30 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Go 816/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę na uchwałę Nr XXXIX/221/13 Rady Powiatu z dnia 17 grudnia 2013 r, w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg powiatowych. Następnie E Sp. z o.o., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd II instancji wyrokiem z 13 września 2016 r. sygn. akt II GSK 649/15 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wlkp. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając niniejszą sprawę należy mieć również na względzie, iż była już ona przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. (wyrok z 30 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Go 816/14) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z 13 września 2016 r., sygn. akt II GSK 649/15). Wobec powyższego wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (zob. A. Kabat w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 345). Jak wynika z ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych, skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy. Obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie to zostało wydane; postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne; przyszłe postępowanie administracyjne, w tym także w sprawie stwierdzenia nieważności aktu i wznowienia postępowania administracyjnego, oraz ewentualne przyszłe postępowanie sądowoadministracyjne, w tym także przed NSA w przypadku ewentualnego rozpoznawania skargi kasacyjnej od ponownego wyroku sądu I instancji (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 17 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 1230/08, Lex nr 493588). Stąd skutkiem wyroku sądu administracyjnego w toku każdego z tych postępowań jest zakaz formułowania nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej przez sąd administracyjny poglądem. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. ponownie rozstrzygający sprawę związany jest oceną wyrażoną w powołanym powyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, który uchylił wcześniej zapadły wyrok tutejszego Sądu. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej uchwały wykazało, że jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi stwierdzenie jej nieważności w części, w trybie art. 147 § 1 p.p.s.a. Przepis art. 40 ust. 9 pkt 5 u.d.p. stanowi, że przy ustalaniu stawek za zajęcie 1 m2 pasa drogowego uwzględnia się: (...) rodzaj urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w pasie drogowym. Naczelny Sąd Administracyjny w wymienionym wcześniej wyroku nie podzielił poglądu Sądu I instancji, zaprezentowanego w wyroku z 30 grudnia 2014, o dopuszczalności różnicowania stawek opłat, z powołaniem się na art. 40 ust. 9 pkt 5 u.d.p., za umieszczenie w pasie drogowym urządzeń technicznych o podobnym charakterze, które wykazują podobieństwo konstrukcyjne, realizując przy tym zbliżone zadania. W tego rodzaju sytuacjach brak jest podstaw prawnych do wprowadzenia zróżnicowanych stawek opłat za zajęcie przez te urządzenia pasa drogowego (w związku z budową sieci lub umieszczeniem ich w pasie). Naczelny Sąd Administracyjny wyartykułował jednoznaczny pogląd, że powyższy przepis wprowadził możliwość zróżnicowania wysokości stawek, jednak wyłącznie przy zastosowaniu kryteriów w nim zawartych, lecz jednak – co wymaga podkreślenia - nie w zależności od celów, których zaspokajaniu służą urządzenia umieszczone w pasie drogowym. Wskazany przepis odwołuje się jedynie do rodzaju urządzenia lub rodzaju zajęcia. Z jego treści nie wynika zatem możliwość zastosowania kryterium podmiotowego (w zależności, kto urządzenie umieszcza), przedmiotowego, odnoszącego się do funkcji, rodzaju substancji przemieszczanej danym przewodem, czy też okresu umieszczania urządzenia w pasie drogowym. Przeciwnie – taka interpretacja byłaby w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalna w świetle zasady równego traktowania podmiotów i wiążącym się z tą zasadą zakazem dyskryminacji (art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego różnicowanie stawek może się wyłącznie opierać na kryterium rodzaju urządzenia, które nie zawiera dodatkowych elementów preferujących, dyskryminujących czy naruszających zasadę równości uczestników obrotu gospodarczego. Za nieuprawnione zatem należy uznać przyjęcie zróżnicowanej wysokości stawek w odniesieniu do urządzeń tego samego rodzaju, a tym bardziej w zależności od podmiotu zarządzającego, czy właściciela urządzeń tego samego rodzaju. Skarżąca spółka zakwestionowała zapisy uchwały Nr XXXIX/221/13 Rady Powiatu z dnia 17 grudnia 2013 r. wprowadzające dyskryminacyjne obciążenie opłatą jednorodzajowych (z punktu widzenia ustawy o drogach publicznych i Prawa budowlanego) urządzeń w postaci rur, pełniących podobne funkcje i służących temu samemu celowi, tj. zaspokajaniu potrzeb publicznych. W tej sytuacji, Sąd I instancji ponowne rozpoznając sprawę, będąc związany wykładnią przedstawioną w wyroku NSA z 13 września 2016 r., uznał, że nie istnieją dostatecznie racjonalne podstawy różnicowania obciążenia z tytułu opłat za zajęcie pasa drogowego wyłącznie z uwagi na fakt wykorzystywania urządzeń wodociągowo-kanalizacyjnych i gazowych do odmiennych celów gospodarczych. Zdaniem Sądu nadmierna koncentracja na rzeczywistym celu gospodarczym, do którego urządzenia te służą, prowadzi do niedopuszczalnego i mającego charakter dyskryminacyjny, zróżnicowania opłat wobec konkretnych przedsiębiorców, oferujących dostawę poszczególnych mediów, takich, jak gaz lub woda, czy też oferujących na danym terenie usługi – odprowadzania ścieków, telekomunikacyjne i tp., pomimo jednorodnego charakteru urządzeń, które je przewodzą. Podsumowując stwierdzić należy, że kwestionowane unormowania zastosowane w zaskarżonej uchwale wykraczają poza ustawową delegację zawartą w art. 40 ust. 8 u.d.p. i tym samym należy je uznać za niedopuszczalne. Stanowi to bowiem istotne naruszenie przepisów, powodujące konieczność stwierdzenia ich nieważności. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważność uchwały we wskazanym w sentencji wyroku zakresie. Jako, iż skarga została uwzględniona należało - na podstawie art. 200 w zw. z art. 202 § 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzić od Powiatu na rzecz skarżącej spółki E sp. z o.o. poniesione przez nią koszty postępowania, które sprowadzają się do wpisu od skargi w wysokości 300 zł, ustalonego zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U nr 221, poz. 2193 ze zm.), opłaty od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, wynagrodzenia pełnomocnika skarżącej w wysokości 240 zł i 480 zł , ustalonego odpowiednio na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.) oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c w zw. z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U z 2015 r. , poz. 1804). Zwrócić bowiem należy uwagę, iż zarówno w orzecznictwie, jak i w piśmiennictwie zgodnie się przyjmuje, iż jeżeli orzeczenie sądu administracyjnego pierwszej instancji zostanie uchylone, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania, za ponowny udział przed sądem pierwszej instancji przysługuje odrębne wynagrodzenie ( por. B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, LexisNexis, Warszawa 2008, s. 446, M. Niezgódka-Medek, P.p.s.a. Komentarz, LEX 2013, t. 8 do art. 205, M. Jagielska, J. Jagielski, P. Gołaszewski /w/ R. Hauser, M. Wierzbowski, P.p.s.a. Komentarz, Warszawa 2013, s. 723, postanowienia NSA : z dnia 12 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 38/09, z dnia 21 października 2011 r., sygn. akt II FZ 490/11, z dnia 1 września 2011 r., sygn. akt I OZ 613/11).