VIII SA/Wa 949/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2015 r. sprawy ze skargi [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej oddala skargę. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej także: "MWINB", "organ odwoławczy") postanowieniem Nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r., poz. 1409 ze zm.; dalej: "Prawo budowlane") po rozpatrzeniu zażalenia spółki [...] Sp. z o.o. w W. (dalej także: "skarżąca") na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. (dalej także: "PINB", "organ I instancji") Nr [...] z dnia [...] czerwca 2014r., ustalające wysokość opłaty legalizacyjnej w kwocie [...] zł ([...]zł) za samowolną budowę budynku suszarni drewna wraz z przyległą kotłownią zlokalizowanego na działce przy ul. K. [...] w miejscowości W. gm. J. - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Postanowienia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. ustalił na podstawie art. 49 ust. 1 pkt. 3 Prawa budowlanego dla [...] Sp. z ograniczoną odpowiedzialnością w W. opłatę legalizacyjną w wysokości [...] złotych, wskazując jednocześnie, iż za wykonanie nielegalnej budowy budynku przemysłowego (kategoria obiektu XVIII) wysokość opłaty legalizacyjnej wyliczono na podstawie: art. 59 f ust. 1 i art. 49 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w następujący sposób: stawka opłaty (s) 500,00 zł x współczynnik kategorii obiektu (k) 10,00 x współczynnik wielkości obiektu (w) 1,0 x 50 pięćdziesięciokrotne podwyższenie w przypadku samowoli budowlanej = [...] zł. PINB orzekł jednocześnie o obowiązku wniesienia ww. opłaty na wskazany w postanowieniu numer rachunku w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia. Uzasadniając powyższe postanowienie organ I instancji wskazał, iż w toku prowadzonego postępowania ustalił, że nastąpiła samowola budowlana polegająca na nielegalnej budowie budynku suszarni drewna wraz z przyległą kotłownią zlokalizowanego na działce przy ul. K. [...] w miejscowości W. gmina J. W celu legalizacji samowolnie wzniesionego obiektu postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2013 r. organ I instancji nakazał skarżącej w oparciu o art. 48 ust. 2 Prawa budowalnego złożenie dokumentów wymienionych w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Zobowiązani w wyznaczonym postanowieniem terminie przedłożyli wymagane dokumenty, wobec czego przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego należało ustalić opłatę legalizacyjną. Zażalenie na powyższe postanowienie PINB pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. wniosła [...] Sp. z o.o. w W. wnosząc o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: 1. art. 52 ustawy Prawo budowlane poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i skierowanie nakazu wniesienia opłaty legalizacyjnej z tytułu samowoli budowlanej w stosunku do skarżącej, podczas gdy zgodnie z przytoczonym przepisem odpowiedzialność za samowolę budowlaną ponosi w pierwszej kolejności inwestor, zaś skarżąca nie zbudowała budowli stanowiących podstawę naliczenia opłaty legalizacyjnej, bowiem nabyła przedmiotową nieruchomość wraz z zabudowaniami w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez Komornika Sądowego Rewiru I przy Sądzie Rejonowym w R. J. P., 2. art. 1000 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz. U. z 2014r., poz. 191 ze zm.; dalej: "k.p.c.") poprzez skierowanie nakazu wniesienia opłaty legalizacyjnej z tytułu samowoli budowlanej w stosunku do skarżącej, podczas gdy skarżąca nabyła nieruchomość wraz z zabudowaniami stanowiącymi podstawę naliczenia opłaty legalizacyjnej w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez Komornika Sądowego Rewiru I przy Sądzie Rejonowym w R. J. P., co w konsekwencji powoduje wygaśnięcie praw i zobowiązań dotyczących przedmiotu nabycia, zaś wszelkie roszczenia związane z przedmiotem egzekucji podlegają zaspokojeniu z ceny uzyskanej w postępowaniu egzekucyjnym z nieruchomości, 3. art. 49 ust. 1 pkt. 3 i ust. 2 oraz art. 59 f) i art. 59 g) ustawy Prawo budowlane poprzez skierowanie nakazu wniesienia opłaty legalizacyjnej z tytułu samowoli budowlanej w stosunku do skarżącej, podczas gdy skarżąca nie jest sprawcą samowoli budowlanej, bowiem nabyła przedmiotową nieruchomość wraz z zabudowaniami w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez Komornika Sądowego Rewiru I przy Sądzie Rejonowym w R. J. P., 4. art. 49 ust. 1 pkt. 3 i ust. 2 w zw. z art. 59 f) ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez wadliwe ustalenie współczynnika wielkości obiektu budowlanego, mającego wpływ na wysokość opłaty legalizacyjnej, a to wobec błędnego i niezasadnego przyjęcia, że cały budynek suszarni drewna wraz z kotłownią, znajdujące się na działkach [...] i [...] stanowią samowolę budowlaną, podczas gdy zgodnie z wypisem z Rejestru Gruntów z dnia [...] stycznia 2007 roku oraz aktualnego wypisu i wyrysu z rejestru gruntów część budynku o wymiarach 8,50 x 6,70 m wzniesiona została w 1998 roku i wpisana została do ewidencji gruntów i budynków jako budynek zbudowany legalnie, 5. art. 49 ust. 1 pkt. 3 i ust. 2 w zw. z art. 59 f) ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez wadliwe ustalenie kategorii obiektu, jako XVIII, podczas gdy budynek suszarni nie jest budynkiem produkcyjnym (nic się tam nie produkuje), obiektem magazynowym czy budynkiem składowym, lecz budynkiem służącym do suszenia drewna, o niewielkiej powierzchni użytkowej i powinien zostać zakwalifikowany do kategorii III, jako budynek gospodarczy, 6. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z at. 107 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób dokładny stanu faktycznego, co ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, w szczególności poprzez zaniechania postępowania dowodowego co do ustalenia podmiotu odpowiedzialnego za spowodowanie samowoli budowlanej, a w konsekwencji ponoszącego odpowiedzialność z tytułu opłaty legalizacyjnej, czym organ naruszył również art. 8 k.p.a., 7. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z at. 107 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób dokładny stanu faktycznego, jak również niedostateczne uzasadnienie podstawy prawnej i faktycznej postanowienia przejawiające się w zaniechaniu ustalenia, czy część budynku suszarni wzniesiona w 1998 roku wybudowana została zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami prawa, czy również stanowi samowolę budowlaną, jak również nie wskazanie w treści postanowienia czy opłata legalizacyjna ustalona została dla całej suszarni, czy tylko dla tej części obiektu budowlanego, który został wzniesiony w 2011 roku, 8. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 12 ust. 1 i art. 46 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454) poprzez niewyjaśnienie w sposób dokładny stanu faktycznego przejawiające się w braku ustalenia podstawy prawnej ujawnienia w ewidencji gruntów i budynków części budynku suszarni wzniesionej w 1998 roku, podczas gdy, zgodnie z wypisem z Rejestru Gruntów z dnia [...] stycznia 2007 roku przedmiotowy budynek istniał na gruncie i został ujawniony w rejestrze, jak również na mapie ewidencyjnej na granicy działek [...] i [...], zaś aktualizacja, jak i wpis danych do ewidencji następuje na podstawie dokumentów potwierdzających legalne wzniesienie budynku, a w konsekwencji ustalenie opłaty legalizacyjnej w stosunku do części budynku legalnie wzniesionej na gruncie, 9. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z at. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia prawnego i faktycznego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia co do przyczyn, dla których budynek suszarni zakwalifikowany został do kategorii XVIII, jak również poprzez zaniechanie wskazania, który rodzaj budynku z pośród wyczerpująco wymienionych w załączniku do ustawy Prawo budowlane stanowi budynek suszarni wzniesionej na gruncie skarżącej, 10. art. 10 k.p.a. poprzez brak zapewnienia skarżącej udziału w każdym stadium postępowania, w szczególności poprzez brak umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów przed wydaniem rozstrzygnięcia. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem Nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., wskazanym na wstępie i zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowienie organu I instancji utrzymał w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniósł, iż podczas oględzin przeprowadzonych w dniu [...] kwietnia 2012 r. stwierdzono, iż na działkach o nr ew. [...] i [...] położonych przy ul. K. [...] w miejscowości W. gm. J. znajduje się obiekt suszarni drewna o wymiarach ok. 20,0 m x 8,50 m, parterowy o konstrukcji stalowej, dach dwuspadowy. Wysokość obiektu wynosi ok. 4,5 m. Przy południowo-zachodnim narożniku do suszarni przylega budynek kotłowni o wymiarach ok. 8,0 m x 5,30 m. Skrajne ściany zewnętrzne suszarni wraz z kotłownią znajdują się od strony wschodniej w odległości od ogrodzenia działki ok. 20,0 m, od strony południowej ok. 5,30 m, a od strony zachodniej powyżej 5,0 m. Organ odwoławczy wskazał, iż według oświadczenia P. W. suszarnia w tzw. "części starej" o wymiarach 8,50 m x 6,70 m powstała ok. 1998 roku, zaś tzw. "część nowa" o wymiarach 11,00 m x 8,50 m została wykonana w 2011 roku, a właściciele nie posiadają dokumentacji budowlanej świadczącej o legalności ww. obiektu. Organ I instancji wydawał w prowadzonym postępowaniu szereg rozstrzygnięć, które przez organ odwoławczy były uchylane. W toku kontynuowanego postępowania organ I instancji postanowieniem Nr [...] z dnia [...] października 2013 r. nakazał spółce [...] Sp. z o.o. w W. przedłożenie odpowiedniej dokumentacji zgodnie z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, celem ewentualnej legalizacji przedmiotowej samowoli budowlanej. Obowiązek ten został wykonany. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. PINB nakazał skarżącej wniesienie opłaty legalizacyjnej w wysokości [...] zł ([...] zł) za samowolną budowę budynku suszarni drewna wraz z przyległą kotłownią zlokalizowanego na działce przy ul. K. [...] w miejscowości W. gm. J. Postanowienie to zostało przez organ odwoławczy postanowieniem Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. uchylone w całości, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji ww. postanowieniem Nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. ustalił wysokość opłaty legalizacyjnej w kwocie [...] zł., które w ocenie organu odwoławczego jest prawidłowe, podobnie jak wszczęcie procedury legalizacyjnej w stosunku do samowolnej budowy budynku suszarni drewna wraz z przyległą kotłownią zlokalizowanego na działkach o nr ew. [...] i [...] położonych przy ul. K. [...] w miejscowości W. gm. J. Z art. 28 w związku z art. 29-30 Prawa budowlanego, jak wskazano, wynika obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę dla takiego obiektu. Organ odwoławczy przytoczył art. 49 Prawa budowlanego, wskazując na to, iż stanowi kontynuację art. 48 tej ustawy, podnosząc, iż w przypadku braku nieprawidłowości w zakresie okoliczności i dokumentacji jakie organ jest obowiązany zbadać, organ nadzoru budowlanego w drodze postanowienia ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. MWINB nie dopatrzył się także wadliwości ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej. Wskazał, iż zgodnie z art. 49 ust. 2 ustawy Prawo budowlane budynek suszarni drewna wraz z przyległą kotłownią stanowi według załącznika do ustawy Prawo budowlane kategorię XVIII - tj. budynki przemysłowe, jak: budynki produkcyjne, służące energetyce, montownie, wytwórnie, rzeźnie oraz obiekty magazynowe, jak: budynki składowe, chłodnie, hangary, wiaty, a także budynki kolejowe, jak: nastawnie, podstacje trakcyjne, lokomotywownie, wagonownie, strażnice przejazdowe, myjnie taboru kolejowego. W tych okolicznościach sposób obliczenia opłaty legalizacyjnej uznał za prawidłowy, podobnie jak sposób i termin jej uiszczenia. Wskazał ponadto, iż opłata legalizacyjna nie ma charakteru obligatoryjnego, a jest alternatywą wobec bezwzględnego nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego. Ustalenie wysokości opłaty legalizacyjnej jest jednym z obligatoryjnych etapów tego postępowania, albowiem aby proces legalizacji samowoli budowlanej mógł być zakończony wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót, inwestor jest zobowiązany do uiszczenia opłaty legalizacyjnej. Opłata ta nie podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie egzekucji, a jej nieuiszczenie oznacza jedynie rezygnację z legalizacji samowoli budowlanej. W takim wypadku organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję o przymusowej rozbiórce. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu, MWINB podniósł, iż zauważył, iż skarżąca, jako właściciel nabytego zakładu jest podmiotem, na który należy nakładać wszelkie obowiązki w toku omawianego postępowania. Skoro bowiem skarżąca spółka nabyła nieruchomość w postępowaniu egzekucyjnym wraz z posadowionymi budynkami to w pełni odpowiada za stan zastany na ww. nieruchomości. Organ odwoławczy dodał ponadto, iż organy nadzoru budowlanego nie mogłyby nałożyć na poprzednich właścicieli - spółkę [...] Sp. z o.o. obowiązków wynikających z ustawy Prawo budowlane, gdyż inwestor nie mający żadnego tytułu do władania nieruchomością aby wykonać np. nakaz rozbiórki obiektu budowlanego musiałby wkroczyć w sferę prawa własności osoby trzeciej. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego zakwalifikowania obiektu do kategorii XVIII, MWINB wyjaśnił, iż z decyzji Wójta Gminy J. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2010r. o warunkach zabudowy wynika, iż na przedmiotowej nieruchomości usytuowana jest dwukomorowa suszarnia drewna z pomieszczeniem grzewczym z niezbędną infrastrukturą techniczną. Z projektu budowlanego, który został przedstawiony przez skarżącą wynika, w jaki sposób odbywa się proces technologicznej obróbki drewna, tak więc zarzuty dotyczące niewłaściwego ustalenia kategorii obiektu są bezzasadne. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. organ odwoławczy podniósł, iż przedstawiciele skarżącej mieli możliwość przeglądania akt na każdym etapie postępowania i składania wniosków dowodowych, czego nie uczynili. Nie zostały także podzielone zarzuty dotyczące niewyjaśnienia stanu faktycznego. W odniesieniu do zarzutu błędnego zakwalifikowania przedmiotowej suszarni drewna jako obiekt budowlany, którego budowa wymagała uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, MWINB wskazał, iż z projektu budowlanego suszarni wraz z kotłownią wynika, iż pod obiekt suszarni o konstrukcji stalowej wykonano fundament w postaci płyty żelbetowej monolitycznej z betonu, zbrojoną stalą zbrojeniową. Wskazano jednocześnie, iż to czy obiekt jest trwale związany z gruntem nie decyduje sposób i metoda związania z gruntem ale wielkość, konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa danego obiektu, przy czym sposób użytkowania przedmiotowego obiektu (jako linii produkcyjnej) nie wyklucza zakwalifikowania go w świetle przepisów Prawa budowlanego jako obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego wymagającego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. [...] Spółka z o.o. w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ostateczne w administracyjnym toku instancji postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. Skarżąca zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: 1. art. 3 pkt. 2) ustawy Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że suszarnia drewna na gruncie skarżącej jest budynkiem trwale związanym z gruntem, podczas gdy suszarnia drewna nie jest trwale związana z gruntem, zaś jest urządzeniem zainstalowanym na obiekcie budowlanym jakim jest stopa fundamentowa za pomocą śrub mocujących i w każdym momencie może zostać zdemontowana bez potrzeby ingerencji w grunt i prowadzenia robót budowlanych, 2. art. 29 ust. 2 pkt. 15) w zw. z art. 3 pkt. 1) lit. b) w zw. z art. 3 pkt. 3) ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie i wadliwe uznanie, że urządzenie zainstalowane na gruncie skarżącej jest budynkiem trwale związanym z gruntem, wymagającym uzyskania pozwolenia na budowę, podczas gdy suszarnia drewna usytuowana na gruncie skarżącej nie stanowi obiektu budowlanego w rozumieniu Prawa budowlanego, lecz jest urządzeniem służącym do osuszania drewna, które: a) nie jest trwale związane z gruntem, a jedynie zostało zainstalowane do obiektu budowlanego, jakim jest ława fundamentowa, poprzez przykręcenie elementów blaszanych za pomocą śrub przytwierdzonych do fundamentu, b) składa się z elementów blaszanych przytwierdzonych do ławy fundamentowej i wentylatorów, które jako całość gospodarcza zapewniają możliwość realizacji procesu suszenia drewna poprzez zapewnienie odpowiednich warunków klimatycznych, c) stanowi linię produkcyjną, służącą do osuszania drewna, która w każdej chwili może zostać zdemontowana i przeniesiona w inne miejsce bez potrzeby wykonywania robót budowlanych, a w konsekwencji wadliwe uznanie, że urządzenie takie wymaga pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia jako obiekt budowlany, a w razie ich nie uzyskania podlega legalizacji jako obiekt budowlany i może zostać objęty obowiązkiem uiszczenia opłaty legalizacyjnej, 3. ,art. 49 ust. 1 pkt. 3 i ust. 2 w zw. z art. 59 f) ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez wadliwe ustalenie kategorii obiektu, jako XVIII, podczas gdy suszarnia drewna zainstalowana na gruncie skarżącej nie jest jakimkolwiek budynkiem, w tym należącym do kategorii XVIII, lecz maszyną zainstalowaną na ławie fundamentowej, zaś jedynym obiektem budowlanym, który może być kwalifikowany w kategoriach samowoli budowlanej jest sama ława fundamentowa, 4. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób dokładny stanu faktycznego, jak również niedostateczne uzasadnienie podstawy prawnej i faktycznej postanowienia przejawiające się w zaniechaniu ustalenia: a) czy suszarnia drewna usytuowana na gruncie skarżącej jest trwale związana z gruntem, a w konsekwencji czy może być kwalifikowana jako budynek, b) sposobu i technologii instalacji suszarni drewna na obiekcie budowlanym usytuowanym na gruncie skarżącej, tj. na ławie fundamentowej, do której elementy urządzenia zostały przytwierdzone śrubami mocującymi, c) możliwości deinstalacji suszarni bez potrzeby prowadzenia robót budowlanych, 5. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 3 pkt. 2) ustawy Prawo budowlane poprzez brak uzasadnienia prawnego i faktycznego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia co do przyczyn, dla których suszarnia drewna zainstalowana na gruncie skarżącej zakwalifikowana została do kategorii XVIII jako budynek przemysłowy, podczas gdy przedmiotowa suszarnia drewna nie jest trwale związana z gruntem i nie posiada fundamentów, a w konsekwencji nie może być kwalifikowana w ww. kategorii, 6. Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 roku w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, a w szczególności załącznika nr 1 do przedmiotowego rozporządzenia, w zakresie w jakim zaskarżone postanowienie odnosi się do części suszarni drewna zainstalowanej w 1998 roku, poprzez uznanie suszarni drewna za obiekt budowlany, podczas gdy zgodnie z tomem V, działem 29, symbolem 29.56.22, suszarnia drewna klasyfikowana wówczas była jako "Maszyny i urządzenia specjalnego przeznaczenia pozostałe oraz ich części", a zatem nie była klasyfikowana jako obiekt budowlany wymagający pozwolenia na budowę, 7. Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 roku w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, poprzez uznanie rozbudowanej części suszarni drewna za obiekt budowlany, podczas gdy zgodnie z działem 28.99.3 suszarnia drewna klasyfikowana jest jako "Maszyny i urządzenia specjalnego przeznaczenia, gdzie indziej niesklasyfikowane". 8. art. 1000 § 1 k.p.c. poprzez skierowanie nakazu wniesienia opłaty legalizacyjnej z tytułu samowoli budowlanej w stosunku do skarżącej, podczas gdy skarżąca nabyła nieruchomość wraz z zabudowaniami stanowiącymi podstawę naliczenia opłaty legalizacyjnej w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez Komornika Sądowego Rewiru I przy Sądzie Rejonowym w R. J. P., co w konsekwencji powoduje wygaśnięcie praw i zobowiązań dotyczących przedmiotu nabycia, zaś wszelkie roszczenia związane z przedmiotem egzekucji podlegają zaspokojeniu z ceny uzyskanej w postępowaniu egzekucyjnym z nieruchomości, 9. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 12 ust. 1 i art. 46 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) poprzez niewyjaśnienie w sposób dokładny stanu faktycznego przejawiające się w braku ustalenia podstawy prawnej ujawnienia w ewidencji gruntów i budynków części budynku suszarni wzniesionej w 1998 roku, podczas gdy, zgodnie z wypisem z Rejestru Gruntów z dnia [...] stycznia 2007 roku przedmiotowy budynek istniał na gruncie i został ujawniony w rejestrze, jak również na mapie ewidencyjnej na granicy działek [...] i [...], zaś aktualizacja, jak i wpis danych do ewidencji następuje na podstawie dokumentów potwierdzających legalne wzniesienie budynku, a w konsekwencji ustalenie opłaty legalizacyjnej w stosunku do części budynku legalnie wzniesionej na gruncie, 10. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia prawnego i faktycznego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia co do przyczyn, dla których budynek suszarni zakwalifikowany został do kategorii XVIII, podczas gdy suszarnia drewna zainstalowana na gruncie skarżącej nie jest jakimkolwiek budynkiem, w tym należącym do kategorii XVIII, lecz maszyną zainstalowaną na ławie fundamentowej, zaś jedynym obiektem budowlanym, który może być kwalifikowany w kategoriach samowoli budowlanej jest sama ława fundamentowa, 11. art. 138 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 roku (znak: [...]) pomimo braku podstaw do uznania suszarni drewna zainstalowanej na gruncie skarżącej za budynek bądź obiekt budowlany, a w konsekwencji braku podstaw do jego legalizacji. Powołując się na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a-c), stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (pkt 2), stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w tak zakreślonych granicach uznać należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu postanowienie zaskarżone, jak i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji nie naruszają prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Kontroli sądowo-administracyjnej w niniejszej sprawie zostało poddane rozstrzygnięcie w przedmiocie nałożenia na skarżącą Spółkę opłaty legalizacyjnej w związku z wybudowaniem na działce przy ul. K. w W. gmina J. budynku suszarni drewna wraz z przyległą kotłownią bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę (samowola budowlana). Stosownie do treści obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego postanowienia przepisu art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zgodnie z ust. 2 tego artykułu, jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1: 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Przepis art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego przewiduje, że w ww. postanowieniu ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3 Prawa budowlanego (cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem potwierdzającym wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego autora projektu wydanym przez tę izbę, z określonym w nim terminem ważności aktualnym na dzień opracowania projektu, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, postanowienie o uzgodnieniu projektowanych rozwiązań w przypadku obiektów zakładów górniczych oraz obiektów usytuowanych na terenach zamkniętych i terenach wskazanych w art. 82 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego). W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie wskazanych obowiązków, organ nadzoru budowlanego obowiązany jest wydać nakaz rozbiórki obiektu wybudowanego bez wymaganego pozwolenia (art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego). Przedłożenie w wyznaczonym terminie wspomnianych dokumentów traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona (art. 48 ust. 5 Prawa budowlanego). W świetle powyższego należy stwierdzić, że Prawo budowlane określa zasadę, zgodnie z którą obiekty wzniesione bez wymaganego pozwolenia na budowę podlegają przymusowej rozbiórce, z tym zastrzeżeniem, że organ zobowiązany jest w pierwszej kolejności rozważyć możliwość legalizacji dokonanej samowoli budowlanej. Przepis art. 48 ust. 1 ma bowiem wprawdzie charakter restytucyjny, czyli ma na celu przywrócenie do stanu pierwotnego terenu, na którym doszło do tzw. samowoli budowlanej, czyli robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia, jednakże ustawodawca umożliwił legalizację w przypadku, gdy wzniesiony lub budowany obiekt jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. W takim bowiem przypadku organ zobowiązany jest wstrzymać prowadzenie robót budowlanych i zażądać od inwestora przedłożenia w określonym terminie odpowiednich dokumentów, które pozwalałyby wydać decyzję zatwierdzającą projekt budowlany oraz pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, ewentualnie – w odniesieniu do obiektów, których budowa została zakończona – decyzję o zatwierdzeniu projektu. Dopiero niespełnienie tego warunku przez inwestora dokonującego samowolnie robót budowlanych skutkuje wydaniem nakazu rozbiórki danego obiektu. Po przedłożeniu wymaganych prawem dokumentów organ nadzoru architektonicznego przed wydaniem wspomnianych decyzji bada ich prawidłowość i jednocześnie jest zobowiązany ustalić w drodze postanowienia opłatę legalizacyjną. Nie ulega zatem wątpliwości, iż ustalenie tej opłaty stanowi jeden z obowiązkowych elementów postępowania legalizacyjnego prowadzonego w stosunku do obiektu wzniesionego bez wymaganego prawem pozwolenia. W kontrolowanej przez Sąd sprawie bezsporne jest, iż w dniu [...] kwietnia 2012 r. organ I instancji przeprowadził oględziny na terenie działek zlokalizowanych przy ul. K. [...] w W. gm. J. (działki o numerach ewidencyjnych [...] i [...]), podczas których ustalono, iż na działce, o której mowa należącej do skarżącej spółki (określanej w protokole z oględzin jako Zakład Produkcji [...] "[...]") znajduje się obiekt suszarni drewna o wymiarach ok. 20 m x 8,5 m, który jest obiektem parterowym, o konstrukcji stalowej, pokryty blachą trapezową, z dachem dwuspadowym. Obiekt ma wysokość ok. 4,5 m. Przy jego południowo - zachodnim narożniku do suszarni przylega budynek kotłowni o wymiarach ok. 8 m x 5,30 m. Z protokołu, o którym mowa wynika, iż skrajne ściany zewnętrzne suszarni wraz z kotłownią znajdują się od strony wschodniej w odległości od ogrodzenia działki wynoszącej ok. 20 m, od stron południowej – ok. 5,30 m, zaś od strony zachodniej ok. powyżej 5 m. Ustalono także, że suszarnia o wymiarach 8,5 m x 6,7 m (określana jako część "stara") powstała ok. 1998 r., zaś część o wymiarach 11 m x 8,5 m (określana jako "nowa") powstała w 2011 r., a na jej budowę właściciel nie posiada pozwolenia. Ustalenia te stały się przyczyną wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie budowy budynku suszarni drewna wraz z przyległą kotłownią, zlokalizowanego na działce przy ul. K. [...] w W. gmina J., o czym skarżąca spółka została zawiadomiona pismem z dnia [...] lutego 2013 r. W toku tego postępowania zostało wydane przez PINB na podstawie art. 48 ust. 2 Prawa budowalnego postanowienie Nr [...] z dnia [...] października 2013 r. zobowiązujące skarżącą do przedłożenia 4 egzemplarzy projektu budowalnego budynku suszarni drewna wraz z przyległą kotłownią, zlokalizowanego na działce przy ul. K. [...] w W. gmina J., oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz zaświadczenia Wójta Gminy J. o zgodności inwestycji z obowiązującymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy J. lub ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu działki w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego – w terminie do dnia [...] stycznia 2014 r. Bezsporne jest, iż żądana dokumentacja została złożona w zakreślonym terminie i wobec jej prawidłowości organ przystąpił do kolejnego etapu legalizacji samowolnie wykonanej zabudowy, wydając postanowienie o ustaleniu opłaty legalizacyjnej. Wydane po raz pierwszy przez PINB postanowienie nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. w tym przedmiocie zostało uchylone przez organ odwoławczy postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. i po jego uchyleniu PINB postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., utrzymanym w mocy przez zaskarżone postanowienie MWINB, opłata legalizacyjna została ustalona na kwotę [...] zł. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia w kontekście przywołanych wyżej przepisów ustawy Prawo budowlane wskazać należy, iż zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Art. 29 – 31 tej ustawy wskazują na obiekty i roboty budowalne, nie wymagające pozwolenia na budowę oraz wymagające zgłoszenia właściwemu organowi. Wśród obiektów, o których mowa w ww. przepisach, stanowiących o odstępstwach od obowiązku uzyskania przed rozpoczęciem robót budowlanych ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę brak jest zapisów dotyczących realizacji inwestycji polegającej na budowie budynku o wymiarach i przeznaczeniu, jakie ustalono w toku prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż obiekt będący przedmiotem niniejszego postępowania jest obiektem budowalnym. Jego charakterystyka odpowiada także definicji budynku, zawartej w ustawie Prawo budowlane. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego obiektem budowlanym jest budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, zaś w myśl art. 3 pkt 2 tej ustawy budynek to taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Jak wynika ze złożonego przez skarżącą projektu budowlanego suszarni drewna z przyległą kotłownią, konstrukcja nośna tego obiektu została wykonana z aluminium, ze specjalnych profili ciągnionych, powiększonych i wzmocnionych, produkowanych matryc, konstrukcja nośna dachu i frontowa została wykonana w całości ze specjalnych profili ciągnionych aluminiowych w postaci modułów prefabrykowanych i komponowanych, pod obiekt suszarni wykonano fundament w postaci płyty żelbetowej monolitycznej z betonu B20, zbrojonej stalą zbrojeniową AIII934GS), obiekt posiada ściany wydzielające z przestrzeni i dach. Dokumentacja projektowa nie wskazuje sposobu mocowania części naziemnej obiektu do fundamentu, z twierdzeń skargi wynika, iż obiekt został przykręcony do fundamentu za pomocą śrub do niego przytwierdzonych. Powyższe w ocenie Sądu wypełnia przesłankę trwałości związania z gruntem, wynikającą z art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma bowiem znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów, wielkość zagłębienia w gruncie, czy sposób przytwierdzenia obiektu do fundamentu. Istotne jest, czy posadowienie obiektu jest na tyle trwałe, żeby zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2012 r., II OSK 323/11 – LEX Nr 1223296 oraz wyrok NSA z dnia 18 maja 2011 r., II OSK 839/10 – LEX Nr 992645). Nie ulega wątpliwości, że aluminiowa konstrukcja obiektu przytwierdzona, jak podnosi skarżąca, do fundamentu ma zapewnić obiektowi stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia za trafny pogląd o braku trwałego związania z gruntem będącego przedmiotem niniejszego postępowania obiektu budowalnego (budynku). Sąd kontrolując z zaskarżone postanowienie, stosownie do treści art. 134 § 1 k.p.a. nie dostrzegł wad uzasadniających eliminację postanowienia z obrotu prawnego. Dlatego też organ odwoławczy miał wszelkie podstawy do utrzymania w mocy rozstrzygnięcia wydanego przez organ I instancji. Organ I instancji stwierdził wykonanie przez skarżącą obowiązku w postaci przedłożenia określonych dokumentów. Spełnienie nakazu pozwoliło na analizę dokumentacji, w trakcie której ustalono, że możliwe jest przeprowadzenie legalizacji samowolnie wykonanych robót. Kolejnym działaniem organu na gruncie przepisów prawa materialnego, jak wyżej wskazano, jest naliczenie opłaty legalizacyjnej (art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego), której obliczenia dokonano w sposób prawidłowy. Organy prawidłowo bowiem przyporządkowały obiekt budowlany do właściwej kategorii, by następnie w oparciu o art. 49 ust. 2 Prawa budowlanego dokonać wyliczenia opłaty zgodnie z treścią art. 59f tej ustawy. Organ słusznie wskazał, że w niniejszym przypadku podstawą do obliczenia wymaganej należności jest współczynnik kategorii obiektu - 10,00, współczynnik wielkości obiektu - 1,0 oraz stawka opłaty - 500,00 zł, co przy pięćdziesięciokrotnym podwyższeniu prowadzi do uzyskania ostatecznej kwoty [...] zł (słownie: [...] złotych). Bez znaczenia pozostaje okoliczność powstawania obiektu w dwóch etapach, albowiem oba etapy miały miejsce pod rządami Prawa budowlanego i już tylko z tego powodu brak jest podstaw do zastosowania art. 103 ust. 2 tej ustawy. Wobec przyjęcia przez organy obu instancji najniższego wskaźnika wielkości obiektu okoliczność ta pozostaje także bez wpływu na kwotę ustalonej opłaty legalizacyjnej. W ocenie Sądu organy trafnie uznały, iż sporny budynek jest obiektem z kategorii XVIII załącznika do ustawy Prawo budowlane. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż budynek jest wykorzystywany w prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej do suszenia drewna. W protokole oględzin z dnia [...] kwietnia 2012 r. usytuowanie spornego obiektu i jego położenia określono jako znajdujący się w obrębie "Zakładu Produkcji [...] [...]l". Jak wynika z informacji z Krajowego Rejestru Sądowego dołączonego do akt administracyjnych jednym z przedmiotów prowadzonej przez skarżącą działalności jest produkcja opakowań drewnianych. Okoliczności wykorzystywania obiektu do suszenia drewna w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie były przez skarżącą kwestionowane na żadnym etapie postępowania. Tym samym brak jest podstaw do zakwestionowania zakwalifikowania przez organy nadzoru budowalnego spornego obiektu do kategorii obiektów przemysłowych. Wskazana w załączniku do ustawy Prawo budowlane kategoria XVIII – budynki przemysłowe, zawiera otwarty katalog tego rodzaju budynków, używając określenia "jak". Analiza przykładów budynków w tym miejscu wymienionych wskazuje na to, iż także budynki nie będące produkcyjnymi w znaczeniu dosłownym, jak budynki składowe czy chłodnie także stanowią budynki przemysłowe. Tym samym wskazanie organu odwoławczego, iż o przemysłowym charakterze spornego obiektu stanowi okoliczność, że odbywa się w nim proces technologicznej obróbki drewna jest w ocenie Sądu wystarczające dla uzasadnienia uznania spornego budynku za przemysłowy. Zauważyć jednocześnie wypada, iż mimo wątpliwości skarżącej co do prawidłowości zakwalifikowania spornego obiektu przez organy nadzoru budowlanego do kategorii obiektów przemysłowych, skarżąca w punkcie 2 lit. c skargi wskazuje, iż obiekt "stanowi linię produkcyjną, służącą do osuszania drewna". Okoliczność wykorzystywania obiektu, o którym mowa do suszenia drewna nie stanowi o tym, iż jest to jedynie urządzenie, nie wymagające dla jego wykonania uzyskania pozwolenia na budowę. Dla oceny, czy realizacja "suszarni" wymaga uzyskania pozwolenia na budowę istotne jest bowiem czy konstrukcja obiektu wypełnia definicję obiektu budowalnego, w okolicznościach niniejszej sprawy także budynku. W przypadku wypełniania definicji ustawowych zarówno obiektu budowlanego, jak i budynku właściciel tego obiektu, jako odpowiadający za stan prawny nieruchomości i znajdującej się na niej zabudowy, dla wykazania legalności obiektu winien dysponować stosownym dokumentem. Jak wynika z treści protokołu oględzin z dnia [...] kwietnia 2012 r., jak również oświadczenia reprezentującego skarżącą spółkę Prezesa Zarządu – skarżąca nie posiada pozwolenia na budowę spornego obiektu, a z ustaleń dokonywanych w oparciu o informacje organów właściwych do wydawania tego rodzaju rozstrzygnięć wynika, iż pozwolenie na budowę suszarni nie było wydawane. W tej sytuacji konieczne jest doprowadzenie zaistniałej sytuacji do stanu zgodnego z prawem. Zauważyć, przy tym należy, że ustawodawca tryb legalizacji samowoli budowlanej wprowadził jako przeciwwagę, do sankcji w formie nakazu rozbiórki. Skuteczność legalizacji zależy nadto od woli inwestora. To od jego decyzji zależy, czy zdecyduje się on na uiszczenie opłaty legalizacyjnej, czy też wobec jego biernej postawy organ podejmie rozstrzygnięcie przewidziane w art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi ponieść należy, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Wobec braku naruszenia przez organy art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego oraz w świetle wcześniejszych wywodów, art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 3 pkt 1 lit. b i art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego nie miały w niniejszej sprawie zastosowania. Jak wynika z wcześniejszych wywodów, wobec wypełniania przez sporny obiekt ustawowej definicji budynku, wbrew twierdzeniom skargi w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy zarówno Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. z 1997 r., Nr 42, poz. 264 ze zm.), jak i Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz.U. z 2008 r., Nr 207, poz. 1293 ze zm.). Zastosowania w niniejszej sprawie nie ma także art. 1000 k.p.c. Zgodnie z § 1 tego art., dotyczy on praw i roszczeń osobistych ciążących na nieruchomości. Przepis ten nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, albowiem jej przedmiot nie odpowiada jego zapisom. Nie ulega zaś wątpliwości, iż podmiotem odpowiedzialnym za zgodność z prawem zabudowy na nieruchomości jest jej właściciel. Do właściciela należy decyzja o ewentualnej legalizacji obiektu wzniesionego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Podmiot ten jest też właściwy do kierowania wobec niego rozstrzygnięć w postępowaniu legalizacyjnym, w tym postanowienia o ustaleniu opłaty. O legalności zabudowy nie decydują zapisy w ewidencji budynków i gruntów. Tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia przez organy nadzoru budowalnego przepisów Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r., Nr 38, poz. 454 ze zm.) oraz wskazanych łącznie z przepisami ww. Rozporządzenia przepisów k.p.a. Z nie budzących wątpliwości ustaleń wynika bowiem, iż brak jest dokumentacji świadczącej o legalności przedmiotowej zabudowy. Ponadto, jak wynika z zarzutu skargi dotyczącego ww. naruszeń, dotyczą one części budynku -wzniesionego w 1998 r. i mają wpływ na kwotę ustalonej opłaty legalizacyjnej. Tymczasem, jak wyżej wskazano wobec przyjęcia przez organy najniższego współczynnika wielkości obiektu okoliczności te pozostają bez wpływu na kwotę opłaty legalizacyjnej. Konkludując powyższe rozważania, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się także naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych też przyczyn, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.