II GSK 1203/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk Protokolant asystent sędziego Ewa Czajkowska po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A.] Spółki z o.o. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Wr 971/16 w sprawie ze skargi [A.] Spółki z o.o. w P. na pismo Zarządu Województwa Dolnośląskiego z dnia [...] lipca 2016 r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 24 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Wr 971/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę [A.] Sp. z o.o. w P. na pismo Zarządu Województwa Dolnośląskiego z dnia [...] lipca 2016 r. w przedmiocie odpowiedzi dotyczącej negatywnego wyniku weryfikacji technicznej wniosku o dofinansowanie. Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. [A.] Sp. z o.o. w P. złożyła wniosek o dofinansowanie projektu p/n "[...]" (nr naboru [...]). Pismem z [...] kwietnia 2016 r., Dolnośląska Instytucja Pośrednicząca (dalej w skrócie: DIP) poinformowała spółkę, że wniosek zawiera wyszczególnione w piśmie braki formalne, m.in. odnośnie załącznika obligatoryjnego nr 9. zaznaczyła: "W przypadku wskazania wydatków całkowitych równych wydatkom kwalifikowalnym należy dostarczyć oświadczenie o kwalifikowalności VAT. W przypadku gdy VAT nie jest kwalifikowalny należy skorygować zapisy wniosku o dofinansowanie w tym zakresie, tj. wydatki całkowite = wydatki kwalifikowalne + VAT (niekwalifikowalny)". Pouczyła spółkę, o terminie przewidzianym do dokonania powyższego oraz o konsekwencjach nie wykonania. Pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. spółka wskazała: "Załącznik obligatoryjny nr 9: skorygowano zapisy we wniosku (Planowane wydatki) i w związku z tym wnioskodawca nie składa załącznika nr 9". Pismem z dnia [...] maja 2016 r., DIP poinformowała spółkę o pozostawieniu jej wniosku (projektu) bez rozpatrzenia, z powodu błędów rachunkowych, polegających na tym, że kwota wartości całkowitej projektu w metryce wniosku - w pkt III. Budżet projektu - nie jest zgodna z kwotą z Tabeli Planowane wydatki w ramach projektu (w metryce wniosku pozostawiono błędne kwoty). Organ pouczył spółkę, iż w związku z tym, że wymogi formalne, będące podstawą weryfikacji technicznej w odniesieniu do wniosku o dofinansowanie, nie są kryteriami oceny, wnioskodawcy nie przysługuje protest w rozumieniu ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2016 r., poz. 217 ze zm. - dalej: u.z.r.p.p.s.). W piśmie z dnia [...] maja 2016 r., działając w oparciu o art. 53 u.z.r.p.p.s., spółka złożyła protest od opisanego wyżej pisma Dolnośląskiej Instytucji Pośredniczącej. W uzasadnieniu spółka wskazała, iż nie zgadza się ze stanowiskiem Organu, iż kwoty zawarte w metryce wniosku w pkt III. Budżet projektu nie są zgodne z kwotami z Tabeli Planowane wydatki w ramach projektu. Odpowiadając na pismo spółki zatytułowane "protest", Zarząd Województwa Dolnośląskiego (dalej: Zarząd WD) - pismem z dnia [...] lipca 2016 r. - ponownie wyjaśnił przyczyny pozostawienia wniosku spółki bez rozpatrzenia, podtrzymując przy tym stanowisko DIP, że pismo spółki nie może być uznane za protest, gdyż u.z.r.p.p.s. nie przewiduje środka odwoławczego (protestu) od weryfikacji technicznej wniosku, na etapie której nie jest badane spełnienie kryteriów oceny/wyboru projektu, co ma miejsce na etapie oceny formalnej. Stwierdził, że pozostawienie wniosku spółki bez rozpatrzenia znajduje podstawy w art. 43 ust. 1 u.z.r.p.p.s. W skardze, skarżąc pismo z [...] lipca 2016 r., spółka wniosła o stwierdzenie, że pozostawienie jej protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione i przekazanie sprawy do rozpatrzenia przez właściwą instytucję lub że ocena projektu przeprowadzona została w sposób naruszający prawo i że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję. W odpowiedzi na skargę, Zarząd WD wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalając skargę spółki wskazał, iż przedmiotem skargi jest pismo Zarządu Województwa Dolnośląskiego z dnia [...] lipca 2016 r., informujące stronę skarżącą o przyczynach pozostawienia jej wniosku o dofinansowanie bez rozpatrzenia i podtrzymujące stanowisko DIP, zgodnie z którym, pismo skarżącej z [...] maja 2016 r. nie może stanowić środka zaskarżenia (protestu), gdyż ustawa (u.z.r.p.p.s.) nie przewiduje możliwości odwołania się na etapie oceny technicznej wniosku. Zdaniem WSA, pismo Organu należało potraktować jako pozostawiające protest bez rozpatrzenia, na które to pismo przysługiwała skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego . Sąd I instancji wskazał, iż z akt sprawy wynika, że pismem z [...] kwietnia 2016 r. DIP poinformowała skarżącą spółkę, że jej wniosek zawiera wyszczególnione w tym piśmie braki formalne, m.in. odnośnie załącznika obligatoryjnego nr 9: "W przypadku wskazania wydatków całkowitych równych wydatkom kwalifikowalnym należy dostarczyć oświadczenie o kwalifikowalności VAT. W przypadku gdy VAT nie jest kwalifikowalny należy skorygować zapisy wniosku o dofinansowanie w tym zakresie, tj. wydatki całkowite = wydatki kwalifikowalne + VAT (niekwalifikowalny)". Sąd I instancji wskazał, iż z akt sprawy wynika, że DIP pouczyła spółkę, że uzupełniony/poprawiony wniosek trzeba złożyć w terminie 7 dni oraz o konsekwencjach nie wykonania powyższego. W dalszej części uzasadnienia Sąd I instancji wskazał, że przesłany do Sądu materiał dowodowy potwierdza, że w poprawionym wniosku kwota wartości całkowitej projektu w metryce wniosku - w pkt III. Budżet projektu - nie jest zgodna z kwotą z Tabeli Planowane wydatki w ramach projektu. Powyższe stanowi, że wskazany przez DIP w piśmie z [...] kwietnia 2016 r. - brak (błąd) formalny nie został przez spółkę poprawiony, tj. spółka nie skorygowała wszystkich zapisów wniosku zgodnie z wezwaniem DIP (skorygowała tylko ich część). W ocenie Sądu I instancji, wyżej wskazany brak wewnętrznej spójności wniosku o dofinansowanie stanowi niewątpliwie brak formalny, który został wygenerowany nie przez DIP, co zarzuca skarżąca, lecz przez samą stronę skarżącą (wnioskodawcę), która w toku poprawy wniosku nie dochowała należytej staranności i skorygowała kwotę wartości całkowitej projektu tylko w Tabeli, pomijając metrykę wniosku. Sąd I instancji wskazał, iż analiza akt sprawy wskazała, że wniosek o dofinansowanie - złożony przez stronę skarżącą - zawierał braki formalne, wyszczególnione w piśmie z [...] kwietnia 2016 r. i z powodu ich nieuzupełnienia został on prawidłowo pozostawiony bez rozpatrzenia. Przedmiotowy wniosek podlegał tylko weryfikacji technicznej, która nie jest tożsama z negatywną oceną projektu w rozumieniu art. 53 u.z.r.p.p.s., wobec czego stronie skarżącej nie przysługiwało prawo wniesienia protestu, co wynikało także ze Szczegółowego opisu osi priorytetowych Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Dolnośląskiego 2014-2020. Zdaniem Sądu I instancji, słusznie Zarząd WD nie zakwalifikował zatem pisma strony skarżącej z [...] maja 2016 r. jako protestu i nie dokonał jego rozpatrzenia w myśl art. 57 u.z.r.p.p.s. a jedynie udzielił informacji podtrzymującej uprzednio wyrażone stanowisko o braku środków odwoławczych. Mając na uwadze powyższe, Sąd I instancji stwierdził, że dokonana w sprawie ocena wniosku o dofinansowanie na etapie weryfikacji technicznej wniosku - biorąc wzgląd na niesporne okoliczności ustalonego stanu faktycznego - prawidłowo wykazała braki formalne wniosku, które nie zostały - mimo wezwania - poprawione przez wnioskodawcę. W konsekwencji - wbrew stanowisku skarżącej – przedmiotowy wniosek należało pozostawić bez rozpatrzenia na tym etapie. Sąd I instancji uznał, że powołana wyżej - przeprowadzona przez DIP - weryfikacja wniosku pod kątem braków formalnych stanowiła czynność wstępną, poprzedzającą ocenę wniosku z punktu widzenia kryteriów wyboru projektu, zatwierdzonych przez komitet monitorujący, określonych w załączniku nr 3 do regulaminu konkursu. Wniosek nie przeszedł zatem w ogóle do oceny wstępnej w ramach badania kryteriów formalnych. W opinii Sądu, pozostawienie bez rozpatrzenia - na skutek nieuzupełnienia przez skarżącą braków formalnych - wniosku nie może być uznane za negatywną ocenę projektu w rozumieniu art. 53 ust. 2 pkt 1 u.z.r.p.p.s. W konsekwencji, skarżącej od tego rozstrzygnięcia nie przysługiwało prawo do wniesienia protestu na podstawie art. 53 ust. 1 ustawy. WSA wskazał, iż z wykładni literalnej art. 53 ust. 2 pkt 1 u.z.r.p.p.s. wynika, że negatywną oceną jest ocena w zakresie spełniania przez projekt kryteriów wyboru projektów. Przy czym polega ona na nieuzyskaniu przez projekt wymaganej liczby punktów lub niespełnieniu kryteriów wyboru projektów, o których stanowi załącznik nr 3 do regulaminu konkursu, a więc kryteriów dopuszczalności, administracyjności, wykonalności i jakości, wskutek czego projekt nie może być wybrany do dofinansowania albo skierowany do kolejnego etapu oceny. Dopiero w przypadku tak rozumianej negatywnej oceny projektu wnioskodawcy - w myśl art. 53 ust. 1 u.z.r.p.p.s. - przysługuje prawo wniesienia protestu. W ocenie Sądu I instancji, słusznie zauważył organ, że skarżąca – zgodnie z regułami konkursu - ma prawo do jednokrotnej poprawy wniosku i po jej stronie leży obowiązek dochowania należytej staranności, aby wniosek spełniał wymogi formalne, przewidziane w konkursie, w którym aplikuje o dofinansowanie. W związku z faktem, że wydatki w projekcie uległy zmianie, skarżąca miała obowiązek skorygować zapisy wniosku o dofinansowanie w przedmiotowym zakresie, w każdym elemencie wniosku, który tego wymagał. Nie mogą zatem zostać uznane za skuteczne zarzuty skarżącej, że dokonała ona poprawy wszystkich wskazanych w piśmie DIP braków formalnych oraz oczywistych omyłek wniosku, a także aby dane, które nie zostały zmienione, a które stały się przyczyną pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, nie zostały wskazane przez DIP. W ocenie WSA, bez znaczenia dla sprawy pozostaje, że braki formalne wniosku nie mają żadnego wpływu na zmianę jakościową wniosku, jego charakter oraz istotę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [A.] Sp. z o.o., domagając się w niej uchylenia przedmiotowego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o wystąpienie z zapytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego, czy art. 53 u.z.r.p.p.s. umożliwiający pozostawienie wniosku bez rozpoznania, wskutek czego strona pozbawiona jest weryfikacji stanowiska Instytucji w ramach kontroli II Instancyjnej jest zgodny z Konstytucją z art. 78 w zw. z naruszeniem art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego który umożliwia dwuinstancyjność będącą gwarancją właściwej ochrony interesów strony, oraz zasądzenie kosztów wg. norm przepisanych. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie: 1). przepisu prawa materialnego, tj. art. 53 ust, 2 pkt 1 u.z.r.p.p.s. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż negatywną oceną projektu w rozumieniu ww. przepisu jest pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia wobec dokonania wszystkich zmian wskazanych przez jednostkę zarządzającą, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie tego przepisu na gruncie niniejszej sprawy, 2). przepisów prawa materialnego tj. art. 6 ust. 2 u.z.r.p.p.s. w zw., z pkt 2.1 załącznika do projektu: [...] poprzez wykładnię polegającą na przyjęciu, iż weryfikacja braków formalnych wniosku o a etapie oceny wstępnej nie jest elementem kryterium zawartego w załączniku nr 2 do regulaminu konkursu zatytułowanego ’'poprawność i kompletność wniosku'', i przyjęcie, że jest tylko czynnością wstępną poprzedzającą ocenę wniosku w oparciu o kryteria zatwierdzone przez komitet monitorujący, określone w załączniku do regulaminu konkursu co skutkuje niemożnością weryfikacji czy pozostawienie wniosku bez rozpoznania było uzasadnione, 3). przepisów postępowania, tj. art. 53 ust. 1 u.z.r.p.p.s. w zw. z art. 61 ust 8 pkt 1 lit b u.z.r.p.p.s. poprzez niewłaściwe przyjęcie, że skarżącej nie przysługiwało prawo do złożenia protestu, ponieważ z przepisu art. 53 ust. 1 u.z.r.p.p,s, jak i z żadnego przepisu ww. ustawy nie wynika takie uprawnienie dla wniosków pozostawionych bez rozpatrzenia na skutek nieprawidłowego uzupełnienia braków formalnych (w tym przypadku - poprawa wszystkich wskazanych przez jednostkę zmian i niedokonanie poprawy wniosku w pozostałym zakresie - co jednak nie zmieniło istoty wniosku), co skutkowało oddaleniem skargi, z jednoczesnym stwierdzeniem, iż pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było uzasadnione - tym samym wskazanie, że Strona jest pozbawiona kontroli instancyjnej a Jednostka Zarządzająca weryfikuje samą siebie i żaden inny organ nie ma już żadnego wpływu na dalsze losy złożonego wniosku, 4).przepisu postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a,), poprzez jego pośrednie zastosowanie przyjmując, że w tym stanie faktycznym sprawy droga sądowoadodnistracyjna nie została przewidziana przepisami prawa, a zatem wniesienie skargi było niedopuszczalne, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie i naruszenie zasady dwuinstancyjności weryfikacji protestu. W piśmie procesowym organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie od strony skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu. W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art.174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270 ze zmianami, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art.183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Zarzuty skargi kasacyjnej zostały sformułowane w ramach obu podstaw kasacyjnych określonych w art.174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Treść zarzutów skargi kasacyjnej wskazuje na to, że istota sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie dotyczy kwestii prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem stanowisko Zarządu Województwa Dolnośląskiego zawarte w piśmie z dnia [...] lipca 2016 roku w zakresie negatywnego wyniku weryfikacji technicznej wniosku o dofinansowanie stwierdził, że ocena ta nie jest niezgodna z prawem. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że w rozpatrywanej sprawie pismo skarżącej spółki z dnia [...] maja 2016 roku nie może stanowić środka zaskarżenia (protestu), ponieważ ustawa z dnia 11 lipca 2014 roku o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, nie przewiduje możliwości odwołania na etapie oceny technicznej wniosku. W związku z powyższym należy podkreślić, że dla oceny prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu I instancji, zawartego w zaskarżonym wyroku, koniecznym jest odniesienie się do regulacji prawnych dotyczących trybu wyboru projektów do dofinansowania, a w szczególności przewidzianych w ustawie regulacji wskazujących na procedurę odwoławczą w przypadku negatywnej oceny projektu wybranego w trybie konkursowym. Z regulacji zawartej w treści art.37 ust.1 u.z.r.p.p.s. wynika, że właściwa instytucja ma obowiązek przeprowadzić wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz ma obowiązek zapewnić wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Stosownie zaś do treści art.37 ust.2 ustawy wdrożeniowej projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów, zatwierdzonych przez komitet monitorujący. Jednocześnie należy zauważyć, że jednym ze sposób wyboru projektów do dofinansowania, jest przewidziany w art.38 ust.1 pkt 1 u.z.r.p.p.s., tryb konkursowy. Natomiast z treści art.41 ust.1 u.z.r.p.p.s. wynika, że właściwa instytucja przeprowadza konkurs na podstawie określonego przez siebie regulaminu, który to regulamin stosownie do treści ust.2 pkt 7 i pkt 10 w/w przepisu określa kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia oraz środki odwoławcze przysługujące wnioskodawcy. Z kolei z treści art. 43 ust. 1 u.z.r.p.p.s. wynika, że w razie stwierdzenia we wniosku o dofinansowanie projektu braków formalnych lub oczywistych omyłek właściwa instytucja wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku lub poprawienia w nim oczywistej omyłki w wyznaczonym terminie nie krótszym niż 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Z przedstawionych regulacji prawnych wynika więc, że ocena, czy wniosek nie zawiera braków formalnych lub oczywistych omyłek, wskazanych w art. 43 ust. 1 u.z.r.p.p.s. dokonywana jest przez właściwą instytucję przed poddaniem wniosków ocenie, o której mowa w art. 37 ust.2 u.z.r.p.p.s., czyli ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów, zatwierdzonych przez komitet monitorujący, dokonywanej - zgodnie z art. 44 ust. 1 u.z.r.p.p.s. - przez komisję oceny projektów. Podkreślić należy, że Regulamin Konkursu w ramach [...] w punkcie 7- Tryb wyboru projektu, wyraźnie przewiduje etap oceny technicznej wniosku o dofinansowanie, w ramach którego weryfikowane jest czy wniosek o dofinansowanie projektu wraz z załącznikami nie zawiera braków formalnych lub oczywistych omyłek. Wskazany zapis regulaminu konkursu jednoznacznie podaje, że w przypadku stwierdzenia braków formalnych lub oczywistych omyłek wnioskodawca wzywany jest do jednokrotnego uzupełnienia wniosku lub poprawienia w nim stwierdzonych oczywistych omyłek, informując jednocześnie, że w przypadku niepoprawienia/nieuzupełnienia wszystkich wskazanych braków formalnych i oczywistych omyłek, wniosek o dofinansowanie projektu pozostawiony zostanie bez rozpatrzenia i nie zostanie dopuszczony do oceny. W tym samym punkcie regulaminu konkursu zawarte jest też pouczenie, że w przypadku pozostawienia wniosku o dofinansowanie projektu bez rozpatrzenia, nie przysługuje protest w rozumieniu rozdziału 15 ustawy wdrożeniowej. Powyższe oznacza, że ani ustawa wdrożeniowa, ani regulamin konkursu nie przewidują żadnego środka odwoławczego od informacji o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia na wstępnym etapie weryfikacji wniosku, nazwanym przez organ weryfikacją techniczną wniosku. Niewątpliwie ustawa wdrożeniowa przewiduje środek odwoławczy w postaci protestu, jednak przysługuje on jedynie od informacji o negatywnej ocenie projektu. Zgodnie bowiem z art. 53 ust. 1 ustaw wdrożeniowej, w przypadku negatywnej oceny projektu wybieranego w trybie konkursowym, wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia protestu w celu ponownego sprawdzenia złożonego wniosku w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów. Definicję negatywnej oceny projektu zawiera art. 53 ust. 2 ustawy, który stanowi, że negatywną oceną jest ocena w zakresie spełniania przez projekt kryteriów wyboru projektów, w ramach której: 1) projekt nie uzyskał wymaganej liczby punktów lub nie spełnił kryteriów wyboru projektów, na skutek czego nie może być wybrany do dofinansowania albo skierowany do kolejnego etapu oceny; 2) projekt uzyskał wymaganą liczbę punktów lub spełnił kryteria wyboru projektów, jednak kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarcza na wybranie go do dofinansowania. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy uznać należy, że przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty nie są zasadne. Z treści art.64 u.z.r.p.p.s. wynika, że w zakresie nieuregulowanym w ustawie wdrożeniowej do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z wyłączeniem enumeratywnie wskazanych przepisów wymienionej wyżej ustawy procesowej. Oznacza to, że także w zakresie odnoszącym się do konstrukcji zarzutów skargi kasacyjnej będą znajdowały odpowiednie zastosowanie przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powyższa uwaga jest o tyle istotna, że w ocenie NSA żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie odwołuje się do tych przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które stanowią podstawę kwestionowania ustaleń faktycznych stanowiących podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Takiego skutku nie może przynieść zarzut opisany w punkcie 3 petitum skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie przez Sąd I instancji art.53 ust.1 u.z.r.p.p.s. w związku z art.61 ust.8 pkt 1 lit.b u.z.r.p.p.s. Zarzut ten zmierza w istocie do zakwestionowania stanowiska Sądu I instancji wskazującego, że brak jest podstaw do przyjęcia aby na pozostawienie wniosku o dofinansowanie projektu bez rozpatrzenia w trybie i na zasadach określonych w art.43 ust.1 u.z.r.p.p.s., przysługiwał środek odwoławczy w postaci protestu. Odwołując się do przedstawionych na wstępie regulacji prawnych oraz przedstawionej wyżej argumentacji uznać należy tak skonstruowany zarzut skargi kasacyjnej za całkowicie bezzasadny. Ponadto należy podkreślić, że z niezakwestionowanych ustaleń faktycznych wynika, że strona wnosząca skargę kasacyjną po doręczeniu jej pisma z dnia [...] kwietnia 2016 roku nie usunęła wszystkich braków wniosku o dofinansowanie. Dotyczy to rozbieżności pomiędzy kwotą wpisaną w tabeli Planowane wydatki w ramach projektu i kwotą znajdującą się w metryce wniosku. W ocenie NSA brak jest także jakichkolwiek podstaw do uznania, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia art.58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., bowiem poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż przepis ten nie stanowił podstawy rozstrzygnięcia. Również nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego przedstawiony w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej, a wskazujący na błędną wykładnię art.53 ust.2 pkt 1 u.z.r.p.p.s. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji nie dokonał wykładni wskazanego przepisu prawa w sposób opisany w petitum skargi kasacyjnej bowiem podniósł, że ustawowa instytucja pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, o której mowa w art.43 ust.1 u.z.r.p.p.s. nie jest objęta definicją negatywnej oceny projektu, o której mowa w art.53 ust.2 pkt 1 u.z.r.p.p.s. Ocena projektu dotyczy wyłącznie weryfikacji projektu pod kątem spełnienia kryteriów wyboru projektów i jest możliwa dopiero w sytuacji, gdy dany projekt spełnił wymogi formalne, o których mowa w art. 43 ust. 1 ustawy. Jedynie zachowanie procedury poprawnego złożenia wniosku daje możliwość jego oceny. Poza sporem winna także pozostawać okoliczność, że skoro wniosek o dofinansowanie projektu nie został poddany ocenie w oparciu o kryteria wyboru projektów (formalne i materialne) w ramach [...], które to kryteria zostały zatwierdzone uchwałą nr [...], z dnia [...] grudnia 2015 roku Komitetu Monitorującego Regionalny Program Operacyjny Województwa Dolnośląskiego, to brak jest podstaw do stawiania Sądowi I zarzutu naruszenia art.6 ust.2 u.z.r.p.p.s. w związku z punktem 2.1. załącznika do projektu. W zakresie wniosku kasatora o przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego trzeba przypomnieć, że stosownie do art. 193 Konstytucji RP, każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Z treści przytoczonego przepisu zasadnie wywodzi się, że wyłącznie wątpliwości sądu mogą uzasadniać przedstawienie Trybunałowi pytania prawnego dotyczącego konstytucyjności aktu normatywnego. Instytucja pytania prawnego, przewidziana w art. 193 Konstytucji RP, nie daje zatem stronie postępowania sądowoadministracyjnego uprawnienia do skutecznego domagania się przedłożenia przez sąd pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu. Warunkiem wystąpienia z pytaniem prawnym jest zatem, po pierwsze, wątpliwość powstała w składzie orzekającym co do zgodności przepisu prawa z Konstytucją RP, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, po drugie, warunkiem wystąpienia z takim pytaniem jest też by od odpowiedzi na to pytanie prawne zależało rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Tak więc ocena konstytucyjności przepisu prawnego lub normy prawnej nie jest tym samym dopuszczalna, jeśli sądowi nie jest ona potrzebna do rozstrzygnięcia sprawy (vide postanowienie NSA z dnia 7.11.2011 r., sygn. akt I OZ 653/11; postanowienie NSA z dnia 23.07. 2010 r., sygn. akt I OZ 559/10; wyrok NSA z dnia 16.03.2010 r., sygn. akt FSK 407/09). W tym stanie rzeczy, przy uwzględnieniu zasady rozpoznawania sprawy w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.) - uznać należało, że od odpowiedzi na pytanie prawne co do konstytucyjności wskazanego w skardze kasacyjnej przepisu prawa nie zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się ze skargi kasacyjnej w jej granicach. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.