II GSK 4199/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku M. W. o wstrzymanie wykonania postępowania egzekucyjnego w sprawie ze skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 września 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 196/17 w sprawie ze skargi M. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne postanawia: oddalić wniosek. Wyrokiem z 20 września 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 196/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę M. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku M. W. wniosła m.in. o wstrzymanie egzekucji do czasu rozpoznania skargi, z uwagi na ważny interes prywatny. Stwierdziła, że egzekucja jest prowadzona na podstawie wadliwych tytułów wykonawczych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie wniosku o wstrzymanie egzekucji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że M. W. wniosła skargę na postanowienie SKO w Szczecinie w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną, to jest zajęcie prawa majątkowego stanowiącego inną wierzytelność pieniężną skarżącej. Zdaniem NSA, sąd administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., nie ma prawnej możliwości udzielenia ochrony tymczasowej stronie, która wnosi o wstrzymanie wykonania postępowania egzekucyjnego, prowadzonego w myśl przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm.; dalej: u.p.e.a.). Sądy administracyjne są właściwe w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżanych orzeczeń organów administracji, natomiast wniosek o wstrzymanie egzekucji nie ma podstawy prawnej w przepisach normujących postępowanie przed tymi sądami. Kwestie wstrzymania czynności egzekucyjnych w uzasadnionych przypadkach reguluje art. 54 § 6 u.p.e.a. Wniosek w rozumieniu tego przepisu podlega rozpatrzeniu w postępowaniu egzekucyjnym, prowadzonym przez właściwe organy, a następnie orzeczenie tych organów może podlegać kontroli sądowej w zakresie wyznaczonym przepisami prawa. Sądy administracyjne nie mają kompetencji do zastępowania administracji publicznej, a jedynie sprawują kontrolę jej działalności na podstawie art. 3 p.p.s.a. Przedstawiony pogląd, który NSA w niniejszym składzie podziela, należy uznać za utrwalony w judykaturze (por. postanowienia NSA: z 9 czerwca 2015 r., sygn. akt II GSK 1104/15, z 27 lipca 2010 r., sygn. akt II GZ 178/10; z 8 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1065/11; z 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II GZ 593/11; jak również postanowienie NSA z 10 grudnia 2013 r., sygn. akt II GZ 720/13, w zakresie braku podstawy prawnej wstrzymania przez sąd administracyjny tytułu wykonawczego – orzeczenia dostępne w pod adresem internetowym: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie skarżąca zaskarżyła czynność egzekucyjną, która nie podlega wstrzymaniu w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a., więc wniosek należało oddalić. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.