VII SA/Wa 1824/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant st. ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi D. R. i A. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego decyzją z dnia [...]czerwca 2016 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23), dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania D. R. i A. R. od decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]maja 2016 r. nr [...], znak: [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...]października 2015 r. nr [...], znak: [...], - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Z akt sprawy wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...]decyzją z dnia [...]października 2015 r. nr [...], znak: [...], wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), nakazał D. R. i A. R. rozbiórkę budynku garażowo - gospodarczego, położonego w północno - wschodniej części nieruchomości przy ul. [...]w [...]. Pismem z dnia [...]marca 2016 r. D. R. i A. R. wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...]października 2015 r. nr [...], ponieważ ww. decyzja narusza art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]maja 2016 r. nr [...], znak: [...], po rozpoznaniu ww. wniosku skarżących, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...] października 2015 r. nr [...], znak: [...], nakazującej D. R. i A. R. rozbiórkę przedmiotowego budynku garażowo – gospodarczego. Odwołanie od decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]maja 2016 r. wnieśli w terminie D. R. i A. R.. Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego decyzją z dnia [...]czerwca 2016 r., znak: [...], po rozpatrzeniu powyższego odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że z akt sprawy wynika, że przedmiotowy obiekt budowlany budynek garażowo - gospodarczy, położony w północno - wschodniej części nieruchomości przy ul. [...]w [...]został zrealizowany bez pozwolenia na budowę. Dalej organ wskazał, że w toku postępowania poprzedzającego wydanie kontrolowanej decyzji PINB w [...]z dnia [...]października 2015 r. (wszczętego na wniosek A. K. z dnia [...]listopada 2003 r.) podnoszone były wątpliwości dotyczące daty zrealizowania spornej inwestycji. Z oświadczeń W. P. i U. S., złożonych pod rygorem odpowiedzialności karnej przed pracownikiem PINB w [...]w dniu [...] marca 2004 r., wynikało, że sporny obiekt zrealizowano pod koniec 1993 r., co w świetle art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. wskazywałoby na zastosowanie przepisów Prawa budowlanego z 1974 r. Zgodnie bowiem z ww. przepisem do obiektów samowolnie wybudowanych, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ww. ustawy lub w stosunku do których wszczęto postępowanie administracyjne przed [...]stycznia 1995 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. Organ podał, że oświadczenia z tej samej daty złożone w dniu [...]marca 2004 r. przed pracownikiem PINB w [...]przez A. K. i B. K. wskazywały na inną datę budowy, tj. 2002 r. Zrealizowanie spornej inwestycji po dniu [...] stycznia 1995 r., a zatem w okresie obowiązywania art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r., potwierdza również pismo [...]w [...]z dnia [...]sierpnia 2010 r., znak: [...], z którego wynika, że na zdjęciach lotniczych wykonanych w dniu [...]kwietnia 1996 r., obejmujących m.in. nieruchomość przy ul. [...]w [...], nie jest uwidoczniony sporny obiekt budowlany. Ponadto, w aktach PINB w [...]znajdują się inne dokumenty urzędowe, potwierdzające powstanie spornego obiektu pod rządami Prawa budowlanego z 1994 r., tj. mapa wysokościowa do celów projektowych sporządzona w dniu [...]listopada 1997 r. - plan zagospodarowania działki w [...]przy ul. [...], stanowiąca załącznik do decyzji nr [...] z dnia [...]stycznia 1998 r., mapa geodezyjna, stanowiąca załącznik do pisma Urzędu Miasta [...]z dnia [...]października 2002 r., [...]. Wiarygodność powyższych dokumentów nie została zakwestionowana w wydanych w niniejszej sprawie wyrokach WSA w Łodzi: z dnia 21 listopada 2006 r. sygn. akt II SA/Łd 350/06, z dnia 2 grudnia 2008 r. sygn. akt II SA/Łd 783/08, uchylających rozstrzygnięcia organów nadzoru budowlanego poprzedzające wydanie kontrolowanej decyzji PINB w [...]z dnia [...] października 2015 r. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy przyjął, że ustalenie przez organ powiatowy, iż sporna inwestycja została zrealizowana przed [...]stycznia 1995 r. nie stanowi rażącego naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że stosownie do art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 48 ust. 2 ww. ustawy, jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1: 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. W omawianej sprawie brak było podstaw do skorzystania przez PINB w [...]z dyspozycji art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego i nałożenia obowiązku przedłożenia dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3, bowiem sporny obiekt budowlany, dobudowany do budynku mieszkalnego jednorodzinnego na nieruchomości przy ul. [...]w [...], od strony północnej położony jest częściowo na działce przy ul. [...], a od strony wschodniej częściowo na działce przy ul. [...]. Tym samym sporna inwestycja narusza wymagania zawarte w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422). Stosownie do § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia, jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy; 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Przepis § 12 ust. 2 rozporządzenia stanowi, że sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak wynika z § 12 ust. 3 powołanego wyżej aktu prawnego, w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się: 1) sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m; 2) sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli będzie on przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce lub do ściany budynku projektowanego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, pod warunkiem że jego część leżąca w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większe niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce budowlanej; 3) rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych; 4) sytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że decyzja PINB w [...]z dnia [...]października 2015 r. nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ uznał, że powyższe rozstrzygnięcie nie jest również obarczone wadą z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Z księgi wieczystej nr [...] wynika, że nieruchomość w [...]przy ul. [...] stanowi działkę gruntu zabudowaną domem jednorodzinnym, w którym wyodrębnione są dwa lokale. Z prowadzonych dla tych lokali ksiąg wieczystych o nr [...] i [...]wynika, że właścicielem lokalu, dla którego prowadzona jest księga wieczysta o nr [...] jest D. R., zaś właścicielami lokalu, dla którego założono księgę wieczystą o nr [...], są D. R. oraz A. R.. Powyższa decyzja PINB w [...]z dnia [...]października 2015 r. nie jest również obarczona żadną z pozostałych wad prawnych enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., została bowiem wydana przez właściwy organ, na podstawie prawidłowego przepisu prawa materialnego, nie dotyczy sprawy już rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, jest wykonalna, a jej wykonanie nie wywoła czynu zagrożonego karą. Decyzja PINB w [...]z dnia [...]października 2015 r. nie zawiera również wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił również, że zadaniem organu prowadzącego postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ocena niezgodności takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie takie ma odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby jego przedmiotem było ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjnoprawnego (por. wyrok SN z dnia 7 marca 1996 r. sygn. akt III ARN 70/95, OSNCP 1996/18/258). Ponadto, w postępowaniu dowodowym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji organ zasadniczo dokonuje ocen przez pryzmat akt postępowania zwykłego, nie przeprowadza zaś nowych dowodów, które miałyby na celu podważenie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją, która jest przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzorczym (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 lutego 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2188/12, wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 stycznia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1877/12). W tym stanie rzeczy, zdaniem organu II instancji, podniesione w odwołaniu zarzuty pozostają bez wpływu na prawidłowość podjętego przez [...]WINB rozstrzygnięcia. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...]czerwca 2016 r., znak: [...], wnieśli D. R. i A. R. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili naruszenie art. 6 - 9 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 81 k.p.a. w zw. z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, a także przepisu art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że organ odwoławczy nienależycie prowadził postępowanie odwoławcze, bowiem nie uwzględnił zgłaszanych przez skarżących zarzutów i w konsekwencji w sposób rażący naruszył przepisy prawa materialnego, bowiem budynek wzniesiony ponad 20 lat temu nakazał rozebrać. W ocenie skarżących jest to działanie bez podstawy prawnej, bowiem każdy budynek można uratować, jeśli inwestor taki zamiar podejmie. W ocenie skarżących nie uwzględniono w badanej sprawie przeznaczenia terenu i czasu budowy, organy nie uwzględniły, że nie obowiązywał wówczas na tym obszarze miejscowy plan zagospodarowania miasta [...], gdyż była to miejscowość [...]. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm., dalej: p.p.s.a.), uchyla ją lub stwierdza jej nieważność. Badając legalność zaskarżonej decyzji - stosownie do dyspozycji powołanych przepisów - Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W rozpatrywanej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego decyzją z dnia [...]czerwca 2016 r., znak: [...], utrzymał w mocy decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]maja 2016 r. nr [...], znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...]października 2015 r. nr [...], znak: [...], nakazującej D. R. i A. R. rozbiórkę budynku garażowo - gospodarczego, położonego w północno - wschodniej części nieruchomości przy ul. [...]w [...]. Na wstępie wskazać należy, iż zaskarżona decyzja wydana została w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne, tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Zgodnie z jednolitym stanowiskiem orzecznictwa i poglądem doktryny przyjmuje się, iż z zasady trwałości decyzji administracyjnych określonej w art. 16 § 1 k.p.a. wynika, że przepisy, na podstawie których możliwe jest wzruszenie ostatecznej decyzji, nie mogą być w żadnym przypadku interpretowane rozszerzająco. Istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest bezsporne ustalenie wyłącznie kwestii, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W niniejszej sprawie skarżący wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...]października 2015 r. nr [...] nakazującej skarżącym rozbiórkę budynku garażowo – gospodarczego oparli na przesłance nieważnościowej z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., bowiem w ocenie skarżących kontrolowana decyzja została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Odnosząc się do wskazanych argumentów, Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie stwierdził, aby ocena organów orzekających dokonana w kontekście art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. była wadliwa, brak jest bowiem podstaw do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji. Jak już wyżej wskazano stwierdzenie nieważności decyzji jest to instytucja pozwalająca wyeliminować z obrotu prawnego decyzje obarczone największą kwalifikowaną wadliwością, a w kontrolowanej decyzji Sąd takiej wadliwości się nie dopatrzył. Dostrzec również należy, iż rażące naruszenie prawa określa się jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Jak przyjmuje się bowiem zgodnie w orzecznictwie i piśmiennictwie, o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Co istotne, w orzecznictwie zwraca się uwagę i podkreśla się, że to ta ostatnia przesłanka (skutki ekonomiczne lub gospodarcze, które wywołuje decyzja) winna mieć decydujące znaczenie przy dokonywaniu gradacji naruszenia. Zauważa się bowiem, że nie każde naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, że niezbędna jest jej eliminacja tak, jak gdyby od początku nie została wydana. Rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, które z uwagi na wywołane skutki jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia oraz tylko takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. W konsekwencji stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia, którego nigdy nie można usprawiedliwiać ani tolerować (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1098/14). Kierując się powyższym, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Przede wszystkim została poprzedzona prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekając w sprawie miał bowiem na względzie, że znajduje się w postępowaniu nadzorczym prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności oraz, że z uwagi na tryb w jakim orzeka, obowiązany jest kierować się stanem faktycznym i prawnym z daty badanego aktu. Miał też na względzie, co potwierdza uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia, iż w tego rodzaju postępowaniu nadzwyczajnym (samodzielnym i niezależnym od postępowania zwykłego) inne są obowiązki organu, które to ukierunkowane są wyłącznie na kontrolę decyzji w aspekcie wystąpienia przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., w oparciu o zamknięty materiał dowodowy. W konsekwencji, organ ten słuszne stwierdził, że weryfikowana decyzja nie jest dotknięta wadą nieważności. Słusznie przy tym przyjął, że zarzuty kierowane pod adresem badanej decyzji, w toku postępowania przez skarżących, nie wykazały kwalifikowanej wadliwości tego aktu. I tak, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...]prawidłowo nakazał skarżącym decyzją z dnia [...]października 2015 r. nr [...]rozbiórkę przedmiotowego budynku garażowo – gospodarczego na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.). Zgodnie bowiem z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W myśl ust. 2 ww. przepisu, jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1: 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na podstawie ust. 3 ww. przepisu, w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. Na podstawie ust. 4 ww. przepisu, w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1. Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona (ust. 5 ww. przepisu). Zasadnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że z akt sprawy wynika, że sporna inwestycji została zrealizowana po dniu [...]stycznia 1995 r., a zatem w okresie obowiązywania art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. Powyższe potwierdza pismo [...] w [...]z dnia [...]sierpnia 2010 r., znak: [...], z którego wynika, że na zdjęciach lotniczych wykonanych w dniu [...]kwietnia 1996 r., obejmujących m.in. nieruchomość przy ul. [...]w [...], nie jest uwidoczniony sporny obiekt budowlany, oraz inne dokumenty urzędowe, tj. mapa wysokościowa do celów projektowych sporządzona w dniu [...]listopada 1997 r. - plan zagospodarowania działki w [...]przy ul. [...], stanowiąca załącznik do decyzji z dnia [...]stycznia 1998 r. nr [...], mapa geodezyjna, stanowiąca załącznik do pisma Urzędu Miasta [...]z dnia [...]października 2002 r., [...]. Ponadto, z akt sprawy wynika, że przedmiotowy budynek garażowo - gospodarczy został dobudowany do budynku mieszkalnego jednorodzinnego znajdującego się na działce przy ul. [...]w [...], w taki sposób, że od strony północnej położony jest częściowo na działce przy ul. [...], a od strony wschodniej częściowo na działce przy ul. [...]. Mając na uwadze powyższe, należy zgodzić się z organami orzekającymi, że w omawianej sprawie brak było podstaw do skorzystania przez PINB w [...]z dyspozycji art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego i nałożenia obowiązku przedłożenia dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3, celem przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego, bowiem sporna inwestycja narusza § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422) poprzez wybudowanie spornego budynku z naruszeniem odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Zatem prawidłowo organy stwierdziły, iż w związku z powyższą niezgodnością przedmiotowej inwestycji z § 12 ww. rozporządzenia nie było prawnej możliwości legalizacji przedmiotowego budynku garażowo – gospodarczego, a zatem prawidłowo Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...]odstąpił od zobowiązania skarżących do przedłożenia dokumentacji wymaganej na podstawie przepisu art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, bowiem w takiej sytuacji organ powiatowy zobowiązany był do wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego, o czym stanowi art. 48 ust. 1 ww. ustawy. Biorąc pod uwagę powyższe, skoro przedmiotowy budynek garażowo - gospodarczy został wybudowany po dniu [...]stycznia 1995 r. bez wymaganego pozwolenia na budowę i z naruszeniem ww. § 12 rozporządzenia, zasadnie organ powiatowy nakazał jego rozbiórkę na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. Z tych też przyczyn, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Sąd podziela ocenę w niej wyrażoną i zgadza się z Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, że w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek uregulowanych w art. 156 § 1 k.p.a., w tym z art. 156 § 1 pkt 2. W ocenie Sądu, organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie w trybie nieważności i orzekły o braku wad powodujących nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...]października 2015 r. nr [...], przy czym decyzje organów obu instancji wydane zostały w zgodzie z zasadami postępowania administracyjnego w szczególności z art. 6-9, art. 77, art. 81, art. 107 § 3 k.p.a. Organy przeanalizowały zebrany w sprawie materiał dowodowy i poddały go prawidłowej analizie oraz subsumpcji prawnej, ta zaś znalazła odzwierciedlenie w szczegółowym i rzetelnym uzasadnieniu sporządzonym w myśl art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy, skoro zarzuty podniesione w skardze nie znajdują oparcia w przepisach prawa i nie mogły odnieść zamierzonego skutku, oraz biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), skargę oddalił.