II FSK 3068/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Lubiński (sprawozdawca), Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Szefa Krajowej Administracji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 czerwca 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 349/17 w sprawie ze skargi K. P. na interpretację indywidualną Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 18 sierpnia 2016 r. nr ITPB1/4511-544/16/MR w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 13 czerwca 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 349/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uwzględnił skargę K. P. (zwanego dalej "Skarżącym") i uchylił interpretację indywidualną Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 18 sierpnia 2016 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Powyższy wyrok został zaskarżony w całości skargą kasacyjną Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, który wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, względnie o jego uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, a także o zasądzenie od Skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Autor skargi kasacyjnej wyrokowi zarzucił na podstawie: I) art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwanej dalej "p.p.s.a.") - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 146 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w powiązaniu z art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 14b § 2 i § 3 oraz art. 14c § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm. - zwanej dalej "O.p."), poprzez pominięcie (błędne przyjęcie) przez Sąd przy rozpoznawaniu skargi na interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego opisu stanu faktycznego (przedstawionego w poz. 82 na str. 3/8 druku ORD-WS, na którym złożono wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej), z którego wyraźnie wynika, że: W styczniu 2016 r., Spółka jako uprawniony otrzymała odszkodowanie od ubezpieczyciela podwykonawcy w walucie polskiej w wysokości 831.650 zł 12 gr (191.373,11 euro), po potrąceniu o wartość franszyzy w wysokości 21.263,68 euro. Spółka z kolei w tym samym miesiącu wystawiła notę obciążeniową na podwykonawcę i na tej podstawie otrzymała w miesiącu lutym całą kwotę franszyzy w euro (...), co stanowiło podstawę rozstrzygnięcia, wobec czego nie można zgodzić się - jak to przedstawia Sąd - że w sytuacji tej mamy do czynienia z poniesieniem przez Skarżącego wydatku nie zaliczonego do kosztów uzyskania przychodu oraz z zapłaceniem na rzecz Skarżącego kwoty równej temu wydatkowi, 2) art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), w zw. z art. 153 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 14 ust. 3 pkt 3a oraz art. 14 ust. 2 pkt 12 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2032 ze zm. - zwanej dalej "u.p.d.o.f."), poprzez niedostateczne wyjaśnienie i uzasadnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, na skutek braku pogłębionej i opartej o niepełny stan faktyczny analizy prawnej zasadniczych dla prawidłowego rozstrzygnięcia kwestii, tj. Sąd w ogóle nie odniósł się do zasadniczych motywów, na których organ oparł swoją wykładnię, bowiem w zaskarżonej interpretacji indywidualnej jednoznacznie wskazano, że otrzymane przez Spółkę odszkodowanie z firmy ubezpieczeniowej jest wykonaniem świadczenia wynikającego z zawartej umowy ubezpieczenia i nie jest zwrotem wydatków poniesionych przez Spółkę niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów, jak również wartość franszyzy (w istocie "brakująca" część odszkodowania), którą Spółka otrzymała od podwykonawcy nie może być potraktowana jako zwrot wydatków w świetle tego przepisu, natomiast akcesoryjnie zaakcentowano następstwo czasowe pomiędzy wypłatą odszkodowania a przekazaniem kwoty poszkodowanemu kontrahentowi, co skutkowało błędnym stwierdzeniem przez Sąd, że w przedstawionym przez Skarżącego stanie faktycznym ma zastosowanie art. 14 ust. 3 pkt 3a u.p.d.o.f., a nie ma zastosowania art. 14 ust. 2 pkt 12 u.p.d.o.f., gdyż w ocenie Sądu otrzymane przez Skarżącego odszkodowanie nie dotyczyło jego składników majątkowych, podczas gdy: a) w przedstawionym przez Skarżącego stanie faktycznym - wbrew wykładni dokonanej przez WSA w Gdańsku - nie ma zastosowania przepis art. 14 ust. 3 pkt 3a u.p.d.o.f., bowiem otrzymane przez Skarżącego odszkodowanie nie stanowi zwrotu wydatków, gdyż ww. świadczenie które uzyskał On od ubezpieczyciela (łącznie z franszyzą) - nie stanowi zwrotu wydatków, z tytułu zapłaconych kontrahentowi kwot w wyniku podpisanej ugody, które nie zostały uznane za koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 19 u.p.d.o.f., bowiem stanowi ono wykonanie świadczenia z umowy ubezpieczenia, dlatego należy je zaliczyć do przychodów z działalności gospodarczej, b) z punktu widzenia art. 14 ust. 2 pkt 12 u.p.d.o.f. istotne jest, że szkoda dotyczy składników majątku, które są związane z działalnością gospodarczą, bowiem skoro ustawodawca nie wyjaśnił bliżej, co należy rozumieć pod pojęciem "majątek związany z działalnością", to zgodnie z wykładnią gramatyczną trzeba przyjąć, że chodzi o składniki mienia, których posiadanie wiąże się z faktem wykonywania działalności gospodarczej; innymi słowy, ustawodawca nie wymaga, aby składniki te były wykorzystywane we wspomnianej działalności (wystarczy istnienie związku z tą działalnością); 3) art. 141 § 4 w związku z art. 153 p.p.s.a., poprzez wadliwe uzasadnienie wyroku polegające na braku jasnych i niebudzących wątpliwości wskazań do dalszego postępowania, podczas gdy wskazania te powinny być konkretne i jednoznacznie sformułowane, tak aby w ponownym na skutek wyroku postępowaniu umożliwić organowi administracji usunięcie wszystkich uchybień prawa z powodu których Sąd uchylił zaskarżoną interpretacje oraz - w następstwie tego - doprowadzenie do pełnej i niewątpliwej zgodności z prawem; II) art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 14 ust. 3 pkt 3a u.p.d.o.f., poprzez jego błędną wykładnię i nieprawidłową ocenę możliwości zastosowania do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego polegającą na uznaniu przez Sąd, że Skarżący był zobowiązany do zapłaty odszkodowania na rzecz kontrahenta, z którym zawarł umowę spedycji, natomiast podwykonawca Skarżącego, który nieprawidłowo zrealizował umowę zawartą z nim, zapłacił na jego rzecz kwotę równą kwocie odszkodowania, jakie Skarżący musiał zapłacić kontrahentowi, a więc zdaniem Sądu w sytuacji tej mamy zatem do czynienia z poniesieniem przez Skarżącego wydatku nie zaliczonego do kosztów uzyskania przychodu oraz z zapłaceniem na rzecz Skarżącego kwoty równej temu wydatkowi, a nadto norma art. 14 ust. 3 pkt 3a u.p.d.o.f. nie wymaga następstwa czasowego między poniesieniem wydatku i jego zwrotem, lecz związku funkcjonalnego, bowiem jeżeli podatnik poniesie wydatek niezaliczony do kosztów uzyskania przychodów oraz otrzyma równowartość tego wydatku, uzyskana kwota nie powinna być zaliczona do przychodu, co w konsekwencji doprowadziło Sąd do stwierdzenia, że w takiej sytuacji Skarżący nie uzyskał żadnego przysporzenia majątkowego, od którego należałoby uiścić podatek dochodowy, podczas gdy - w ocenie organu - biorąc pod uwagę stan faktyczny przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wypłacone Skarżącemu przez ubezpieczyciela świadczenie wynika z zawartej umowy ubezpieczenia i nie jest zwrotem wydatków poniesionych przez Spółkę niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów, a więc w przedstawionych przez Skarżącego okolicznościach nie ma zastosowania art. 14 ust. 3 pkt 3a u.p.d.o.f.; 2) art. 14 ust. 2 pkt 12 u.p.d.o.f. - poprzez jego błędną wykładnię i nieprawidłową ocenę możliwości zastosowania do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego polegającą na uznaniu przez Sąd, że odszkodowanie uzyskane przez Skarżącego wiązało się ze zniszczeniem mienia innego podmiotu i było w istocie spłatą zobowiązań, które Skarżący musiał uregulować wobec kontrahenta w związku ze zniszczeniem jego mienia podczas wykonywania usługi, nie dotyczyło natomiast składników majątku Skarżącego, bowiem przepis art. 14 ust. 2 pkt 12 u.p.d.o.f. dotyczy wyłącznie składników przedsiębiorstwa podatnika, a zatem otrzymane przez Skarżącego odszkodowanie nie było odszkodowaniem za szkodę dotyczącą składników majątku związanych z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, podczas gdy - w ocenie organu - z treści przytoczonego wyżej przepisu jednoznacznie wynika, że dla podatników prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą, otrzymane odszkodowanie za szkody dotyczące składników majątku, związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą (a takim właśnie składnikiem majątku jest przewożony sprzęt, który uległ uszkodzeniu a pozostawał pod kontrolą Skarżącego), stanowi przychód z tej działalności, a nadto z punktu widzenia art. 14 ust. 2 pkt 12 u.p.d.o.f. istotne jest, że szkoda dotyczy składników majątku, które są związane z działalnością gospodarczą, bowiem skoro ustawodawca nie wyjaśnił bliżej, co należy rozumieć pod pojęciem "majątek związany z działalnością", to zgodnie z wykładnią gramatyczną trzeba przyjąć, że chodzi o składniki mienia, których posiadanie wiąże się z faktem wykonywania działalności gospodarczej; innymi słowy, ustawodawca nie wymaga, aby składniki te były wykorzystywane we wspomnianej działalności (wystarczy istnienie związku z tą działalnością). W piśmie procesowym z dnia 30 października 2017 r. Skarżący ustosunkował się do zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i dlatego nie mogła podlegać uwzględnieniu. Mając na uwadze zarzuty oraz ich szeroką argumentację przedstawianą w szczególności w pkt I ppkt 1 skargi kasacyjnej, należało przypomnieć, że zakres rozpoznawanej sprawy wyznaczał jej przedmiot, w której na indywidualny wniosek zainteresowanego (Skarżącego) Minister Finansów wydał interpretację indywidualną w oparciu o przepisy art. 14b i nast. O.p. W tym kontekście trzeba wskazać, że zgodnie z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o interpretację jest obowiązany m.in. do "...wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego...". Podany we wniosku stan faktyczny stanowi jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji i tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne (A.Kabat [w:] S. Babiarz, B.Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa, komentarz wydanie 5, Lexis Nexis, Warszawa 2009, s. 105). Skutkiem tego, ani organ wydający interpretację, ani sąd administracyjny ją kontrolujący, nie mogą przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę Stan faktyczny przedstawiony we wniosku stanowi przedmiotowy zakres sprawy o wydanie interpretacji prawa podatkowego. Organ podatkowy na podstawie art. 14j § 1 O.p. ocenia możliwość zastosowania prawa podatkowego w odniesieniu do konkretnego, przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego. Podkreślić należało, że z treści art. 14c O.p. wynika, iż dokonanie interpretacji indywidualnej z jednej strony polega na wyjaśnieniu znaczenia przepisów prawnych, lecz z drugiej także na wyrażeniu stanowiska organu podatkowego uprawnionego do dokonania interpretacji odnośnie do tego, w jaki sposób należy zastosować przepis prawa podatkowego w przedstawionym we wniosku, często hipotetycznym, stanie faktycznym w indywidualnej sprawie wnioskodawcy, która jednak nie jest i nie była przedmiotem postępowania podatkowego. Organ podatkowy, dokonując interpretacji, stosownie do nadanych mu kompetencji, jedynie przedstawia swój pogląd w zakresie rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do wskazanego we wniosku stanu faktycznego już istniejącego bądź zdarzenia przyszłego. W tym zakresie organ interpretacyjny uprawniony do wydania indywidualnej interpretacji nie dokonuje samodzielnie ustaleń faktycznych istotnych z punktu widzenia norm podatkowych, tak jak to ma miejsce w toku jurysdykcyjnego postępowania podatkowego zakończonego wydaniem decyzji administracyjnej w sprawie z zakresu zobowiązań podatkowych. Natomiast kontroli sądowoadministracyjnej, pod względem zgodności z prawem, podlega rozstrzygnięcie organu wydane w przedmiocie interpretacji prawa podatkowego, co do jego zakresu i sposobu zastosowania. Jest to postępowanie szczególne, w którym organ obowiązany jest odnieść się do stanowiska wnioskodawcy w danej sprawie, w odniesieniu do określonego stanu faktycznego, a więc do regulacji prawnych znajdujących w tym konkretnym stanie faktycznym zastosowanie. I w takim też zakresie winna być dokonywana kontrola sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy podkreślenia przede wszystkim wymaga, że odmienna wykładnia przepisów prawa materialnego i w konsekwencji odmienne stanowisko w kwestii jego (ich) zastosowania, wbrew temu co sądzi autor skargi kasacyjnej, nie może świadczyć o pominięciu czy też błędnym przyjęciu opisu stanu faktycznego przedstawionego w poz. 82 s. 3/8 druku ORD-WS, na którym został złożony wniosek. Odnosząc się zatem do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej przedstawionych w pkt I oraz uzupełniających je, przedstawionych w pkt II, dotyczących naruszenia prawa materialnego należało podkreślić, że stosownie do art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f., za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 12 u.p.d.o.f., przychodem z działalności gospodarczej są również otrzymane odszkodowania za szkody dotyczące składników majątków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą lub z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej. Pojęcie "związku" z pojęciem "wykorzystania" w działalności gospodarczej nie oznaczają tego samego i nie mogą być utożsamiane (podobnie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2007 r., sygn. akt II FSK 935/06). W wyroku tym NSA stwierdził, że w przypadku osoby prowadzącej określoną działalność gospodarczą i uzyskującej przychody z takiej działalności nie ma istotnego znaczenia to, czy zbywany składnik majątkowy był używany przez okres pół roku, czy dłuższy, o ile zostanie ustalone, że był on związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Sąd więc słusznie podtrzymał argumentację Skarżącego że "otrzymane przez niego odszkodowanie nie było odszkodowaniem za szkodę dotyczącą składników majątku związanych z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą" (s.12). Zatem, przychodem z pozarolniczej działalności gospodarczej jest, co do zasady, każda wartość wchodząca do majątku podatnika, powiększająca jego aktywa, mająca definitywny charakter, którą może on rozporządzać jak własną pod warunkiem, że nie została wyłączona z przychodów podatkowych na podstawie art. 14 ust. 3 u.p.d.o.f. lub zwolniona z podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 tej ustawy. W myśl natomiast art. 14 ust. 3 pkt 3a u.p.d.o.f., do przychodów, o których mowa w ust. 1 i 2, nie zalicza się zwróconych innych wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów. Z kolei godnie z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 u.p.d.o.f. Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 19 u.p.d.o.f., nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kar umownych i odszkodowań z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad lub zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług. Z tych powodów do kosztów uzyskania przychodów na tej podstawie nie mógł zostać zaliczony zwrot na rzecz kontrahenta wydatków otrzymanych jako odszkodowanie od ubezpieczyciela i podwykonawcy usług z tytułu wadliwie wykonanej usługi przewozu (art. 774 k.c). Istotą tego przepisu jest niezaliczanie do kosztów uzyskania przychodów kar umownych i odszkodowań, z tytułu wad towarów lub usług bądź zwłoki w usuwaniu tych wad. Jeżeli jednak kara umowna lub odszkodowanie przysługuje wierzycielowi z innego tytułu niż ww. wymienione, może ona stanowić u ponoszącego wydatek koszt uzyskania przychodów, o ile spełniona będzie zasadnicza przesłanka wynikająca z art. 22 ust. 1 ww. ustawy, warunkująca zaliczenie wydatków do kosztów uzyskania przychodów - poniesiony wydatek musi być związany z uzyskaniem przychodu, bądź z zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodu. Nie oznacza to zatem, że każda kara umowna bądź odszkodowanie, naliczone przez kontrahenta, może stanowić koszt uzyskania przychodu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej. Istotnym jest bowiem w tym względzie, aby zapłacenie kary umownej lub odszkodowania nie było związane z nieprawidłowościami, których powstanie zostało spowodowane (zawinione) przez podatnika. Ponadto poniesienie kary musi być właściwie udokumentowane. Z tej też przyczyny, każda zapłacona kara umowna oraz odszkodowanie wymaga indywidualnej oceny w aspekcie całokształtu prowadzonej działalności gospodarczej, okoliczności, których była następstwem oraz formy udokumentowania. Zasadniczą kwestią przy ocenie zasadności zastosowania w omawianym przypadku art. 23 ust. 1 pkt 19 u.p.d.o.f. jest wykładnia pojęcia "wady wykonanej usługi". Nie ulega wątpliwości, że zarówno strona skarżąca, jak i organy podatkowe nie kwestionowały, że usługa przewozu wykonana przez podwykonawcę została wykonana wadliwie. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że skoro wystawione noty obciążeniowe związane są z nienależytym wykonaniem zobowiązania przez Podwykonawcę, któremu Wnioskodawczyni podzleciła wykonanie usługi transportowej, za którą na podstawie zawartej umowy odpowiadała przed kontrahentem z Niemiec, to na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 19 u.p.d.o.f., kwota wynikająca z wystawionej przez Zleceniodawcę noty obciążeniowej, a następnie mu wypłacona nie stanowi dla Wnioskodawczyni kosztu uzyskania przychodów w prowadzonej przez Wnioskodawczynię działalności gospodarczej. Zauważyć należy, że aby dany wydatek mógł być zaliczony do kategorii "innych wydatków", o których mowa w art. 14 ust. 3 pkt 3a u.p.d.o.f., konieczne jest by wydatek ten został wcześniej przez podatnika poniesiony, a następnie został mu zwrócony. Dodatkowo należy zastrzec, że wydatek poniesiony powinien być odpowiednikiem wydatku zwróconego. Tak więc "wydatek zwrócony" to ten sam, a nie taki sam wydatek, który został poniesiony. "Zwróconym innym wydatkiem" nie jest bowiem uzyskana przez podatnika kwota, która tylko odpowiada wartości poniesionego wydatku. W związku z tak rozumianą wykładnią omawianego przepisu należy stwierdzić, że kwota otrzymana przez Wnioskodawczynię z tytułu zapłaty noty obciążeniowej przez ubezpieczyciela Podwykonawcy jest tym samym wydatkiem (a nie takim samym wydatkiem), który został uprzednio poniesiony przez Wnioskodawczynię na podstawie noty obciążeniowej, wystawionej przez Zleceniodawcę. Wystawiona przez Zleceniodawcę nota obciążeniowa stanowi bowiem dokument poniesienia wydatku, którego Wnioskodawczyni nie powinna ujmować w ewidencji księgowej firmy na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 19 u.p.d.o.f. Skoro zatem zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 19 u.p.d.o.f., nota obciążeniowa wystawiona Wnioskodawczyni przez Zleceniodawcę jak i wypłacone mu przez Wnioskodawczynię odszkodowanie (otrzymane od ubezpieczyciela Podwykonawcy) nie może zostać zaliczone w ciężar kosztów podatkowych, to w tej części kwota otrzymana przez Wnioskodawczynię z tytułu noty obciążeniowej, uregulowanej przez Towarzystwo Ubezpieczeniowe Podwykonawcy, jako zwrot innych wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów, na podstawie art. 14 ust. 3 pkt 3a u.p.d.o.f., nie będzie stanowić przychodu z prowadzonej przez Wnioskodawczynię działalności gospodarczej. Zatem, skoro świadczenie pieniężne uzyskane od ubezpieczyciela Podwykonawcy obejmowało koszty dotyczące wyrządzonych szkód w towarach powstałych podczas wykonywania usługi transportowej, to pod względem podatkowym może być ono uznane za zwrot poniesionych wydatków (kategoria kosztów obejmuje pojęcie wydatków), które nie zostały zaliczone do kosztów podatkowych, i dlatego ich zwrot nie stanowi przychodu podatkowego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. [pic]