II OSK 2230/17

Dnia 11 lipca 2019 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant: starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 102/17 w sprawie ze skargi Zarządu Powiatu Łódzkiego Wschodniego na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie w sprawie nałożenia obowiązku wykonania ekspertyzy technicznej oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 20 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 102/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu skargi Zarządu Powiatu Łódzkiego Wschodniego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w pkt 1 uchylił postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] oraz poprzedzające je postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu Łódzkiego Wschodniego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], z dnia [...] października 2016 r. nr [...] oraz z dnia [...] października 2016 r. nr [...]; w pkt 2 zasądził od Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi na rzecz Zarządu Powiatu Łódzkiego Wschodniego kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, zaskarżając wyrok w całości i na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucając naruszenie przepisów: 1. prawa materialnego, a mianowicie naruszenie: art. 81 c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że zmiana postanowienia dowodowego wydanego na podstawie tegoż przepisu następuje w trybie w nim określonym; 2. prawa procesowego, które miało wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 77 § 2 k.p.a. przez uznanie, że nie ma on zastosowania; 3. prawa procesowego, które miało wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., przez jego błędne zastosowanie. W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Łodzi oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r., a zatem do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z nim uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 p.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca szczególny charakter, wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku, uwzględniwszy, że rozpoznaniu podlega sprawa w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), gdyż nie stwierdzono przesłanek nieważności postępowania sądowego określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane oraz art. 77 § 2 k.p.a. okazały się niezasadne. Wbrew stanowisku Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego kontrolowane przez Sąd Wojewódzki postanowienie w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia wydane zostało z naruszeniem wymienionych przepisów oraz art. 134 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. Zaznaczyć należy, że zażalenie złożone zostało od postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016 r., którym zmieniono wcześniejsze postanowienie o nałożeniu w trybie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego na Urząd Gminy obowiązku wykonania ekspertyzy technicznej, przy czym zmiana dotyczyła terminu oraz podmiotu zobowiązanego. Mianowicie w wymienionym postanowieniu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, orzekając o zmianie własnego postanowienia z [...] października 2016 r., jednocześnie nałożył na Powiat Łódzki Wschodni obowiązek wykonania ekspertyzy technicznej. W takim stanie sprawy Sąd Wojewódzki stwierdził prawidłowo, że postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego podlegało zaskarżeniu na podstawie art. 81c ust. 3 Prawa budowlanego, niezależnie od przywołanego w jego podstawie prawnej przepisu art. 77 § 2 k.p.a. Przede wszystkim należy zauważyć, że postanowienie z [...] października 2016 r. nie zawierało wyłącznie rozstrzygnięcia o zmianie wcześniejszego postanowienia w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania ekspertyzy technicznej, ale też zawierało nowe rozstrzygnięcia co do podmiotu zobowiązanego. Wskazanie w tym postanowieniu Powiatu Łódzkiego Wschodniego w miejsce Urzędu Gminy Andrespol, będącego adresatem wcześniejszego postanowienia z 17 października 2016 r. – nie mogło być potraktowane jako zmiana dokonana na podstawie art. 77 § 2 k.p.a. Wydane bowiem postanowienie z [...] października 2016 r. było w istocie nowym rozstrzygnięciem, nakładającym na Powiat Łódzki obowiązek wykonania ekspertyzy technicznej na podstawie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego. W konsekwencji prawidłowe było pouczenie w nim zawarte co do przysługującego stronom zażalenia do Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Tym samym wadliwe było zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego postanowienie stwierdzające niedopuszczalność zażalenia wniesionego przez Powiat Łódzki Wschodni. Odnosząc się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej należy wskazać, że powołany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 kwietnia 2014 r., II OSK 2649/12 nie mógł stanowić oparcia dla stanowiska Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wręcz przeciwnie, w wymienionym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny również wyraził pogląd, że jeżeli modyfikacja postanowienia wydanego na podstawie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego miałaby polegać na zmianie treści nałożonego obowiązku to nie można takiej zmiany zakwalifikować, jako zmiany dokonanej w trybie art. 77 § 2 k.p.a., bowiem byłoby to nałożenie nowego obowiązku, którego zasadność należałoby oceniać na podstawie przesłanek z art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, a w konsekwencji w tym zakresie rozstrzygnięcie powinno podlegać zaskarżeniu zgodnie z art. 81c ust. 3 Prawa budowlanego. Niewątpliwie przytoczony wywód jest zbieżny z oceną wyrażoną w niniejszej sprawie z zastrzeżeniem, że w wymienionym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że do wniosku strony o zmianę terminu wykonania obowiązku nałożonego na podstawie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego ma zastosowanie art. 77 § 2 k.p.a., z czym należy się zgodzić. Jednak to nie oznacza, jak podniesiono w skardze kasacyjnej, że niezaskarżalność postanowienia w przedmiocie zmiany (odmowy zmiany) terminu wykonania ekspertyzy technicznej można odnosić także do sytuacji, jaka miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. Wniosek skarżącego Zarządu Powiatu Łódzkiego zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną dotyczący zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego nie zasługiwał na uwzględnienie, gdyż odpowiedź ta nie została podpisana (sporządzona) przez profesjonalnego pełnomocnika, a zatem strona nie poniosła kosztów podlegających zwrotowi na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 p.p.s.a.