IV SA/Wa 628/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Borkowska, Sędziowie asesor WSA Anna Sidorowska – Ciesielska (spr.), sędzia WSA Przemysław Żmich, Protokolant sekr. sąd. Karolina Heman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi R. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej [...] Sp. z o.o., utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za międzynarodowe przemieszczanie odpadów bez dokonania zgłoszenia. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Ochrony Środowiska przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy: Decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska nałożył na [...] Sp. z o.o. jako wysyłającego odpady w postaci rozmontowanych drukarek, niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załącznikach III, IIIB, IV lub IA do rozporządzenia nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.Urz z 2006 r., L 190, str. 1), bez dokonania zgłoszenia wymaganego zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. b tiret iii) powołanego rozporządzenia nr 1013/2006, karę pieniężną w wysokości [...] zł. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej [...] Sp. z o.o., utrzymał decyzję z dnia [...] sierpnia 2016 r. w mocy, podzielając stanowisko organy pierwszej instancji, że doszło do nielegalnej wysyłki odpadów z Polski do [...], za co odpowiedzialność ponosi skarżąca. Organ odwoławczy wskazał, że wydane przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska postanowienie z dnia [...] stycznia 2016 r. wzywające do zagospodarowania odpadów w postaci zdemontowanych drukarek wysłanych nielegalnie do [...] rozstrzyga sprawę co do istoty w zakresie zaklasyfikowania odpadów i ustalenia, że podlegają one procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody właściwych władz w Polsce i w [...], o której mowa w art. 3 ust. 1 lit. b tiret iii) rozporządzenia nr 1013/2006. W postanowieniu tym stwierdzono, że wysyłka odpadów nie została zgłoszona w ramach właściwej procedury, w związku z czym stanowi nielegalne przemieszczanie odpadów w świetle art. 2 pkt 35 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie przemieszczania odpadów. Jako odpowiedzialnego za nielegalne przemieszczanie odpadów organ wskazał skarżącą. Postanowienie z dnia [...] stycznia 2016 r., wydane na podstawie art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz.U. z 2015 r., poz. 1048 ze zm.), rozstrzyga kwestię nielegalnego przemieszczania odpadów oraz wskazuje podmiot odpowiedzialny za nielegalne przemieszczanie odpadów. Postanowienie to ma zatem znaczenie prejudycjalne dla postępowania organów w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej. Skarżąca nie zaskarżyła postanowienia z dnia [...] stycznia 2016 r. Brak pouczenia skarżącej o konsekwencjach niezaskarżenia postanowienia z dnia [...] stycznia 2016 r., nie podważa prawidłowości wymierzenia kary pieniężnej. W przypadku stwierdzenia nielegalnego przemieszczania odpadów, stosownie do art. 32 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, organ zobowiązany jest do nałożenia kary pieniężnej na wysyłającego odpady bez dokonania właściwego zgłoszenia. Jakkolwiek organy wymierzające karę pieniężną związane są postanowieniem wydanym na podstawie art. 25 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, to samodzielnie dokonują oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i analizują wszystkie okoliczności sprawy w celu oceny wagi zaistniałego naruszenia. Organ odwoławczy nie zgodził się z dokonaną przez skarżącą klasyfikacją odpadów, ponieważ skarżąca dokonała wysyłki mieszaniny odpadów ze zużytych drukarek w postaci metali oraz tworzyw sztucznych niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku III, III, IIIB, IV lub IA do rozporządzenia nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów. Taka mieszanina odpadów nie może być sklasyfikowana jako wyłącznie odpady metali i stopów metali ani nie jest to złom elektroniczny i odzyskane podzespoły elektroniczne. Wskazany przez skarżącą kod 16 02 16 obejmuje elementy usunięte ze zużytych urządzeń (przewody, podzespoły elektroniczne, płytki obwodów, tonery), czyli to co zostało już usunięte z przewożonych drukarek. Organ odwoławczy stwierdził, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego odpady ze zużytych drukarek w postaci mieszaniny metali i tworzyw sztucznych klasyfikowanych pod kodem 19 12 12 oraz niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku III, IIIB, IV lub IVA do rozporządzenia nr 1013/2006, podlegały procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i uzyskania zezwolenia właściwych władz w Polsce i w Niemczech zgodnie z art. 3 ust .1 pkt b tiret iii) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie przemieszczania odpadów. W skardze [...] Sp. z o.o. zarzuciła naruszenie art. 2 pkt 35 lit a oraz art. 3 ust. 1 lit. b tiret iii) rozporządzenia nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.Urz L 190 z 12 lipca 2006 r., str. 1 ze zm.), art. 25 ust. 1 oraz art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), art. 6, 7, 8, 9, 77 § 1, art. 80, 105 § 1, art. 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 i 3 K.p.a. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), art. 2 i 7 Konstytucji RP, art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Skarżąca podniosła, że w sprawie dotyczącej zorganizowanego przez nią transportu wadliwie przyjęto, iż wystąpiły przesłanki do stwierdzenia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów oraz przesłanek do nałożenia kary pieniężnej. W postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2016 r. brak jest jednoznacznego wskazania, że transport odpadów został uznany za nielegalne przemieszczenie odpadów i w konsekwencji obligowałby Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej. Organy prowadzące postępowanie nie stwierdziły wprost nielegalnego przemieszczenia. Postępowanie przed Głównym Inspektorem Ochrony Środowiska w sprawie o stwierdzenie nielegalnego przemieszczenia odpadów zostało zakończone bez wydania decyzji administracyjnej, zostało wydane jedynie postanowienie z dnia [...] stycznia 2016 r. Organy administracji nie dochowały zasad dających stronie prawo do rzetelnej i sprawiedliwej procedury. Skarżąca podniosła, że stan faktyczny nie został dokładnie wyjaśniony i błędnie oparto się jedynie na postanowieniu z dnia [...] stycznia 2016 r., w którym brak jest jednoznacznego wskazania, że transport odpadów uznany został za nielegalny. Ponadto organy dokonały wadliwej klasyfikacji odpadów. Zdemontowane części drukarek skarżąca sklasyfikowała pod kodem 160216 (elementy usunięte ze zużytych urządzeń inne niż niebezpieczne), ponieważ sprzęt został wcześniej przetworzony na terytorium Polski. Transportowany tego typu towaru w postaci zdemontowanych części drukarek nie wymagał przeprowadzenia procedury uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody przewidzianej w art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 1013/2006, ponieważ to był transport odpadów sklasyfikowanych kodem B1010 lub B1110. Urządzenia te nie mogły zostać uznane za sprzęt, bo stanowiły jedynie mieszaninę tworzywa sztucznego i metali w formie połączonych elementów. Podnosząc takie zarzuty, skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w moc decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] sierpnia 2016 r. oraz o zwrot kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, a podnoszone w niej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Niezasadne są podnoszone w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania: art. 6, 7, 8, 9, 77 § 1, art. 80, 105 § 1, art. 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 i 3 K.p.a. Zarzuty te sprowadzają się do tego, że, zdaniem skarżącej, organy niewłaściwie przeprowadziły postępowanie dowodowe, przez co błędnie ustaliły stan faktyczny sprawy, opierając się na postanowieniu Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2016 r. w przedmiocie zobowiązania skarżącej do zwrotu nielegalnie wysłanych z Polski do [...] odpadów do kraju wysyłki i ich zagospodarowania. Przepisy art. 7 i 77 § 1 K.p.a. nakładają na organy obowiązek dokładnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Prowadząc postępowanie, organ ma obowiązek kierować się zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 K.p.a., a zatem podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Dokładnemu wyjaśnieniu stanu faktycznego służą dowody, które organ zobowiązany jest zebrać w sposób wyczerpujący i w taki sam sposób je rozpatrzyć. Stan faktyczny w tej sprawie został ustalony w sposób pełny, a postępowanie dowodowe nie zostało obarczone brakami. Wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki, organy administracji prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe i wzięły pod uwagę całokształt materiału dowodowego, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 K.p.a. Organ odwoławczy, wymierzając karę administracyjną, szczegółowo odniósł się do zarzutów skarżącej dotyczących znaczenia prawnego postanowienia Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2016 r., klasyfikacji odpadów i precyzyjnie wyjaśniły, z jakich względów dokonana została określona kwalifikacja odpadów. Organy administracji w oparciu o ustalenia przyjęte w ostatecznym postanowieniu Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2016 r. uznały, że skarżąca jest odpowiedzialna za niezgodne z prawem przemieszczenie odpadów. Z postanowienia z dnia [...] stycznia 2016 r. wydanego, na podstawie art. 25 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska wynika, że skarżąca była zobowiązana do dokonania zgłoszenia 15,38 Mg odpadów w postaci zdemontowanych drukarek, niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku III, IIIB, IV lub IVA do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, stanowiących odpady o kodzie 19 12 12 zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów. W toku postępowania prowadzonego na podstawie art. 25 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, Główny Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził, że doszło do nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów i wezwał postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. skarżącą jako podmiot zobowiązany do zgłoszenia międzynarodowego transportu odpadów do zastosowania procedur określonych w art. 24 rozporządzenia nr 1013/2006. Skarżąca nie zaskarżyła postanowienia Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2016 r., a zatem postanowienie to jest ostateczne i wykonalne. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, ostateczny wynik postępowania prowadzonego przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, na podstawie art. 25 ust. 1. ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, jest wiążący dla organu wymierzającego karę administracyjną za niezgodne z prawem przemieszczenie odpadów. Postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2016 r. ustala bowiem, że odpowiedzialność za nielegalne międzynarodowe przemieszczenie odpadów ponosi wysyłający odpady – [...] Sp. z o.o. Wiążący charakter postanowienia wydanego na podstawie art. 25 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczeniu odpadów wynika nie tylko z administracyjnego toku postępowania w sprawie nielegalnego przemieszczenia odpadów i dokonanych w nim kolejno ustaleń, ale także z istoty aktu administracyjnego jako takiego. Należy podzielić stanowisko wyrażone w powołanym przez organ odwoławczy wyroku NSA z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 2619/13, że widoczny jest tu bowiem związek z takimi zasadami postępowania administracyjnego jak zasada legalizmu (art. 6 K.p.a.), prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.) i trwałości ostatecznych aktów administracyjnych (art. 16 K.p.a.). W szczególności ta ostatnia zasada oznacza, że ostateczny akt administracyjny staje się wykonalny, wchodzi do obrotu prawnego, wywołując skutki prawne wobec jego adresatów, jak również wobec innych uczestników obrotu prawnego. Organ administracyjny może takie rozstrzygnięcie wzruszyć tylko w sytuacjach i na zasadach ustalonych w K.p.a. albo w przepisach szczególnych. Organ w przypadku dostrzeżonych wad może wszcząć odpowiednio postępowanie nadzwyczajne stosunku do postanowienia wydanego na podstawie art. 25 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, zawieszając jednocześnie postępowanie w przedmiocie kary administracyjnej. Natomiast to, że organ nie podzielił stanowiska skarżącej co do charakteru prawnego postanowienia Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2016 r. i znaczenia ustaleń przyjętych w tym postanowieniu, nie oznacza, że wadliwie przeprowadził postępowanie wyjaśniające. Nie można zgodzić się z poglądem skarżącej, że postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2016 r. nie rozstrzyga o tym, że doszło do nielegalnego przemieszczania się odpadów i że w tym zakresie powinna zostać wydana odrębna decyzja. Postępowanie w sprawie nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów jest podzielone na kilka etapów. Najpierw organ, stwierdzając nielegalny przewóz odpadów, postanowieniem, wzywa do dobrowolnego wykonania stosownych procedur (art. 25 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów). Następnie, dopiero w przypadku niezastosowania się do tych procedur w określonym terminie, pomimo wezwania, organ w drodze decyzji, o której mowa w art. 26 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, nakazuje zobowiązanemu podmiotowi podjęcie określonych działań. Kolejnym etapem jest wszczęcie odrębnego postępowania w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów w drodze decyzji, na podstawie art. 32 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Postanowienie, wydawane na podstawie art. 25 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, kończy postępowanie w zakresie zastosowania procedur określonych w art. 24 rozporządzenia nr 1013/2006 i rozstrzyga sprawę co do istoty w sytuacji, gdy strona zastosuje się do wytycznych zawartych w postanowieniu (por. postanowienie NSA z dnia 15 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1559/09). Jednocześnie dobrowolne wykonanie takiego postanowienia nie pozbawia strony możliwości zaskarżenia tego postanowienia i kwestionowania ustaleń w nim przyjętych, w szczególności tego, że doszło do nielegalnego przemieszczania odpadów. Dobrowolne wykonanie postanowienia oznacza tyle tylko, że taka spraw jest rozstrzygnięta i zakończona bez potrzeby wydawania decyzji administracyjnej, tak jak w rozpoznawanej sprawie. Nie sposób zgodzić się ze skarżącą, że postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2016 r. wydane na podstawie art. 25 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów nie jest rozstrzygnięciem co do istoty sprawy i nie stwierdza nielegalnego przewozu odpadów, a ogranicza się jedynie do wezwania skarżącej do odbioru odpadów i ich zwrotu do kraju wysyłki. Stanowisko to nie jest trafne, albowiem postanowienie wzywające do odbioru odpadów, zwrotu ich do kraju wysyłki i ich należytego zagospodarowania, może być wydane przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska dopiero po stwierdzeniu, że doszło do nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów i ustaleniu podmiotu odpowiedzialnego za to nielegalne przemieszczanie odpadów. W postanowieniu z dnia [...] stycznia 2016 r. stwierdzono, że przedmiotem przesyłki, której dotyczy niniejsza sprawa były odpady, w postaci rozmontowanych drukarek, które stanowią odpady o kodzie 19 12 12 tj. odpady (w tym mieszany materiałów) z mechanicznej przeróbki odpadów. Odpady te stanowią odpady niesklasyfikowane pod żadnym kodem w załącznikach III, IIIB, IV lub IA do rozporządzenia nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów. W postanowieniu z dnia [...] stycznia 2016 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska wprost stwierdził, że "odpowiedzialność za nielegalne przemieszczanie odpadów do [...] spoczywa na [...] Sp. z o.o., która dokonała wysyłki odpadów spoza listy bez zgłoszenia i zgody zainteresowanych właściwych organów". Nie można zatem zarzucić organom wymierzającym karę pieniężną w tej sprawie dowolności, ponieważ oparły się na ostatecznym postanowieniu Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, które rozstrzygało kwestie kwalifikacji odpadów jako odpadów o kodzie 19 12 12 i podmiotu odpowiedzialnego za przemieszczanie tych odpadów. Postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska ma znaczenie prejudycjalne dla innych postępowań wynikających ze stwierdzonego przez organ stanu faktycznego (por. postanowienie NSA z 1 marca 2010 r., II OSK 1925/09; wyrok NSA z 31 lipca 2013 r., II OSK 1677/12; B. Draniewicz: "Prejudycjalność" orzeczenia GIOŚ przy nakładaniu przez WIOŚ kar pieniężnych (z tytułu nielegalnego przemieszczania odpadów, Prawo i Środowisko Nr 2 (66)/11, s. 127-136). W postępowaniu o wymierzenie kary, stosownie do art. 34 ustawy o międzynarodowym transporcie odpadów, należy uwzględnić w szczególności ilość, rodzaj i charakter odpadów, w tym możliwość zagrożeń dla ludzi i środowiska powodowanych przez te odpady, oraz okoliczności uprzedniego naruszenia przepisów ustawy i rozporządzenia nr 1013/2006. Natomiast zasadniczym elementem tego postępowania nie jest ponowne, szczegółowe prowadzenie postępowania dowodowego w zakresie stwierdzenia, czy doszło do nielegalnego wysłania odpadów poza granice Polski. Kwestia ta była bowiem przedmiotem wcześniejszej oceny w toku postępowania prowadzonego na podstawie art. 25 ustawy o międzynarodowym transporcie odpadów. W toku postępowania, o którym mowa w art. 25 ust. 1 ustawy o międzynarodowym transporcie odpadów strona ma zapewnione prawo do wykazania, że przedmiot przesyłki nie stanowi odpadu lub do wykazania wadliwości kwalifikacji odpadu. Nie oznacza to jednak, że w trakcie postępowania o wymierzenia kary administracyjnej za wysłanie odpadów z naruszeniem procedury, o której mowa w art. 3 rozporządzenia nr 1013/2006, strona nie może podnosić zarzutów, które mogą mieć wpływ na wynik sprawy w przedmiocie wymierzenia kary administracyjnej. Wykazanie w tym zakresie wad (np. nowe dowody nieznane organowi) mogłoby stanowić podstawę do wszczęcia postępowania nadzwyczajnego celem wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego aktu administracyjnego, którym stwierdzono odpowiedzialność określonego podmiotu za nielegalne przemieszczanie odpadu oraz kwalifikację odpadów. Podnoszone zarzuty przez skarżącą dotyczące wadliwej kwalifikacji odpadów przez niemieckie i polskie służby inspekcji ochrony środowiska były przedmiotem oceny organów wymierzających karę pieniężną. Organ odwoławczy nie zgodził się z dokonaną przez skarżącą klasyfikacją odpadów, ponieważ skarżąca dokonała wysyłki mieszaniny odpadów ze zużytych drukarek w postacie metali oraz tworzyw sztucznych niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku III, III, IIIB, IV lub IA do rozporządzenia nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów. Taka mieszanina odpadów nie może być sklasyfikowana jako wyłącznie odpady metali i stopów metali ani nie jest to złom elektroniczny i odzyskane podzespoły elektroniczne. Wskazany przez skarżącą kod 16 02 16 obejmuje elementy usunięte ze zużytych urządzeń (przewody, podzespoły elektroniczne, płytki obwodów, tonery), czyli to co zostało już usunięte z przewożonych drukarek. Skarżąca nie wskazała takich okoliczności, które podważałyby dotychczasowe ustalenia organów w zakresie Kwalifikacji odpadów. W konsekwencji nie można podzielić zarzutów, że odpady w postaci rozmontowanych drukarek nie wymagał przeprowadzenia procedury uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody przewidzianej w art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 1013/2006. Mając na uwadze ustalenia dokonane w toku postępowania administracyjnego, organy administracji miały podstawy do przyjęcia, że doszło do nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów, o którym mowa w art. 2 pkt 35 rozporządzenia nr 1013/2006 i wystąpiły przesłanek do nałożenia kary pieniężnej, czym nie naruszyły wskazanych w skardze przepisów. Sąd uznał, że system instrumentów ochrony przed nielegalnym międzynarodowym przemieszczaniem odpadów przewidujący najpierw kwalifikację odpadu i ustalenie podmiotu odpowiedzialnego (postępowanie prowadzone na podstawie art. 25 i 26 ustawy o międzynarodowym transporcie odpadów), a później wymierzenie kary (postępowanie, o którym mowa w art. 32 i 34 ustawy o międzynarodowym transporcie odpadów), umożliwia skuteczne i sprawne zapewnianie tej ochrony z poszanowaniem interesu prawnego zainteresowanych stron. Nietrafne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 2 Konstytucji (zasada demokratycznego państwa prawnego) i 7 Konstytucji (zasada legalizmu) oraz art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (prawo do rzetelnego procesu sądowego), albowiem nie ma podstaw do przyjęcie, że w toku postępowania w tej sprawie naruszona prawo skarżącej do rzetelnej i sprawiedliwej procedury. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.