II SA/Rz 261/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Joanna Zdrzałka Sędziowie WSA Paweł Zaborniak /spr./ WSA Piotr Godlewski Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w [...] na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zamontowania urządzeń radiokomunikacyjnych -skargę oddala- Przedmiotem skargi A sp. z o.o. z/s w [...], dalej "Spółka" jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB", z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie zamontowania urządzeń radiokomunikacyjnych. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, dalej "PINB", decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] umorzył w całości postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie zamontowania urządzeń radiokomunikacyjnych na wieży stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej na działce nr 1025/3 położonej w I. Organ ustalił, że stacja wybudowana została na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] października 2008 r. wydanej przez Starostę [...] oraz użytkowana jest na podstawie decyzji wydanej przez PINB z dnia [...] lutego 2012r. nr [...]. W oparciu o wyjaśnienia przedstawiciela Spółki, właściciela stacji, organ ustalił, że w lipcu 2013r. na wieży stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej na działce nr 1025/3 zainstalowano dodatkowe urządzenia: trzy anteny na wysokości 35,25 m o azymutach 90,230 i 320 st. (wymiary anten: dł. 250 cm, szer. 60 cm, grab. 15 cm) oraz trzy moduły radiowe poniżej anten na wysokości ok. 34 m (wymiary modułów: 45 x 45 x 12cm). Anteny za pomocą własnych uchwytów przymocowane zostały bezpośrednio do konstrukcji wieży. Organ przytoczył art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. za 2016 r., poz. 290 ze zm., dalej "P.b.") po myśli którego pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych oraz art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b P.b. wedle którego zgłoszenia właściwemu organowi wymaga instalowanie urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. W ocenie organu powiatowego nie nastąpiła rozbudowa konstrukcji wieży, a jedynie zainstalowano na niej dodatkowe urządzenia, co nie wymagało pozwolenia na budowę. Nie wymagało też uprzedniego zgłoszenia, bowiem powyższe urządzenia radiokomunikacyjne zamocowane na wieży posiadają wysokość mniejszą niż 3m. W związku z powyższym postępowanie w sprawie robót wykonanych przy wieży podlegało umorzeniu w całości. W odwołaniu od powołanej wyżej decyzji Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] zarzuciło naruszenie: art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., "k.p.a.") poprzez wydanie decyzji, pomimo, że znajdująca się w aktach dokumentacja nie pozwala na ocenę rzeczywistego wpływu przedsięwzięcia na środowisko tym bardziej, że jest sprzeczna również z orzeczeniami Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, w których zakazuje się dzielenia przedsięwzięcia, art. 6 k.p.a. w związku z art. 2 oraz 7 Konstytucji poprzez przyjęcie, iż w demokratycznym państwie polskim osoby uczestniczące w procesie budowlanym oraz organizacje społeczne są pozbawione możliwości kontroli działań inwestora, jeżeli otrzyma on prawomocną decyzję o pozwoleniu na budowę, po wydaniu której przepisy art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. przestają obowiązywać i tym samym obiekt może być użytkowany niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, art. 6 ust. 1 zał. 1 pkt 20 Konwencji z Arhus w powiązaniu z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez pominięcie najważniejszego przepisu stosowanego przy kwalifikacji inwestycji oraz ustalaniu obszaru oddziaływania obiektu z jednoczesnym stwierdzeniem, że inwestycja nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz nie ogranicza zagospodarowania terenów sąsiednich, art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. w odniesieniu do art. 64 ust. 3 Konwencji w powiązaniu z art. 140, 143, 144 kodeksu cywilnego poprzez nieustalenie zasięgu występowania pól elektromagnetycznych o wartościach ponadnormatywnych z uwzględnieniem kumulacji pola elektromagnetycznego oraz zjawiska odbić, co nie pozwala na uznanie, że inwestycja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich, art. 3 pkt 6 P.b. poprzez przyjęcie, iż zwiększenie mocy istniejącego obiektu budowlanego nie stanowi jego rozbudowy, art. 48 w związku z art. 3 pkt 6 w związku z art. 3 pkt 7a w związku z art. 33 ust. 1 P.b. poprzez przyjęcie, iż nie mają one zastosowania z uwagi, iż samo pozwolenie na budowę oraz użytkowanie nie było wydane dla konkretnych parametrów technicznych anten i tym samym obie decyzji są nieistotne w niniejszej sprawie. Zaskarżoną decyzją WINB działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji stwierdzając, że odwołanie częściowo zasługuje na uwzględnienie, a decyzję PINB należy wyeliminować z obiegu prawnego również z przyczyn innych niż zarzuty zawarte w odwołaniu. Organ odwoławczy uznał, że organ I instancji nie dokonał prawidłowo niezbędnych ustaleń w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego, nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w sposób wystarczający do wydania rozstrzygnięcia, w związku z czym umorzenie prowadzonego postępowania było przedwczesne. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w istocie zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b. pozwolenia na budowę nie wymaga instalowanie urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych. Nie tylko instalacja radiokomunikacyjna, ale również antenowe konstrukcje wsporcze, instalowane na istniejącym obiekcie budowlanym, jest rodzajem urządzenia budowlanego, którego montaż nie wymaga pozwolenia na budowę. Wyjątek stanowią jednak instalacje, które zostały określone w art. 29 ust. 3 P.b., tj. przedsięwzięcia wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W świetle powyższego w postępowaniu legalizacyjnym należy dokładnie ustalić czy dołożenie na istniejącą wieżę stacji bazowej telefonii komórkowej dodatkowych anten prowadzi do zmiany parametrów obiektu. Montaż nowych anten może bowiem powiększyć obszar oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jednocześnie należy ustalić czy roboty budowlane polegające na montażu dodatkowych anten na istniejącej wieży stacji bazowej telefonii komórkowej mogą być zakwalifikowane jako montaż urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym. Jeżeli w wyniku dołożenia anten doszło do zmiany parametrów obiektu, to mamy do czynienia z przebudową lub rozbudową stacji bazowej, a nie z montażem urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym. Rozbudowa istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej polegająca na dołożeniu nowych anten stanowi nowe przedsięwzięcie, co powoduje konieczność zbadania, czy jest ono zgodne z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jeżeli wykonane roboty budowlane zmieniły charakterystyczne parametry istniejącego obiektu budowlanego to była to rozbudowa, zatem uzasadnione jest wszczęcie postępowania legalizacyjnego w odpowiednim trybie P.b. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji w toku prowadzonego postępowania nie dokonał zatem ustaleń stanu faktycznego sprawy w zakresie okoliczności istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy nie miał możliwości skontrolowania prawidłowości wydanej decyzji pod kątem wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego, gdyż organ I instancji nie wydał decyzji merytorycznej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Spółka reprezentowana przez M.C. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego: 1) 105 § 1 k.p.a. poprzez niezastosowanie, pomimo iż w związku z wykazaniem przez organ I instancji, że wskazywana przez wnioskującą o wszczęcie postępowania organizację społeczną "nielegalna rozbudowa" przedmiotowej stacji bazowej nie miała miejsca, umorzenie postępowania w sprawie przez organ I instancji było w pełni zasadne; 2) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez nienależyte zbadanie materiału zgromadzonego w niniejszym postępowaniu, a w szczególności; a) pominięcie przy ocenie materiału dowodowego braku sprzeciwu właściwego organu ochrony środowiska wobec dokonanego przez skarżącą zgłoszenia emisji zarejestrowanego w Starostwie Powiatowym w Krośnie w styczniu 2014 r. i bezpodstawne uznanie, że organ I instancji nie zweryfikował wpływu montażu urządzeń dokonanych przez skarżącą składających się na przedmiotową stację bazową na środowisko; b) bezpodstawne uznanie, iż w wyniku montażu przez skarżącą urządzeń radiokomunikacyjnych i antenowych konstrukcji wsporczych na istniejącym obiekcie doszło do jego rozbudowy; 3) art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia, w szczególności: wskazanie konieczności ustalenia zgodności inwestycji z porządkiem planistycznym, z pominięciem regulacji art. 47 ustawy z dnia 7 maja 2010 roku o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych ("ustawa o wspieraniu"), w świetle którego powyższe jest bezprzedmiotowe; 4) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niezastosowanie w sprawie, pomimo iż w sytuacji, w której organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające, ustalił wszelkie istotne dla sprawy okoliczności i stwierdził, że wszelkie czynności podejmowane przez skarżącą w związku z budową i eksploatacją przedmiotowej stacji bazowej są zgodne z prawem, zasadne było utrzymanie decyzji organu I instancji w mocy; 5) art. 138 § 2 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie i nakazanie organowi I instancji dalszego prowadzenia postępowania, pomimo jego bezprzedmiotowości; 6) art. 2 i 7 Konstytucji RP w zw. art. 6 k.p.a., 7 k.p.a., 8 k.p.a. poprzez niedziałanie przez WINB w niniejszym postępowaniu w granicach i na podstawie przepisów prawa oraz nieprowadzanie niniejszego postępowania w taki sposób, by budziło to zaufanie jego uczestników do organów władzy publicznej, w szczególności poprzez nakazywanie organowi I instancji czynienia samodzielnych ustaleń odnośnie oddziaływania przedmiotowej stacji bazowej na środowisko oraz zgodności z porządkiem planistycznym w sytuacji, w której wobec konieczności interpretacji postanowień obowiązującego planu miejscowego tj. uchwały nr [...] rady Miejskiej w [....] z dnia 13 lutego 2006 roku ("MPZP") w zgodzie z ustawą o wspieraniu nie ma możliwości wystąpienia sprzeczności przedmiotowej inwestycji z MPZP; 7) art. 12 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie i pominięcie, że działanie organu I instancji polegające na umorzeniu postępowania było zasadne również w świetle konieczności działania przez organy administracji w sprawie "wnikliwie i szybko, posługując się najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia"; oraz naruszenie następujących przepisów prawa materialnego, to jest 8) art. 29 ust. 2 pkt. 15) w związku z art. 30 ust 1 pkt 2 oraz pkt 3 lit. b) P.b. poprzez niewłaściwe uznanie, że instalacja urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym o wysokości nie przekraczającej 3 metrów na obiektach budowlanych wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, podczas gdy nie wymaga nawet dokonania zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych; 9) art. 46 ust. 1 i 2 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy o wspieraniu w zw. z postanowieniami MPZP poprzez niewłaściwe uznanie, że w każdym przypadku dokonywania kontroli stacji bazowej, na którą składają się urządzenia odpowiadające wskazanym w art. 29 ust. 2 pkt. 15) w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 oraz pkt 3 lit. b) P.b. konieczne jest ustalenie przez organ nadzoru budowlanego wpływu tychże na porządek planistyczny, co w świetle postanowień ww. przepisów i okoliczności faktycznych sprawy jest bezprzedmiotowe, jako że należycie wyłożone postanowienia MPZP nie mogą stanowić przeszkody dla realizacji inwestycji wykonanej przez skarżącą; 10) art. 29 ust. 3 P.b. w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez ich niewłaściwe uznanie, że organ I instancji powinien dalej prowadzić postępowanie w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji tak, jakby stanowiła ona przedsięwzięcie zaliczane do kategorii przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i w związku z tym wymagające uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, podczas gdy z treści § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia oraz przedłożonych przez inwestora, a znajdującej się w aktach sprawy kwalifikacji inwestycji oraz dokonanego do Starosty Powiatu [...] zgłoszenia emisji wynika, że przedmiotowa stacja bazowa nie stanowi tego typu przedsięwzięcia, uzyskiwanie przez skarżącą pozwolenia na budowę w zakresie montażu urządzeń nie było wymagane, a więc wydanie przez organ 1 instancji decyzji o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego było zasadne, a obecnie skarżona decyzja organu II jest błędna; 11) art. 152 w zw. z art. 122a ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez pominięcie, że Skarżąca dokonała w trybie wymaganym przez ww. przepisy zgłoszenia emisji do właściwego organu ochrony środowiska i zgłoszenie to nie zostało przez ów organ zakwestionowane, a wynika z niego jednoznacznie, że we wszystkich punktach pomiarowych nie zostały przekroczone dopuszczone prawem normy poziomów pól elektromagnetycznych, co słusznie uznał organ I instancji za przesłankę stwierdzenia, iż przedmiotowa stacja bazowa spełnia wymagania w zakresie przepisów dot. ochrony środowiska. Z uwagi na powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga została przez Sąd oddalona, bowiem nie okazała się zasadna. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1660). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Na wstępie przypomnieć należy, iż przedmiotem oceny Sądu była w niniejszej sprawie decyzja WINB o uchyleniu w całości decyzji PINB o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie zamontowania urządzeń radiotelekomunikacyjnych na wieży stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej na działce nr ewid. 1025/3 położonej w I. i przekazaniu sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem Sądu, WINB w sposób zasadny zastosował przepis art. 138 § 2 K.p.a., który stanowi : Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Organ I instancji umorzył postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie legalności wykonanych robót, uzasadniając to rozstrzygnięcie treścią art. 29 ust. 1 pkt 15 oraz art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b P.b. Wypada przypomnieć, iż w myśl art. 29 ust. 1 pkt 15 P.b. pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych. Natomiast w myśl art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b P.b. zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. PINB uznał, że urządzenia radiokomunikacyjne zamocowane na wieży posiadają wysokość mniejszą niż 3 m. Ponieważ jego zdaniem nie nastąpiła rozbudowa konstrukcji wieży, a jedynie zainstalowano na niej dodatkowe urządzenia, to wykonane roboty nie wymagały uprzedniego posiadania pozwolenia na budowę jak również nie wymagały dokonania zgłoszenia, o czym przesądzają przytoczone wyżej przepisy P.b. WSA akceptuje stanowisko WINB, iż w niniejszej sprawie ze względu na uchybienia w dokładnym wyjaśnianiu okoliczności faktycznych sprawy, konieczne było uchylenie decyzji o umorzeniu postępowania i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zważyć bowiem należy, iż stacja bazowa telefonii komórkowej sieci A Sp. z o.o. w [...] została wykonana na podstawie decyzji Starosty [...] o pozwoleniu na budowę z [...] października 2008 r. [...], i jest użytkowana na podstawie decyzji PINB z [...] lutego 2012 r. znak [...]. W miesiącu lipcu 2013 r. na wieży dodano do istniejącej stacji bazowej poprzez wykonanie czynności montażu urządzeń radiokomunikacyjnych w postaci trzech anten oraz trzech modułów radiowych. Należy przyznać rację stanowisku, iż w tych okolicznościach Skarżąca Spółka mogła nie wykonać robót polegających na instalacji urządzeń radiokomunikacyjnych na istniejącym obiekcie budowlanym, lecz roboty polegające na przebudowie lub rozbudowie istniejącego obiektu budowlanego. WSA podziela sposób wykładni art. 29 ust. 2 pkt 15 oraz art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b P.b wyrażony m.in. w wyroku NSA z dnia 16 lutego 2017 r., II OSK 1424/15, LEX, iż czynność instalowania antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b. ma miejsce, gdy ich umiejscowienie na obiektach budowlanych nie stanowi rozbudowy, nadbudowy lub przebudowy tych obiektów. Tylko wówczas, gdy umiejscowienie ww. konstrukcji oraz instalacji na obiekcie budowlanym nie prowadzi do rozbudowy, nadbudowy lub przebudowy obiektu może być ono zakwalifikowane jako ich instalowanie, co niewątpliwie wolne jest od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a w pewnych sytuacjach także od obowiązku dokonania zgłoszenia. Z tego też powodu WSA nie uznaje za zasadny pogląd przedstawiony w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 1 marca 2017 r., II SA/Sz 1238/16, CBOSA, na który powołuje się strona skarżąca w piśmie z dnia 19 czerwca 2017 r. Zgodnie z treścią art. 3 pkt 7a P.b. przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Jeśli domontowanie na wieży stacji bazowej telefonii komórkowej dodatkowych urządzeń radiokomunikacyjnych będzie skutkować zmianą parametrów użytkowych stacji bazowej telefonii komórkowej, to działanie takie będzie spełniać wymogi zakwalifikowania go jako przebudowy obiektu budowlanego. Natomiast rozbudową jest zmiana charakterystycznych parametrów istniejącego obiektu budowlanego, takich jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość. Wyłączenie konieczności uzyskania pozwolenia na budowę – art. 28 ust. 1 P.b. - powinno jednoznacznie wynikać z takiego przepisu, który wprost wskazuje, że nie wymaga pozwolenia na budowę przebudowa lub rozbudowa obiektu budowlanego dokonana na skutek umiejscowienia na nim instalacji radiokomunikacyjnych. Dlatego przyznać należy rację Organowi odwoławczemu, że ze względu na niewyjaśnienie kwestii ewentualnej zmiany parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego w tym jej charakterystycznych parametrów istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej na skutek domontowania dodatkowych urządzeń radiokomunikacyjnych, nie można było wykluczyć dokonania przez Stronę skarżącą przebudowy lub rozbudowy tego obiektu, co do której nie dopełniono obowiązku uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę lub dokonania zgłoszenia. Tylko wówczas, gdy dołączenie nowo zamontowanych anten nie skutkuje zmianą dotychczasowych parametrów stacji bazowej telefonii komórkowej można będzie uznać, że zmiana ta nie narusza P.b, i tym samym wszczęte postępowanie będzie mogło zostać umorzone z uwagi na brak przedmiotu (zob. wyrok NSA z 26 stycznia 2012 r., II OSK 2145/10, LEX nr 112311, oraz z 11 maja 2017 r., II OSK 2295/15, CBOSA). Podniesione w skardze zarzuty nie mogły zostać przez WSA uwzględnione. Z przyczyn wyżej uwypuklonych, nie można było uznać stanowiska Spółki o jednoznacznym zwolnieniu przeprowadzonych działań inwestycyjnych z obowiązku posiadania pozwolenia na budowę czy dokonania zgłoszenia. Wbrew twierdzeniom skargi, WINB nie przesądził jednoznacznie o niezgodności przedmiotowej inwestycji z zapisami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Zwrócono w decyzji WINB uwagę, że stwierdzenie rozbudowy będzie oznaczać konieczność zbadania, zgodności tej inwestycji z zapisami planu, co wynika przede wszystkim z przepisów P.b. dotyczących procedury naprawczej. Dopiero w przypadku stwierdzenia nielegalności wykonanych robót, pojawia się konieczność wyjaśnienia ich zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przy uwzględnieniu odpowiednich regulacji ustawy o wspieraniu. Również niezasadnie Spółka zarzuca naruszenie przepisów art. 152 w zw. z art. 122a P.o.ś., bowiem przewidziane w tych regulacjach zgłoszenie realizuje pod stronie inwestora obowiązki z zakresu zwykłego korzystania ze środowiska (tj. korzystania nie wymagającego pozwolenia na emisje do środowiska), nie zaś obowiązki wynikające z przepisów P.b., w tym wynikające z art. 28 ust. 1 tej ustawy. Innymi słowy, dokonanie zgłoszenia nie legalizuje w świetle P.b., robót budowalnych, na których wykonanie niezbędne jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Wykazanie przez WINB legalności wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, nie pozwoliło WSA podzielić wyrażonych w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego. W stwierdzonych okolicznościach faktycznych i prawnych, zastosowanie przez Organ konstrukcji decyzji kasacyjnej było w pełni uzasadnione, bowiem nie wykazano podstaw do umorzenia postępowania - art. 105 § 1 K.p.a. Sąd działając z urzędu również nie dostrzegł takich naruszeń prawa, które uzasadniałyby skorzystanie z posiadanych uprawnień kasacyjnych. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Dlatego skargę jako niezasadną Sąd oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.