II OSK 203/18

Dnia 20 września 2019 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędziowie: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka Protokolant: asystent sędziego Joanna Drapczyńska po rozpoznaniu w dniu 20 września 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku przy ul. G. oraz A. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 1591/16 w sprawie ze skarg Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku przy ul. G., A. C. oraz W. C. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego 1. oddala skargi kasacyjne; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 21 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1591/16, na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargi A. C., W. C. i Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku przy ul. G. [...] w K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 13 października 2016 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Prezydent Miasta Krakowa decyzją z [...] października 2013 r. Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku biurowo-usługowego z garażem podziemnym, instalacjami wewnętrznymi, zagospodarowaniem terenu obejmującym: miejsca postojowe, drogi wewnętrzne, chodniki dla pieszych, małą architekturę, rozbudowę sieci kanalizacji ogólnospławnej, rozbudowę sieci wodociągowej, budowę przyłącza wodno-kanalizacyjnego, sieci kablowej niskiego napięcia, wjazdu oraz przebudowę ulicy Ł. Inwestycja ta będzie zlokalizowana na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...][...] obr. [...] K. przy ul. Ł. W wyniku rozpatrzenia odwołania Wojewoda Małopolski decyzją z [...] lutego 2014 r. utrzymał w mocy powyższą decyzję. Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2015 r. inwestor wystąpił o zmianę decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z [...] października 2013 r. o pozwoleniu na budowę inwestycji. Zmiany dotyczyły między innymi kształtu budynku, jego gabarytów, powierzchni zabudowy, kubatury i lokalizacji, rozwiązań architektonicznych i zmiany sposobu użytkowania z budynku biurowo-usługowego na budynek mieszkalny. Prezydent Miasta Krakowa decyzją z [...] kwietnia 2016 r. nr [...], zmienił ww. decyzję w zakresie nazwy inwestycji oraz zatwierdził zamienny projekt budowlany dla inwestycji obejmującej budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami, garażem podziemnym z instalacjami wewnętrznymi, zagospodarowaniem terenu obejmującym: miejsca postojowe, drogi wewnętrzne, chodniki, małą architekturę oraz infrastrukturę techniczną, na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] obr. [...] K. przy ul. Ł. w K. Powyższa decyzja została zakwestionowana odwołaniami W. C. i Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku przy ul. G. [...], w których zarzucono między innymi niezapewnienie udziału w postępowaniu przed organem I instancji, niewłaściwie określenie kręgu stron postępowania z uwagi na brak udziału w postępowaniu właścicieli lokali w budynku przy ul. O. [...]. Według odwołujących się organ w sposób nieprawidłowy dokonał analizy nasłonecznienia i spełnienia wymogu zapewnieni naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Zarzucono wady dokumentacji geotechnicznej oraz brak analizy odnośnie do konieczności uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Wskazano, że teren działek przeznaczonych pod zabudowę jest siedliskiem gatunków chronionych, a ponadto brak stanowiska organu w kwestii prawidłowości drogi pożarowej. Odwołania wniesione przez Wspólnotę Mieszkaniową przy ul. O. [...], Wspólnotę Mieszkaniową przy ul. O. [...] oraz K. Ż. - członka wspólnoty mieszkaniowej budynku [...] zostały załatwione odrębną decyzją. Członkowie Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku przy ul. G. [...] w K. wnieśli zastrzeżenia dotyczące nieprawidłowej lokalizacji miejsc postojowych (brak odstępstwa od przepisów techniczno budowlanych w zakresie lokalizacji miejsc postojowych w zbliżeniu do działek nr [...] i [...]), braku zgody na wykorzystanie ciągu pieszo-jezdnego na działkach nr [...],[...] i [...] jako drogi na potrzeby projektowanej inwestycji w tym, jako drogi pożarowej, brak udziału w postępowaniu strony postępowania tj. Z. w związku z likwidacją S. na os. N. [...]. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia [...] października 2016 r., znak: [...] na podstawie art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r., poz. 23, dalej jako K.p.a.) uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego i w tym zakresie orzekł o zatwierdzeniu zamiennego projektu budowlanego w związku z wprowadzonymi w nim zmianami w trakcie postępowania odwoławczego polegającymi na: zmniejszeniu wysokości projektowanego budynku (w bryle głównej o 2 kondygnacje i po stronie północnej o 4 kondygnacje), likwidacji 6 naziemnych miejsc postojowych i zbiornika przeciwpożarowego, zaś w pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z [...] kwietnia 2016 r. Nr [...] utrzymał w mocy. Organ wskazał, że podczas postępowania odwoławczego przedstawiona została dokumentacja geologiczno-inżynierska z października 2012 r. pod projektowany budynek biurowo-usługowy, zatwierdzona decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z [...] grudnia 2012 r. oraz oświadczenie sporządzającego ww. dokumentację, gdzie stwierdza on, że dokumentacja ta jest wystarczająca i aktualna także dla oceny warunków geologiczno-inżynierskich podłoża pod budynek mieszkalny. Ponadto organ zauważył, że dokonana w projekcie budowlanym zmiana funkcji budynku oraz zmiana jego formy zewnętrznej nie powodują zmian cech budynku, dla których opracowano dokumentację geologiczno-inżynierską z października 2012 r. Organ zwrócił uwagę, że inwestor zgłosił zamiar dokonania zmian w projekcie budowlanym skutkujących obniżeniem budynku o 2 kondygnacje, a miejscowo o 4 kondygnacje oraz zlikwidował miejsca postojowe w sąsiedztwie działki nr [...] i [...], co do których zarzucono brak odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych w zakresie możliwości ich przybliżenia do sąsiedniej działki. W dniu [...] lipca 2016 r. inwestor przedłożył skorygowany projekt budowlany obniżający budynek i likwidujący miejsca postojowe usytuowane w zbliżeniu do działki nr [...]. Do projektu dołączono opracowanie obrazujące zacienienie budynku sąsiedniego przez projektowany budynek po jego obniżeniu. Organ zaznaczył, że konsekwencją wprowadzonych zmian jest obecnie brak oddziaływania projektowanego budynku na sąsiednią zabudowę, w tym na budynek skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. O. [...]. Materiał dowodowy został uzupełniony o dodatek do dokumentacji geologiczno-inżynierskiej dla zadania "Budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami w przy ul. Ł.". Dokumentacja ta została zatwierdzona decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] września 2016 r. znak: [...]. Organ podniósł, że strony postępowania przed organem I i II instancji poinformowano o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie także tym uzupełnionym podczas postępowania odwoławczego. Według organu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym uzupełniony w ramach postępowania II instancyjnego, jest prawidłowy i wystarczający do wydania rozstrzygnięcia, a wprowadzone korekty do projektu budowlanego pozwalają stwierdzić, że proponowana inwestycja i postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę, są zgodne z prawem, co daje podstawę do udzielenia pozwolenia na jej realizację. Mając na uwadze treść art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, organ odwoławczy zwrócił uwagę na ograniczony treścią tego przepisu zakres uprawnień kontrolnych organów administracji architektoniczno-budowlanej. Nie bada się prawidłwości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z tego przepisu. Organ architektoniczno-budowlany nie jest uprawniony do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub z innymi przepisami prawa poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Podkreślono, że za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający. Zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane projektant, a także sprawdzający, do projektu budowlanego winni dołączyć oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Organ zauważył, że w niniejszej sprawie oświadczenia te zostały złożone. Organ wyjaśnił, że wprowadzona na etapie postępowania odwoławczego korekta decyzji zatwierdzającej zamienny projekt budowlany była dopuszczalna albowiem dokonane w projekcie budowlanym zmiany nie prowadzą do zwiększenia terenu oddziaływania obiektu na tereny sąsiednie (a wręcz go zmniejszają), zaś wpływają na kształt i formę architektoniczną obiektu i wymagają stanowiska organu administracji w kwestii akceptacji tych zmian. Organ odwoławczy nie przekroczył zakresu, w którym orzekał organ I instancji w zaskarżonej decyzji albowiem zarówno podmiot jak i przedmiot rozpoznawanej sprawy jest tożsamy. Organ wskazał, że był uprawniony do merytorycznej korekty zaskarżonego rozstrzygnięcia organu I instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Nie było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji (decyzja kasatoryjna) a kompetencja do przeprowadzenia kilku dowodów mieściła się w kompetencji organu odwoławczego, który jest organem merytorycznym a nie tylko kontrolnym. Organ uznał, że nie doszło do naruszenia art. 10 K.p.a. bowiem strony były informowane zawiadomieniem o wszczęciu postępowania i jednocześnie o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym. Zawiadomienie takie otrzymał przedstawiciel skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej w dniu [...] kwietnia 2016 r. W trakcie postępowania przed organem I instancji przedstawiciel Wspólnoty Mieszkaniowej zapoznawał się z aktami sprawy. W odwołaniu skarżący nie wskazał jakich czynności w ramach posiadanych uprawnień został pozbawiony. Nie wykazano jaki wpływ na rozstrzygnięcie miało naruszenie art. 10 K.p.a. Dalej organ przedstawił argumentację, która mającą wskazywać na niezasadność podniesionych w odwołaniach zarzutów. Za niezasadne organ uznał zarzuty: nieprawidłowego określenia kręgu stron postępowania (żaden właściciel lokalu w budynku Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku przy ul O. [...] nie wykazał indywidualnego interesu prawnego uprawniającego do uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym jako strona tego postępowania). Organ zaznaczył, że w żadnym, lokalu w tym budynku, projektowana inwestycja nie wprowadza ograniczeń w zakresie nasłonecznienia pokoi, ograniczeń w dopływie światła naturalnego w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi czy też innych ograniczeń, które związane są z konkretnymi lokalami. Wprowadzona w ramach postępowania odwoławczego korekta projektu budowlanego polegająca na obniżeniu budynku, spowodowała, że obecnie projektowany budynek pozostaje bez wpływu na nieruchomości sąsiednie, w tym na nieruchomość skarżących. W uzasadnieniu decyzji została przedstawiona obszerna argumentacja, która stanowiła podstawę uznania postawionych w odwołaniu zarzutów za niezasadne, w szczególności za niesłuszne uznano: zarzut dotyczący braku dokonania przez organ I instancji prawidłowej analizy w zakresie nasłonecznienia i spełnienia wymogu dotyczącego naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, zarzut konieczności uzyskania pozwolenia wodno - prawnego dla inwestycji, dołączenia do wniosku o pozwolenie na budowę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowej inwestycji, zarzut nie wzięcia pod uwagę możliwości występowania na terenie inwestycji siedlisk gatunków chronionych, zarzut kwestionujący prawidłowość wyznaczenia drogi pożarowej, zarzut braku uczestnictwa w postępowaniu Z. w związku z likwidacją S. na oś. N. [...]. Organ zwrócił uwagę na zarzuty podniesione w piśmie skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej z dnia [...] października 2016 r. odnośnie do: kompletności dokumentacji hydrologicznej i geologiczno-inżynierskiej, braku pozwolenia wodno-prawnego, nieaktualności dokumentacji w związku z wykonaniem jej bez uwzględnienia obecnych badań i analiz, braku zaktualizowania projektu branży konstrukcyjnej, braku uzgodnienia z zarządcą drogi (ZIKiT) przebudowy ulicy Ł., braku dojścia w postaci chodnika do terenu inwestycji, naruszenia wymogów przeciwpożarowych w zakresie drogi pożarowej, nieprawidłowo określonego krągu stron postępowania w związku z brakiem zarządcy działki nr [...] i zarządcy drogi na wylocie, konieczności uzyskania opinii Komendanta Miejskiej Straży Pożarnej w związku z zaprojektowaną droga pożarową niezgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, naruszenia warunków służebności, nieuwzględnienia w projekcie konstrukcji dwustanowiskowych platform z miejscami postojowymi, dokonania zmian projekcie konstrukcji przez inną osobę aniżeli autor projektu konstrukcji oraz niekompletności części projektu budowlanego branży elektrycznej bowiem nie zawiera informacji o dopuszczeniu platform. Organ administracji przedstawił argumentację, majacą wskazywać na ich niezasadność. Uznając natomiast słuszność zgłaszanych zastrzeżeń dotyczących dokumentacji geologiczno-inżynierskiej w związku z brakiem odniesienia się tego opracowania do wszystkich działek, na których realizowana ma być inwestycja, organ zauważył, że inwestor dokonał uzupełnień w tym zakresie. W odpowiedzi na zgłaszane zastrzeżenia dotyczące nieprawidłowej lokalizacji miejsc postojowych w związku z brakiem odstępstwa od przepisów techniczno budowlanych w zakresie lokalizacji miejsc postojowych w zbliżeniu do działek nr [...] i [...], wyjaśniono, że inwestor zlikwidował miejsca postojowe, które znajdowały się w zbliżeniu do tych działek, a nie posiadały zgody właściwego organu na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych w zakresie ich lokalizacji w zbliżeniu do granicy. Organ odwoławczy w ramach kontroli zamiennego projektu budowlanego w zakresie określonym art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, uznał, że zamienny projekt budowlany jest zgodny z wymogami wynikającymi z decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] czerwca 2013 r. Nr [...]. W uzasadnieniu decyzji zostały szczegółowo przedstawione argumenty przemawiające za takim stanowiskiem organu. Organ nie zakwestionował projektu zagospodarowania działki, spełnienia wymogów bezpieczeństwa przeciwpożarowego przez projekt budowlany. Analizując krąg stron mających uczestniczyć w postępowaniu przed organem I instancji tj. na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane organ odwoławczy dokonał oceny prawidłowości ustalenia obszaru oddziaływania obiektu. Stwierdził, że obszar oddziaływania inwestycji uwzględniał oprócz terenu, na którym jest ona zlokalizowana, również działki nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] obr. [...]. Uznał, że obszar ten nie był ustalony prawidłowo, lecz w związku z obniżeniem budynku, obecnie jest właściwy, a zatem udział w postępowaniu brały osoby, o których mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Odnosząc się do analizy nasłonecznienia pokoi mieszkalnych i naturalnego oświetlenia w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi dołączonej do projektu budowlanego zamiennego Wojewoda stwierdził, że z analizy tej wynika, że cień rzucany przez projektowany budynek, nie dochodzi do elewacji budynków na sąsiednich działkach i tym samym nie wpływa na zmianę istniejącego obecncnie nasłonecznienia pokoi mieszkalnych w dniach równonocy. Uznał, że projektowana inwestycja nie zmienia obecnego nasłonecznienia pokoi mieszkalnych i nie ogranicza obecnego dopływu światła naturalnego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi liczonego w sposób określony w § 13 ww. rozporządzenia. Organ II instancji stwierdził, że inwestor spełnił wymogi będące przedmiotem oceny wynikającej z art. 35 ust. 1 jak i z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Inwestycja nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich. Analiza zgromadzonego materiału dowodowego nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które uprawniałoby organ do zakwestionowania prawidłowości inwestycji. Powyższa decyzja Wojewody Małopolskiego została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przez A. C. (sygn. akt II SA/Kr 1591/16); Wspólnotę Mieszkaniową Budynku przy ul. G. [...] (sygn. akt II SA/Kr 1592/16) oraz W. C. (sygn. II SA/Kr 1607/16). Skarżący podnieśli szereg zarzutów odnoszących się do naruszenia przepisów K.p.a., przepisów ustawy Prawo budowlane oraz przepisów aktów wykonawczych. W. C. wskazał na niezgodność zaskarżonej decyzji z postanowieniami planu miejscowego obowiązującego na terenie objętym inwestycją. Na rozprawie sądowej w dniu 7 czerwca 2017 r, na podstawie art. 111 § 1 P.p.s.a. Sąd połączył sprawy o sygn. II SA/Kr 1592/16 i II SA/Kr 1607/16 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą o sygn. akt II SA/Kr 1591/16. W odpowiedziach na ww. skargi Wojewoda Małopolski wniósł o ich oddalenie bądź odrzucenie w całości, podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Inwestor - Przedsiębiorstwo B. Spółka Jawna w K. - w piśmie z dnia [...] maja 2017 r. wniósł o oddalenie skarg. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 21 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1591/16, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r.. poz. 718 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) oddalił skargi, uznając, że nie zasługiwały one na uwzględnienie. Odnośnie do skargi wniesionej przez A. C. Sąd stwierdził, że nie posiadała ona samodzielnej legitymacji czynnej do wniesienia skargi i w związku z tym skarga ta podlegała oddaleniu. Sąd zauważył, że A. C. jest członkiem Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku przy ul. G. [...]. Ta Wspólnota Mieszkaniowa uczestniczyła w postępowaniu administracyjnym i uczestniczy w postępowaniu sądowoadministracyjnym reprezentując interesy wszystkich swoich członków. Skarżąca A. C. nie posiada, zatem interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 P.p.s.a. uprawniającego do samodzielnego zaskarżenia skargi. Sąd wyjaśnił na czym polega posiadanie interesu prawnego w zaskarżeniu decyzji i kiedy można uznać, że został on naruszony. Zaznaczył, że brak ochrony w obowiązujących przepisach prawa powoduje, że strona ma wyłącznie interes faktyczny to znaczy, że jest jedynie zainteresowana, aby zapadło korzystne dla niej rozstrzygnięcie w sprawie. Należy wykazać posiadanie indywidualnego interesu prawnego, który jest odrębny od interesów całej Wspólnoty. Skarżąca A. C. nie posiadała indywidualnego interesu prawnego uprawniającego do osobistego uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym jako strona tego postępowania, nie przedstawiła również żadnych istotnych okoliczności które przemawiałyby za jej odrębnym udziałem w tym postępowaniu. Wszelkie argumenty podnoszone w skardze A. C. dotyczą Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku przy ul. O. [...] a ta Wspólnota była należycie reprezentowana w postępowaniu administracyjnym. Zawarta przez Wspólnotę Mieszkaniową ul. O. [...] w dniu [...] grudnia 2013 r umowa o zarządzanie nieruchomością z K. N. (k – [...]-[...] ) miała charakter ogólny i dotyczyła wszystkich nieruchomości wspólnych a zlecała zarządcy wykonywanie w sposób samodzielny czynności zwykłego zarządu i administrowania nieruchomością wspólną, co dotyczy również nieruchomości, jakie nabyła Wspólnota po dacie zawarcia umowy. Sąd wskazał, że wbrew twierdzeniom skarżącej w żadnym lokalu budynku Wspólnoty, projektowana inwestycja nie wprowadza ograniczeń czy to w zakresie nasłonecznienia pokoi, w dopływie światła naturalnego w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi czy też innych ograniczeń, które związane są z konkretnymi lokalami. Wprowadzona na etapie administracyjnego postępowania odwoławczego korekta projektu budowlanego polegająca na obniżeniu budynku, spowodowała, że obecnie projektowany budynek pozostaje bez wpływu na nieruchomości sąsiednie, w tym na nieruchomość Wspólnoty, której skarżąca jest członkiem. Sąd uznał, że skarga W. C. podlega oddaleniu, bowiem jej zarzuty nie znajdują uzasadnienia w świetle art. 65 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( t.j. Dz. U. z 2016 r poz. 778 z późn. zm.), który stanowi że organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Przepisu ust 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę (ust 2). Sąd wskazał, że złożony w niniejszej sprawie zamienny projekt budowlany uwzględnia warunki wydanej w dniu [...] czerwca 2013 r. przez Prezydenta Miasta Krakowa decyzji nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy ostatecznej w dniu [...] lipca 2013 r. (k – [...]-[...] projektu budowlanego zamiennego). Nowe przepisy prawa miejscowego weszły w życie po dniu wydania zaskarżonej decyzji w związku z tym nie wpływają na rozstrzygnięcie organu. Odnosząc się do szczegółowych zarzutów skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku przy ul. G. [...] Sąd uznał, że były one bezzasadne z następujących powodów: W ocenie Sądu, dokonana przez organ II instancji analiza przedłożonego projektu zamiennego i rozwiązań w nim zawartych była prawidłowa. Organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.) a następnie trafnie wykazał, że przewidziane w projekcie budowlanym zamiennym rozwiązania są zgodne z przepisami prawa. Sąd zwrócił uwagę, że w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 89 , poz. 414 ze zm.) zostały ustalone zakres i kryteria kontroli projektu budowlanego, do której zobowiązany jest organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego. Właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie spełnienia wymagań określonych w ust 1 oraz w art. 32 ust 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę ( art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego). Sąd wskazał, że obszar oddziaływania inwestycji w pierwotnym kształcie uwzględniał oprócz terenu, na którym jest ona zlokalizowana, również działki nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] obr. [...]. Sąd podzielił ocenę organu odwoławczego, że obszar ten nie był początkowo ustalony prawidłowo dla pierwotnego zamierzenia inwestycyjnego, lecz w związku z obniżeniem budynku i zmianą niektórych jego parametrów, stał się właściwy – ulegając zawężeniu, a zatem udział w merytorycznym postępowaniu zarówno przed organem I oraz II instancji brały wszystkie osoby, o których mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Nie zostały zatem naruszone żadne interesy osób trzecich, bowiem brak udziału określonych podmiotów, których działki znajdowały się w obszarze oddziaływania pierwotnej inwestycji na etapie postępowania przed organem I instancji nie doprowadził do jakiegokolwiek naruszenia praw tych osób w postępowaniu odwoławczym, bowiem określony w tym postępowaniu obszar oddziaływania inwestycji, po modyfikacji wniosku, nie dotyczył już tych osób. W tej sytuacji prawidłowo w postępowaniu nie brały udziału Wspólnoty Mieszkaniowe budynków [...],[...] i [...], a Gmina Miasta K. była prawidłowo reprezentowana. W ocenie Sądu, w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym, została zachowana zasada dwuinstancyjności, o jakiej mowa w art. 15 K.p.a. Sprawa administracyjna została merytorycznie rozstrzygnięta dwukrotnie zarówno przez organ I oraz II instancji a wydane decyzje zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów wnikliwego postępowania zmierzającego do oceny prawidłowości złożonego zmienionego projektu budowlanego. Nie ma wątpliwości, co do tożsamości sprawy w aspekcie przedmiotowym i podmiotowym- rozpoznanej w postępowaniu odwoławczym ze sprawą rozpatrzoną przez organ I instancji. Organ II instancji w swoim rozstrzygnięciu nie wykroczył poza granice sprawy administracyjnej rozpoznanej przez organ I instancji. Modyfikacja projektu budowlanego nie doprowadziła do zmiany przedmiotu postępowania i powstania nowej sprawy administracyjnej w postępowaniu odwoławczym. Zatwierdzeniu podlegał projekt budowlany, który dotyczył konkretnej inwestycji, o określonej lokalizacji i w warunkach określonych wcześniej przez obowiązującą decyzję o warunkach zabudowy. Na etapie postępowania odwoławczego uległa zmianie wysokość budynku, która została zmniejszona o dwie kondygnacje w bryle głównej i o cztery kondygnacje na ścianie północnej a także zmniejszono ilość naziemnych miejsc parkingowych o sześć. Zdaniem Sądu I instancji, taka zawężająca modyfikacja wniosku, do której miał prawo inwestor, pozostająca w zgodzie z uprzednio wydaną decyzją o warunkach zabudowy, nie stworzyła nowej inwestycji a w konsekwencji nie stworzyła nowej sprawy administracyjnej. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że inwestycja nie wymagała wydania decyzji w kwestii pozwolenia wodno - prawnego. Zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 8 i art. 124 pkt 6 ustawy Prawo wodne - pozwolenie wodno-prawne jest wymagane na odwodnienie obiektów lub wykopów budowlanych, jeżeli zasięg leja depresji wykracza poza granice terenu, którego zakład jest właścicielem. Skoro z dokumentacji geologiczno-inżynierskiej w poziomie posadowienia budynku wynikało, że nie występują wody gruntowe, to prawidłowo uznano, że brak jest dowodu wskazującego, że w wyniku odwodnienia wykopu powstanie lej depresyjny przekraczający granice działki inwestora. W tej sytuacji brak było przepisu uprawniającego organ administracji do nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia wodno-prawnego. Sąd zaznaczył, że w trakcie trwania postępowania wykonana została dokumentacja geologiczna z 2012 r., która została przez Prezydenta Miasta Krakowa zatwierdzona decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. znak: [...] a także dodatek do dokumentacji geologiczno-inżynierskiej z września 2016 r. zatwierdzony decyzją z dnia [...] września 2016 r. znak: [...]. Dokumentacja ta była kompletna, uwzględniała potrzeby postępowania, w jakim została złożona. Za istotne Sąd uznał to, że dokumentacja ta podlegała kontroli przez organ administracji geologicznej w toku postępowań zakończonych ostatecznymi decyzjami a celem postępowania w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę nie była weryfikacja prawidłowości decyzji zatwierdzających dokumentację geologiczno – inżynierską. Wbrew podniesionym zarzutom skargi Sąd stwierdził, że szczegółowe ustalenia złożonej dokumentacji geologiczno – inżynierskiej zawierały również odniesienia do kwestii, o których mowa w konkretnych przepisach powołanych w skardze a mianowicie: - Stosownie do § 21 pkt 6 i 8 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 8 maja 2014 r w sprawie dokumentacji hydrogeologicznej i dokumentacji geologiczno inżynierskiej (aktualnie rozporządzenie z dnia 18 listopada 2016 r) część opisowa dokumentacji geologiczno inżynierskiej sporządzonej na potrzeby posadowienia obiektów budowlanych zawiera oprócz elementów wymienionych w § 19 ustalenie głębokości położenia pierwszego poziomu wód podziemnych, amplitudy wahań i maksymalnego położenia poziomu zwierciadła wód podziemnych na podstawie badań, wywiadu terenowego i analizy materiałów archiwalnych (pkt 6) oraz opis istniejących uszkodzeń obiektów budowlanych zlokalizowanych w sąsiedztwie projektowanego obiektu budowlanego (pkt 8). Sąd uznał, że te elementy zawiera sporządzona dokumentacja, bowiem w dodatku z września 2016 r. (pkt 13) stwierdza, że w sąsiedztwie nie zaobserwowano występowania zjawisk i procesów geodynamicznych oraz uszkodzeń budynków wynikłych z budowy geologicznej i panujących w danym obszarze warunków gruntowo – wodnych. - Stosownie do § 3 ust 1 pkt 2, 3 i 6 , § 5 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych - ustalanie geotechnicznych warunków posadawiania polega między innymi na: przygotowaniu oceny przydatności gruntów stosowanych w budowlach ziemnych;, ustaleniu wzajemnego oddziaływania obiektu budowlanego i podłoża gruntowego w różnych fazach budowy i eksploatacji, a także wzajemnego oddziaływania obiektu budowlanego z obiektami sąsiadującymi, zaprojektowaniu odwodnień budowlanych. Geotechniczne warunki posadawiania ustala się w szczególności w oparciu o bieżące wyniki badań geotechnicznych gruntu, analizę danych archiwalnych, w tym analizę i ocenę dokumentacji geotechnicznej, geologiczno-inżynierskiej i hydrogeologicznej, obserwacji geodezyjnych zachowania się obiektów sąsiednich oraz innych danych dotyczących podłoża badanego terenu i jego otoczenia. Zdaniem Sądu, te elementy zawiera sporządzona dokumentacja bowiem autor dokumentacji po przeprowadzeniu fachowej analizy nie stwierdził ewentualnych uszkodzeń budynków sąsiednich wskazując w dodatku z września 2016 r., że w sąsiedztwie nie zaobserwowano występowania zjawisk i procesów geodynamicznych oraz uszkodzeń budynków wynikłych z budowy geologicznej i panujących w danym obszarze warunków gruntowo – wodnych. Skarżący nie wskazał istnienia konkretnych danych, które należałoby wykazać w sporządzonej dokumentacji. W dokumentacji brak projektu odwodnienia, bowiem nie stwierdzono wód gruntowych, których obecność wymagałaby wykonania projektu odwodnienia. Zgodnie z § 10 pkt 10 tego rozporządzenia projekt geotechniczny powinien między innymi zawierać określenie zakresu niezbędnego monitorowania wybudowanego obiektu budowlanego, obiektów sąsiadujących i otaczającego gruntu, niezbędnego do rozpoznania zagrożeń mogących wystąpić w trakcie robót budowlanych lub w ich wyniku oraz w czasie użytkowania obiektu budowlanego. Sąd stwierdził, że dokumentacja z września 2016 r. wskazuje na potrzebę monitoringu w sytuacji zajścia takiej konieczności na etapie realizacji inwestycji, jednocześnie potwierdza, że rozwiązania przyjęte w projekcie branży konstrukcyjnej nie przewidują oddziaływania na obiekty sąsiednie. W odniesieniu do konkretnych podnoszonych w skardze zarzutów dotyczących samego projektu budowlanego Sąd I instancji stwierdził, że za merytoryczną poprawność projektu budowlanego odpowiada jego projektant, składający odpowiednie oświadczenia a organ administracji kontroluje przedłożony projekt jedynie pod kątem ściśle określonych wymogów z art. 35 ust 1 ustawy Prawo budowlane. Sąd podkreślił, że znaczna część szczegółowych zarzutów skargi wykracza poza określony w art. 35 ust 1 ustawy Prawo budowlane zakres wymaganej przez organy architektoniczno-budowlane kontroli. Sąd stwierdził, że wymogi § 15 ust 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie rozporządzenia zostały spełnione, bowiem dojście i dojazd do inwestycji odbywa się poprzez działkę nr [...] stanowiącą własność Gminy Miejskiej K., gdzie znajduje się ogólnodostępna droga wewnętrzna stanowiąca ciąg pieszo jezdny o parametrach spełniających wymogi rozporządzenia. W ocenie Sądu, droga pożarowa dla inwestycji jest zaprojektowana w ramach terenu inwestycji (w projekcie zagospodarowania oznaczona kolorem szarym) i spełnia przewidziane w § 12 ust 9, 10 i 11 i § 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, wymogi dla dróg pożarowych. Ciąg jezdny na działkach nr [...] , [...] i [...] nie jest objęty zakresem projektu inwestycji, gdyż już istnieje i został zrealizowany jako droga wewnętrzna w ramach budowy budynku wielorodzinnego przy ul. O. [...], w oparciu o projekt budowlany tego budynku i może funkcjonować wyłącznie jako awaryjny wyjazd pożarowy. Stosowne uzgodnienia rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr inż. A. P. z dnia [...] września 2016 r. znajdują się na mapie w projekcie budowlanym zamiennym. Droga wewnętrzna istniejąca na działkach nr [...],[...] i [...] nie została zaprojektowana jako dojście do budynku przy ul. O. [...], bowiem sam projekt nie przewiduje organizowania ruchu po tej drodze a zakłada wyłącznie, że będzie on wykorzystywany awaryjnie. Dojście i dojazd do inwestycji odbywa się poprzez działkę nr [...]. Jak wynika z projektu budowlanego układ drogowy na terenie inwestycji pełni rolę drogi pożarowej, która zapewnia dojazd, a także wyjazd jednostkom ratowniczym. Droga pożarowa przebiega wzdłuż dwóch boków budynku. Wyjazd z drogi pożarowej znajduje się po północnej stronie budynku. Sąd zwrócił uwagę, że obsługa komunikacyjna projektowanego przedsięwzięcia nie była objęta projektem zatwierdzonym zaskarżoną decyzją, bowiem tę kwestię ostatecznie rozstrzyga decyzja Prezydenta Miasta Krakowa nr [...] z dnia [...] października 2013 r znak : [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę obejmującą również budowę wjazdu oraz przebudowę ulicy Ł. w K., utrzymana w mocy decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...]. Dalej Sąd wskazał, że wejście do projektowanego budynku i wjazd na działkę zaprojektowano od strony zachodniej tj. od ulicy Ł., natomiast wjazd do garażu podziemnego od strony wschodniej. Obsługa komunikacyjna terenu inwestycji odbywać się będzie od ulicy O., M., B. poprzez ul. Ł., następnie poprzez istniejącą drogę dojazdową po terenie działki nr [...] (dawna działka nr [...]) oraz zjazd na teren działki nr [...] i następnie poprzez zaprojektowany wewnętrzny układ drogowy po terenie inwestora. Sąd zaznaczył, że obecnie prowadzone postępowanie dotyczyło zmian wprowadzonych w zakresie projektu zagospodarowania działki polegających na zmianie kształtu budynku, powierzchni zabudowy, kubatury, sposobu użytkowania. Zmiany objęte kontrolowanym postępowaniem nie dotyczą zewnętrznego układu komunikacyjnego. Dlatego też w ramach obecnego postępowania brak jest potrzeby ponownego i szczegółowego wyjaśniania tych zagadnień a także oceny tych elementów inwestycji, które zatwierdzono poprzednią decyzją a którą utrzymano w pozostałym zakresie w mocy. Z ksiąg wieczystych nr [...] oraz [...],[...],[...],[...],[...], wynikało, że nieruchomość objęta inwestycją posiada ustanowioną służebność gruntową polegającą na prawie przechodu i przejazdu, po działkach nr [...],[...],[...] (po zmianie numeracji). Służebność ta będzie wykorzystywana incydentalnie w sytuacji awaryjnej i nie jest to projektowana droga pożarowa. Dodatkowo droga wewnętrzna została zrealizowana w ramach budowy budynku wielorodzinnego przy ul. O. [...], w oparciu o projekt budowlany tego budynku i zaprojektowana, jako ciąg jezdny o utwardzonej nawierzchni z płyt ażurowych. Droga ta zapewnia dojazd wyłącznie do terenu obecnej inwestycji i służy, jako realizacja uprawnień wynikających z ustanowionej służebności gruntowej. Dalej Sąd podkreślił, że w toku postępowania Prezydent Miasta Krakowa wydał postanowienie z dnia [...] października 2015 r. znak; [...] o odstępstwie (k – [...] projektu budowlanego zamiennego). Postanowienie zostało wydane na podstawie upoważnienia udzielonego przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju. Uważając za zasadne lokalizację miejsc postojowych w zbliżeniu do granicy działek udzielono zgody na odstępstwo od przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Oceniając prawidłowość wydanego odstępstwa Sąd stwierdził, że organ trafnie wskazał na istniejące zagospodarowanie nieruchomości sąsiednich graniczących z działkami, na których ma być zlokalizowany parking. Działki te, bowiem są już docelowo zainwestowane albo trwa na nich zaawansowany proces budowy. Lokalizacja miejsc postojowych nie zmieni charakteru zabudowy i nie będzie wpływać negatywnie na środowisko, ani na nieruchomości sąsiednie, co sprawia że spełnione są szczególne przesłanki wyrażone w art. 9 ust 1 i 2 ustawy Prawo budowlane do udzielenia odstępstwa. W ocenie Sądu, zasadność wydania zgody na odstępstwo nie budziła wątpliwości. Sąd podniósł, że korekty zamiennego projektu budowlanego były wprowadzone [...] sierpnia 2016 r. przez projektanta mgr inż. architekt J. W. to jest osobę posiadającą stosowne uprawnienia. Według Sądu okoliczność, że nie jest to autor poszczególnych części projektu nie miała znaczenia. Wszystkie opracowania architektoniczne i inne opracowania branżowe składające się na projekt budowlany należy rozpatrywać łącznie. Dalej wskazano, że zaproponowane w projekcie budowlanym rozwiązania spełniają ustalenia wynikające z decyzji o warunkach zabudowy w zakresie funkcji, gabarytów i lokalizacji zabudowy oraz dopuszczalnych powierzchni terenów zainwestowanych i biologicznie czynnych. Prawidłowo nie wyznaczono linii zabudowy z uwagi na usytuowanie inwestycji. Wysokość budynku, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, powierzchnia biologicznie czynna, rodzaj dachu zostały określone prawidłowo. Sąd zgodził się z oceną zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że brak jest dowodów potwierdzających okoliczność istnienia na obszarze związanym z inwestycją szczególnie ważnych siedlisk chronionych. Teren inwestycji nie znajduje się na obszarze chronionym takim jak parki narodowe, rezerwaty przyrody czy parki krajobrazowe. Okoliczny teren jest już dość intensywnie zabudowany i brak jest podstaw do uznania aby w sąsiedztwie tej zabudowy bytowały gatunki chronione. Jako chybiony Sąd ocenił zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącej przed wydaniem decyzji zapoznanie się z zebranym materiałem dowodowym. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, uniemożliwiło podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej (najczęściej w sferze postępowania dowodowego), a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 K.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2007 r., sygn. akt II GSK 4/07). Sąd stwierdził, że skarżąca nie wykazała, w jaki sposób podniesione uchybienia procesowe organów miały wpływ na wynik postępowania. Po sporządzeniu korekty projektu budowlanego strony były wzywane w trybie art. 10 § 1 K.p.a. do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (pismo z dnia [...] września 2016 r. k-[...]). Sąd I instancji zaznaczył, że dla spełnienia wymogu pełnej przejrzystości prowadzonego postępowania zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 7 i 8 K.p.a. organ powinien unikać działań, które mogą spowodować podważenie zaufania jego uczestników do władzy publicznej. Zarzucany brak aktywnej informacji uczestników postępowania o czynnościach inwestora, dokonywanie odręcznych skreśleń i korekt przez osobę uprawnioną na złożonym zamiennym projekcie budowlanym mogły być oceniane przez uczestników, jako zbyt przychylne działanie organu w stosunku do inwestora. Jednak samo wrażenie nie stanowi o naruszeniu przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy i doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Wspólnota Mieszkaniowa Budynku przy ul. O. [...] zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji w całości, mimo jednoznacznego stwierdzenia także przez Sąd (str. 26 uzasadnienia wyroku) jak i przez organ II instancji, że organ I instancji błędnie określił obszar oddziaływania inwestycji, a zatem w konsekwencji błędnie ustalił zakres stron postępowania, wobec czego w postępowaniu przed organem I instancji jak również w postępowaniu przed organem Il instancji nie brały bez swej winy udziału jako strony (jak ustalił sam Sąd na str. 27 uzasadnienia wyroku) w szczególności Wspólnoty Mieszkaniowe budynków [...],[...],[...] jak również inne podmioty, czego w żadnym razie nie mogło sanować dokonanie zmiany projektu już w toku postępowania przed organem II instancji, jak nietrafnie twierdzi Sąd w uzasadnieniu wyroku, zważywszy w szczególności na to, że w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a., w przypadku naruszenia przez organ prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, sąd administracyjny zobligowany jest do uchylenia zaskarżonego aktu nawet bez konieczności dokonywania oceny czy stwierdzone naruszenie miało i ewentualnie jaki wpływ na wynik postępowania administracyjnego; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 15 K.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. i art. 138 § 2 K.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji w całości, mimo iż organ II instancji wydając zaskarżoną decyzję w sposób jednoznaczny naruszył zasadę dwuinstancyjności tak w ujęciu podmiotowym jak i przedmiotowym poprzez: - uchylenie decyzji wydanej przez organ I instancji w zasadniczej części, dotyczącej zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy poprzez zatwierdzenie innego projektu zamiennego niż rozpatrywany w toku postępowania przed organem I instancji, w sytuacji gdy organ odwoławczy winien w takim przypadku uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji; - rozpatrzenie w toku postępowania przed organem II instancji sprawy innego projektu zamiennego niż rozpatrywany przed organem I instancji, o innym obszarze oddziaływania, a w konsekwencji o innym składzie stron postępowania (a zatem sprawy innej także w ujęciu podmiotowym, co przyznał Sąd na str. 26 uzasadnienia wyroku); 3) art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez pominiecie przez Sąd zalegającej w aktach sprawy opinii uprawnionego architekta mgr inż. M. T. (dołączonej także do skargi), która to opinia w sposób jednoznaczny potwierdza niezgodność projektu budowlanego zamiennego z właściwymi przepisami techniczno - budowlanymi w zakresie rozwiązań dotyczących drogi pożarowej, w szczególności potwierdzając zarzuty wskazane w pkt 3 powyżej; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 i art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1-4 w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 roku w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji w całości mimo, iż organ II instancji wydając zaskarżoną decyzję zaniechał zebrania i rozpatrzenia kompletnego materiału dowodowego w sprawie, jak również bezpodstawnie uznał przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia okoliczności za udowodnione w sytuacji, gdy strony, w tym skarżąca, podnosiły szereg zarzutów wymagających szczegółowego wyjaśnienia w oparciu o własne ustalenia organu lI instancji, w szczególności w zakresie: - naruszenia § 21 ust. 1 pkt 8) Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 8 maja 2014 r. w sprawie dokumentacji hydrogeologicznej i dokumentacji geologiczno-inżynierskiej - dokumentacja geologiczno-inżynierska z października 2012 r. oraz dodatek do tej dokumentacji z września 2016 r. nie zawierają opisu uszkodzeń budynków istniejących w sąsiedztwie; - naruszenia § 3 ust. 1 pkt 6) Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych - w dokumentacji geotechnicznej brak ustalenia wzajemnego oddziaływania obiektu budowlanego z obiektami sąsiadującymi; - naruszenia § 5 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych - w dokumentacji geotechnicznej brak wymaganych obserwacji geodezyjnych zachowania się obiektów sąsiednich; - naruszenia § 10 pkt 10) Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych oraz naruszenia przywołanych w nich Polskich Norm - brak określenia zakresu monitoringu sąsiednich budynków niezbędnego do rozpoznania zagrożeń mogących wystąpić w trakcie robót budowlanych lub w ich wyniku oraz w czasie użytkowania obiektu; - naruszenia art. 81 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo górnicze I geologiczne z dnia 9 czerwca 2011 r. - poprzez rozpoczęcie przez inwestora dodatkowych badań geologicznych 3 dni po zatwierdzeniu ich projektu, bez wymaganego pisemnego zgłoszenia zamiaru przystąpienia do wykonywania robót geologicznych najpóźniej na 2 tygodnie przed ich rozpoczęciem oraz bez wymaganego pisemnego zgłoszenia zamiaru poboru próbek najpóźniej na 7 dni przed rozpoczęciem robót; - niezgodności z § 3 ust. 1 pkt 2) Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych - w dokumentacji brak projektu odwodnienia; - niezgodności z art. 122 ust. 1 pkt 8) ustawy Prawo wodne z dnia 18 lipca 2001 r. oraz kwestii oceny faktycznych przesłanek konieczności uzyskania pozwolenia wodno - prawnego; - niezgodności z § 21 ust. 1 pkt 6) Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 8 maja 2014 r. w sprawie dokumentacji hydrogeologicznej i dokumentacji geologiczno-inżynierskiej - w dokumentacji geologiczno-inżynierskiej oraz w dodatku do tej dokumentacji w części opisowej brak wymaganej informacji o głębokości położenia pierwszego poziomu wód podziemnych oraz innych danych ustalanych w oparciu o analizy badań archiwalnych; - nieaktualności dokumentacji - opinii geotechnicznej i dokumentacji badań podłoża gruntowego z października 2012 r. oraz projektu geotechnicznego datowanego na styczeń 2016 r., jak również projektu branży konstrukcyjnej, które opierają się na badaniach geologicznych prowadzonych w terenie, ale nie zostały opracowane z uwzględnieniem wyników obecnych badań i analiz przeprowadzonych we wrześniu 2016 r. i z tej przyczyny nie są aktualne. Opinie geotechniczna i projekt geotechniczny wykonano przed zbadaniem działki nr [...]. Dodatkowo w międzyczasie projektant zwiększył obciążenie zewnętrznego garażu na niebadanej uprzednio działce nr [...], lokując tam podwójną ilość pojazdów oraz kilkadziesiąt platform dwu stanowiskowych - mimo to wyniki obliczeń i projekt branży konstrukcyjnej nie zostały zaktualizowane stosownie do większych obciążeń i nowych badań; - niekompletności badań - dokumentacja geologiczno-inżynierska nie uwzględnia zmian, jakie zaszły przez minione cztery lata w terenie wskutek posadowienia nowych budynków bezpośrednio sąsiednich, natomiast przedłożone na etapie postępowania przez organem II instancji dodatkowe badania mają charakter fragmentaryczny; - braku właściwego i aktualnego uzgodnienia zarządcy drogi na przebudowę części ul. Ł.; - naruszenia warunków technicznych zawartych w § 14 ust. 1 w związku z § 16 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - w szczególności wobec braku dojścia w postaci chodnika oraz braku dojścia dla osób niepełnosprawnych; - naruszenia warunków zawartych w decyzji o warunkach zabudowy w pkt 4e "Warunki w zakresie obsługi komunikacyjnej inwestycji" - zgodnie z tymi zawartymi warunkami obsługa komunikacyjna inwestycji ma się odbywać poprzez działkę nr [...] (obecnie nr [...]), gdy tymczasem projekt zamienny branży drogowej zakłada także drugi dojazd do inwestycji oraz wyjazd pożarowy poprzez ciąg pieszy na działkach nr [...],[...] i [...] i w poprzek chodnika na działce nr [...]; - naruszenia warunków technicznych zawartych w § 15 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - ciąg pieszy na działkach nr [...],[...] oraz [...], gdzie zaplanowano wyjazd pożarowy, nie spełnia większości tych warunków (nośności nawierzchni, łuku skrętu, nachylenia, jak również przeznaczenia: jest to dojście a nie dojazd). Ciąg pieszy na działkach nr [...],[...] i [...], zakończony poprzecznie głównym chodnikiem osiedla, nie jest dostosowany "do wymiarów gabarytowych i ciężaru całkowitego" wozów straży pożarnej a organizowanie ruchu pojazdów na chodniku zagraża w sposób oczywisty i bezpośredni bezpieczeństwu pieszych; - naruszenia § 12 ust. 9 i ust. 10 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych - brak możliwości zawracania, objeżdżania, cofania oraz brak placu manewrowego (zabudowa jest zbyt duża do powierzchni działki); - dla działek nr [...],[...] i [...] - naruszenie przepisów Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 24 lipca 2009 r, w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych: • § 12 ust. 1 - brak utwardzonej nawierzchni; • § 12 ust. 11 - najmniejszy promień zewnętrznego łuku skrętu na drodze pożarowej A-B w kierunku tych działek jest krótszy niż wymagane 11 m (i ponadto brak tu łuku wewnętrznego); • § 13 ust. 2 - niespełniony wymóg dotyczący nacisku osi na nawierzchnię jezdni; • § 14 ust. 1 i ust. 3 - szerokość ciągu pieszego poniżej 3,6 m oraz brak 1 m chodnika (przejazd przez obudowany teren, wąskie działki); - naruszenia warunków służebności przejazdu i przechodu przez nieistniejącą już działkę nr [...], którą podzielono na nieruchomości trzech wspólnot mieszkaniowych - służebność ta zgodnie z treścią ksiąg wieczystych przysługuje na istniejących ciągach pieszo-jezdnych, natomiast działki nr [...],[...],[...] w ogóle nie są ciągiem pieszo-jezdnym, nie mając minimalnej szerokości 5 m wymaganej dla takich ciągów oraz nie posiadając utwardzonej nawierzchni ani jezdni łączącej się z inną jezdnią, inwestor nie dysponuje zatem tytułem prawnym pozwalającym na realizacje swojego zamierzenia w sposób określony w dokumentacji zamiennej; - braku uwzględnienia w projekcie branży konstrukcyjnej i branży elektrycznej zmian w zakresie powiększenia garaży o kilkadziesiąt platform dwustanowiskowych - ostatni podpis autorów tego projektu branżowego został złożony w 2015 r., a zatem przed powiększeniem garażu o kilkadziesiąt platform dwustanowiskowych oraz przed podwojeniem w garażu zewnętrznym obciążenia przez podwojenie ilości pojazdów; - dokonywania zmian w projekcie branży konstrukcyjnej przez osoby inne niż autor; 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1 K.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji w całości mimo, iż organ II instancji prowadził postępowanie w sposób niebudzący zaufania jego uczestników (w szczególności skarżącej) do władzy publicznej i nakierowany wyłącznie na realizację interesów Inwestora oraz ignorowanie konieczności wyjaśniania wątpliwości i zastrzeżeń formułowanych przez strony, w tym skarżącą; 6) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 9 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 roku (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) poprzez nieuchylenie postanowienia Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] października 2015 r. nr [...] o odstępstwie od przepisów techniczno-budowlanych, mimo iż dopuszczenie odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych nastąpiło mimo niewystąpienia szczególnie uzasadnionego przypadku i wydanie z naruszeniem przywołanego przepisu. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów Wspólnota Mieszkaniowa Budynku przy ul. O. [...] wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła również A. C. zaskarżając go w całości. Zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.) w postaci art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane , w zw. z art. 3 ust. 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz w zw. z art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali poprzez niewłaściwe zastosowanie w. w. przepisów skutkujące konstatacją , iż skarżąca nie była stroną postępowania administracyjnego, a tym samym nie posiadała samodzielnej legitymacji czynnej do wniesienia skargi na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] października 2016r. znak [...]. Natomiast naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.) skarżąca kasacyjnie upatruje w naruszeniu: 1. art. 50 § 1 P.p.s.a. polegające na niewłaściwym zastosowaniu ww. przepisu poprzez uznanie, iż skarżąca A. C. nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] października 2016 r. znak [...]; 2. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 ppkt b P.p.s.a. w związku z art. 10 § 1 K.p.a. polegające na braku usunięcia z obrotu prawnego decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wydanych w wyniku naruszenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym; 3. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 15 K.p.a. poprzez bezzasadną odmowę usunięcia z obrotu prawnego decyzji Wojewody Małopolskiego jako organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji jako wydanych z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego; 4. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez bezzasadną odmowę usunięcia z obrotu prawnego decyzji organu II instancji wydanej z naruszeniem obowiązku weryfikacji zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. o warunkach zabudowy; 5. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c w związku z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w związku z § 14 ust. 1, 5, 15 oraz § 16 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12lutego 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w związku z § 12 ust. 1 , ust. 9 i ust. 10 i ust. 11 , § 13 ust. 2 oraz § 14 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych poprzez bezzasadną odmowę usunięcia z obrotu prawnego decyzji organu II instancji na skutek nienależytego wykonania obowiązku sądowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji organu II instancji w aspekcie zgodności zatwierdzonego projektu budowlanego z przepisami, w tym wyszczególnionymi przepisami techniczno - budowlanymi; 6. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c w związku z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w związku z § 21 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 08 maja 2014 r. w sprawie dokumentacji hydrogeologicznej i dokumentacji geologiczno - inżynierskiej, w zw. z § 3 ust. 1 pkt 6, § 3 ust. 1 pkt 2 , § 5 oraz § 10 pkt 10 rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych poprzez bezzasadną odmowę usunięcia z obrotu prawnego decyzji organu II instancji na skutek nienależytego wykonania obowiązku sądowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji organu II instancji w aspekcie zgodności zatwierdzonego projektu budowlanego z przepisami, w tym wyszczególnionymi. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów A. C. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego - udzielonej pomocy prawnej w ramach prawa pomocy według norm prawem przepisanych, które to koszty nie zostały ani w całości, ani w części pokryte przez skarżącą. Wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu powyższych skarg kasacyjnych przedstawiona została argumentacja, mająca w ocenie skarżących kasacyjnie, przemawiać za uwzględnieniem postawionych tam zarzutów. W odpowiedzi na wskazane powyżej skargi kasacyjne Przedsiębiorstwo B. Sp. jawna z siedzibą w K. wniosło o ich oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Wspólnota Mieszkaniowa Budynku przy ul. O. [...] uzupełniając wniesioną przez siebie skargę przy piśmie z dnia [...] marca 2018 r. przedłożyła opinię geotechniczną z dnia [...] listopada 2017 r., która według niej dowodzi, że organ II instancji nie wywiązał się z obowiązków nakładanych przez powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Opinia, zdaniem Wspólnoty, potwierdza argumentację zawartą w skardze kasacyjnej. Przedsiębiorstwo B. Sp. jawna z siedzibą w Krakowie (inwestor) w piśmie z dnia [...] maja 2019 r. wystąpiło z wnioskiem dowodowym o przeprowadzenie dowodu: • z dokumentów w postaci zdjęcia wyjazdu z drogi pożarowej, mającej przebiegać przez działki ew. o nr [...],[...],[...]; na okoliczność umieszczenia przy planowanym wyjeździe z drogi pożarowej ograniczeń wjazdu i wyjazdu z tej drogi, • projektu budowlanego zamiennego dla tej inwestycji, postanowienia Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] listopada 2017 r. znak: [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie o zmianę sposobu wyjazdu z drogi pożarowej na działkach inwestora; na okoliczność zmiany dokumentacji projektowej inwestycji w zakresie wyjazdu z drogi pożarowej - zaprojektowano wyjazd z drogi pożarowej poprzez cofanie na odcinek drogi wewnętrznej obsługujący miejsca postojowe nr 1-8 tj. z wykorzystaniem rozwiązania z § 12 ust. 3 i 10 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 124, poz. 1030). W odrębnych pismach z 16 września 2019 r. obydwie strony skarżące kasacyjnie wniosły o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów tam wskazanych na okoliczności mające ich zdaniem wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi kasacyjne nie zasługują na uwzglednienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej jako P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Nadto stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 193 P.p.s.a. zdanie drugie uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skargi kasacyjne wniesione przez Wspólnotę Mieszkaniową Budynku przy ul. O. [...] w K. oraz A. C. nie mają usprawiedliwionych podstaw. W pierwszej kolejności odnieść należy się do zarzutów skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku przy ul. O. [...] w K.. Zdaniem NSA, niezasadny jest zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Jedną z takich podstaw jest wymieniona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. okoliczność kiedy w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją bez swej winy nie brała udziału strona tego postępowania. Art. 147 zdanie drugie K.p.a. stanowi zaś, że wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. i w art. 145a K.p.a. następuje tylko na żądanie strony. Skoro wznowienie postępowania w postępowaniu administracyjnym w oparciu o podstawę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. może nastąpić tylko na wniosek strony, to brak jest podstaw do przyjęcia, by wymóg ten nie miał zastosowania na etapie postępowania przed sądem administracyjnym. Taki pogląd znajduje potwierdzenie w utrwalonym już orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przykładowo w wyroku z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2276/11 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl) NSA stwierdził, że przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy powołuje się na nią podmiot uprawniony do skorzystania z tej przesłanki, to jest ten, który bez własnej winy nie został dopuszczony do udziału w postępowaniu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Dotyczy to również sądu rozstrzygającego sprawę ze skargi podmiotów biorących udział w postępowaniu, który z urzędu nie ma podstaw do podnoszenia, że podmiot nie wnoszący skargi został pominięty w postępowaniu administracyjnym i z tej przyczyny stosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający przedmiotową sprawę pogląd ten w pełni akceptuje. Ma on zastosowanie w niniejszej sprawie. Skoro zarówno organ II instancji jak i Sąd I instancji zauważyli, że w sprawie miało miejsce błędne określenie obszaru oddziaływania inwestycji co skutkowało nieprawidłowym określeniem kręgu stron postępowania i pozbawieniem udziału Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku przy ul. O. [...] w K., Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku przy ul. O. [...] w K., Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku przy ul. O. [...] w K. oraz właścicieli odrębnych lokali w budynku przy ul O. [...] w K., w postępowaniu przed organem I instancji w niniejszej sprawie, to skuteczny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w postępowaniu przed sądami administracyjnymi prowadzący do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. mogły wnieść wyłącznie ww. pominięte Wspólnoty. Taki zarzut zawarty w skardze Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku przy ul. O. [...] w K., która nie została pominięta w postępowaniu administracyjnym nie zasługiwał na uwzględnienie. Tym samym nie można skutecznie zarzucać naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. Sądowi I instancji bowiem Sąd ten z uwagi na powyższe również nie mógł z urzędu uwzględnić tego zarzutu, który pochodził od nieuprawnionego podmiotu. Brak jest podstaw do przyjęcia, że doszło do naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a. w zw. z art. 15 K.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. i art. 138 § 2 K.p.a. Zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Nie może być mowy o naruszeniu przez organ odwoławczy wyrażonej w art. 15 K.p.a. zasady dwuinstancyjności, jeśli organ ten działa w ramach uprawnień wynikających z art. 138 § 2 K.p.a. Z akt sprawy wynika, że do wydania przez Wojewodę rozstrzygnięcia zmieniającego rozstrzygnięcie organu I instancji nie było konieczności uzupełniania materiału dowodowego. Wobec tego nie było podstaw do uchylania decyzji organu I instancji do ponownego rozpatrzenia o czym stanowi art. 138 § 2 K.p.a. Zasadnie Sąd I instancji zauważył, że zamienny projekt budowlany, który był przedmiotem rozstrzygnięcia, ograniczał parametry planowanego do realizacji budynku (zmniejszenie liczby kondygnacji, likwidacja miejsc postojowych). Nie był to więc, jak sugeruje skarżący kasacyjnie, zupełnie inny projekt od tego, który rozpatrywał organ I instancji. Dotyczył on inwestycji o takim samym charakterze i funkcji. Zlokalizowanej w tym samym miejscu, na tych samych działkach co pierwotnie. Okoliczność, że na etapie postępowania odwoławczego zostały dokonane zmiany w projekcie budowlanym, które skutkowały zmianą obszaru oddziaływania planowanego do realizacji budynku miała jedynie wpływ na ograniczenie kręgu stron tego postępowania. Od strony podmiotowej nastąpiły zatem zmiany ale uzasadnione to było zmianą obszaru oddziaływania inwestycji wobec zmiany parametrów inwestycji. Organ administracji ma obowiązek uwzględnić zmiany okoliczności faktycznych sprawy i prowadzić postępowanie adekwatnie do ich zmiany a następnie wydać stosowne do tych okoliczności rozstrzygnięcie. Inwestor pozostał ten sam, przedmiot nadal dotyczył zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego o parametrach zmodyfikowanych w stosunku do wersji pierwotnej zamiennego projektu budowlanego. Skoro dokonane zmiany nie doprowadziły do zmiany charakteru i funkcji inwestycji, to należało uznać, że mamy do czynienia z tą samą inwestycją. Projekt nadal odpowiadał zatwierdzonym w decyzji warunkom zabudowy i zagospodarowania terenu. Oczywiście uległ zmianie krąg stron postępowania ale zmiana ta nie prowadziła bynajmniej do powstania odrębnej sprawy administracyjnej. Tożsamość przedmiotowa i podmiotowa sprawy została zachowana bowiem pomimo ograniczenia zakresu stron postępowania w sprawie uczestniczyły te podmioty, które uczestniczyłyby w postępowaniu przed organem I instancji z racji zmienionych parametrów inwestycji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, chybiony jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez pominięcie opinii architekta M. T., która miała potwierdzić niezgodność projektu budowlanego zamiennego z właściwymi przepisami techniczno-budowlanymi dotyczącymi drogi pożarowej. Należy zauważyć, że opinia ta została przedłożona na etapie postępowania sądowego. Podniesiony zarzut jest więc w istocie zarzutem nieprzeprowadzenia przez Sąd I instancji dowodu z tej opinii. Zgodnie z treścią art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzać dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Skoro przepis stanowi, że "sąd może" przeprowadzać dowody uzupełniające z dokumentów, a nie, że "sąd ma obowiązek" ich przeprowadzenia, to nieprzeprowadzenie przez Sąd I instancji z urzędu dowodu z tego dokumentu nie może być uznane za naruszenie ww. przepisu. Kwestia spełniania wymogów drogi pożarowej przez drogę pożarową zaprojektowaną dla przedmiotowej inwestycji w projekcie budowlanym zamiennym nie budziła istotnych wątpliwości Sądu I instancji. Sąd uznał, że spełnia ona wymogi dla dróg pożarowych. Wymogi te określone zostały w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Z projektu budowlanego wynika, że układ drogowy na terenie inwestycji pełni rolę drogi pożarowej, która zapewnia dojazd, a także wyjazd jednostkom ratowniczym. Droga ta została zaprojektowana w ramach terenu inwestycji. Droga ta przebiega wzdłuż dwóch boków budynku. Wyjazd z drogi pożarowej znajduje się po północnej stronie budynków. W ww. rozporządzeniu mowa jest o zapewnieniu przejazdu drogą pożarową bez cofania lub zakończeniu tej drogi placem manewrowym o wymiarach 20 m x 20 m. Dopuszczalne są też inne rozwiązania umożliwiające zawrócenie pojazdu (§ 12 ust. 9). W § 12 ust. 10 rozporządzenia dopuszcza się wykonanie odcinka drogi pożarowej o długości nie większej niż 15 m, z którego wyjazd będzie możliwy jedynie przez cofanie pojazdu. Takie rozwiązanie przewiduje kontrolowany projekt zamienny. Także najmniejszy promień zewnętrznego łuku drogi pożarowej wynosi nie mniej niż 11 m. Stosowne uzgodnienia rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń pożarowych mgr inż. Andrzeja Paleja z dnia 12 września 2016 r. znalazły się na mapie w projekcie budowlanym. Uzgodnienia te świadczą o tym, że po ich spełnieniu zaprojektowana droga pożarowa będzie zgodna z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że ciąg pieszo-jezdny na działkach nr [...],[...] i [...], któremu zarzuca się niespełnianie wymogów drogi pożarowej nie był objęty zakresem projektu zamiennego przedmiotowej inwestycji a powstał w ramach budowy budynku wielorodzinnego przy ul. O. [...], w oparciu o projekt budowlany tego budynku. Funkcjonuje jako awaryjny wyjazd pożarowy. Nie można zatem twierdzić, że kontrolowany projekt zamienny przewidywał na ww. działkach drogę pożarową, która nie spełniała wymogów przepisów o drogach pożarowych. W tym stanie sprawy przeprowadzanie dowodu z opinii, która nie dotyczy drogi pożarowej przewidzianej dla inwestycji w projekcie budowlanym zamiennym jest pozbawione podstaw. Za bezpodstawny uznać należy zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 i art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1-4 w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 roku w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Powyższy przepis określa w sposób wyczerujący i jednoznaczny jaki jest zakres obowiązków organu archiutektonioczno-budowlanego, który porowadzi postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego. Dodatkowo organ ten sprawdza czy inwestor dopełnił wymogów określonych w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Jeśli organ po analizie zgromadzonego materiału dowodowego dojdzie do wniosku, że w sprawie spełnione zostały wymogi z art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 , to stosownie do art. 35 ust. 4 tej ustawy organ zobowiązany jest wydać pozwolenie na budowę lub zatwierdzić projekt budowlany, za wyjątkiem sytuacji wskzanej w art. 35 ust. 5. Sąd I instancji słusznie przyjął, że nie było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji albowiem organ II instancji dokonał oceny projektu budowlanego zgodnie z zakresem wskazanym w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Wykazana została zgodność projektu budowlanego z wydaną wcześniej dla inwestora decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie było potrzeby analizować zamienny projekt budowlany ze wszystkimi przepisami techniczno-budowlanymi. Należało ograniczyć się do oceny zgodności projektu budowlanego zamiennego z przepisami techniczno-budowlanymi, które regulują kwestie związane z zagospodarowaniem działki przy inwestycji tego rodzaju. Należy podkreślić, że organ nie jest władny ingerować w rozwiązania przewidziane w projekcie budowlanym, za które wyłączną odpowiedzialność ponosi uprawniony projektant. Organ sprawdza projekt jedynie pod względem formalnym (podpisy uprawnionych osób, jego kompletność). W zakresie zarzutów kwestionujących zgodność przedłożonej przez inwestora dokumentacji geologiczno-inżynierskiej ze wskazanymi w zarzutach skargi kasacyjnej przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 8 maja 2018 r. w sprawie dokumentacji hydrogeologicznej i dokumentacji geologiczno-inżynierskiej (Dz.U. z 2014 r., poz. 596) wskazać należy, że ocena tej dokumentacji nie powinna stanowić przedmiotu zainteresowania organów architektoniczno-budowlanych w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Oceny tej dokumentacji dokonały właściwe organy administracji geologicznej w toku postępowań zakończonych ostatecznymi decyzjami. I tak Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. znak: [...] zatwierdził dokumentację geologiczną z 2012 r. dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Dodatek do dokumentacji geologiczno-inżynierskiej z 2016 r. organ ten zatwierdził decyzją z dnia [...] września 2016 r. znak: [...]. Dokumentację tę uzano za kompletną i spełniającą wymagania postępowania w jakim została złożona. Decyzje te są ostateczne. Wobec powyższego kwestionowanie prawidłowości dokumentacji geologiczno-inżynierskiej na etapie postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę nie mogło wpłynąć na wydanie tej ostatniej. NSA podziela stanowisko Sądu I instancji odnośnie do braku naruszenia zaskarżoną decyzją wskazanych w skardze jak i w skardze kasacyjnej przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 8 maja 2014 r. w sprawie dokumentacji hydrogeologicznej i dokumentacji geologiczno-inżynierskiej (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 596 - aktualnie rozporządzenie z dnia 18 listopada 2016 r.). Brak opisu uszkodzeń budynków istniejących w sąsiedztwie, który powinien znajdować się w dokumentacji geologiczno-inżynierskiej zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia wynikał zapewne z tego, iż tego rodzaju uszkodzeń rzeczywiście nie stwierdzono. Jest to wiarygodne bowiem sąsiadujące budynki są relatywnie nowe. Skarżąca Wspólnota w żaden sposób nie uprawdopodobniła faktu istnienia takich uszkodzeń w czasie kiedy dokumentacja taka była sporządzana. Wskazywane w pismach okoliczności pekania ścian w budynku przy ul. O. [...] i innych nie związane były z warunkami geologicznymi a były efektem prowadzonych na działce inwestora robót rozbiórkowych. Zatem nie ma związku między brakiem zapisu w dokumentacji a zaobserwowanymi pęknięciami. Nie naruszono § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Transpoortu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. 2012 r., poz. 463). Brak w dokumentacji geotechnicznej ustalenia wzajemnego oddziaływania obiektu budowlanego na obiekty sąsiadujące wynikał z tego, że biegły uznał, iż było to w okolicznościach sprawy niecelowe. W § 5 rozporządzenia mowa jest, że geotechniczne warunki posadawiania ustala się w szczególności w oparciu o bieżące wyniki badań geotechnicznych gruntu, analizę danych archiwalnych, w tym analizę i ocenę dokumentacji geotechnicznej, geologiczno-inżynierskiej i hydrogeologicznej, obserwacji geodezyjnych zachowania się obiektów sąsiednich oraz innych danych dotyczących podłoża badanego terenu i jego otoczenia. Wynika z tego, że przeprowadzone badania geotechniczne nie wykazały aby przy stwierdzonych warunkach geotechnicznych występowało oddziaływanie obiektu budowlanego na obiekty sąsiadujące i uwzględnianie takiego oddziaływania w dokumentacji geotechnicznej nie było zasadne. Nie został naruszony § 5 ww. rozporządzenia albowiem trudno zlecać obserwcję obiektów sąsiednich w sytuacji kiedy ustalono, że nie występuje oddziaływanie pomiędzy obiektem budowlanym a obiektami sąsiednimi. Nie uprawdopodobniono by dokonywanie takich obserwacji było konieczne. Skoro sąsiednie osiedle zbudowano w pobliżu planowanej zabudowy, to brak jest podstaw do przyjęcia, że teren gdzie planowany budynek ma powstać nie nadaje się do zabudowy, bądź, że budowa będzie zagrażać sąsiednim budynkom. Wymóg wskazany w § 10 ww. rozporządzenia nie dotyczył opinii geotechnicznej a projektu geotechnicznego co czyniło zastosowanie tego przepisu w okolicznościach sprawy niezasadnym. Zarzut naruszenia przez organy architektoniczno-budowlane art. 81 ust. 1- 3 ustawy z dnia z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1131 ze zm.) jest chybiony albowiem wspomniane regulacje dotyczą obowiązków podmiotu, który uzyskał koncesję na prowadzenie określonych tam robót geologicznych. W niniejszej sprawie inwestor nie prowadził robót geologicznych na podstawie uzyskanej koncesji a zatem procedura zgłoszenia robót geologicznych opisana w ww. przepisie nie miała zastosowania w sprawie. Inwestor zamierzając prowadzić prace geologiczne z zastosowaniem robót geologicznych miał obowiązek przed ich rozpoczęciem uzyskać decyzję właściwego organu administracji geologicznej zatwierdzającą projekt robót geologicznych (art. 79 i 80 tej ustawy). Jak wynika z akt sprawy decyzje takie zostały wydane. Dokumentacja dotycząca prac geologicznych (dokumentacja geologiczno-inżynierska) została sporządzona prawidłowo i zatwierdzona przez właściwe organy administracji geologicznej. Niezasadne jest twierdzenie skargi kasacyjnej, że naruszony został § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transpoortu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. 2012 r., poz. 463). Zgodnie z § 3 ust. 1 ustalanie geotechnicznych warunków posadawiania polega między innymi na zaprojektowaniu odwodnień budowlanych (pkt 2). Jak stanowi § 5 rozporządzenia geotechniczne warunki posadawiania ustala się w szczególności w oparciu o bieżące wyniki badań geotechnicznych gruntu, analizę danych archiwalnych, w tym analizę i ocenę dokumentacji geotechnicznej, geologiczno-inżynierskiej i hydrogeologicznej, obserwacji geodezyjnych zachowania się obiektów sąsiednich oraz innych danych dotyczących podłoża badanego terenu i jego otoczenia. W oparciu o dane z dokumentacji geologiczno-inżynierskiej i hydrogeologicznej ustalono, że na terenie inwestycji nie występują wody podziemne a zatem sporządzanie projektu odwodnienia nie było konieczne. Brak projektu odwodnienia w przedmiotowej sprawie nie wynikał z uchybienia sporządzającego dokumentację ale z warunków w których inwestycja miała powstać. Nie naruszono również art. 122 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 469 ze zm.). Sąd I instancji słusznie podzielił stanowisko organu odwoławczego, że inwestycja nie wymagała wydania decyzji dotyczącej pozwolenia wodno-prawnego. Zgodnie z ww. przepisem jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na odwadnianie obiektów budowlanych oraz zakładów górniczych. Natomiast z art. 124 pkt 6 tej ustawy wynika, że pozwolenia wodnoprawnego albo zgłoszenia nie wymaga odwadnianie obiektów lub wykopów budowlanych, a także wykonanie służących do tego urządzeń wodnych, jeżeli zasięg oddziaływania nie wykracza poza granice terenu, którego zakład jest właścicielem. Skoro z dokumentacji geologiczno- inżynierskiej wynika, że w poziomie posadowienia budynku nie występują wody gruntowe, to wykonanie odwodnienia budynku lub wykopu budowlanego nie będzie oddziaływać poza teren inwestycji. Zatem uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego nie będzie konieczne. Bezpodstawny jest zarzut niedostrzeżenia przez Sąd I instancji naruszenia przedz organ odwoławczy § 21 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 8 maja 2014 r. w sprawie dokumentacji hydrogeologicznej i dokumentacji geologiczno-inżynierskiej. Przepis ten stanowi, że część opisowa dokumentacji geologiczno-inżynierskiej sporządzonej w celu określenia warunków geologiczno-inżynierskich na potrzeby posadawiania obiektów budowlanych, poza wymogami z § 19 powinna zawierać ustalenie głębokości położenia pierwszego poziomu wód podziemnych, amplitudy wahań i maksymalnego położenia poziomu zwierciadła wód podziemnych na podstawie badań, wywiadu terenowego i analizy materiałów archiwalnych. Skoro sporządzona dokumentacja geologiczno-inżynierska wskazała na brak wód gruntowych w pioziomie posadowienia budynku, to przedstawienie charakterystyki wód gruntowych w zakresie wskazanym w tym przepisie, jak domaga się tego skarżaca Wspólnota, było bezcelowe. Zdaniem NSA, dokumentacja w postaci opinii geotechnicznej i badań podłoża gruntowego sporządzona w październiku 2012 r. oraz projekt geotechniczny ze stycznia 2016 r. nie musiały być aktualizowane. Za prawidłowość projektu budowlanego wyłączną odpowiedzialność ponosi jego autor. Skoro uznał on, że powyższa dokumentacja umożliwia posadowienie na danym terenie budynku o określonych parametrach, to organ administracji architektoniczno-budowlanej nie mógł kwestionować tych ustaleń. Nieracjonalne jest twierdzenie, że warunki geologiczne na terenie inwestycji w ciągu 4 lat uległy zasadniczej zmianie. Dokumentacja ta została uzupełniona na etapie postępowania odwoławczego dodatkiem do opinii geologiczno-inżynierskiej z września 2016 r. Można zatem uznać, że przedłożona dokumentacja była kompletna i wystarczająca dla wydania decyzji w postępowaniu o zatwierdzenie zamiennego projektu budoiwlanego. Okoliczność, że wyniki obliczeń i projekt branży konstrukcyjnej nie zostały zaktualizowane w stosunku do działki nr [...] z uwagi na zwiększonie jej obciążenia poprzez ulokowanie tam podwójnej ilości pojazdów oraz platform dwustanowiskowych nie ma znaczenia dla wydania zaskarżonej decyzji o zatwierdzeniu zamiennego projektu budowlanego. Projektant uznał, że zgromadzona wcześniej dokumentacja jest wystarczająca również dla zmienionego zakresu inwestycji a zatem organ nie mógł ingerować merytorycznie w projekt budowlany bo nie jest do tego uprawniony. Pozbawione podstaw jest twierdzenie, że zabudowa w ciągu minionych 4 lat sąsiednich względem planowanej inwestycji działek zmieniła warunki geotechniczne posadawiania obiektów budowlanych na działkach przeznaczonych pod inwestycję. Jak wynika z akt sprawy na etapie postępowania odwoławczego inwestor przedłożył dodatkowe badania dotyczące warunków zabudowy zmodyfikowanej inwestycji. Za dowolne i niczym nieuzasadnione uznać należy twierdzenie skarżacej kasacyjnie Wspólnoty o braku właściwego i aktualnego uzgodnienia zarządcy drogi na przebudowę części ul. Ł. Skoro kwestia obsługi komunikacyjnej projektowanego przedsięwzięcia została ustalona w odrębnym postępowaniu zatwierdzającym projekt budowlany i udzielającym pozwolenia na budowę wjazdu oraz przebudowę ulicy Ł. w K. (decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] października 2013 r. nr [...] utrzymana w mocy decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lutego 2014 r. znak: [...]), to wskazywanie na nieaktualność uzgodnienia jest bezcelowe. Niczym nieuzasadnione są twierdzenia Sąd nie dostrzegł naruszenia przez organ odwoławczy przepisów § 14 ust. 1 w zw. z § 16 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. 2015 r., poz. 1422 ze zm.). Z akt sprawy wynika, że projekt budowlany przewiduje komunikację działek inwestora z drogą publiczną. Obsługa komunikacyjna została uregulowana decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z [...] października 2013 r., nr [...] utrzymaną w mocy decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lutego 2014 r. znak: [...]. Przewidziano tam, że odbsługa komunikacyjna terenu inwestycji będzie odbywać się od ulicy O., M., B. poprzez ul. Ł., następnie poprzez istniejącą drogę dojazdową po terenie działki nr [...] (dawna działka [...]) oraz zjazd na teren działki o nr [...] i następnie poprzez zaprojektowany wewnętrzny układ drogowy po terenie inwestora. Na terenie inwestycji projekt przewiduje dojścia do budynków. Ponadto należy zauważyć, że organy administracji budowlanej nie sprawdzają projektu budowlanego pod kątem spełnienia tych przepisów. Za poprawność projektu w zakresie komunikacji odpowiada jego autor. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej projekt zamienny nie przewiduje naruszenia warunków zawartych w decyzji o warunkach zabudowy. Obsługa komunikacyjna odbywa się przez działkę nr [...] (obecnie nr [...]). Drugi dojazd ma charakter uboczny w stosunklu do wskazanego wyżej albowiem wyraźnie zaznaczono w projekcie zamiennym, że dojazd po działkach nr [...],[...] i [...] to dojazd wyłącznie awaryjny. Chybione jest twierdzenie, że wyjazd zlokalizowany na działkach nr [...],[...] i [...] jako nie spełnia wymogów jakie przewiduje § 15 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ruch tymi działkami ma mieć charakter incydentalny o czym świadczy zapis o awaryjnym wjeździe pożarowym. Ruch po tych działkach wynika też z ustanowionej w ksiegach wieczystych dla nieruchomości objetych inwestycją służebności gruntowej przechodu i przejazdu. Trudno w tym stanie rzeczy uznać aby dojazd tymi działkami pojazdów uprzywilejowanych miał spełniać wymogi dla takiej drogi określonych w przepisach odrębnych. Przedmiotowy dojazd nie jest stricte drogą pożarową czy drogą zapewniającą inwestycji komunikację z droga publiczną, w przypadku których droga taka musiałaby odpowiadać określonym parametrom przewidzianym w odrębnych przepisach dla tego rodzaju dróg. Dojzad ten ma charakter dojazdu awaryjnego, czyli zasadniczo nie będzie pełnił funkcji wewnętrznej drogi dojazdowej do inwestycji ani drogi pożarowej. Ponadto został zrealizowany w ramach budowy budynku Współnoty Mieszkaniowej Budynku przy ul. O. [...] z przeznaczeniem na ciąg jezdny o utwardzonej nawierzchni z płyt ażurowych. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd nie zaniechał skontrolowania zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z § 12 ust. 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Admnistracji z 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 124, poz. 1030). Zgodnie z tym przepisem droga pożarowa powinna zapewniać przejazd bez cofania lub powinna być zakończona placem manewrowym o wymiarach 20 m x 20 m, względnie można przewidzieć inne rozwiązania umożliwiające zawrócenie pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10. Należy jednak wskazać na rozwiazanie przewidziane w § 12 ust. 10 tego rozporządzenia, który stanowi, że dopuszcza się wykonanie odcinka drogi pożarowej o długości nie większej niż 15 m, z którego wyjazd jest możliwy jedynie przez cofanie pojazdu. Z powyższego wynika, że § 12 ust. 9 rozporządzenia zawiara możliwość odstąpiemnia od zawartych w nim wymogów. W projekcie zamiennym przewidziano takie rozwiązanie dla wyznaczonej tam drogi pożarowej a zatem droga ta odpowiada wymogom prawa. Ponadto zauważyć należy, że przedmiotowy projekt budowlany został bez uwag zaopiniowany przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr inż. Andrzeja Paleja. To układ drogowy na terenie inwestycji będzie pełnił rolę drogi pożarowej, która zapewni zarówno dojazd i wyjazd jednostkom służb ratowniczych. Brak zatem podstaw do kwestionowania przez organ zamiennego projektu budowlanego. Podstawą zakwestionowania projektu zamiennego i uchylenia zaskarżonej decyzji przez Sąd I instancji nie mógł być zarzut skargi niespełnienia przez ciąg jezdny na działkach nr [...],[...],[...] wymogów przewidzianych w § 12 ust. 1, § 12 ust. 11, § 13 ust. 2 oraz § 14 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Admnistracji z 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych dla drogi pożarowej. Jak już wcześniej była mowa ciąg jezdny na ww. działkach nie pełni funkcji drogi pożarowej dla przedmiotowej inwestycji. Droga pożarowa planowanej inwestycji będzie zlokalizowana na terenie inwestycji. Współnota Mieszkaniowa Budynku przy ul. O. [...] w K. niesłusznie utożsamia ten ciąg jezdny z drogą pożarową inwestycji. Zatem dojazd ten nie musi spełniać wymogów wskazanych w wymienionych wyżej przepisach rozporządzenia. Definitywnie kwestia organizacji wyjazdu z drogi pożarowej została przesądzona w przedłożonej na rozprawie przed NSA nocie autorskiej Nr [...] autora projektu budowlanego J. W. z dnia [...] grudnia 2017 r. wprowadzającej nieistotne odstępstwo od projektu budowlanego zamiennego zatwierdzonego zaskarżoną decyzją. Odstępstwo to polega na zmianie organizacji wyjazdu z drogi pożarowej - zgodnie z załącznikiem graficznym. Mianowicie polega ona na skorzystaniu z rozwiązania przewidzianego w § 12 ust. 10 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych tj. wprowadzono wyjazd z drogi pożarowej poprzez cofanie wozów bojowych straży pożarnej na odcinek drogi wewnętrznej obsługujący miejsca postojowe nr 1-8, przy jednoczesnej rezygnacji z dotychczasowego sposobu wyjazdu z drogi pożarowej w oparciu o istniejący wyjazd na działkach nr [...].[...][...], na których inwestor ma ustanowioną służebność przejazdu i przechodu. Wskazano także na spełnienie wymagań § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia. Kwestia naruszenia warunków służebności ustanowionej na działkach nr [...],[...] i [...] z powodu niespełnienia wymogów prawem przewidzianych dla ciągu pieszo-jezdnego przez dojazd na tych działkach, w ocenie NSA, nie mogło prowadzić do zakwestionowania prawidłowości zamiennego projektu budowlanego przez organ odwoławcvzy a następnie przez Sąd. To czy służebność o wskazanej w księgach wieczystych treści faktycznie istnieje leży w kompetencjach sądu cywilnego nie zaś sądu administracyjnego. Służebność określnej treści została wpisana w księgi wieczystej nieruchomości objętych inwestycją, a zatem inwestor wykazał istnienie prawa do dysponowania tym terenem w sposób tam wskazany. Zdaniem NSA, bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy była okoliczność niedokonania w projekcie zamiennym zmian w projekcie branży konstrukcyjnej oraz branży elektrycznej z uwagi na powiększenie garaży o kilkadziesiąt platform dwustanowiskowych. Za prawidłowość projektu odpowiada jego autor. Skoro autor uznał, że dokonana modyfikacja nie wpłynęła na ustalenia projektu z branży konstrukcyjnej i elektrycznej, to organ administracji nie miał uprawnień kwestionować takich ustaleń. Ponadto w żaden sposób nie zostało uprawdopodobnione aby dokonana modyfikacja miała negatywny wpływ na funkcjonowanie instalacji elektrycznej planowanej inwestycji. Należy podzielić stanowisko Sądu I instancji wyrażone w zaskarżonym wyroku w zakresie możliwości dokonywania zmian w projekcie budowlanym w branży konstrukcyjnej przez osoby inne niż autor. Skoro mgr inż. J. W. posiadała jako architekt stosowne uprawnienia, to dokonanie zmian przez tę osobę a nie pierwotnego autora tej części projektu nie świadczy o nieprawidłowości projektu. Zasadą jest aby wszelkie opracowania architektoniczne i branżowe w ramach projektu budowlanego rozpatrywać łącznie. Nie ma zatem znaczenia kto dokona zmian aby tylko był to architekt z uprawnieniami z danego zakresu. W ocenie NSA chybiony jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1 K.p.a. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd zwrócił uwagę na postępowanie organu mogące wywoływać wątpliwości jego uczestników odnośnie do zaufania do władzy publicznej. Wyróżniono brak aktywnej informacji uczestników postępowania o czynnościach inwestora, dokonywanie odręcznych skreśleń i korekt przez osobą uprawnioną na złożonym zamiennym projekcie budowlanym. Podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że tego rodzaju zachowania mogły być oceniane jako zbyt przychylne działanie organu w stosunku do inwestora. Jednak Sąd nie miał podstaw formułować takich ocen w oparciu o własne, niczym nie poparte wrażenie. Dlatego też uznał, że nie miało miejsca naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpoływ na wynik sprawy i jako takie stanowiłoby podstawę dla uchylenia zaskarżonej decyzji. Nie sposób przyjąć przy tak ogólnym sformułowaniu zarzutu w jaki sposób ocena Sądu I instancji świadczyć ma o nieprawidłowym zastosowaniu czy wadliwej interpretacji wskazanych wyżej przepisów. Tym samym zarzut ten wymyka się kontroli na etapie skargi kasacyjnej. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 9 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 roku (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) poprzez nieuchylenie postanowienia Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] października 2015 r., nr [...] o odstępstwie od przepisów techniczno-budowlanych, mimo iż dopuszczenie odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych nastąpiło mimo niewystąpienia szczególnie uzasadnionego przypadku, jest pozbawiony podstaw. Subiektywna ocena skarżącej kasacyjnie Wspólnoty o tym, że nie było podstaw do wyrażenia zgody na odstępstwo nie przekreśla prawidłowości wydanego postanowienia o zgodzie na odstępstwo. W postanowieniu tym Prezydent Miasta Krakowa dysponując przysługującym mu uznaniem administracyjnym był władny, przy spełnieniu określonych wymogów, uznać za dopuszczalne udzielenie odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych w zakresie lokalizacji przy granicy nieruchomości miejsc postojowych. O naruszeniu przepisów ustawy Prawo budowlane nie świadczy fakt, że Wspólnota nie zgadza się z oceną organu odnośnie do zaistnienia szczególnych okoliczności uzasadniających odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Skoro organ uznał, że takie okoliczności wystąpiły i uzasadnił swoje stanowisko, to odmienny pogląd Wspólnoty nie świadczy w żaden sposób o naruszeniu ww. przepisów. Sąd I instancji słusznie wskazał, że w postanowieniu wyrażającym zgodę na odstępstwo organ przedstawił argumentację, którą odczytano jako szczególne okoliczności. W istocie istniejące już oraz realizowane zagospodarowanie, które wyklucza urządzenie parkingu zgodnie z normami o odległości miejsc parkingowych od granic sąsiedniej nieruchomości, przy jednoczesnym zachowaniu charakteru zabudowy i braku negatywnego wpływu na środowisko czy też na nieruchomości sąsiednie, przemawia za uznaniem, że wystąpiły przesłanki do udzielenia odstępstwa. Mając powyższe na uwadze NSA uznał, że skarga kasacyjna Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku przy ul. O. [...] zasługuje na oddalenie. Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej A. C. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że podniesione tam zarzuty są niezasadne. Sąd I instancji nie naruszył art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 20 ustawy Prawo budowlane oraz art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. W ocenie NSA, zasadnym było uznanie przez ten Sąd, że A. C. nie posiadała samodzielnej legitymacji czynnej do wniesienia skargi. Zaskarżona decyzja nie naruszała jej interesu prawnego bowiem planowana inwestycja nie ograniczała przysługujących jej praw związanych z prawem własności mieszkania w budynku Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku przy ul. O. [...] w K. Nie przedstawiła ona żadnego argumentu, który świadczyłby o tym, że posiada ona własny indywidualny interes prawny w zaskarżeniu decyzji zatwierdzającej zamienny projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę odmienny od całej Wspólnoty Mieszkaniowej. Za taki nie można uznać nabycie działek nr [...],[...],[...],[...],[...] i [...] przez Wspólnotę Mieszkaniową Budynku przy ul. O. [...] w K. Zarząd majątkiem Wspólnoty powierzony umownie zarządcy K. N. prowadzącej działalność z zakresu zarządzania nieruchomościami dotyczy majątku całej Wspólnoty nawet tego majątku, który został nabyty przez Wspólnotę w trakcie trwania zarządu. Sugerowany podział na odrębny zarząd Wspólnotą i odrębny zarząd ww. działkami byłby podziałem sztucznym. Z umowy o zarząd nie wynika, że zarząd ograniczony jest tylko do niektórych należących do wspólnoty działek. Nabycie tych działek, spośród których na dz. nr [...],[...] i [...] projektowana jest droga pożarowa dla mającej powstać inwestycji nie świadczy o własnym interesie prawnym A. C. Nadal interes prawny ma z racji własności ww. działek Wspólnota Mieszkaniowa jako taka. A. C. mogłaby powoływać się na naruszenie swojego interesu prawnego w sytuacji kiedy projektowana inwestycja wpływałaby na posiadane prawo własności lokalu mieszkalnego np. przez zacienienie, dostęp do światła dziennego w ciągu dnia. Tego rodzaju sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że wyłącznie strona postępowania sądowoadministracyjnego uprawniona jest podnosić merytoryczne zarzuty wobec zaskarżonej decyzji czy skarżonego wyroku Sądu I instancji. Wobec braku legitymacji skargowej A. C. rozpatrywanie merytorycznych zarzutów skargi kasacyjnej jest bezprzedmiotowe i NSA nie dokonywał ich oceny. Skarga kasacyjna nie mogła podlegać ocenie i z tego powodu podlegała oddaleniu. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.