III SA/Gd 260/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z dnia 8 września 2016 r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia 26 kwietnia 2016 r. o zwrocie przez P. H. nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych. Decyzja Kolegium została wysłana do strony jednakże pomimo awizowania nie została przez nią odebrana. W związku z tym przesyłka zawierająca decyzję została zwrócona do organu i pozostawiona w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, stosownie do uregulowań art. 44 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. - dalej jako: "k.p.a."). W dniu 30 stycznia 2017 r. do organu odwoławczego wpłynął wniosek strony z dnia 25 stycznia 2017 r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Po przekazaniu go do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku i na wezwanie Sądu wniosek ten został uzupełniony w dniu 15 marca 2017 r. (data nadania w placówce pocztowej) o skargę na decyzję organu odwoławczego. W dniu 21 marca 2017 r. Sąd przekazał skargę do organu odwoławczego celem zachowania trybu zaskarżenia. Następnie zarządzeniem z dnia 26 kwietnia 2017 r. sędzia sprawozdawca pozostawił wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi bez rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 22 czerwca 2017 r. (sygn. akt I OZ 1019/17) oddalił zażalenie skarżącej na powyższe zarządzenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), skargę wnosi się terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jak wynika z akt sprawy zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została doręczona zgodnie z art. 44 k.p.a., tzw. w trybie doręczenia zastępczego. Przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję została wysłana do skarżącej w dniu 12 września 2016 r., jednak mimo dwukrotnego jej awizowania w dniu 15 września i w dniu 23 września 2016 r., nie została odebrana przez skarżącą. W tej sytuacji, stosownie do powołanego przepisu, należy uznać, że zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona skarżącej w dniu 29 września 2016 r., a zatem ostatnim dniem na złożenie skargi, w którym zachowany zostałby 30-dniowy termin, był dzień 31 października 2016 r. Tymczasem skarga została złożona przez skarżącą bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w dniu 15 marca 2017 r.; w odpowiedzi na wezwanie Sądu o uzupełnienie braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Następnie Sąd w dniu 21 marca 2017 r. przekazał skargę do organu odwoławczego celem zachowania trybu zaskarżenia z art. 54 § 1 p.p.s.a., tzn. za pośrednictwem organu. W dniu 29 marca 2017 r. organ przekazał skargę wraz z odpowiedzą na skargę do Sądu. Mając na względzie ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych należy przyjąć, że przedmiotowa skarga została złożona w dniu 21 marca 2017 r., tj. w dacie nadania przesyłki zawierającej skargę przez Sąd do organu odwoławczego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2017 r. sygn. akt II GZ 548/17, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie ulega zatem wątpliwości, że skarga została złożona po terminie określonym w art. 53 § 1 p.p.s.a. Co ważne, wniosek skarżącej o przywrócenie terminu został pozostawiony postanowieniem tut. Sądu z dnia 26 kwietnia 2017 r. bez rozpoznania a zażalenie na to postanowienie oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Wobec wskazanych okoliczności Sąd - na mocy art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji postanowienia.