III SA/Wr 413/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz, Sędziowie Sędzia WSA Sędzia NSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca), Anna Moskała, Protokolant Katarzyna Kiermacka, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 28 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w D. na czynność Zarządu Województwa D. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny formalnej projektu (EFS) oddala skargę. Pismem Dyrektora D. Instytucji Pośredniczącej (DIP) z dnia [...] r. ([...]) poinformowano wnioskodawcę - A Sp. z o.o. (dalej: skarżąca, strona skarżąca, wnioskodawca) o negatywnym wyniku oceny formalnej projektu nr [...], pn. "Przebudowa i adaptacja willi "[...]" w D. oraz zakup wyposażenia dla potrzeb A ICT". Wskazano, iż niniejszy projekt nie spełnił kryteriów formalnych ogólnych obligatoryjnych bez możliwości dokonania korekty, tj. Kryterium nr 7 "Kwalifikowalność Wnioskodawcy" zawartych w "Kryteriach wyboru operacji finansowanych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa D. 2014-2020". Na uzasadnienie powyższego wskazano, że zgodnie z pkt. 7 Regulaminu konkursu "o dofinansowanie w ramach konkursu mogą ubiegać się następujące typy beneficjentów: w zakresie projektów typu 1.3 B: - jednostki samorządu terytorialnego, ich związki i stowarzyszenia; - jednostki organizacyjne jst; - specjalne strefy ekonomiczne (SSE); - instytucje otoczenia biznesu (IOB); - uczelnie/szkoły wyższe; - lokalne grupy działania (LGD). Zgodnie ze Szczegółowym Opisem Osi Priorytetowych RPO WD (dalej: SZOOP RPO WD) przez Instytucje Otoczenia Biznesu (IOB) należy rozumieć instytucje niedziałające dla zysku (również takie, które przeznaczają swój zysk na cele statutowe i jednocześnie nie wypłacają dywidendy swoim udziałowcom lub akcjonariuszom), oferujące przedsiębiorcom usługi wspierające w szerokim zakresie. Pomoc może dotyczyć zagadnień związanych z tworzeniem, prowadzeniem i rozwojem przedsiębiorstwa. Oferta instytucji otoczenia biznesu obejmuje np. udzielanie informacji, szkolenia, doradztwo, usługi B+R itp. Do instytucji otoczenia biznesu zaliczono np. regionalne i lokalne agencje rozwoju, stowarzyszenia przedsiębiorców i osób działających na ich rzecz, izby gospodarcze, samorządy przedsiębiorców, centra wspierania przedsiębiorczości, inkubatory przedsiębiorczości, centra transferu technologii, instytucje sfery B+R, fundusze pożyczkowe, firmy prywatne świadczące usługi dla przedsiębiorstw itd. W realiach oceny złożonego wniosku wskazano, iż skarżąca nie potwierdziła, iż oferuje przedsiębiorcom usługi wspierające. W tym kontekście wskazano, iż jakkolwiek w charakterystyce przedsięwzięcia podano, że przedsiębiorca jako instytucja otoczenia biznesu, oferuje przedsiębiorcom usługi wspierające w szerokim zakresie, a pomoc ta dotyczy zagadnień związanych z tworzeniem, prowadzeniem i rozwojem przedsiębiorczości, to jednak uznać trzeba, iż twierdzenie to wykracza poza ramy stanu rzeczywistego. Zgodnie bowiem z przedstawionymi danymi finansowymi oraz zawartym w dalszej części tego punktu informacjami przedsiębiorca planuje dopiero rozpocząć działalności w obiekcie, który będzie przygotowany do pełnienia roli inkubatora przedsiębiorczości w ramach projektu. Zgodnie z treścią wniosku spółka została powołana do życia [...] r. jako podmiot celowy, który będzie odpowiedzialny za realizację projektu pt. "Przebudowa i adaptacja willi "[...]" w D. oraz zakup wyposażenia dla potrzeb Inkubatora Przedsiębiorczości ICT". W ramach przedsięwzięcia kompleksowo zmodernizowany zostanie wyłączony z eksploatacji, były budynek mieszkalny, o powierzchni użytkowej 1.239,05 m², zlokalizowany w D. przy ul. W. [...]. Pod działalność Inkubatora Przedsiębiorczości planuje się przeznaczyć wszystkie poziomy użytkowe 4-kondygnacyjnego budynku. Głównym zadaniem Inkubatora będzie inicjowanie działalności gospodarczej i pomoc nowo powstałym firmom w pierwszym etapie ich funkcjonowania. Podstawowe usługi oferowane przez Inkubator to wynajem powierzchni. Nadto Inkubator będzie także dostarczał szereg specjalistycznych instrumentów wspierających rozwój młodych firm. Nadmieniono także, że przedsiębiorca nie uzyskał przychodów ze sprzedaży z uwag na nieprowadzenie działalności w zakresie tych usług. W konkluzji uznano, że przedsiębiorca w momencie aplikowania o wsparcie w ramach niniejszego konkursu, był w trakcie przygotowywania się do pełnienia roli IOB. Nie pełnił on jednakże takiej roli w momencie aplikowania z uwagi na brak oferowania usług dla przedsiębiorców, co jest wymogiem programowym, w tym obowiązującej definicji Instytucji Otoczenia Biznesu zawartej w SZOOP RPO WD. Od powyższego skarżący złożył protest wnosząc o reasumpcję oceny projektu w zakresie spełnienia Kryterium nr 7. "Kwalifikowalność Wnioskodawcy". Zarzucił, że ocena projektu została dokonana bardzo nierzetelnie i nieobiektywnie oraz w sposób sprzeczny z przyjętym w tym zakresie kryterium. W tym kontekście wskazał szczególnie, że ocena projektu została przeprowadzona niezgodnie z art. 37 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, w związku z pkt. 7 Regulaminu konkursu. Nadto wskazał, że nigdzie nie znalazł zapisów, z których wynikałoby, że: - musi posiadać stronę internetową - Instytucja Otoczenia Biznesu nie może być podmiotem typu "start-up" - musi osiągać przychody z tytułu prowadzonej działalności ze sprzedaży w okresie przed złożeniem wniosku o dofinansowanie - nie może świadczyć nieodpłatnie usług udzielania informacji i doradztwa podmiotom gospodarczym. Nadmieniono, iż wnioskodawca uzyskał nazwę Inkubator Przedsiębiorczości Sp. z o.o., a działalność podstawową zdefiniowano jako 70.22.Z – tj. pozostałe doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania. Podkreślono także, iż w piśmie z [...] r., wzywającym do korekty formalnej wniosku, nie było w ani jednym miejscu wątpliwości dotyczących procesu rejestrowania wnioskodawcy jako IOB, jak też nie sformułowano pytań o stronę internetową oraz o oferowane na rynku usługi i ich ewentualną sprzedaż. Jako ostatni argument skarżący podniósł okoliczność, iż aż 70% wniosków zostało odrzuconych z przyczyn formalnych, co może świadczyć o bardzo nieprzejrzyście przygotowanej przez DIP dokumentacji konkursowej. Na podstawie listy oceny projektów, które ostatecznie otrzymały dofinansowanie można zaś pozwolić sobie na konstatację, że pojawiła się dodatkowa nieformalna preferencja dotycząca samorządów gminnych gdyż tylko takie projekty otrzymały wsparcie. Rozstrzygnięciem z dnia [...] r. ([...]), podjętym na podstawie art. 125 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz.Urz. UE L 347 z 20,12.2013, ze zm.) oraz art. 9 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 9 ust. 2 pkt 2 oraz art. 55 i art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2016 r. poz. 217) Zarząd Województwa D. pełniący funkcję Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym dla Województwa D. na lata 2014- 2020 nie uwzględnił protestu. W uzasadnieniu wskazano, że ocena formalna niniejszego wniosku została dokonana w DIP przez dwóch pracowników Wydziału Kontraktacji przy pomocy Karty Oceny Formalnej. Obie oceny wskazały na niespełnienie kryteriów formalnych obligatoryjnych z możliwością dokonania jednorazowej korekty, tj. Kryterium nr 3 "Poprawność wypełnienia złożonego wniosku" oraz Kryterium nr 4 "Wnioskodawca wybrał wszystkie wskaźniki obligatoryjne dla danego typu projektu". O niniejszym poinformowano skarżącą oraz wezwano ją do uzupełnienia/poprawy wniosku w terminie 7 dni roboczych, licząc od dnia otrzymania pisma w systemie SNOW. Ocena formalna poprawionego/uzupełnionego wniosku o dofinansowanie została dokonana w dniu [...] r. przez dwie niezależne osoby i zatwierdzona tego samego dnia przez kierownika Wydziału Kontraktacji w DIP. W wyniku oceny formalnej stwierdzono, że projekt spełnia wszystkie kryteria oceny formalnej i skierowany został do oceny merytorycznej, w toku której z uwagi jednak na stwierdzone błędy (oceniający wnieśli zastrzeżenia do zapisów wniosku w punktach: B.l.1.3, C.l.l, C.ll.3.1.11 C.ll.3.2), projekt został zwrócony do ponownej oceny formalnej. W wyniku przeprowadzonej ponownej oceny formalnej wniosku, stwierdzono niespełnienie kryterium formalnego obligatoryjnego bez możliwości dokonania korekty – tj. kryterium kwalifikowalności wnioskodawcy, w związku z czym przedmiotowy wniosek został oceniony negatywnie i projekt został odrzucony z dalszego procesu ubiegania się o dofinansowanie. W dalszej części Instytucja Zarządzająca podała, że nie ma podstaw do kwestionowania rzetelności i obiektywności przeprowadzonych ocen formalnych, gdyż ostały one dokonane w sposób prawidłowy, przy zachowaniu zasady "dwóch par oczu". Nadto Instytucja Zarządzająca, po przeanalizowaniu dokumentów z etapu oceny formalnej wniosku o dofinansowanie realizacji projektu, stwierdziła, że oceny dokonano na podstawie obowiązujących przepisów, procedur i zasad właściwych dla naboru wniosków realizowanych w trybie konkursowym w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa D. 2014-2020 Oś priorytetowa 1 Przedsiębiorstwa i innowacje. Działanie 1.3 Rozwój przedsiębiorczości, Poddziałanie 1.3.1 Rozwój przedsiębiorczości — konkursy horyzontalne. Schemat J 3 A Przygotowanie terenów inwestycyjnych. W odniesieniu do zarzutów zawartych w proteście wskazano, że wnioskodawca przyjął błędną interpretację uzasadnień ocen dokonanych w ramach przedmiotowego kryterium przez obu oceniających, gdyż nigdzie nie wskazali oni na obowiązek posiadanie strony internetowej. Nadmienili jedynie, że skarżący jej nie posiada, chociaż stanowi ona w obecnych czasach powszechne źródło komunikacji i informacji. Fakt ten potwierdza tylko, że wnioskodawca nie prowadzi czynnej działalności jako IOB: nie udziela informacji potencjalnym usługobiorcom, nie przedstawia propozycji szkoleniowych czy doradczych, nie oferuje usług B+R itp. Samo zaś posiadanie statusu IOB nie stanowi o tym, że firma taką instytucją faktycznie jest. Dalej organ wskazał, że dokumentacja konkursowa nie zawiera zapisów zabraniających bycia podmiotem typu start-up, o ile IOB wpisuje się w zakres definicji IOB ujętej w pkt 7 Regulaminu Konkursu i w SZOOP RPO WD, tj. jest instytucją niedziałającą dla zysku, oferującą i świadczącą przedsiębiorcom usługi wspierające w szerokim zakresie. W przedmiotowym przypadku tak nie jest. W tym kontekście Instytucja Zarządzająca wskazała, że w ramach konkursu mogą startować wnioskodawcy, którzy świadczą usługi dla MŚP, a nie którzy będą je świadczyć. Nie można zatem stwierdzić, że wnioskodawca świadczy usługi dla przedsiębiorstw skoro nie prowadzi faktycznej działalności gospodarczej. Wreszcie w zaskarżonym rozstrzygnięciu wskazano, iż jakkolwiek IOB może świadczyć nieodpłatnie usługi w ramach udzielania informacji i doradztwa podmiotom gospodarczym i nigdzie nie ma zapisu zabraniającego takiego postępowania, to jednak w niniejszej sprawie działalność wnioskodawcy ukierunkowana jest wyłącznie na utrzymywanie działalności świadczenia usług IOB. Kolejno IZ podała, że zarówno nazwa jak i wskazany w celach statystycznych kod PKD nie determinują prowadzenia danej działalności, a mają wyłącznie charakter deklaratoryjny. W praktyce rynkowej, poza kilkoma wyjątkami ustawowymi nazwa jest bowiem wyłączną domeną przedsiębiorcy i urząd czy sąd nie wnika w jej treść bądź wymowę. Podanie też kodu PKD jest jedynie deklaracją statystyczną, o zamierzeniu wykonywania danej działalności, i w praktyce gospodarczej przyjęło się wpisywanie w dokumenty rejestrowe znacznie szerszego katalogu kodów od rzeczywiście potrzebnej, by uniknąć w przyszłości uciążliwości biurokratycznej w przypadku konieczności dodania nowego kodu PKD. Stąd informacje wskazane w dokumencie rejestrowym nie statuują jeszcze przedsiębiorcy jako świadczącego takie usługi. Determinują to konkretne czynności rynkowe skutkujące powstaniem obowiązku podatkowego. W końcowej części uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia IZ wskazała, iż nie można uogólniać - jak czyni to wnioskodawca - że wyłącznie gminy otrzymały dofinansowanie. Odnosząc się do listy projektów rekomendowanych do dofinansowania wskazano, że gminy, jako społeczności lokalne są od wielu lat aktywnymi miejscami inkubacji przedsiębiorczości, kreowania atmosfery przychylnej biznesowi, tworzenia miejskich stref ekonomicznych (np. K., W. czy B.). Czym innym natomiast są przedsiębiorstwa nie posiadające żadnego doświadczenia oraz stosownego zaplecza deklarujące jedynie formalne spełnienie warunków konkursowych, skierowane na realizację wielomilionowych inwestycji w budynki i środki trwałe celem stworzenia kilkunastu biur do wynajęcia. W przypadku wnioskodawcy kwota wsparcia publicznego [...] zł, odniesiona do zapewnienia przez kilka lat przestrzeni biurowej 21 firmom (zgodnie ze wskaźnikiem rezultatu), daje kwotę ok. [...] zł rocznie na wsparcie powstania jednego biura. Wnioskodawca poza zwyczajowa reklamą (billboard, ulotki) nie zaplanował, żadnego działania dla inkubacji przedsiębiorstw, w tym np. szkoleń. Wręcz przeciwnie – sam wskazał, że potrzebuje wsparcia, gdyż wnosi o sfinansowanie wydatku związanego z zarządzaniem projektu. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. złożył A sp. z o.o. w D. wnosząc o stwierdzenie, iż ocena projektu została przeprowadzona z naruszeniem przepisów prawa mającym istotny wpływ na wynik oceny i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a nadto zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie art. 37 ust. 1 i ust. 2 ustawy wdrożeniowej przez nierzetelną, nieobiektywną, i niezgodną z ustanowionymi kryteriami ocenę wniosku skarżącego, które to naruszenie poskutkowało błędnym uznaniem, iż projekt nie spełnia kryterium formalnego pod nazwą "Kwalifikowalność Wnioskodawcy". Kwestionując przyjętą przez IZ ocenę, skarżąca wskazała, iż punktem wyjścia uczynić tu należy definicję IOB w powołanym wyżej brzmieniu, w którym użyto sformułowania "oferujące przedsiębiorcom usługi". Zgodnie z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego – a taką należy w niniejszej sprawie przyjąć - słowo "oferować" oznacza "przedkładać ofertę, proponować jakiś produkt, usługę lub pomoc". Świadczenie zaś usługi polega na jej wykonywaniu, realizacji. Z poczynionych wyżej uwag – zdaniem strony - bez konieczności dokonywania jakiejkolwiek głębszej analizy jasno wynika, że oferowanie przez dany podmiot usług w żadnej mierze nie jest tożsame z ich świadczeniem. Wręcz przeciwnie: oferowanie usług jest etapem wstępnym, który zawsze musi nastąpić przed ich ostatecznym świadczeniem, jednakże nie zawsze do tego świadczenia prowadzi. Ewentualna realizacja usługi jest możliwa jedynie wówczas, gdy podmiot, do którego taka oferta jest skierowana, zdecyduje się z niej skorzystać, a strony uzgodnią dalsze warunki współpracy. Następnie zwrócono uwagę, iż zgodnie z definicją IOB, zamieszczoną w Regulaminie oraz w SZOOP RP WD, elementem kluczowym, konstytuującym ten podmiot, jest sama tylko możliwość świadczenia usług, mających charakter wspierających działalność przedsiębiorstw (ich oferowanie), nie zaś faktyczne ich wykonywanie. O powyższym świadczy przede wszystkim niepozostawiająca żadnych wątpliwości treść pierwszego, mającego znaczenie najistotniejsze zdania w przytaczanej wyżej definicji, zgodnie z treścią, którego IOB to "instytucje (...) oferujące przedsiębiorcom usługi wspierające w szerokim zakresie", jak również zdanie ostatnie tejże definicji, które pełni rolę zdania dopełniającego i uszczegółowiającego zdanie główne, a w którym przykładowo wymieniono podmioty, posiadające status "Instytucji Otoczenia Biznesu". W zdaniu tym, " firmy prywatne świadczące usługi na dla przedsiębiorstw", zostały wyszczególnione odrębnie, obok m.in. inkubatorów przedsiębiorczości, które przecież - z uwagi na swoją strukturę własnościową - również odpowiadać mogą pojęciu "firm prywatnych". Stąd utożsamianie przez Instytucję Zarządzającą pojęcia "oferowania usług" oraz ich "świadczenia" pozostaje w rażącej sprzeczności z definicją IOB, w której pozostają one od siebie wyraźnie oddzielone. Świadczy również o tym, że oceny złożonego przez skarżącą wniosku dokonano w sposób absolutnie nierzetelny i sprzeczny z ustanowionymi kryteriami. Odnosząc się do twierdzeń zawartych w zaskarżonym rozstrzygnięciu strona skarżąca podniosła, iż oczywistym powinno być to, iż będąc start-up'em, zarejestrowanym w Krajowym Rejestrze Sądowym na niecały miesiąc przed złożeniem wniosku nie mogła wykazać dochodu z prowadzonej działalności, w przeciwieństwie do innych wnioskodawców, którzy funkcjonują na rynku kilka czy kilkanaście lat i bez trudu są w stanie wykazać się historią prowadzonej działalności. Tu strona jednak wskazała, iż dla uznania konkretnego podmiotu za IOB nie jest konieczne uzyskiwanie przychodu z danej działalności, jak również jej prowadzenie przez określony okres czasu, który pozwoliłby na uzyskanie tego przychodu. Tym samym kryteria stosowane przez organizatora konkursu nie znajdują zatem oparcia w Regulaminie oraz załączonych do niego Kryteriach wyboru. Zdaniem skarżącej spółki o konieczności uznania jej za podmiot spełniający kryterium kwalifikowalności przesądza również to, że oferuje ona usługi wspierające przedsiębiorców. Zgodnie z aktem założycielskim celem, dla którego została ona powołana jest wsparcie działalności służącej tworzeniu korzystnych warunków dla rozwoju przedsiębiorczości. Również w Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego jako przedmiot działalności wskazano m.in. "doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania". Skarżąca nie zgodziła się też z poglądem, iż sama nazwa jak też wskazany w celach statystycznych kod PKD nie determinują prowadzenia danej działalności, a mają wyłącznie charakter deklaratoryjny. W jej ocenie stanowisko to stoi w sprzeczności z poglądami, które ta sama Instytucja wyrażała w innym postępowaniu konkursowym, a które również było przedmiotem badania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. w sprawie o sygn. akt: III SA/Wr 1488/16. Otóż rozpoznając protest od negatywnej oceny wniosku złożonego w toku naboru nr [...] Zarząd Województwa stwierdził, że nie może zgodzić się ze stwierdzeniem, "że funkcja kodów PKD sprowadza się do celów czysto statystycznych i często nie odzwierciedla faktycznie wykonywanej działalności". Tak przeprowadzona ocena wniosków o dofinansowanie – zdaniem skarżącej - nie spełnia ustawowych kryteriów określonych w art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej. Niedopuszczalna jest bowiem sytuacja, w której ten sam organ, oceniając kryterium kwalifikowalności wnioskodawcy na podstawie kodów PKD, w dwóch różnych sprawach przyjmuje odmienną argumentację. Instytucja Zarządzająca powinna zachować jednolite stanowisko w tym względzie. Wreszcie w końcowej części nadmieniono, iż przygotowanie dokumentacji aplikacyjnej wiąże się z długotrwałym i kosztownym procesem. Są to koszty, które musi ponieść wnioskodawca, niezależnie od tego czy jego wniosek zostanie oceniony pozytywnie i wybrany do dofinansowania. Konsekwencje związane z niejasną oceną projektów, niezgodną z dokumentacją programową, a co za tym idzie z ustawą wdrożeniową, dotykają wnioskodawcę, mimo dochowania należytej staranności. Stąd oceny projektów powinny być dokonywane z większą rozwagą i świadomością skutków jakie ze sobą niosą. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Akty poddane kontroli sądów administracyjnych zostały wymienione w § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.), natomiast po myśli § 3 sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Taką ustawą szczególną jest ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowych w perspektywie finansowej 2014 -2020, której art. 61 ust. 1 stanowi, że w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku, o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego. Zgodnie z ust. 8 art. 61 cyt. ustawy w wyniku rozpoznania skargi sąd może: 1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że: a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1, b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 55 albo art. 39 ust. 1; 2) oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia; 3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe. Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa w rozpoznawanej sprawie, co też skutkowało oddaleniem skargi. Kontroli tut. Sądu podlegała czynność Zarządu Województwa D. z dnia [...] r. ([...]) w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny formalnej projektu nr [...] pn. "Przebudowa i adaptacja willi "[...]" w D. oraz zakup wyposażenia dla potrzeb Inkubatora Przedsiębiorczości ICT". W realiach badanej sprawy Sąd podzielił twierdzenia organu co do braku spełnienia przez skarżącą obligatoryjnego kryterium kwalifikowalności wnioskodawcy, określonego w Kryteriach wyboru projektu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa D. 2014-2020. W ramach tego kryterium sprawdzano m.in. czy wnioskodawca jest uprawniony do ubiegania się o wsparcie w ramach ogłoszonego konkursu zgodnie z katalogiem wnioskodawców określonym w regulaminie danego konkursu. Zastrzeżono przy tym, że kryterium to ma charakter obligatoryjny, zatem jego spełnienie jest niezbędne dla możliwości otrzymania dofinansowania, a niespełnienie skutkuje odrzuceniem wniosku. Ponadto wskazano, iż w przypadku niniejszego kryterium formalnego nie ma możliwości dokonania korekty. W postanowieniach regulaminu niniejszego konkursu - w jego pkt. 7 przyjęto, że o dofinansowanie mogą ubiegać się: - jednostki samorządu terytorialnego, ich związki i stowarzyszenia; - jednostki organizacyjne jst; - specjalne strefy ekonomiczne (SSE); - instytucje otoczenia biznesu (IOB); - uczelnie/szkoły wyższe; - lokalne grupy działania (LGD). Za Instytucje Otoczenia Biznesu uznano z kolei instytucje niedziałające dla zysku (również takie, które przeznaczają swój zysk na cele statutowe i jednocześnie nie wypłacają dywidendy swoim udziałowcom lub akcjonariuszom), oferujące przedsiębiorcom usługi wspierające w szerokim zakresie. Pomoc może dotyczyć zagadnień związanych z tworzeniem, prowadzeniem i rozwojem przedsiębiorstwa. Oferta instytucji otoczenia biznesu obejmuje np. udzielanie informacji, szkolenia, doradztwo, usługi B+R itp. Do instytucji otoczenia biznesu zaliczono np. regionalne i lokalne agencje rozwoju, stowarzyszenia przedsiębiorców i osób działających na ich rzecz, izby gospodarcze, samorządy przedsiębiorców, centra wspierania przedsiębiorczości, inkubatory przedsiębiorczości, centra transferu technologii, instytucje sfery B+R, fundusze pożyczkowe, firmy prywatne świadczące usługi dla przedsiębiorstw itd. Sąd podziela stanowisko, iż strony skarżącej w momencie składania przez nią wniosku nie można było zaliczyć do IOB w wyżej przyjętym znaczeniu. Aby bowiem można było mówić o takiej instytucji – w myśl przyjętych założeń regulaminowych – koniecznym jest aby określony podmiot oferował przedsiębiorcom usługi wspierające ich działalność w szerokim zakresie. Stąd należy rozumieć, iż niniejszy konkurs adresowany był do tych wszystkich podmiotów, które będąc IOB w chwili aplikowania realizują wyżej wskazane zadania, albo co najmniej gotowe są do ich wykonywania. Tak bowiem należy pojmować wymóg oferowania przedsiębiorcom usług wspierających. Tym samym tylko do pewnego stopnia można podzielić twierdzenia skarżącego, iż przez użytego w postanowieniach regulaminu przy definiowaniu IOB zwrotu oferować nie można utożsamiać ze świadczeniem usług. Oba terminy istotnie mają odmienną konotację, ale – co istotne – posiadają także rdzeń wspólny przez, który należy rozumieć właśnie swoistą gotowość do podjęcia określonych działań. Skoro bowiem oferują oni określone usługi to przyjąć trzeba, iż w każdej chwili gotowe są także je świadczyć i dysponują odpowiednim do tego przygotowaniem merytorycznym oraz zapleczem technicznym czy personalnym. Stąd o ile podzielić należy twierdzenia strony skarżącej, iż w realiach niniejszej sprawy oferowania usług nie można sprowadzać wyłącznie do faktycznego wykonywania usług wspierających przedsiębiorców, ale już odmiennie, niż oczekuje tego skarżąca trzeba już jednak wiązać z faktyczną gotowością do podjęcia takich działań w chwili aplikowania. Tymczasem w niniejszej sprawie tego zabrakło. Skarżąca bowiem będąc nowoutworzoną, celową spółką, zarejestrowaną w KRS na niecały miesiąc przed złożeniem wniosku nie jest aktualnie realnie zdolna do podjęcia oczekiwanych od Instytucji Otoczenia Biznesu działań. Z treści złożonego wniosku wynika, iż nie dysponuje zapleczem personalnym oraz technicznym pozwalającym na skuteczne wykonywanie tego rodzaju zadań. Tym samym nie spełniała ona kryterium kwalifikowalności wnioskodawcy. W ocenie Sądu bez wpływu na treść podjętej przez Zarząd Województwa D. decyzji pozostawała kwestia związana z brakiem przychodu, jak też oznaczeniem prowadzonej przez skarżącą spółkę działalności kodem symbolizującym doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania w sytuacji, gdyż strona nie wykazała, iż jest aktualnie w stanie do pojęcia rzeczywistych działań ukierunkowanych na wsparcie przedsiębiorców na etapie tworzenia, prowadzenia czy rozwoju ich działalności. Z treści złożonego wniosku absolutnie nie wynika aby skarżąca na etapie aplikowania rzeczywiście przedstawiła instrumenty przy pomocy, których jest w stanie wspierać działalność służącą tworzeniu korzystnych warunków dla rozwoju przedsiębiorczości. Mając zatem na względzie przywołane wyżej okoliczności trzeba przyznać rację DIP, iż w chwili aplikowania o wsparcie niniejszego projektu skarżąca spółka w rzeczywistości była w trakcie przygotowywania się do pełnienia roli IOB. Tymczasem niniejszy konkurs adresowany był do podmiotów, które w momencie aplikowania faktycznie wykonują lub co najmniej gotowe są do podjęcia działań związanych z oferowaniem przedsiębiorcom wsparcia w zakresie tworzenia, prowadzenia czy rozwoju prowadzonej działalności. Skoro zatem kryterium kwalifikowalności wnioskodawcy nie zostało w realiach niniejszej sprawy zachowane, a ma ono charakter obligatoryjny oraz brak jest możliwości dokonania korekty, to zasadnie organ negatywnie zaopiniował tenże projekt. Z tych też względów niniejsze skarga nie mogła zostać uwzględniona. Podsumowując, Sąd nie dopatrzył się na żadnym etapie postępowania naruszenia procedury i zasad wskazanych w regulaminie konkursu, a polemika strony skarżącej ze stanowiskiem organu, nie mogła mieć wpływu na ocenę jej legalności. Jedynie marginalnie – odnosząc się do podniesionych przez skarżącą twierdzeń co do kryteriów oceny projektów przychodzi zauważyć, że strona miała możliwość zapoznania się z informacjami i warunkami dotyczącymi preferowanego przez nią naboru przez zapoznanie się z postanowieniami Regulaminu konkursu. Rzeczą więc ubiegającego się o dofinansowanie było dołożenie należytej staranności przy aplikowaniu, w tym oczywiście również sprawdzenie pod względem poprawności wybranego przez nią naboru, rzetelności i dokładności przedstawianych informacji czy zakreślonych wymagań. Pogląd ten znajduje swoje uzasadnienie w orzecznictwie, w którym podkreśla się, że to na wnioskodawcy ubiegającym się o dofinansowanie w ramach danego konkursu spoczywa obowiązek rzetelnego i wyczerpującego wypełnienia wniosku (por. wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt. II GSK 1500/11), a strona przystępując do konkursu winna zapoznać się z jego zasadami, gdyż są one publikowane i dostępne dla wszystkich zainteresowanych w jednakowy sposób (wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 stycznia 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 4720/15). Z tych też względów na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 cytowanej wyżej ustawy, Sąd oddalił skargę.