II SA/Ke 245/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2017r. sprawy ze skargi Zakładów "C." Spółka akcyjna na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 lutego 2017r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Decyzją z dnia 10 lutego 2017 r. znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu wniosku Zakładów "C." S.A. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy decyzję własną z dnia 4 listopada 2016 r. znak: [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 17 lutego 2016 r. nr [...] ustalającej, na wniosek P. S.A., lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie kontenerowej stacji transformatorowej 15/04kV oraz linii kablowych średniego napięcia 15 kV i niskiego napięcia 0,4 kV, w ulicach S.B. L. i K. O. oraz na terenie przyległym do ulic na działkach nr ewid. 5/61, 5/63, 5/64, 5/51, 5/11, 12/4, 11, 12/3, 12/2, 7/9, 6/81, 6/332, 6/80, 6/163, 6/161 obręb 0005 w K., w granicach oznaczonych na załączniku graficznym literami: ABCDEFGHIJKLMNOPRSTUWY-A. W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Wnioskiem z dnia 12 kwietnia 2016 r. spółka "C." wystąpiła o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 17 lutego 2016 r. jako wydanej z rażącym naruszeniem art. 2 pkt 5, art. 4 ust. 2 pkt 1-2, art. 53 ust. i art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ("upzp") oraz art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ("ugn"). Kolegium, nie znajdując podstaw do stwierdzenia nieważności ww. decyzji, wydało opisaną na wstępie decyzję z dnia 4 listopada 2016 r. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy spółka "C." zarzuciła naruszenie: art. 4 ust. 2 pkt 1 i 2 w zw. z art. 2 pkt 5 upzp w zw. z art. 6 pkt 2 ugn; art. 53 ust. 3 w zw. z art. 56 upzp w zw. z art. 9h ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne ("uPe"); art. 2 pkt 5 upzp, naruszenie art. 6 pkt 2 ugn; a nadto naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa. Rozpatrując sprawę ponownie Kolegium wyjaśniło, że wady, o których mowa w art. 156 § 1 Kpa, skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji, mają charakter materialnoprawny. Z tego powodu dla sposobu załatwienia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji nie ma znaczenia, czy postępowanie, w którym została wydana kwestionowana decyzja zostało przeprowadzone prawidłowo. Ocenie podlega bowiem sama decyzja i jej skutki prawne. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 4 ust. 2 pkt 1 i 2 w zw. z art. 2 pkt 5 upzp w zw. z art. 6 pkt 2 ugn, organ wyjaśnił, że pojęcie inwestycji celu publicznego oparte jest wyłącznie na kryterium przedmiotowym. Okoliczność, że inwestycja polegająca na budowie stacji elektroenergetycznej realizowana jest tylko dla kilku odbiorców nie wyklucza więc zaliczenia przedsięwzięcia do inwestycji celu publicznego, o ile spełnia przesłanki z art. 2 pkt 5 upzp. Zdaniem organu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na przyjęcie, że przedmiotowa inwestycja ma charakter inwestycji celu publicznego. Zaspokoi potrzeby części mieszkańców gminy, ponieważ ma charakter powszechny i pośrednio ma znaczenie dla całej gminy. Zaopatrzenie w energię elektryczną należy zaś, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, do zadań własnych gminy. Okoliczność, że planowana inwestycja obejmie wycinek terytorium gminy nie może stanowić przeszkody do uznania jej za inwestycję celu publicznego. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przepisów prawa energetycznego, w szczególności ustalających monopol energetyczny spółki "C." jako dystrybutora, przyznany jej na mocy koncesji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, organ stwierdził, że przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu nie mogła być ww. decyzja Prezesa URE, ponieważ została wydana na wniosek Spółki i była do niej adresowana. Organ prowadzący postępowanie nie miał zatem o niej wiedzy. Wskazany przez wnioskodawcę przepis art. 9h uPe dotyczy zaś odrębnego postepowania określającego procedurę wyznaczania operatora systemu. Jednocześnie, przepisy uPe nie wykluczają możliwości działania innego operatora na tym samym terenie, co potwierdza koncesja Prezesa URE z dnia 15 września 2011 r., dołączona do wniosku o stwierdzenie nieważności. Z decyzji tej wynika, że została wydana na czas określony, tj. od 1 listopada 2011 r. do 15 października 2019 r., a nadto, że obejmuje obszar określony w koncesji, z wyłączeniem zlokalizowanych na tym obszarze sieci dystrybucyjnych, za których ruch jest odpowiedzialny inny operator systemu dystrybucyjnego lub operator systemu połączonego elektroenergetycznego wyznaczony w trybie art. 9h uPe. Natomiast kwestia bezpieczeństwa i zgodności z prawem planowanej inwestycji pod kątem kolizji z istniejącą już infrastrukturą sieciową będą zdaniem organu badane dopiero w chwili wydawania pozwolenia na budowę. Przepisy upzp nie przewidują bowiem tego typu kompetencji dla organów orzekających w niniejszej sprawie. Kolegium podkreśliło, że podnoszony przez spółkę "C." błąd w ustaleniach faktycznych nie może być podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji. Badanie ustaleń faktycznych jest bowiem zastrzeżone dla innego trybu nadzwyczajnego. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa organ wskazał, że w postępowaniu nieważnościom nie prowadzi się już postępowania dowodowego, lecz orzeka w oparciu o stan sprawy istniejący w dacie wydania badanej decyzji. Decyzja Kolegium z dnia 4 listopada 2016 r. nie narusza wymienionych przepisów, ponieważ została wydana na podstawie i w granicach prawa, a uzasadnienie zawiera wystarczające motywy faktyczne i prawne. Podsumowując, organ stwierdził, że żaden z przepisów wskazanych we wniosku o stwierdzenie nieważności nie został naruszony w sposób odpowiadający przesłance rażącego naruszenia prawa. Orzeczenia przywołane we wniosku odnoszą się zaś do odmiennych stanów faktycznych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach spółka "C." zarzuciła powyższemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 77 § 1 art. 80, art. 8 i art. 107 § 3 Kpa. Ponadto, w skardze zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.: 1. art. 56 upzp poprzez nieuwzględnienie, że decyzja o ustaleniu lokalizacji jest rażąco niezgodna z przepisami uPe, przepisami ugn i przepisami Kpa; 2. art. 2 pkt 5 upzp poprzez jego błędną wykładnię i błędne przyjęcie, że przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego; 3. art. 6 pkt 2 ugn poprzez jego błędną wykładnię w zakresie rozumienia celu publicznego, a w konsekwencji uznanie, że decyzja o ustaleniu lokalizacji nie jest rażąco niezgodna z prawem; 4. art. 53 ust. 3 w zw. z art. 56 upzp w zw. z art. 9h uPe poprzez nieuwzględnienie wynikających z przepisów odrębnych ograniczeń w lokalizowaniu infrastruktury elektroenergetycznej na obszarze działania operatora wyznaczonego decyzją Prezesa URE dla terenu objętego wnioskiem o ustalenie lokalizacji. W konsekwencji, zdaniem skarżącej doszło do naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 Kpa poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa. W oparciu o powyższe zarzuty spółka wniosła o uchylenie obu decyzji Kolegium i zasądzenie kosztów. W uzasadnieniu, nawiązującym szeroko do poglądów orzecznictwa, skarżąca zarzuciła organowi automatyczne przyjęcie niczym nieuzasadnionej argumentacji, jakoby przedmiotowa inwestycja była inwestycją celu publicznego, mimo braku ustaleń w zakresie zasięgu inwestycji, ilości odbiorców nowej linii elektroenergetycznej, dotychczasowego zaspokojenia potrzeb energetycznych, co istotnie wpływa na rozstrzygnięcie, czy przedmiotowa inwestycja ma znaczenie lokalne. Skarżąca zarzuciła organowi pominięcie kwestii niezgodności planowanej inwestycji z przepisami prawa energetycznego, w szczególności ustalającymi monopol energetyczny skarżącej na spornym obszarze, przyznany decyzją Prezesa URE. Ponadto, poza sferę zainteresowań organu znalazły się kwestie bezpieczeństwa i zgodności z prawem planowanej inwestycji pod kątem kolizji z już istniejącą infrastruktura sieciową. Tymczasem, jak wynika z art. 1 ust. 2 pkt 5 upzp, w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza wymagania bezpieczeństwa ludzi i mienia. W ocenie skarżącej przedmiotowa inwestycja nie jest inwestycją celu publicznego, ponieważ na spornym obszarze dystrybucja energii jest już zapewniona przez skarżącą, na mocy decyzji Prezesa URE. Ponadto, przedmiotowa inwestycja realizowania jest dla określonych indywidualnie podmiotów, a w świetle poglądów orzecznictwa, taka inwestycja nie ma charakteru publicznego. Skarżąca zarzuciła organowi brak ustaleń komu inwestycja ma służyć. Dalej skarżąca podniosła, że samo umieszczenie inwestycji polegającej na budowie i utrzymywaniu przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i rządzeń w katalogu inwestycji celu publicznego, o którym mowa w art. 6 ugh, nie przesądza o charakterze tej inwestycji. Inwestycja celu publicznego powinna bowiem mieć jeszcze znaczenie co najmniej lokalne (gminne). Ustalając to znaczenie należy wziąć m.in. pod uwagę rozmiar inwestycji, cel, któremu ma służyć, doniosłość inwestycji z punktu widzenia interesów lokalnych czy ponadlokalnych. W tym kontekście podkreślono szczególnie fakt posiadania przez skarżącą koncesji na dystrybucję energii elektrycznej. Inwestycja dotycząca tylko kilku odbiorców stanowi więc wyłącznie zaspokojenie interesu prywatnego. Zdaniem skarżącej, okoliczność, że koncesja dla niej obowiązuje tylko do 2019 roku nie oznacza, że skarżąca koncesję utraci. Przedłużenie koncesji stanowi bowiem jedynie formalność. Wskazano, że przepis art. 9h uPe ma zapobiegać sytuacji, gdzie w przestrzeni funkcjonuje nadmierna i niepotrzebna ilość infrastruktury elektroenergetycznej (art. 1 ust. 2 upzp). Koncesja dla skarżącej istotnie została udzielona z wyłączeniem zlokalizowanych na tym terenie sieci dystrybucyjnych, za których ruch odpowiedzialny jest inny operator, jednakże, zdaniem skarżącej, dotyczy to jedynie operatorów już istniejących na terenie objętym koncesją, nie zaś operatorów mogących pojawić się w przyszłości. Dodatkowo wskazano, że przepisy uPe, inaczej niż w przypadku sprzedawcy, nie przewidują uprawnienia odbiorcy do zmiany (wyboru) dystrybutora paliw gazowych lub energii. Sprzedaż, inaczej niż dystrybucja, może bowiem podlegać warunkom konkurencji. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa). W zakończonej zaskarżoną decyzją sprawie spółka "C." domagała się stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego z uwagi na rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa). Postępowanie, w którym została wydana ma charakter nadzwyczajny stanowiący wyjątek od wyrażonej w art. 16 § 1 Kpa zasady trwałości decyzji administracyjnych. Dlatego stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego mogło być skuteczne jedynie w przypadku wykazania rażącego (kwalifikowanego) naruszenia prawa przy podejmowaniu tej decyzji. Kodeks postępowania administracyjnego nie zawiera definicji "rażącego naruszenia prawa". Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, że o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz skutki społeczne wywołane decyzją. Za "rażące" należy uznać wyłącznie takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności. Aby stwierdzić nieważność decyzji należy ustalić, że wada taka tkwi w samej decyzji, np. decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść aktu pozostaje w jawnej sprzeczności z treścią przepisu prawa, przez proste zestawienie ich ze sobą. Nie chodzi tu przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. wyrok NSA z dnia 2 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 2226/10, publ. Lex nr 824448, wyrok NSA z dnia 26 maja 2017 r., sygn. II OSK 2454/15). Na wstępie autor skargi zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 8 i art. 107 § 3 Kpa poprzez wadliwe ustalenie okoliczności faktycznych sprawy i niewyjaśnienie dlaczego przedmiotowa inwestycja została uznana za inwestycję celu publicznego. W tym miejscu należy więc stwierdzić, że autor skargi nie rozumie istoty postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności oraz zakresu kontroli w tym przedmiocie dokonywanej przez sąd administracyjny. Wskazywane przez skarżącą wady postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji ustalającej lokalizację celu publicznego mogły ewentualnie odnieść pożądany skutek w postępowaniu zwykłym (odwoławczym), a nie w postępowaniu nadzwyczajnym. Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji nie jest bowiem środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą decyzję ostateczną, abstrahując od stopnia tej wadliwości. Postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności nie może prowadzić do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, co do jej istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym. Organ administracyjny prowadzący postępowanie w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej zasadniczo orzeka na podstawie akt postępowania zwykłego. Nie przeprowadza nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie lub kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją poddaną kontroli w postępowaniu nieważnościowym (por. wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2017 r., sygn. II FSK 1301/15). W świetle powyższego, zakres kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie ograniczony jest do weryfikacji legalności decyzji wyłącznie pod kątem realizacji powołanej przez skarżącą przesłanki rażącego naruszenia prawa. Kolegium, dokonując weryfikacji decyzji ostatecznej w trybie stwierdzenia nieważności, w ogóle nie miało obowiązku prowadzić postępowania dowodowego w celu ustalenia, czy przedmiotowa inwestycja ma charakter lokalny (gminny), w związku z czym nie mogło naruszyć wskazanych w skardze przepisów postępowania. Organ ten oceniał jedynie, czy wydana w postępowaniu administracyjnym decyzja ostateczna obarczona była wadami kwalifikowanymi, uzasadniającymi wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. W konsekwencji zakres kontroli sądowoadministracyjnej ograniczony był wyłącznie do analizy legalności rozstrzygnięcia wydanego w trybie nadzwyczajnym, a nie do kontroli czynności dowodowych oraz samego rozstrzygnięcia w ramach postępowania zwykłego. Zarzuty skarżącej wskazujące na naruszenie przepisów postepowania stanowią w istocie polemikę z ustaleniami faktycznymi poczynionymi przez Prezydenta Miasta w toku postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz z samym rozstrzygnięciem. W sprawie zakończonej decyzją z dnia 17 lutego 2016 r. Prezydent Miasta ustalił, że przedmiotowa inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.), dalej "upzp". Przepis ten stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o "inwestycji celu publicznego" – należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 ze zm.), dalej "ugn". Skarżąca kwestionując te ustalenia organu, przede wszystkim lokalny charakter inwestycji, w istocie domaga się przeprowadzenia w postępowaniu nieważnościowym nowego postępowania dowodowego, co jest niedopuszczalne. Podsumowując, strona nie może w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej skutecznie wywodzić, że błędne ustalenia faktyczne organu, skutkujące zakwalifikowaniem danej inwestycji jako inwestycji celu publicznego, stanowią rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Organ na podstawie zebranego materiału dowodowego ustalił, że przedmiotowa inwestycja ma charakter lokalny i realizuje cele, o których mowa w art. 6 ugn. Powołując przepis art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym wskazał, że zaopatrzenie w energię elektryczną należy do zadań własnych gminy związanych z zaspokajaniem zbiorowych potrzeb wspólnoty. Nadto określając we wniosku inwestora o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego zakres planowanej inwestycji wskazano, iż będzie ona stanowiła "rozbudowę istniejącej sieci elektroenergetycznej związanej z przyłączeniem odbiorców z ul. O. w K. – Rejon Energetyczny K.". Z podniesionych względów stanowisko Kolegium, że inwestycja obejmując swym zasięgiem wycinek terytorium gminy, a nie wszystkie lub większość położonych na jej terytorium nieruchomości oraz wycinek obszaru, na którym funkcjonuje już taka infrastruktura nie może stanowić przeszkody do uznania tej inwestycji za inwestycje celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 upzp, w pełni zasługuje na akceptację. Istniejące w sprawie okoliczności i ich kwalifikacja prawna nie pozwalają więc dopatrzyć się żadnej oczywistej sprzeczności z treścią określonego przepisu prawa. Uwagi powyższe należy w równej mierze odnieść do zarzutów naruszenia prawa materialnego, tj. art. 56 i art. 2 pkt 5 upzp oraz art. 6 pkt 2 ugn. Zarzuty te są bowiem nakierowane na wykazanie, że organ ustalający lokalizację inwestycji celu publicznego błędnie zakwalifikował przedmiotową inwestycję jako inwestycję celu publicznego. Świadczy o tym w szczególności zarzut błędnej wykładni w odniesieniu do pojęcia celu publicznego. Sąd nie dopatrzył się również rażącego naruszenia prawa w związku z zarzutem naruszenia art. 53 ust. 3 w zw. z art. 56 upzp w zw. z art. 9h ustawy z dnia 10 kwietnia 199 r. Prawo energetyczne (Dz.U. z 2012 r., poz. 1059 ze zm.), dalej "uPe". Rozbudowany przepis art. 9h uPe reguluje tryb wyznaczania operatora systemu. Skarżąca nie wskazała konkretnej jednostki redakcyjnej (ustępu, punktu), który jej zdaniem został rażąco naruszony. Przepisy ustawy Prawo energetyczne nie wykluczają zaś możliwości działania innego operatora systemu na tym samym terenie, co zresztą potwierdza udzielona skarżącej koncesja Prezesa URE z dnia 15 września 2011 r. dopuszczająca na spornym obszarze funkcjonowanie sieci dystrybucyjnych innych operatorów. Jeśli chodzi o ewentualną sprzeczność decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego z treścią ww. koncesji, wyjaśnić należy, że w trybie art. 156 § 1 pkt 1 Kpa można domagać się stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na rażące naruszenie przepisu prawa, nie zaś sprzeczność z treścią innej decyzji administracyjnej, stanowiącej akt konkretyzacji prawa. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę - Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 Ppsa.