II FSK 3149/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska - Nowacka (sprawozdawca), Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia WSA (del.) Mirosław Surma, Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 4 września 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 czerwca 2017 r. sygn. akt I SA/Gl 1580/16 w sprawie ze skargi K. [...] S.A. z siedzibą w K. (obecnie S. [...] S.A. w B.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 24 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz S. [...] S.A. w B. kwotę 4050 (cztery tysiące pięćdziesiąt) złotych tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrokiem z 29 czerwca 2017 r. w sprawie o sygn, akt I SA/Gl 1580/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z 24 października 2016r., utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta B. określającą K. [...] S.A. w K. (dalej skarżąca, spółka) zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2006 r. 2. Ze stanu faktycznego przedstawionego w zaskarżonym wyroku wynika, że spółka złożyła deklarację w podatku od nieruchomości za 2006r. Deklarację tę dwukrotnie korygowała i ostatecznie określiła zobowiązanie podatkowe w wysokości 2 439 243 zł. Decyzją z 12 kwietnia 2010 r. Burmistrz Miasta B. określił spółce zobowiązanie podatkowe w wysokości 4 526 045 zł. Uznał, że skarżąca nie uwzględniła w podstawie opodatkowania wartości budowli zlokalizowanych w wyrobisku górniczym. Zaległość podatkowa, wynikająca z decyzji została wyegzekwowana. 8 grudnia 2010 r. wobec spółki zastosowano środek egzekucyjny w postaci pobrania gotówki z kasy, pozostałą część zaległości wyegzekwowano w 2011 r. Decyzją z 30 grudnia 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję organu pierwszej instancji. 29 września 2015 r. burmistrz wydał kolejną decyzję, określającą zobowiązanie podatkowe za rok 2006. Decyzja ta ponownie została uchylona przez organ odwoławczy decyzją z 4 kwietnia 2016 r. Organ pierwszej instancji decyzją z 22 czerwca 2016 r. po raz kolejny określił spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2006 r. w wysokości 3 043 852 zł, uwzględniając w podstawie opodatkowania wartość budowli znajdujących się w wyrobisku górniczym (konstrukcje oporowe). Organ odwoławczy utrzymał tę decyzję w mocy i ta właśnie decyzja została poddania kontroli sądu administracyjnego w wyniku skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. 3. W skardze spółka zarzuciła naruszenie art. 217 Konstytucji RP w zw. z art.1a ust.1 pkt 2 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 9, poz. 84 z późn. zm.), dalej jako: u.p.o.l., art.191, art.121 § 1 , art. 197 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613 z późn.zm.), dalej jako: o.p., art.2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust.1 pkt 2 u.p.o.l. Na rozprawie strona skarżąca uzupełniła zarzuty skargi o zarzut naruszenia art. 70 § 1 i § 4 o.p. Jej zdaniem nie doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia , gdyż decyzja, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności została uchylona, co spowodowało unicestwienie skutków prawnych tej decyzji, a w konsekwencji zobowiązanie podatkowe wygasło z dniem 31 grudnia 2011 r. 4.Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę, uznając za zasadny zarzut przedawnienia. Przyjął, odwołując się do poglądów orzecznictwa, że uchylenie decyzji organu podatkowego pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ odwoławczy, gdy w oparciu o tę decyzję zastosowano środki egzekucyjne, powoduje unicestwienie materialnoprawnych skutków zastosowania tych środków egzekucyjnych w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia bez względu na to, czy postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności zostało uchylone i bez względu na to, czy postępowanie egzekucyjne zostało umorzone. 5.1. Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiodło Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Wyrok zaskarżyło w całości. Na podstawie art.174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz.1369) ,dalej jako: p.p.s.a. zarzuciło naruszenie art. 70 § 4 o.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zobowiązanie polegające na przyjęciu, że uchylenie decyzji podatkowej, na podstawie której prowadzona była egzekucja administracyjna niweczy skutek w postaci przerwy biegu przedawnienia w związku z zastosowaniem środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony , czego następstwem było przyjęcie, że w chwil orzekania przez organ odwoławczy zobowiązanie podatkowe wygasło na skutek przedawnienia. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. organ zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. a) w związku z art. 122 oraz art. 187 § 1 o.p w powiązaniu z art. 70 § 1, art. 70 § 4 o.p. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na przyjęciu że organy podatkowe błędnie (a co najmniej przedwcześnie) przyjęły, że dopuszczalne było orzekanie, bowiem nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego, gdy tymczasem bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego został przerwany w związku z zastosowaniem środków egzekucyjnych, o których podatniczka została zawiadomiona; b) art. 59 § 1 pkt 2, art. 59 § 3 oraz art. 60 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016 r. poz. 599 ze zm. ), dalej jako: u.p.e.a., poprzez ich nieuzasadnione zastosowanie polegające na rozciągnięciu skutków prawnych wywołanych umorzeniem postępowania egzekucyjnego również na przypadki, w których do wspomnianego umorzenia nie doszło. Kolegium wniosło w związku z tym na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 w zw. z art. 188 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, względnie o oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania. 5.2. S. [...] S.A. w B., następca prawny K. [...] S.A., wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej. Na rozprawie pełnomocnik spółki złożył wniosek o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 6.1. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Strona skarżąca wniosła zarzuty oparte na obu podstawach kasacyjnych, wymienionych w art. 174 p.p.s.a. W istocie jednak spór dotyczy oceny, czy w niespornym stanie faktycznym doszło skutecznie do przerwy biegu terminu przedawnienia i czy w związku z tym dopuszczalne było rozstrzyganie o wysokości zobowiązania podatkowego za rok 2006, czy też zobowiązanie to wygasło w wyniku przedawnienia. 6.2. Zobowiązanie w podatku od nieruchomości w przypadku osób prawnych jest jednym ze zobowiązań powstającym z mocy prawa (art. 6 ust. 9 u.p.o.l.), a więc w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 1 o.p. Podatnik co do zasady ma obowiązek złożenia w terminach przewidzianych ustawą deklaracji podatkowej, w której wskazać powinien zobowiązanie podatkowe (jeżeli zobowiązanie takie powstało) i wynikający z niego podatek. Przyjmuje się domniemanie prawne, że podatek wskazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty (art. 21 § 2 o.p.). Domniemanie to może być obalone poprzez wydanie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w innej wysokości (art. 21 § 3 O.p.). Decyzja ta ma charakter wyłącznie deklaratoryjny i stwierdza jedynie, że powstało zobowiązanie podatkowe i jaka jest jego wysokość (por. L. Lasiński – Sulecki, W. Morawski, Powstawanie zobowiązań podatkowych [w:] Prawo podatkowe. Teoria, Instytucje. Funkcjonowanie, Toruń 2009, s. 217). W jej wyniku nie powstaje zatem nowe zobowiązanie podatkowe, a jedynie ustalana jest wysokość istniejącego z mocy prawa zobowiązania. Gdy decyzja ta jest ostateczna, należy przyjąć, że określa ona prawidłową, zgodną z prawem wysokość zobowiązania podatkowego. Decyzja określająca zobowiązanie podatkowe w wysokości innej niż wskazana w deklaracji może być wydana przed upływem terminu przedawnienia (por. uchwałę NSA z 29 września 2014 r., sygn. akt II FSP 4/13 uchwała i inne orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przed upływem terminu z art. 70 § 1 O.p. decyzja ta musi się także stać ostateczna. Uchylenie decyzji określającej inną niż zadeklarowana przez podatnika wysokość zobowiązania podatkowego powoduje, że ponownie odżywa domniemanie prawidłowości deklaracji i wykazanego w niej podatku do zapłaty (por. W. Morawski, Tytuł wykonawczy a bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, Prawo i Podatki z 2007 r., Nr 8 , s. 28). Wynika to z zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 128 o.p.), zgodnie z którą decyzje obowiązują tak długo, jak długo nie zostaną uchylone lub zmienione przez nową decyzję wydaną w trybie przewidzianym do uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności decyzji. Wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego w oparciu o przepisy ustawy obala domniemanie mocy obowiązującej decyzji (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wrocław 2016, s. 677). Tezę tę potwierdzają także regulacje dotyczące nadpłaty podatku. Co do zasady bowiem podatek zapłacony (pobrany, wyegzekwowany) na podstawie następnie uchylonej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe stanowi nadpłatę w rozumieniu art. 72 § 1 pkt 2 o.p. Jest zatem podatkiem nienależnym lub nadpłaconym, w art. 77 § 1 pkt 1 lit. b) i pkt 3 i § 3 o.p. określono bowiem datę zwrotu nadpłaty, licząc terminy od dnia zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji określającej zobowiązanie podatkowe bądź od doręczenia organowi odpisu orzeczenia sądu, ze stwierdzeniem jego prawomocności, uchylającego decyzję organu pierwszej instancji lub stwierdzającego jej nieważność. 6.3. Środek egzekucyjny, o którym mowa w art. 70 § 4 o.p., może być zastosowany w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w tym bowiem trybie przymusowo wykonywane są zobowiązania podatkowe. Zgodzić się należy ze skarżącym organem, że przymusowemu wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym podlegają podatki, a nie decyzje określające zobowiązanie podatkowe. Wynika to wprost z art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Jednakże niewykonane zobowiązanie podatkowe podlegające egzekucji administracyjnej musi wynikać z decyzji wydanych przez właściwe organy (art. 3 § 1 u.p.e.a.) lub – w przypadku zobowiązań powstałych w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 1 O.p. – z deklaracji lub zeznania złożonego przez podatnika, jeżeli w deklaracji lub zeznaniu zawarto pouczenie, że deklaracja lub zeznanie mogą stanowić podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego i wierzyciel przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego przesłał zobowiązanemu upomnienie, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. (art. 3a § 1 pkt 1 i § 2 u.p.e.a.). Postępowanie egzekucyjne w administracji wszczyna organ egzekucyjny na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego (art. 26 § 1 u.p.e.a.) lub, gdy wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego (art. 26 § 4 u.p.e.a.). W tytule wykonawczym wierzyciel zobowiązany jest do wskazania treści podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w wypadku egzekucji należności pieniężnej – także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz rodzaju i stawki tych odsetek (art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a.), a także podstawę prawną prowadzenia egzekucji administracyjnej (art. 27 § 1 pkt 6 u.p.e.a.). Doręczenie zobowiązanemu (podmiotowi, który nie wykonał w terminie obowiązku o charakterze niepieniężnym lub o charakterze pieniężnym – art. 1a pkt 20 u.p.e.a.) tytułu wykonawczego otwiera siedmiodniowy termin do wniesienia przez niego zarzutu w sprawie postępowania egzekucyjnego (art. 27 § 1 pkt 9 i art. 33 § 1 u.p.e.a.). Podstawy do wniesienia zarzutu są wskazane w ustawie, a zawarty w niej katalog jest katalogiem zamkniętym (art. 33 § 1 u.p.e.a., por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2218/14). Przesłankami tymi są m.in. nieistnienie obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), brak wymagalności obowiązku (art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a.), niedopuszczalność egzekucji (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.). Zasadność zarzutu powoduje umorzenie postępowania egzekucyjnego (art. 34 § 4 u.p.e.a.). Niedopuszczalność egzekucji, nieistnienie obowiązku oraz niewymagalność obowiązku stanowią także bezwzględną przesłankę umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 i 7 u.p.e.a. W obu tych przypadkach organ egzekucyjny wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego (art. 34 § 4 i art. 59 § 3 i 4 u.p.e.a.), przy czym w przypadku umorzenia postępowania w wyniku zaistnienia jednej z przesłanek z art. 59 § 1 u.p.e.a., czyni to z urzędu lub na wniosek zobowiązanego lub wierzyciela (art. 59 § 4 u.p.e.a.). Zobowiązany może zatem domagać się umorzenia postępowania, a w razie odmowy jego umorzenia przysługuje mu zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego (art. 59 § 5 u.p.e.a.). Rozstrzygnięcie organu odwoławczego podlega kontroli sądów administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a.). Umorzenie postępowania egzekucyjnego kończy to postępowanie, przy czym z uwagi na przyczyny umorzenia, w wyniku tego postępowania nie następuje ostatecznie wykonanie obowiązku. Skutkuje ono bowiem uchyleniem czynności egzekucyjnych, jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej. W mocy pozostają prawa osób trzecich nabyte wskutek tych czynności (art. 60 § 1 u.p.e.a.). W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FPS 8/13 przyjęto szerokie rozumienie uchylenia czynności egzekucyjnych. Uznano, że powoduje ono unicestwienie materialnoprawnych skutków zastosowania środka egzekucyjnego, w tym w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 o.p. Tym samym w przypadku uchylenia w toku postępowania egzekucyjnego decyzji, na podstawie której wszczęto postępowanie egzekucyjne, podatnik może się domagać umorzenia tego postępowania. W następstwie umorzenia zastosowane w tym postępowaniu środki egzekucyjne nie będą wywoływały skutku w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia. Odmienna jest jednak sytuacja podatnika, jeżeli w wyniku zastosowania środka egzekucyjnego zostanie wyegzekwowany obowiązek wynikający z tytułu wykonawczego, którego podstawę wystawienia stanowiła uchylona później decyzja. Nie jest wówczas wydawany żaden akt, stwierdzający zakończenie egzekucji. Nie ma w tym przypadku podstaw prawnych do umorzenia postępowania egzekucyjnego, skoro postępowanie to zostało już zakończone w inny sposób. Nie jest tym samym możliwe na podstawie art. 60 § 1 u.p.e.a. unicestwienie skutków zastosowania środka egzekucyjnego. Wszystkie dokonane czynności egzekucyjne, a więc czynności prowadzące do zastosowania luz zrealizowania środka egzekucyjnego (art. 1a pkt 2 u.p.e.a.) pozostają zatem w mocy. Nie budzi przy tym wątpliwości, że tak jak w przypadku uchylenia decyzji określającej zobowiązanie w toku postępowania egzekucyjnego, działanie organów egzekucyjnych, polegające na zastosowaniu środka egzekucyjnego było prawidłowe, skoro na ten moment decyzja określająca zobowiązanie podatkowe była wykonalna. Różnica w sytuacji podatnika, w odniesieniu do którego postępowanie egzekucyjne się nie zakończyło i tego, w odniesieniu do którego się zakończyło zależałaby zatem wyłącznie od szybkości działania wierzyciela podatkowego i organu egzekucyjnego oraz posiadanego przez podatnika majątku, mimo że w obu przypadkach uchylenie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe będzie skutkiem naruszenia prawa przez organy podatkowe. Sąd orzekający w tej sprawie podziela pogląd, wyrażony w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 lutego 2018 r., sygn. akt I FPS 5/17, że nie do pogodzenia z zasadą państwa prawa, wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP, jest sytuacja, gdy naruszenie prawa przez organy państwa (tylko bowiem w takim przypadku decyzja może być uchylona) powodowałoby konsekwencje korzystne dla państwa (w postaci dłuższego okresu do dochodzenia wykonania obowiązku), a niekorzystne dla podatnika (por. W. Morawski, Tytuł wykonawczy a bieg terminu przedawnienia, Prawo i Podatki z 2007 r., Nr 8, s. 30, H. Filipczyk, Wadliwa czynność egzekucyjna a przerwanie biegu terminu przedawnienia, Prawo i Podatki z 2012 r., nr 9, s. 18). Skoro podatek zapłacony lub pobrany na podstawie uchylonej decyzji stanowi z mocy art. 72 § 1 pkt 1 o.p. nadpłatę, to sam ustawodawca uznaje go za kwotę uiszczoną bez ustawowego obowiązku jej zapłaty (por. L. Etel, dz. cyt., s. 603, J. Zubrzycki , [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wrocław 2016, s. 455). Przy podatkach powstających z mocy prawa podatkiem należnym jest po uchyleniu decyzji ponownie podatek wynikający z deklaracji podatkowej. Tym samym zastosowanie środka egzekucyjnego w celu pobrania kwoty, stanowiącej ostatecznie podatek nienależny, nie powinno skutkować przerwą biegu terminu przedawnienia. Ustawodawca – przy definiowaniu nadpłaty – nie różnicuje, czy powstała ona w wyniku uchylenia decyzji czy też była wynikiem stwierdzenia jej nieważności (art. 77 § 1 pkt 1 O.p.). Charakter naruszenia prawa nie powinien więc mieć decydującego znaczenia dla oceny, czy skutek zastosowania środka egzekucyjnego powinien zostać unicestwiony. Jeżeli zatem uchylenie decyzji ostatecznej unicestwia jej skutki, czego wyrazem jest powstanie prawa do żądania zwrotu kwoty na jej podstawie wyegzekwowanej jako nienależnej (nadpłaty), brak podstaw do twierdzenia, że podjęte w oparciu o tę decyzję środki egzekucyjne oraz ich skutki pozostają w mocy, skoro "odpadła" podstawa prawna ich zastosowania, co wymaga przywrócenia stanu, jaki istniał przed dokonaniem pierwszej czynności egzekucyjnej. Odnosi się to również do skutku, który powstał na podstawie art. 70 § 4 O.p., tzn. przerwania biegu przedawnienia w wyniku zastosowania środka egzekucyjnego na podstawie wadliwej decyzji. Ponadto przyjęcie koncepcji, że skutek w postaci przerwy biegu terminu przedawnienia zostaje unicestwiony wyłącznie w wyniku umorzenia postępowania egzekucyjnego, nie prowadzi zaś do niego tylko uchylenie decyzji ostatecznej, prowadziłoby do niemającego uzasadnienia w przepisach prawa i sprzecznego z art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 84 Konstytucji RP zróżnicowania sytuacji prawnej podatników na podstawie kryterium majątkowego. Kryterium różnicującym sytuację podatników powinny być bowiem wyłącznie okoliczności prawnie znaczące dla określenia obowiązku podatkowego i wysokości zobowiązania, a nie istnienie majątku, z którego można egzekwować podatek (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 października 2013 r., sygn. akt SK 40/12, OTK-A z 2013 r., nr 7, poz. 97 i Dz.U. z 2013 r. poz. 1313). 6.4. Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że co do zasady zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2006 r. przedawniłoby się zgodnie z art. 70 § 1 o.p. z dniem 31 grudnia 2011 r. Środki egzekucyjne zostały zastosowane w 2010r. i w 2011r., a zatem przed upływem terminu przedawnienia, jednakże egzekucja była prowadzona na podstawie tytułu, w którym jako podstawę prawną egzekucji wskazano decyzję burmistrza z 12 kwietnia 2010 r., następnie uchyloną. Prawidłowo zatem uznał sąd pierwszej instancji, że uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, opatrzonej rygorem natychmiastowej wykonalności, mimo tego, że postanowienie o rygorze nie zostało uchylone, a postępowanie egzekucyjne nie zostało umorzone, powodowało unicestwienie skutków materialnorawnych zastosowania środków egzekucyjnych, a tym samym nie doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 4 o.p. Unicestwienie tych skutków nastąpi mimo tego, że postępowanie egzekucyjne nie zostało umorzone, art. 59 i art. 60 u.p.e.a. nie mają bowiem w tej sprawie zastosowania. 6.5. Z tych powodów na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. 6.6. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania uzasadnia art. 209, art. 204 pkt 2, art. 205 § 2 i art. 207 § 2 p.p.s.a. Wysokość wynagrodzenia pełnomocnika skarżącej za sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną i udział w rozprawie ustalono stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 lit. a w zw. z § 2 pkt 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804 z późn.zm.). Jednocześnie z uwagi na to, że istota sporu w tej sprawie jest tożsama z istotą sporu w rozpoznawanej w tym samym dniu sprawą o sygn. II FSK 3183/17 sąd uznał ( w myśl art. 207 § 2 p.p.s.a.) za zasadne przyznanie zwrotu jedynie połowy kosztów postępowania, poniesionych w tej sprawie.