II SA/Gl 294/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2016 r. poz. 627 ze zm., zwanej dalej ustawą lub ustawą o kierujących pojazdami), Prezydent Miasta C. orzekł o cofnięciu J. S. uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii B, potwierdzonych dokumentem prawa jazdy nr [...] wydanym w [...] r. przez Prezydenta Miasta C. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte i przeprowadzone z urzędu w związku z nadesłanym orzeczeniem lekarskim uprawnionego lekarza z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. z dnia [...] r. nr [...] stwierdzającego istnienie u J. S. bezterminowych przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Dnia [...] r. do organu pierwszej instancji wpłynęło orzeczenie lekarskie lekarza Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] r. nr [...], wydane w trybie odwoławczym na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami, mające charakter ostateczny, również stwierdzające istnienie bezterminowo u J. S. przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których jest wymagane prawo jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T. W świetle tych orzeczeń spełniona została określona w art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy przesłanka do cofnięcia J. S. uprawnień do kierowania pojazdami. W odwołaniu od tej decyzji J. S. podniósł, że nie zgadza się z powołanym przez Prezydenta Miasta C. orzeczeniem lekarskim lekarza z Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. Stwierdził, że jest zdolny do kierowania pojazdami, co wynika jego zdaniem z dołączonych do odwołania badań lekarskich, przeprowadzonych na jego zlecenie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odwołania tego nie uwzględniło i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymało orzeczenie organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdziło, że w sprawie zaistniały określone w art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami przesłanki do cofnięcia odwołującemu się uprawnień do kierowania pojazdami. Zgodnie z tym przepisem decyzję taką wydaje starosta (prezydent miasta na prawach powiatu) w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Z uwagi na formułę przepisu "starosta wydaje decyzję" rozstrzygnięcie w takiej sprawie ma charakter aktu związanego tzn. w określonym stanie faktycznym organ musi wydać decyzję określonej treści. W niniejszej sprawie istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez J. S. pojazdami zostało stwierdzone wiążącym organ orzeczeniem lekarskim Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] r., wydanym po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego. Zostało ono wydane w określonej prawem procedurze i nie jest możliwa jego weryfikacja przez organy orzekające w sprawie cofnięcia uprawnień. Jako dokument urzędowy takie orzeczenie lekarskie korzysta z domniemania ważności (art. 76 § 1 Kpa). W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję SKO w K. J. S. zarzucił, że organ ten nie zbadał rzetelnie sprawy i nie ustosunkował się do przedstawionej przez niego w toku postępowania dokumentacji lekarskiej z której wynika, że nie istnieją w odniesieniu do jego osoby przeciwwskazania lekarskie do kierowania pojazdami. Odmienne w tym względzie orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. jest następstwem panującej w tej placówce "solidarności lekarzy". Skarżący opisał wyniki badań jego stanu zdrowia jakim poddał się prywatnie, z których wynika, że może prowadzić samochód. Podkreślił, że przez 50 lat posiadania prawa jazdy nie został ukarany nawet mandatem. Jedno zdarzenie, bez jego winy, do jakiego doszło nie na drodze a przy wyjeździe z garażu nie powinno pozbawić go prawa jazdy. Samochód jest mu potrzebny również z uwagi na schorzenie żony. W odpowiedzi na skargę SKO w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo dla uzasadnienia stanowiska, że wydane w pierwszym etapie postępowania orzeczenie lekarskie nie podlega pod względem merytorycznym weryfikacji przez organy administracji, powołało się na wyrok WSA w Gliwicach z dnia 28 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Gl 890/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja odpowiada obowiązującemu prawu, a tylko pod tym względem podlega kontroli w postępowaniu sądowym zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.). Jak to zasadnie stwierdziły organy obu instancji w świetle treści art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami starosta jest zobowiązany do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. W niniejszej sprawie orzeczenie takie nr [...] zostało wydane w odniesieniu do skarżącego w dniu [...] r. przez uprawnionego lekarza Przychodni Chorób Zdrowotnych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. po przeprowadzeniu badania na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami. Było one przy tym wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego skarżącego, w następstwie jego odwołania od niekorzystnego dla niego orzeczenia lekarza Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. z dnia [...]r. nr [...]. Z tego też względu zgodnie z treścią art. 79 ust. 7 ustawy miało ono ostateczny charakter. W tej sytuacji, w świetle jednolitego w tym względzie orzecznictwa, jego treścią organy orzekające były związane. W związku z wynikającym z ustawy i wydanego na podstawie jej art. 81 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz. U. z 2014 r. poz. 949) szczególnego trybu orzekania w przedmiocie istnienia lub braku przeciwwskazań lekarskich do kierowania pojazdami w sytuacjach o jakich mowa w § 1 pkt 3 tego rozporządzenia, do przeprowadzenia tych badań są uprawnieni lekarze tylko niektórych jednostek służby zdrowia. W konsekwencji z przepisów tych wynika jednocześnie, że tylko orzeczenia lekarzy z tych placówek mogły być brane w niniejszym postępowaniu pod uwagę. Z tego też względu organy orzekające nie mogły wziąć pod uwagę orzeczeń lekarskich wydanych po badaniach zleconych przez skarżącego prywatnie, na które się powołuje. Jednocześnie, jak już stwierdzono, ani Prezydent Miasta C. ani SKO w K. nie miały możliwości weryfikacji ostatecznego orzeczenia lekarskiego lekarza zatrudnionego w jednej z placówek wymienionych w § 11 pkt 2 w/w rozporządzenia, a mianowicie w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. Stwierdzenie to znajduje potwierdzenie m.in. w powołanym w odpowiedzi na skargę wyroku tut Sądu z dnia 28 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/GL 890/12, w wyroku WSA w Warszawie z dnia 20 lipca 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 2207/15, w wyroku NSA z dnia 5 lipca 2016 r. sygn. akt I OSK 2388/14, wyroku WSA w Poznaniu z dnia 15 grudnia 2015 r. sygn. akt III SA/Po 1768/14 i w wyroku WSA w Łodzi z dnia 5 marca 2014 r. sygn. akt III SA/Łd 911/13. W konsekwencji, gdy w ostatecznym wydanym przez uprawnionego lekarza dnia [...] r. nr [...] orzeczeniu stwierdzono po stronie skarżącego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, to orzeczenie o cofnięciu skarżącemu uprawnień w tym zakresie było zgodne z obowiązującym prawem. Skarga jako nieuzasadniona podlegała zatem oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.). ec