I SA/Łd 304/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia WSA Paweł Kowalski Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2017 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. (przed zmianą: B Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł.) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. działającego z upoważnienia Ministra Rozwoju i Finansów obecnie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów w prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę. I SA/Łd 304/17 UZASADNIENIE A Spółka z o.o. z siedzibą w Ł. (dawniej B Spółka z o.o. z siedzibą w Ł.), zwana dalej Spółką lub Wnioskodawcą, wystąpiła z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie skutków prawnych otrzymania zwrotu dopłat od spółki z o.o. We wniosku przedstawiono zdarzenie przyszłe oraz zadano trzy pytania, przy czym przedmiotem tej sprawy jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. działającego z upoważnienia Ministra Rozwoju i Finansów wydane w zakresie objętym pytaniem nr 1. Wnioskodawca przedstawił we wniosku następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca jest osobą prawną, spółką kapitałową, podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. Wnioskodawca otrzyma zwrot dopłat od spółki z o.o. na podstawie umowy spółki i zgodnie z przepisami Kodeksu spółek handlowych. Zwrot dopłat będzie należny Wnioskodawcy, mimo że dopłaty zostały wniesione przez poprzedniego udziałowca spółki z o.o., od którego Wnioskodawca nabędzie udziały. Zwrot dopłat nastąpi albo w trakcie obecnego roku podatkowego, ale nie przed październikiem 2016 r., albo już w przyszłym roku podatkowym, czyli po 2016 r. Na powstanie przesłanek i warunków zwrotu dopłat Wnioskodawca nie będzie miał decydującego wpływu. Zwrot dopłat przekroczy kwotę 550.000,00 zł. W nawiązaniu do powyższego Wnioskodawca zadał następujące pytanie oznaczone nr 1: Czy Wnioskodawca stosując do otrzymanego zwrotu dopłaty wyłączenie z przychodów z art. 12 ust. 4 pkt 21 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, dalej w skrócie ustawy o pdp. powinien brać pod uwagę jedynie literalne brzmienie tego przepisu, skoro w jego ocenie Spółka spełnia warunki w tym przepisie zawarte, z pominięciem innych przepisów prawa podatkowego, w tym Ordynacji podatkowej. Innymi słowy, czy wobec tego w opisanym zdarzeniu przyszłym otrzymany zwrot dopłaty będzie wyłączony z przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych, o ile tylko wnioskodawca spełni warunki z art. 12 ust. 4 pkt 21 ustawy o pdp. Pozostałe dwa pytania będące poza zakresem tej sprawy dotyczyły tego, czy oceniając możliwość zwolnienia przychodów z opodatkowania na podstawie wskazanego przepisu ustawy o pdp Wnioskodawca powinien także brać pod uwagę przepisy działu IIIa rozdziału 1 Ordynacji podatkowej, to jest art. 119a – 119f tej ustawy. Przedstawiając własne stanowisko w sprawie w zakresie pytania nr 1 Wnioskodawca uznał, że stosując do otrzymanego zwrotu dopłaty wyłączenie z przychodów powinien brać pod uwagę jedynie literalne brzmienie art. 12 ust. 4 pkt 21 ustawy o pdp z pominięciem innych przepisów prawa podatkowego, w tym przepisów Ordynacji podatkowej, skoro Spółka spełnia przesłanki przewidziane w tym przepisie. Organ podatkowy pismem z dnia 15 września 2016 r. wezwał Wnioskodawcę do wyjaśnienia zakresu wniosku wyznaczonego pytaniem nr. 1, to jest do doprecyzowania, do jakich konkretnie przepisów Ordynacji podatkowej Wnioskodawca odwołuje się w tym pytaniu oraz do przedstawienia adekwatnego do przeformułowanego pytania stanowiska. Organ stwierdził, że Spółka mimo zawartego w pytaniu określenia "z pominięciem innych przepisów prawa podatkowego, w tym Ordynacji podatkowej" nie wskazała jednak konkretnych przepisów, do jakich "innych przepisów" organ miałby się odnieść, co uniemożliwia określenie zakresu wniosku. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Wnioskodawca stwierdził, że jego pytanie zmierza do ustalenia, czy spełnia warunki do wyłączenia z przychodów, o którym mowa w art. 12 ust. 4 pkt 21 ustawy o pdp oraz, czy w przepisie tym wskazane są jedyne warunki wyłączenia z przychodów otrzymanego zwrotu dopłaty. Stwierdził, że spełnia warunki wynikające z tego przepisu i nie widzi jakichkolwiek innych przepisów prawa podatkowego, które ograniczałyby zwolnienie od opodatkowania zwrotu dopłat, gdyby jednak się mylił, to celem złożenia wniosku o wydanie interpretacji jest właśnie uzyskanie wiedzy od organu interpretacyjnego o takich przepisach. Wnioskodawca podkreślił, że jego celem nie jest przecież uzyskanie wykładni tych innych przepisów, skoro stwierdza, że wedle jego wiedzy takich innych przepisów nie dostrzega. Podsumowując, Wnioskodawca stwierdził, że to nie on powinien wskazać przepisy, które znajdują w jego sprawie zastosowanie, lecz dokonuje tego organ na podstawie opisu zdarzenia i stanowiska pytającego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji. Postanowieniem z dnia [...] października 2016 r., powołując się na art. 14g §1, art. 169 §1 i §4 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, Dyrektor Izby Skarbowej w K. pozostawił wniosek Spółki o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie objętym pytaniem nr 1 bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ stwierdził, że stosownie do przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego Wnioskodawca był zobowiązany do wyczerpującego przedstawienia zdarzenia przyszłego, jednoznacznego sformułowania pytania i przedstawienia własnego stanowiska. Sformułowane pytanie ma równie ważne znaczenie, jak opis sprawy, czy przedstawienie własnego stanowiska. Pytanie to wyznacza bowiem zakres wniosku wskazując na kwestię prawną będącą przedmiotem zainteresowania strony. Pytający jest zobowiązany do wskazanie konkretnych przepisów wraz z nazwą aktu prawnego do każdego z przedstawionych we wniosku stanowisk. We wniesionym przez siebie wniosku Spółka powołała wyraźnie jedynie normy materialnoprawne w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, a mianowicie art. 12 ust. 4 pkt 21 ustawy o pdp. Pomimo treści pytania, w której Spółka odwołała się także do "innych przepisów prawa podatkowego, w tym Ordynacji podatkowej", w zajętym stanowisku nie wskazała dokładnie o wykładnię jakich innych przepisów prawa podatkowego wnosi. Przesłane przez Spółkę na wezwanie organu uzupełnienie wniosku nadal nie zawiera całościowego stanowiska. Nie jest więc możliwe wydanie interpretacji, bowiem wniosek nadal zawiera braki formalne, które uniemożliwiają jego merytoryczne rozpatrzenia. Na powyższe postanowienie Spółka wniosła zażalenie, w którym wnioskowała o uchylenie postanowienia w całości oraz merytoryczne rozpatrzenie złożonego wniosku. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 14b § 1 oraz § 3 Ordynacji podatkowej poprzez niewydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (interpretacji indywidualnej), mimo spełnienia wymogów określonych w przepisie art. 14b, oraz naruszenie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h i art. 14g § 1 oraz art. 14b § 2a tej ustawy. poprzez zastosowanie tych przepisów do wniosku złożonego przez stronę w sytuacji, gdy nie istniały przesłanki do ich zastosowania. W ocenie strony zatem, nic nie stało na przeszkodzie, aby organ podatkowy wydał merytoryczną interpretację indywidualną, potwierdzającą lub negującą stanowisko przedstawione we wniosku. Zdaniem strony, fakt uznawania, że nie istnieją inne przepisy mające zastosowanie do jej sytuacji prawnej, nie może być podstawą do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Jest to, co najwyżej, podstawa do merytorycznego uznania stanowiska przedstawionego we wniosku za nieprawidłowe. Organ odwoławczy, po przeanalizowaniu sprawy, mając na uwadze zarzuty podniesione w zażaleniu postanowieniem z [...]stwierdził brak podstaw do uwzględnienia zażalenia i tym samym uchylenia postanowienia objętego zażaleniem. Ustosunkowując się do zarzutów naruszenia przepisów prawa normujących procedurę wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego, a zwłaszcza art. 14b § 1 oraz § 3, jak również art. 169 § 1 w zw. z art. 14h i 14g § 1 oraz 14b § 2a Ordynacji podatkowej, organ podatkowy podkreślił, że w przedmiotowej sprawie żaden z powołanych przez stronę przepisów nie został naruszony. Zdaniem organu podatkowego w świetle przepisów Ordynacji podatkowej oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 31 grudnia 2015 r. w sprawie wzoru wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego oraz sposobu uiszczenia opłaty od wniosku (Dz.U. z 2016 r., poz. 14), granice interpretacji przepisów prawa podatkowego wyznacza nie tylko stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) zaprezentowany przez wnioskodawcę, ale również konieczność wskazania norm prawnych budzących wątpliwości, które wymagają interpretacji. Organ interpretacyjny nie może wydać interpretacji na podstawie jakichkolwiek, nieskonkretyzowanych przez wnioskodawcę regulacji prawnych. Przy czym to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wskazania konkretnych przepisów prawa podatkowego, które mają zostać zinterpretowane. Podstawą postępowania interpretacyjnego jest, w ocenie organu podatkowego, przedstawiony wyczerpująco stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe oraz przepisy prawa, które w przedstawionej we wniosku ocenie podatnika mogą mieć do niego zastosowanie. Analizowane postępowanie dotyczy bowiem interpretacji konkretnych przepisów prawa, które mogą mieć znaczenie w indywidualnej sprawie wnioskodawcy. Wbrew argumentacji strony, postępowanie interpretacyjne nie dotyczy zakwalifikowania stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego we wniosku pod jakiekolwiek, przepisy prawa podatkowego. Zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku i przepisy prawa przywołane przez Wnioskodawcę, a szczególnie sformułowane pytanie, wyznaczają zakres i przedmiot interpretacji. Konsekwencją zaniechania, przez Wnioskodawcę, wskazania konkretnych regulacji prawnych, przy jednoczesnym braku przeformułowania postawionego przez siebie pytania i stanowiska w sprawie, w których w sposób jednoznaczny żąda oceny tych przepisów, jest negatywną przesłanką dokonania oceny interpretacji indywidualnej na gruncie przepisów prawa podatkowego. Skoro bowiem pytanie Wnioskodawcy wyznacza zakres wniosku, pytanie to musi być jednoznaczne i nie może odwoływać się do nieskonkretyzowanych norm prawnych. W związku z tym, że sformułowane pytanie nr 1 obejmowało swoim zakresem praktycznie całe prawo podatkowe, a w stanowisku Spółka odniosła się tylko do interpretacji art. 12 ust. 4 pkt 21 ustawa CIT, stanowisko Spółki nie było kompletne. Stąd też zasadne i konieczne było uzupełnienie wniosku także w tym zakresie. Organ podatkowy podkreślił, że wbrew podniesionym zarzutom zażalenia, dyspozycja art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej nie została naruszona. Organ obowiązany do rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie jest bowiem uprawniony do samodzielnego ustalania podstawy prawnej przepisów prawa mających być przedmiotem interpretacji i dowodowego weryfikowania okoliczności przedstawionych we wniosku w zakresie dochodzonym przez zainteresowanego, ani też do udzielania odpowiedzi w obszarze regulacji prawnych nieprzedstawionych w stanowisku Wnioskodawcy odnośnie do podatkowej kwalifikacji danego stanu faktycznego. W sytuacji braku jednoznaczności pytania (co miało miejsce w przedmiotowej sprawie) wskazanie przepisów podlegających interpretacji nabiera szczególnego znaczenia. W oparciu bowiem o te wskazania organ może ustalić zakres będącego przedmiotem interpretacji wniosku. W rozpatrywanej sprawie, aby możliwe było wydanie w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej - interpretacji przepisów prawa podatkowego, organ podatkowy, chcąc dokonać oceny prawnej stanowiska Wnioskodawcy musiałby posiadać jednoznaczne informacje w zakresie wskazania konkretnych norm prawa podatkowego, których interpretacji oczekiwał Wnioskodawca. Stanowiły one niezbędne elementy, wymogi formalne, umożliwiające ocenę prawną stanowiska Wnioskodawcy. Organ ocenił, że wbrew subiektywnemu przekonaniu strony wyrażonemu w złożonym zażaleniu, Wnioskodawca wymogów tych nie wypełnił. Wnioskodawca mimo żądania wydania interpretacji indywidualnej nie dokonał uzupełnienia wniosku w zakresie umożliwiającym wydanie interpretacji, tj. nie wskazał dokładnie interpretacji jakich przepisów oczekuje. W rezultacie skoro Wnioskodawca nie uzupełnił wniosku o wskazanie konkretnych przepisów prawa podatkowego - nie usunął braków formalnych wniosku, to działając zgodnie z zawartym w wezwaniu pouczeniem, należało wydać postanowienie o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. W skardze na wymienione na wstępie postanowienie Spółka zarzuciła naruszenie: 1) art. 165a § 1 w zw. z art. 14h oraz przepisu art. 14b § 1, art. 14b § 2a oraz 14b § 3 Ordynacji podatkowej mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, czego skutkiem jest niewydanie interpretacji indywidualnej w sytuacji, gdy wszelkie przesłanki formalne i merytoryczne wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, wymagane przez te przepisy zostały spełnione przez Wnioskodawcę, a jednocześnie brak było przesłanek, które stanowią podstawę do odmowy wydania interpretacji indywidualnej i odmowy wszczęcia postępowania 2) art. 120 Ordynacji podatkowej mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niezastosowanie tego przepisu i działanie przez organ podatkowy nie na podstawie przepisów prawa. Organ podatkowy stwierdził bowiem arbitralnie i bez wyraźnej podstawy prawnej, że jest on zobowiązany do wskazania innych przepisów prawa podatkowego, mających zastosowanie w sprawie niż te których zastosowanie uznał za uzasadnione wnioskodawca, 3) art. 121 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych arbitralnym działaniem, polegającym na wzywaniu podatnika do wskazania, innych przepisów prawa podatkowego niż te, które za znajdujące zastosowanie w niniejszej sprawie uznaje Wnioskodawca, 4) art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez wskazanie, iż Wnioskodawca powinien wskazać inne przepisy prawa podatkowego, niż te, które uznaje za znajdujące zastosowanie w sprawie, co skutkuje przedłużaniem postępowania bez żadnego uzasadnienia prawnego i bez występowania w sprawie faktycznej konieczności uzupełnienia takich przepisów. W ocenie strony skarżącej, gdyby powyższe naruszenia prawa nie wystąpiły, organ podatkowy rozstrzygnąłby sprawę merytorycznie wydając interpretację indywidualną. Mając na uwadze powyższe zarzuty naruszenia prawa strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości w związku z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów o postępowaniu w zakresie mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto wniosła o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W piśmie z dnia 30 czerwca 2017 r. oznaczonym jako uzupełnienie skargi strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z uwagi na zastosowanie przepisów ustawy z dnia 13 maja 2016 r. (Dz.U. z 2016 r., poz. 846), która nie przewiduje odpowiedniego vacatio legis. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie pozostawiające bez rozpatrzenia wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie skutków prawnych otrzymania zwrotu dopłat od spółki z o.o. W punkcie wyjścia przypomnieć wypada, że z art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej., stanowiącego jedną z podstaw wydania skarżonego rozstrzygnięcia, wynika, że organ podatkowy zobowiązany jest pozostawić bez rozpatrzenia wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w sytuacji, gdy nie spełnia on wymogów określonych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej lub innych wymogów określonych przepisami prawa. Przepis art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, do którego nawiązuje art. 14g § 1 tej ustawy, formułuje niezbędne wymogi wniosku o interpretację podatkową, czyniąc adresatem tej powinności podmiot występujący z wnioskiem o udzielenie interpretacji podatkowej w indywidualnej sprawie. Zgodnie z jego treścią, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej zobowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Zakres żądania wnioskodawcy wyznacza zatem stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) przedstawiony we wniosku, stan prawny (przepisy prawa) wskazany przez stronę oraz zagadnienie prawne, które ma być przedmiotem interpretacji, a które zawarte jest w pytaniu (pytaniach) strony. Nie ulega wątpliwości, że ocena spełnienia przez wnioskodawcę wymogu wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego zależeć będzie w konkretnej sprawie od tego, co jest przedmiotem zapytania zawartego we wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji podatkowej. Niezbędnym jest przy tym zastrzeżenie, że spełnienie przesłanki wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) nie należy zawężać jedynie do samego opisu i sposobu zredagowania pytania przez wnioskodawcę. W równym bowiem stopniu, spełnienie omawianego wymogu należy odnosić także do oceny własnej pytającego, która w myśl art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej stanowi integralną część wniosku o udzielenie interpretacji podatkowej. W tym sensie, pytanie wnioskodawcy i odnosząca się do niego własna ocena pytającego, powinny być traktowane w sposób kompleksowy (całościowy). Z zaprezentowanym stanowiskiem koresponduje pogląd zawarty w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2016 r., wydanym w sprawie o sygnaturze akt VIII SA/Wa 624/16, w którym wyrażona została teza, że użyte w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej ustawowe określenie "wyczerpująco" należy rozumieć jako przedstawienie danego zagadnienia na tyle wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, aby wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi, co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego. W ocenie Sądu, podzielić należy przytoczony w zaskarżonym postanowieniu pogląd, że to do podmiotu inicjującego postępowanie należy przedstawienie kompleksowo stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz wskazanie obowiązujących, konkretnych przepisów podatkowych. Dopiero na tym tle, wnioskodawca powinien sformułować swoje pytanie oraz przedstawić własne stanowisko w sprawie oceny stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) i prawnego w zakresie zadanego pytania. Wszystkie wymienione elementy wniosku powinny być spójne. Braki w zakresie stanu faktycznego, czy interpretowanych przepisów prawa podatkowego, uniemożliwiają sformułowanie przez wnioskodawcę adekwatnego stanowiska, a w konsekwencji – uniemożliwiają ocenę poprawności przytoczonego we wniosku rozumowania strony. Organ podatkowy wydając indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego musi znać okoliczności sprawy i wątpliwości prawne podatnika, aby mógł dokonać ich oceny i wyrazić pogląd, czy stanowisko strony w odniesieniu do przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe, czy też nieprawidłowe. Istotą interpretacji indywidualnej jest bowiem rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca występujący o indywidualną interpretację prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. Ocena stanowiska wnioskodawcy, a w konsekwencji – wydanie interpretacji indywidualnej, są możliwe wyłącznie, gdy kwestia stanowiąca przedmiot jego wątpliwości została we wniosku wyczerpująco przedstawiona i jest regulowana przepisami prawa podatkowego. W niniejszej sprawie, skarżąca Spółka wnioskiem z dnia 11 lipca 2016 r. zwróciła się do Ministra Finansów o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych. We wniosku w pytaniu nr 1, zawarła między innymi stwierdzenie: "z pominięciem innych przepisów prawa podatkowego w tym Ordynacji podatkowej", jednak nie wskazała konkretnych przepisów. Organ interpretujący uznał, że tak sformułowane pytanie nie rozstrzyga do jakich "innych przepisów prawa podatkowego" miałby się odnieść, a co za tym idzie – że w istocie nie został wskazany zakresu wniosku. Ponieważ wniosek strony nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, między innymi tak istotnych, jak dokładne wskazanie przepisów, których interpretacji strona oczekuje, zasadnym było wezwanie strony skarżącej, na podstawie art. 169 § 1 i § 2 w zw. z art. 14h tej ustawy, do uzupełnienia wniosku. Z treści wezwania z dnia 15 września 2016 r. jednoznacznie wynikało, jakie braki należy usunąć, w jakim zakresie i w jakim terminie. Przedstawiono też podstawę prawną skierowanego wezwania oraz pouczono, że nieuzupełnienie wniosku w wyznaczonym terminie spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. Nie budzi przy tym jakichkolwiek wątpliwości, że w postępowaniu w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, zgodnie z art. 14h Ordynacji podatkowej, ma zastosowanie art. 169 § 1 i 2 tej ustawy. Z powołanych przepisów wynika, że możliwe jest żądanie przez organ wydający interpretację indywidualną, uzupełnienia braków formalnych pisma, jakim jest wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. W odpowiedzi Wnioskodawca wyjaśnił między innymi, że w pytaniu nr 1 oczekuje odpowiedzi na pytanie, czy jedyną podstawę prawną określającą warunki wyłączenia z przychodów zwrotu dopłaty stanowią wskazane tam przepisy prawa materialnego. W swoim stanowisku wskazał wyraźnie, że spełnia warunki wyłączenia z przychodów i nie widzi jakichkolwiek innych przepisów prawa podatkowego, w tym Ordynacji podatkowej, które by ograniczały przysługujące mu na podstawie tego przepisu wyłączenie. Jednocześnie jednak Wnioskodawca zastrzegł, że gdyby istniały takie inne przepisy, których nie dostrzega, to właśnie celem pytania nr 1 było pozyskanie wiedzy od organu interpretacyjnego o tychże przepisach. Z powyższego wynika, iż Wnioskodawca w istocie oczekuje, że organ interpretacyjny zadeklaruje, że do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku generalnie nie znajdą zastosowania żadne uregulowania z Ordynacji podatkowej, które wpłyną na powstanie i zakres zobowiązania podatkowego Wnioskodawcy ani przepisy podatkowe zawarte w innych regulacjach prawnych. Tak sformułowany wniosek o wydanie interpretacji w sposób oczywisty nie zawiera żadnego odniesienia do konkretnego stanu prawnego (przepisów prawa podatkowego). Zatem słusznie został uznany przez organ interpretacyjny za ułomny. Sąd podziela stanowisko organu, że wezwanie do jego uzupełnienia nie zostało jednak wypełnione. Z pisma uzupełniającego wynika wprost, że Wnioskodawca nie uzupełnił wniosku o wszystkie elementy wskazane w wezwaniu, to jest: nie wskazał do jakich konkretnie przepisów Ordynacji podatkowej odwołuje się w pytaniu nr 1. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, organ podatkowy zasadnie stwierdził, że strona skarżąca nie uzupełniła swojego wniosku w zakresie umożliwiającym wydanie interpretacji. Skoro zaś strona nie wskazała dokładnie interpretacji jakich przepisów oczekuje, niemożliwe było wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych we wnioskowanym zakresie. Ze wskazanych wyżej względów, utrzymując w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, organ odwoławczy nie naruszył art. 14b § 1 i 3 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi zwrócić należy uwagę, że zarzut naruszenia art. 165a § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej., stanowiącego, że gdy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej został wniesiony przez osobę niebędącą zainteresowanym lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie w sprawie wydania interpretacji nie może być wszczęte, organ wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Zaskarżone postanowienie dotyczy bowiem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, a nie odmowy wszczęcia postępowania. Podobnie bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 14b § 2a Ordynacji podatkowej, skoro podatnik w istocie nie wskazał interpretacji jakich przepisów prawa podatkowego oczekuje. Nie ma też podstaw do przyjęcia, że uchybiono art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. To, że zaskarżone postanowienie nie spełnia oczekiwań strony, nie oznacza, że została naruszona zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Strona ma prawo do własnego przekonania o zasadności swojego stanowiska, jednakże przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni (por. wyroki NSA: z 26 sierpnia 2016 r., I FSK 51/15 oraz z 30 sierpnia 2016 r., II FSK 747/16). Nie można również podzielić stanowiska strony, co do naruszenia art. 120 Ordynacji podatkowej, ponieważ organ działał na podstawie przepisów prawa. Chybiony jest też zarzut naruszenia art. 125 § 1 tej ustawy. Przepis ten wyraża zasadę szybkości postępowania. Stosowanie tej zasady nie może prowadzić do działań sprzecznych z prawem. W odniesieniu do sformułowanego w piśmie procesowym zarzutu naruszenia art. 2 Konstytucji RP poprzez zastosowanie przepisów wprowadzonych w życie ustawą nowelizującą bez zachowania odpowiedniego vacatio legis, stwierdzić trzeba, że również ten zarzut jest bezzasadny, a to dlatego, że przedmiotem zaskarżenia w tej sprawie jest postanowienie o charakterze proceduralnym, o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku Spółki i organ w ogóle nie rozpatrywał przepisów Ordynacji podatkowej o klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania, a więc także nie musiał brać pod uwagę trybu wprowadzenia tych przepisów do obrotu prawnego.. Mając powyższe na uwadze i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), należało orzec jak w sentencji. kż