IV SA/Po 298/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędziowie WSA Izabela Bąk - Marciniak (spr.) WSA Tomasz Grossmann Protokolant ref. staż. Ewa Stawicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę Sygn. akt IV SA/Po [...] Uzasadnienie Decyzją Nr [...] z dnia 08 listopada 2016 r. Starosta T., działając na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b w zw. z art. 99 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami ( t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 627 ze zm.) zatrzymał od dnia 08 listopada 2016 r. R. P. prawo jazdy kategorii ABBECCET dokument nr: [...] druk nr: [...] wydane dnia 18.11.2013 r. przez Starostę T. oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż w dniu 02 kwietnia 2015 r. do Wydziału Komunikacji w Turku wpłynął wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia 30 marca 2015 r. o skierowanie R. P. na badanie psychologiczne w związku z otrzymaniem łącznie 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W związku z powyższym decyzją Nr [...] z dnia 21 sierpnia 2015 r. Starosta T., działając na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b w związku z ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami skierował R. P. posiadającego uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kat. ABBECCET na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu. Zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami Starosta wydaje decyzję o skierowaniu kierowcy na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli osoba ta przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Stosownie zaś do art. 99 ust. 2, Starosta wydaje decyzję o skierowaniu na wniosek organu kontroli ruchu drogowego, w zakresie o którym mowa m.in. w ust. 1 pkt 3 lit. b. Pismem z dnia 15 października 2015 r. odwołanie od powyższej decyzji wniósł R. P.. Postanowieniem z dnia 23 listopada 2015 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia 21 sierpnia 2015 r. w sprawie skierowania na badanie psychologiczne. Na postanowienie SKO w K. z dnia 23 listopada 2015 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożył Pan R. P.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 24 maja 2016 r. sygn. akt III SA/Po 118/16 oddalił skargę R. P.. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 maja 2016 r. skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł R. P.. W dniu 20 października 2016 r. Komenda Powiatowa Policji w G. przekazała do Starostwa Powiatowego w Turku prawo jazdy: nr uprawnienia [...] nr [...] data wydania 18.11.2013 r. należące do R. P. zam. [...], zatrzymane w dniu 13.10.2016 r. za przekroczony limit 24 punktów karnych. Pismem z dnia 27 października 2016 r. Starosta T., działając na podstawie art. 61 § 1 i 4 k.p.a. oraz art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a i b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, zawiadomił R. P. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zatrzymania prawa jazdy, ponieważ strona nie dostarczyła orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, o którym mowa w art. 84 ust.1. Równocześnie organ I instancji poinformował stronę, że zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. przed wydaniem decyzji może zapoznać się z zebranymi dowodami i materiałami, a także wypowiedzieć się co do nich oraz zgłoszonych żądań w terminie 3 dni od daty otrzymania zawiadomienia. W odpowiedzi na powyższe zawiadomienie w dniu 04 listopada 2016 r. R. P. wystąpił do Starosty [...] o zawieszenie wszczętego z urzędu postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oraz zatrzymania prawa jazdy do czasu rozpatrzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie skarg kasacyjnych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 maja 2016 r. w sprawie sygn. akt III SA/Po 117/16 oraz w sprawie sygn. akt III SA/Po 118/16. Ponadto strona wniosła o wydanie dokumentu prawa jazdy nr [...]/[...] zatrzymanego przez Komendę Powiatową Policji w G. dnia 13.10.2016 r. Starosta T. dokonał zwrotu zatrzymanego prawa jazdy w dniu 04 listopada 2016 r. Zatrzymanie uprawnień organ I instancji uzasadnił tym, iż strona nie poddała się kontrolnemu badaniu psychologicznemu, na które skierował R. P. Starosta T.. W związku z tym, że nie dostarczono Staroście T. orzeczenia psychologicznego, zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w myśl art. 102 ust.1 pkt 3 lit. b, o czym zgodnie z art. 61 § 4 kpa skutecznie zawiadomiono stronę pismem z dnia 27 października 2016 r. jednocześnie informując o przysługujących jej, zgodnie z art. 10 kpa prawach. Zgodnie z art. 102 ust. 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami zwrot zatrzymanego prawa jazdy następuje po ustaniu przyczyny zatrzymania oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej. Jeżeli od dnia zatrzymania prawa jazdy upłynął okres przekraczający rok warunkiem wydania prawa jazdy jest uzyskanie pozytywnego wyniku kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji. Organ I instancji wskazał, ze dokument prawa jazdy należy niezwłocznie zwrócić do tut. urzędu. Nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności Starosta T. uzasadnił tym, iż niepoddanie się badaniu psychologicznemu skierowanemu w drodze decyzji rodzi poważne wątpliwości, co do stanu zdrowia kierowcy i może spowodować poważne zagrożenie bezpieczeństwa dla innych użytkowników dróg. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł R. P. zarzucając zaskarżonej decyzji: 1) błędne przyjęcie, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do zatrzymania odwołującemu prawa jazdy kategorii ABBECCET, w sytuacji gdy z uwagi na szkolenie w WORD w K. odbyte w dniu 24.09.2015 r. odwołujący nie przekroczył 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego i nie było podstaw do skierowania na kontrolne badanie psychologiczne, 2) naruszenie art. 7 kpa poprzez jego niezastosowanie i w rezultacie wydanie zaskarżonej decyzji mimo nie wyjaśnienia dokładnie okoliczności faktycznych sprawy i nie uwzględnieniu słusznego interesu, strony, w szczególności poprzez przyznanie przez organ administracyjny za udowodnione okoliczności faktycznych w sytuacji gdy postępowanie dot. skierowania odwołującego na kontrolne badanie psychologiczne z uwagi na przekroczenie 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego nie zostało jeszcze prawomocnie zakończone i aktualnie postępowanie to toczy się przed Naczelnym Sadem Administracyjnym w W., 3) naruszenie art. 108 § 1 kpa poprzez jego zastosowanie i bezzasadne nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności podczas gdy, wykazanie istnienia, od strony pozytywnej, dobra chronionego w danej sprawie musi być wyraźne, a Starosta T. nie uzasadnił w przekonujący sposób podstawy zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji, 4) naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez jego niezastosowanie i nie zawieszenie postępowania w sytuacji gdy rozpatrzenie postępowania toczącego się przed Naczelnym Sadem Administracyjnym w W., a dot. skierowania odwołującego na kontrolne badanie psychologiczne z uwagi na przekroczenie 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Staroście T. do ponownego rozpoznania oraz wstrzymanie wykonalności decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 09 stycznia 2017 r., Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...]. W uzasadnieniu swojej decyzji organ II instancji w pierwszej kolejności przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie. Dalej wskazał, iż zatrzymanie prawa jazdy jest konsekwencją nieprzedstawienia przez osobę posiadającą prawo jazdy - podlegającą badaniu psychologicznemu ze względu na przekroczenie liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego - w wymaganym terminie orzeczenia psychologicznego o istnieniu lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem silnikowym. Dla wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu prawa jazdy niezbędne jest więc jednoznaczne ustalenie, czy orzeczenie psychologiczne o treści wyżej wspomnianej zostało w wymaganym terminie przedstawione przez osobę posiadającą prawo jazdy. W postępowaniu o wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy nie podlega badaniu zasadność skierowania na badanie psychologiczne przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że w sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, tj. przesłanki wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy R. P.. Odwołujący ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia 21 sierpnia 2015 r. został skierowany na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu. Powodem wszczęcia postępowania administracyjnego był wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia 30 marca 2015 r., skierowany do organu I instancji w związku z otrzymaniem przez R. P. 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie od 10 marca 2014 r. do 05 sierpnia 2014 r. Bezsporny jest także fakt, że R. P. nie przedłożył organowi I instancji w wymaganym terminie stosownego orzeczenia psychologicznego o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 84 ust. 1, zgodnie z decyzją Starosty [...] z dnia 21 sierpnia 2015 r. Nr [...] Wskazano, że postanowieniem z dnia 23 listopada 2015 r. SKO w K., po rozpatrzeniu odwołania R. P., stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty Tureckiego Nr [...] z dnia 21 sierpnia 2015 r. w sprawie skierowania na badanie psychologiczne. Uchybienie ustawowego terminu powoduje w konsekwencji bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Nie zmienia powyższego fakt zaskarżenia ww. postanowienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zatem wobec nieprzedstawienia orzeczenia psychologicznego w wymaganym terminie Starosta T. był uprawniony i jednocześnie zobowiązany do wydania zaskarżonej decyzji w przedmiocie zatrzymania R. P. prawa jazdy w ramach posiadanych uprawnień. Mając powyższe na uwadze w ocenie Kolegium brak jest też podstaw do zawieszenia z urzędu na podstawie art. 97 ust. 1 pkt 4 kpa postępowania w sprawie wydania decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnienie wstępne to sytuacja, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem kwestii prawnej przez inny organ, która to kwestia jest przesłanką tego orzeczenia. Stosownie do treści art. 108 § 1 Kpa decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. SKO podkreśliło, że R. P. nie poddał się badaniu psychologicznemu w zakresie psychologii transportu na które został skierowany decyzją Starosty [...] z dnia 21 sierpnia 2015 r. Słusznie zatem organ I instancji wskazał, że nie poddanie się badaniu psychologicznemu skierowanemu w drodze decyzji rodzi poważne wątpliwości co do stanu zdrowia kierowcy i może spowodować poważne zagrożenie bezpieczeństwa dla innych użytkowników dróg. Dlatego za nadaniem ww. decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności przemawia ochrona zdrowia i życia ludzkiego - uczestników ruchu drogowego oraz interes społeczny przejawiający się w konieczności zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Skargę na decyzję SKO w K. wywiódł w imieniu R. P. jego pełnomocnik wnosząc o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Ponadto wniesiono o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postepowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, wg norm przepisanych. Przedmiotowej decyzji zarzucono: 1. naruszenie prawa materialnego w postaci art. 99 ust 1 pkt 3b oraz art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami w związku z art. 138 § 1 Kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty [...] w przedmiocie cofnięcia R. P. uprawnień do kierowania pojazdami w sytuacji, gdy nie zostały spełnione przesłanki do wydania takiego rozstrzygnięcia 2. naruszenie art. 7 i 77 kpa poprzez jego niezastosowanie i w rezultacie utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji pomimo, iż została ona wydana mimo nie wyjaśnienia dokładnie okoliczności faktycznych sprawy i nie uwzględnieniu słusznego interesu strony, w szczególności poprzez przyznanie przez organ administracyjny za udowodnione okoliczności faktycznych w sytuacji gdy postępowanie dot. skierowania odwołującego na kontrolne badanie psychologiczne z uwagi na przekroczenie 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego nie zostało jeszcze prawomocnie zakończone i aktualnie postępowanie to toczy się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie, 3. błędne przyjęcie, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do zatrzymania skarżącemu prawa jazdy kategorii ABBECCET, w sytuacji gdy z uwagi na szkolenie w WORD w K., odbyte w dniu 24.09.2015 r, odwołujący nie przekroczył 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego i nie było podstaw do skierowania go na kontrolne badanie psychologiczne, 4. naruszenie art. 108 § 1 kpa przez jego niewłaściwe zastosowanie i bezzasadne uznanie, iż decyzji organu I instancji należało nadać rygor natychmiastowej wykonalności podczas gdy w niniejszej sprawie brak było podstaw do nadania takiego rygoru, albowiem wykazanie istnienia, od strony pozytywnej, dobra chronionego w danej sprawie musi być wyraźne, a organ administracyjny I i II instancji nie uzasadnił w przekonujący sposób podstawy zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji 5. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 138 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty [...] z dnia 8.11.2016 r. nr [...] w sytuacji, gdy została ona wydana przedwcześnie, gdyż organ ten zaniecha! zawieszenia postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia postępowania toczącego się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie, a dot. skierowania odwołującego na kontrolne badanie psychologiczne z uwagi na przekroczenie 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada obowiązującemu prawu. W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej jako "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jak słusznie stwierdziły organy obu instancji, powołując się na treść art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy wydaje się m.in. w przypadku, gdy osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 84 ust. 1. Wydawana na podstawie tego przepisu decyzja nie ma charakteru uznaniowego, lecz jest decyzją, którą organ jest zobowiązany wydać w każdym przypadku opisanym w hipotezie tej normy prawnej. W przepisie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a i b ustawy z 2011 r. o kierujących pojazdami zawarta została norma nakazująca dla organu. Nie przedstawienie w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem skutkuje nakazem zatrzymania prawa jazdy, zaś starosta obciążony jest nakazem wydania decyzji o zatrzymaniu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7.12.2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2088/15, Lex nr 2189919; wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 14.12.2016 r., sygn. akt II SA/Go 736/16, Lex nr 2188526). Taka sytuacja zaistniała w odniesieniu do skarżącego, który prawomocną decyzją Starosty [...] z dnia 21 sierpnia 2015 r. został skierowany na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu. Doręczenie decyzji nastąpiło w drodze doręczenia zastępczego, tj. w trybie art. 44 §1-§4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2016, poz. 23 ze zm.). Skarżącemu zatem skutecznie doręczono decyzję, a ten się od niej nie odwołał w terminie. Badaniu temu skarżący powinien się poddać zgodnie z tą decyzją w terminie 30 dni od dnia uzyskania przez nią przymiotu ostateczności. Obowiązkowi temu nie uczynił jednak zadość i to pomimo tego, że został o nim pouczony w uzasadnieniu decyzji o skierowaniu na badania lekarskie. Nie budzi też wątpliwości, że skarżący do dnia wydania decyzji przez organ II instancji nie poddał się badaniu we wskazanej placówce. Ostateczną decyzją o skierowaniu na badanie skarżącego Starosta T. był związany. Oznacza to, że nie był uprawniony nie tylko do uwzględnienia zarzutów skarżącego kierowanych pod adresem zasadności przedmiotowego skierowania, ale nawet do badania tych zarzutów. W postępowaniu administracyjnym w sprawie dotyczącej zatrzymania prawa jazdy z powodu niepoddania się badaniu przez kierowcę nie mogą być ponownie badane te okoliczności i przesłanki, które warunkowały wydanie decyzji nakazującej kierowcy poddanie się badaniu. Decyzją o skierowaniu na badania organ załatwiający sprawę zatrzymania prawa jazdy jest związany (patrz wyrok NSA z dnia 07.02.2017 r., sygn. akt I OSK 778/15, LEX nr 2278453). Jak słusznie zauważył NSA wprawdzie obie decyzje, wymienione w przepisach art. 99 ust. 1 pkt 3 (skierowanie na badania z zakresu psychologii transportu) i art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b (zatrzymania prawa jazdy) ustawy o kierujących pojazdami pozostają ze sobą w związku w tym znaczeniu, że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy wydawana jest w następstwie niepoddania się przez stronę badaniu, to jednak każda z nich podejmowana jest w odrębnym postępowaniu administracyjnym w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. i kreuje odrębne sprawy administracyjne (sprawy indywidualne rozstrzygane w drodze decyzji administracyjnej). Od każdej z nich stronie przysługuje odwołanie, a następnie skarga do sądu administracyjnego. Prawomocną decyzją w tym przedmiocie jest również związany Sąd rozpoznający niniejszą skargę. W świetle treści art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy nie ma przy tym znaczenia dlaczego skarżący nie stawił się na badanie lekarskie, a w szczególności fakt, że przed Naczelnym Sądem Administracyjnym toczy się sprawa ze skargi kasacyjnej Skarżącego od wyroku WSA w Poznaniu sygn. akt II SA/Po 118/17. Wobec niepoddania się przez skarżącego badaniu lekarskiemu, pomimo nałożenia na niego takiego obowiązku prawomocną decyzją, Starosta T.. był zobowiązany zgodnie z art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy orzec o zatrzymaniu jego prawa jazdy kategorii ABBECCET. Skoro właśnie takie rozstrzygnięcie zostało zawarte w decyzjach organów obu instancji to oznacza to, że odpowiadają one obowiązującemu prawu. Za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 138 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zawieszenia postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia postępowania toczącego się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Rozstrzygniecie NSA dotyczy stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji kierującej na badania psychologiczne. Rozstrzygniecie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma więc dla przedmiotowej sprawy znaczenia. Jak już wyżej wskazano wymienione w przepisach art. 99 ust. 1 pkt 3 i art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami decyzję są podejmowane w odrębnym postępowaniu administracyjnym w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. i kreują odrębne sprawy administracyjne. Nie zasługuje również na uwzględnienie argument Skarżącego, jakoby nie wiedział o fakcie posiadania 26 punktów karnych. Jak wynika z pisma Policji z dnia 30.07.2015 r. korespondencja zawierająca tę informację została odebrana przez Skarżącego w dniu 23.09.2014 r. W tym miejscu należy ponadto wskazać, że organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie prowadzi własnych ustaleń dotyczących faktu przekroczenia ilości dozwolonych punktów karnych, ale z mocy woli ustawodawcy opiera swoje rozstrzygnięcie na przekazanej mu informacji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 99 ust 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami. Tym samym organ prowadzący postępowanie w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, nie może ani powoływać z urzędu, ani na wniosek dowodów na okoliczność potwierdzenia, czy też weryfikacji treści informacji zawartych we wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji . Dlatego też bezzasadne są zarzuty skarżącego, co do faktu kwestionowania przekroczenia przez Skarżącego 24 punktów karnych. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 7, 77 kpa, bowiem organy dokładnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy i w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Zachowano też wszystkie uprawnienia strony i zapewniono skarżącemu czynny udział w postępowaniu. Co do nałożenia decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności to należy wskazać, ze zgodnie z art. 108 § 1 kpa decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na m.in. ochronę zdrowia lub życia ludzkiego. Skarżący wielokrotnie przekroczył zasady ruchu drogowego czym stwarzał zagrożenie dla ruchu pieszych i kierujących pojazdami, zatem rygor został nałożony słusznie. Konieczność skierowania na badania lekarskie w celu ustalenia braku lub istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami jest działaniem organów państwa w celu zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego. (por. wyrok NSA z dnia 28.02.2017 r., sygn. akt I OSK 421/15, Lex nr 2255765). Tym samym niepoddanie się badaniu przez Skarżącego stwarza z Jego strony realne zagrożenie dla zdrowia i życia uczestników ruchu drogowego. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi uznając ją za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.