I SA/Lu 418/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer Sędziowie WSA Monika Kazubińska-Kręcisz (sprawozdawca) WSA Ewa Kowalczyk Protokolant Sekretarz sądowy Ewelina Piskorek po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 lipca 2017 r. sprawy ze skargi G. H. na interpretację indywidualną Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; II. zsądzą od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na rzecz G. H. kwotę [...] ([...]) złotych z tytułu zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną interpretacją indywidualną z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w [...], działający w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów stwierdził, że stanowisko wnioskodawcy - G. H. przedstawione we wniosku z dnia [...] dotyczącym przepisów ustawy o podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe. W dniu [...] listopada 2016 r. został złożony wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług we wskazanym powyżej zakresie. Przedmiotowy wniosek uzupełniono pismami z dnia 21 grudnia 2016r. (data wpływu 27 grudnia 2016r.) oraz z dnia 2 lutego 2017r. (data wpływu 3 lutego 2017r.), w zakresie doprecyzowania opisu sprawy. We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe: G. H. jako "wnioskodawca" zrealizuje projekt o nazwie "N. zabytki architektury drewnianej w G. H. - ochrona i udostępnianie" współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa L. na lata 2014-2020 Działania 7.1 Dziedzictwo kulturowe i naturalne - projekty regionalne, poprzez kompleksowe działania konserwatorskie i renowacyjne zabytków ruchomych i nieruchomych w miejscowości H.. Projekt będzie obejmował remont budynku kościoła parafialnego wraz z renowacją zabytków ruchomych, remont dzwonnicy z rekonstrukcją historycznego jej zwieńczenia, zagospodarowanie działki kościoła w zakresie terenu, ciągów pieszych oraz prace dendrologiczne na terenie przykościelnym, modernizację - przebudowę budynku dawnej plebanii z przeznaczeniem na miejsce spotkań wielokulturowych, zagospodarowanie terenu probostwa na ogród, zmianę sposobu użytkowania istniejącego budynku szkoły na obiekt o charakterze kulturalnym poprzez utworzenia w nim galerii malarstwa wraz z wymianą więźby dachowej. Wnioskodawca podkreślił, że wszystkie wskazane obiekty mają wysoką wartość turystyczną. Kościół pw. św[...] w H. jest wpisany do rejestru zabytków województwa l. jako szczególnie cenny przykład drewnianej architektury sakralnej północnej L. z pierwszej połowy XVIII wieku. Zabytki ruchome wnętrza kościoła stanowią wysoką wartość artystyczną i objęte są ochroną konserwatorską. Z kolei wystawa zaprojektowana w dawnej plebanii, w pięciu wydzielonych salach prezentować będzie tradycję i historię pięciu wyznań religijnych współistniejących na terenach P. , ukazując poszczególne religie w kontekście ich obrzędowości i obyczajowości. Natomiast w dzwonnicy, oprócz ekspozycji muzealnej prezentowane będą materiały multimedialne. Wszystkie działania inwestycyjne oraz czynności związane z przygotowaniem, wdrożeniem projektu i jego obsługą są kwalifikowalne w kwocie netto, tj. otrzymana przez G. H. dotacja dotyczy wyłącznie wydatków na prace i materiały w kwocie netto (bez VAT). Podatek VAT naliczony zawarty w fakturach zakupowych od towarów i usług nie będzie G. H. refundowany. G. H. jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT. Posiada tytuły prawne do wszystkich nieruchomości, na których będą prowadzone prace i stan ten utrzyma się przynajmniej przez 10 lat licząc od zakończenia projektu. Wszystkie obiekty objęte pracami będą wykorzystywane przez G. H. do odpłatnego udostępniania turystom (zwiedzanie po zakupie biletu wstępu). Niektóre obiekty mogą być regularnie lub incydentalnie wynajmowane, np. nieruchomości kościelne będą regularnie wynajmowane lokalnemu proboszczowi na cele sprawowania kultu, a budynek plebanii będzie wynajmowany podmiotom trzecim na cele spotkań wielokulturowych. W każdym przypadku będzie to udostępnienie odpłatne. Dodatkowo, na nieruchomościach powstanie kiosk, w którym sprzedawane będą pamiątki charakterystyczne dla G. H.. Do obsługi tego turystyczno-kulturalno-handlowego przedsięwzięcia zatrudnieni zostaną pracownicy. Wnioskodawca podkreślił, że nieruchomości nie będą wykorzystywane w innych celach. Faktury VAT dokumentujące zakupy dokonane w ramach realizacji projektu będą wystawiane na G. H.. Realizacja przedsięwzięcia należy do zadań własnych gminy, wymienionych w art. 7 ust. 1 pkt. 9 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446 z poźn. zm.) tj. sprawa z zakresu ochrony zabytków i opieki nad zabytkami. W ramach realizacji zadania Gmina będzie nabywała towary i usługi, które będą wykorzystywane jedynie do celów prowadzonej działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r. poz. 710 z późn. zm.). Obiekty będą odpłatnie udostępniane osobom trzecim, a opłaty będą stanowiły dochód Gminy. Budynek kościoła, dzwonnicy, plebanii, szkoły, teren przykościelny turyści będą mogli zwiedzać po zakupie biletu wstępu, który będzie opodatkowany podatkiem od towarów i usług. Jak wskazał wnioskodawca w piśmie z dnia 21 grudnia 2016 r., pozostałe korzyści odnoszone przez Gminę i jej mieszkańców z przedmiotowej inwestycji są niemierzalne, m.in.: a. ochrona i zachowanie zabytków, b. zwiększeniem atrakcyjności Gminy, tak turystycznej, jak i dla samych mieszkańców, c. pobudzanie aktywności zawodowej i gospodarczej ludności (obsługa obiektów, obsługa turystów, możliwość oferowania przybyłym dodatkowych usług (i towarów). Kalkulacja opłaty za świadczone usługi odpłatnego udostępniania budynków przez G. H. będzie obejmowała koszty utrzymania i eksploatacji danego obiektu, koszty osobowe związane z obsługą ruchu turystycznego, koszty związane z doposażeniem obiektu. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania. 1. czy G. H. będzie miała prawo odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków dotyczących budynku kościoła i znajdujących się w nim zabytkowych rzeczy ruchomych? 2. czy G. H. będzie miała prawo odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków dotyczących dzwonnicy? 3. czy G. H. będzie miała prawo odliczyć podatek VAT naliczony od wydatków dotyczących działki przykościelnej? 4. czy G. H. będzie miała prawo odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków na prace dendrologiczne? 5. czy G. H. będzie miała prawo odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków na dawną plebanię? 6. czy G. H. będzie miała prawo odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków na szkołę? Zdaniem wnioskodawcy, w odniesieniu do wszystkich przedmiotowych wydatków przysługiwać jej będzie prawo do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony z faktur dokumentujących te wydatki. Organ stwierdził, że w świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe. Przytaczając brzmienie art. 86 ust. 1, art. 86 ust. 2 pkt 1, art. 88 ust. 3 a pkt 2, art. 88 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r., poz. 710, z późn. zm.), organ zaznaczył, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi. Kierując się wykładnią dokonywaną w zgodzie z zasadami VI Dyrektywy (od 1 stycznia 2007 r. - Dyrektywy 2006/112/WE), na gruncie art. 86 ust. 1 ustawy, podobnie jak i art. 17(2)(3) i (5) VI Dyrektywy (art. 167 i nast. Dyrektywy 2006/112/WE) organ przyjął, że niezbędnym warunkiem odliczenia VAT jest istnienie bezpośredniego związku pomiędzy zakupami (wydatkami), a konkretną transakcją opodatkowaną. Wydatki te powinny stanowić część składową kosztów świadczenia, uwzględnioną w cenie. Organ podkreślił, że jednostki samorządu terytorialnego nie są podmiotami zrównanymi z komercyjnymi przedsiębiorcami. Powyższe wynika chociażby z racji uprzywilejowania tych jednostek poprzez treść art. 15 ust. 6 ustawy i nieuznawania ich za podatnika w określonych okolicznościach, tj. w przypadku działania w charakterze organu władzy publicznej, którego przymiotu komercyjny przedsiębiorca nie posiada i którego działalność co do zasady jest opodatkowana w całości. Gminy w odniesieniu do niektórych czynności występują jako organ władzy publicznej. Dotyczy to wszelkich działań w zakresie realizacji zadań własnych, wynikających z przepisów ustawy o samorządzie gminnym i wówczas nie są uznawane za podatników stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy. Organ zaznaczył, że w celu odliczenia podatku naliczonego, w pierwszej kolejności podatnik winien przyporządkować ponoszone wydatki do poszczególnych rodzajów działalności (opodatkowanej podatkiem VAT, zwolnionej i niepodlegającej opodatkowaniu tym podatkiem). W przypadku zakupów bezpośrednio związanych z działalnością opodatkowaną, podatnik na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy odlicza podatek naliczony w całości. Natomiast w sytuacji, gdy takie przyporządkowanie nie jest możliwe, a wydatki służą zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, podatnik winien ustalić proporcję, o której mowa w art. 86 ust. 2a ustawy. Przy przedstawionym opisie sprawy organ wskazał, iż wbrew twierdzeniu wnioskodawcy, Gmina nie będzie nabywała towarów i usług, które będą wykorzystywane jedynie do celów prowadzonej działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Zdaniem organu, z okoliczności sprawy wynika, że przedmiotowe obiekty przyczynią się do osiągania przez Gminę dochodów z tytułu odpłatnego ich udostępniania. Nadto - jak wskazał wnioskodawca - pozostałe korzyści odnoszone przez Gminę i jej mieszkańców są niemierzalne, m.in. ochrona i zachowanie zabytków, zwiększenie atrakcyjności Gminy, tak turystycznej, jak i dla samych mieszkańców, jak również pobudzanie aktywności zawodowej i gospodarczej ludności (obsługa obiektów, obsługa turystów, możliwość oferowania przybyłym dodatkowych usług (i towarów). Zatem z opisanego zdarzenia przyszłego wynika, iż zakupione towary i usługi w związku z realizacją przedmiotowego projektu będą wykorzystywane przez Gminę w dwojaki sposób, tj. do czynności: - niepodlegających opodatkowaniu, tj. do realizacji zadań które mieszczą się w ramach zadań własnych Gminy, czyli ochrona i zachowanie zabytków, zwiększenie atrakcyjności Gminy, tak turystycznej, jak i dla samych mieszkańców, jak również pobudzanie aktywności zawodowej i gospodarczej ludności (obsługa obiektów, obsługa turystów, możliwość oferowania przybyłym dodatkowych usług (i towarów), oraz - opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, tj. do odpłatnego udostępniania przedmiotowych obiektów. W związku z powyższym zdaniem organu wydatki związane z przedmiotowym projektem - wbrew stanowisku Gminy - nie będą dotyczyły wyłącznie działalności gospodarczej, ale również innej działalności, tj. wykonywanej poza zakresem podatku od towarów i usług. Działalność Gminy, jako jednego podatnika, obejmuje bowiem również zadania publiczne niebędące działalnością gospodarczą w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, a zatem niepodlegającą opodatkowaniu tym podatkiem. Gminie nie będzie zatem przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego w pełnej wysokości w związku z wydatkami dotyczącymi budynku kościoła, dzwonnicy, działki przykościelnej, prac dendrologicznych, budynku dawnej plebanii oraz budynku dawnej szkoły. Po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, strona złożyła skargę do sądu administracyjnego. Wniosła o uchylenie interpretacji indywidualnej. Zaskarżonej interpretacji strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego: - art. 86 ust. 2a ustawy o VAT - przez niewłaściwą wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwą ocenę co do jego zastosowania i uznanie, że skarżąca będzie zobowiązana do zastosowania proporcji zgodnie z ww. przepisem i nie będzie jej przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego w pełnej wysokości w związku z wydatkami dotyczącymi budynku kościoła, dzwonnicy, działki przykościelnej, prac dendrologicznych, budynku dawnej plebanii oraz budynku dawnej szkoły; - art. 15 ust. 2 ustawy o VAT - przez niewłaściwą wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwą ocenę co do jego zastosowania, tj. uznanie, że Gmina nie będzie nabywała towarów i usług, które będą wykorzystywane jedynie do celów prowadzonej działalności gospodarczej w rozumieniu ww. przepisu, w sytuacji gdy w przedstawianym zdarzeniu przyszłym i przy prawidłowej interpretacji przepis ten daje podstawy do uznania, że skarżącemu przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT w całości od nakładów poniesionych na inwestycje "N. zabytki architektury drewnianej w G. H. - ochrona i udostępnianie" z powodu przeznaczenia nakładów w całości tylko i wyłącznie do czynności opodatkowanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ błędnie zinterpretował art. 86 ust. 2a ustawy o VAT. Strona we wniosku i pismach uzupełniających wniosek nie podawała, że będzie wykorzystywała obiekty w celu innym niż działalność opodatkowana, tj. działalność gospodarcza. Wobec powyższego, w przedmiotowej sprawie art. 86 ust. 2a ustawy VAT nie ma w ogóle zastosowania, ponieważ wydatki strony skarżącej będą miały związek w 100% z czynnościami opodatkowanymi i nie będą w ogóle związane z czynnościami "innymi niż działalność gospodarcza". Sam fakt odnoszenia korzyści niemierzalnych przez Gminę w zakresie ochrony zabytków, zwiększenia atrakcyjności gminy czy też pobudzenia aktywności - nie są czynnościami, a stanowią jedynie dodatkowy efekt społeczny uzyskiwany przez działanie skarżącej. Pełnomocnik skarżącej podniósł, iż dokonana przez organ interpretacja art. 86 ust. 2a ustawy VAT stoi w sprzeczności z zasadą ogólną wyrażoną w art. 2a ustawy Ordynacja podatkowa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Poparł stanowisko prezentowane w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] zważył, co następuje: Zgodnie z art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W doktrynie podkreśla się, że w świetle przytoczonego przepisu sąd bada prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie (por. A. Kabat, Komentarz do art. 57(a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie VI Wolters Kluwer, wyd. elektroniczne). W niniejszej sprawie głównym zarzutem skarżącego jest zarzut naruszenia art. 86 ust. 2a ustawy o podatku o towarów i usług (dalej także: ustawa o VAT) przez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu do przedstawionego organowi interpretacyjnemu stanu faktycznego. Podatnik w uzasadnieniu skargi podkreślił, że organ dokonał prawnej oceny stanu faktycznego, który w istocie nie odpowiada opisowi przedstawionemu przez skarżącą we wniosku. Wobec dokonanej w sposób nieuprawniony i bezpodstawny zmiany opisu stanu faktycznego, organ dokonał wykładni przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, która odnosiła się do opisu zmodyfikowanego, a nie przedstawionego we wniosku. Na tej podstawie należy stwierdzić, że organ dopuścił się naruszenia wskazanych powyżej przepisów prawa materialnego poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie. Powyższej konstatacji nie sposób odmówić racji. Zgodnie z art. 14b§ 2 Ordynacji podatkowej (dalej: O.p.), wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Składający wniosek o wydanie interpretacji obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3 O.p.). Organ interpretacyjny jest związany stanem faktycznym ujętym we wniosku. Oznacza to, że sam nie może go modyfikować. Jakiekolwiek niejasności w tym zakresie winny być usuwane na etapie usuwania braków wniosku. To zatem wnioskodawca jest do końca trwania postępowania dysponentem wniosku w omawianym zakresie. On też decyduje, o jakich faktach stanowi wniosek, ponosząc ewentualne ryzyko niemożności wykorzystania interpretacji w razie nieadekwatności przedstawionego w niej stanu faktycznego do rzeczywistości. Co do zasady nie sposób oczywiście nie zgodzić się z organem, że zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Zatem możliwość odliczenia podatku naliczonego ma wyłącznie podatnik podatku od towarów i usług i jest to prawo odnoszące się wyłącznie do nabywanych przez niego towarów i usługi, które są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług (art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy). Powołane przepisy stanowią implementację art. 167 oraz art. 168 Dyrektywy 2006/112. Zgodnie z art. 167 Dyrektywy 2006/112 prawo do odliczenia powstaje w momencie, gdy podatek, który podlega odliczeniu, staje się wymagalny. Natomiast przepis art. 168 stanowi, że jeżeli towary i usługi wykorzystywane są na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika, podatnik jest uprawniony w państwie członkowskim, w którym dokonuje tych transakcji, do odliczenia wymienionych w przepisie kwot od kwoty VAT, którą jest zobowiązany zapłacić VAT. Bez wątpienia zarówno przepisy Dyrektywy 2006/112, jak i ustawy o podatku od towarów i usług stanowią o prawie podatnika podatku od towarów i usług do odliczenia podatku naliczonego wyłącznie związanego z czynnościami opodatkowanymi, tym samym podatnikowi nie przysługuje odliczenie podatku związanego z czynnościami pozostającymi poza systemem VAT jako działania podmiotu nie uznanego za podatnika VAT, w tym przypadku są to działania organu władzy w zakresie realizacji zadań nałożonych odrębnymi przepisami oraz z czynnościami pozostającymi w systemie VAT, ale objętymi zwolnieniem z tego podatku. Z powyższej zasady wynika, że przy określeniu metody podziału kwot podatku naliczonego pomiędzy działalnością mającą charakter gospodarczy a taką, która nie ma takiego charakteru, państwo wprowadzające regulacje musi zapewnić odliczenie podatku naliczonego w kwocie proporcjonalnej do kwoty przypadającej na czynności podlegające opodatkowaniu. Wynika to z zasady neutralności podatku od wartości dodanej dla podatnika. Ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy – Prawo zamówień publicznych (Dz.U. z 2015 r. poz. 605) od 1 stycznia 2016 r. znowelizowano ustawę o VAT, wprowadzając regulacje dotyczące odliczenia podatku naliczonego w przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych do czynności opodatkowanych, mających związek z działalnością gospodarczą, jak i do czynności nie mającej takiego charakteru. Ustawa w tym brzmieniu została zastosowana przez organ w przedmiotowej interpretacji. Przepis art. 86 ust. 2a ustawy o VAT stanowi, że w przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej, zwanym dalej "sposobem określenia proporcji". Sposób określenia proporcji powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć. A zatem, gdy podatnik wykonuje równocześnie działalność podlegającą opodatkowaniu VAT, tzn. opodatkowaną lub zwolnioną z podatku, i działalność niepodlegającą takiemu opodatkowaniu, tzn. nienależącą do zakresu stosowania Dyrektywy 2006/112/WE, odliczenie podatku naliczonego od wydatków poniesionych przez podatnika jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim wydatki te można przyporządkować działalności podlegającej VAT w rozumieniu Dyrektywy 2006/112/WE. Przypomnieć należy, że w ramach przedstawionego stanu faktycznego wnioskodawca w sposób wyraźny zaznaczył, iż wszystkie wydatki, których dotyczy wniosek będą posiadały status czynności opodatkowanych. Wbrew twierdzeniu organu, okoliczności te nie uległy modyfikacji także na skutek składania przez stronę kolejnych pism w uzupełnieniu swego stanowiska. Dotyczy to także pisma z dnia 21 grudnia 2016 r., w którym wnioskodawca podkreślił, że obiekty będące przedmiotem inwestycji będą wykorzystywane wyłącznie do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług (odpowiedź na pyt. 5), zostaną one odpłatnie udostępnione turystom i podmiotom trzecim do wynajmu (odpowiedź na pyt.6). W odpowiedzi na pyt. 4, dotyczące ewentualnego wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów innych niż działalność gospodarcza, skarżący udzielił odpowiedzi "nie dotyczy". W tym kontekście za nadinterpretację należy uznać stanowisko organu, który - wykorzystując fragment wskazanego pisma, odwołujący się do czysto społecznych (a nie stanowiących zadanie własne, finansowane odrębnie) korzyści z dokonanej inwestycji – uznał, że Gmina będzie równocześnie wykorzystywała towary i usługi do czynności nieopodatkowanych, określonych przez nią jako wartości niemierzalne, jak: ochrona zabytków, zwiększenie atrakcyjności turystycznej Gminy, pobudzanie aktywności zawodowej i gospodarczej ludności (obsługa obiektów, turystów, itp.). W tej sytuacji Sąd uznał, że organ dokonał niewłaściwej wykładni art. 86 ust. 1 i art. 86 ust 2a ustawy o VAT poprzez odmowę przyznania Gminie prawa do pełnego odliczenia podatku VAT od opisanych czynności, które w całości podlegają opodatkowaniu tym podatkiem. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację. O zwrocie kosztów postępowania sądowego postanowiono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a. w związku z §14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 5 listopada 2015 r., poz. 1804).