III SA/Wa 1979/16

Sygn. akt III SA/Wa 1979/16 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca) Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Gurba sędzia WSA Artur Kot Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2017 r. sprawy ze skargi C. z siedzibą w N. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 25 lutego 2016 r. nr IPPP3/4512-4/16-3/JŻ w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na rzecz C. z siedzibą w N. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. C. GmbH & Co. KG z siedzibą w N. (dalej zwana "Skarżącą" lub "Spółką") złożyła do Ministra Finansów wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług. We wniosku wyjaśniła, że jest podmiotem prawa niemieckiego, prowadzącym działalność w zakresie produkcji i dystrybucji wysokiej jakości przemysłowego sztucznego jedwabiu. Spółka jest zarejestrowana jako podatnik VAT w N., natomiast nie jest zarejestrowana do celów VAT w Polsce. W związku z prowadzoną działalnością gospodarczą Spółka nawiązała współpracę z podmiotem polskim (dalej "Podwykonawca"), któremu zleciła wykonywanie jednego z etapów produkcji sztucznego jedwabiu, tj. proces tkania przędzy jedwabnej. Czynności te dokonywane są na podstawie zawartej pomiędzy stronami umowy produkcji na zlecenie (dalej: "Kontrakt"). Obecnie, zgodnie z postanowieniami Kontraktu, zlecone przez Spółkę procesy odbywają się w halach produkcyjnych należących do Podwykonawcy, które na podstawie odrębnej umowy są wynajmowane przez Spółkę. Wszystkie zlecone czynności są wykonywane wyłącznie przez pracowników zatrudnionych przez Podwykonawcę, zaś pracownicy Spółki w żaden sposób w nich nie uczestniczą. W ramach współpracy Spółka udostępnia Podwykonawcy - na podstawie umowy najmu - maszyny służące do wykonywania zleconych czynności związanych z procesem wicia i przędzenia włókien (podatek należny z tytułu tych czynności rozliczany jest przez nabywcę, stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej zwanej też "ustawą o VAT" lub "ustawą"). Spółka zapewnia także Podwykonawcy półprodukty, na których wykonywane są zlecone mu czynności, wytworzone na wcześniejszych etapach produkcji. Półprodukty te są przemieszczane do P. z terytorium N. (jako towary własne Spółki), przy czym przemieszczenie to nie stanowi dla Spółki wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT. Przez cały okres wykonywania prac przez Podwykonawcę półprodukty te stanowią własność Spółki. Podwykonawca z tytułu wykonywania zleconych czynności otrzymuje wynagrodzenie, którego wysokość kalkulowana jest za pomocą metody "koszt plus". Po zakończeniu etapu produkcyjnego wykonywanego przez Podwykonawcę, powstałe w wyniku tego procesu półprodukty, są dostarczane do zakładów produkcyjnych Spółki na terytorium Niemiec, gdzie podlegają kolejnym etapom produkcji. Następnie gotowe produkty są sprzedawane przez Spółkę do nabywców na terenie całej Europy, w tym także do Polski. Proces sprzedaży jest w całości prowadzony przez Spółkę bezpośrednio z terytorium N.. Podwykonawca nie wykonuje żadnych czynności związanych ze sprzedażą produktów Spółki, jak i usług marketingowych na jej rzecz. Realizowana w Polsce część procesu produkcji jest nadzorowana przez polską spółkę powiązaną ze Skarżącą (dalej "Spółka powiązana"). Spółka powiązana zatrudnia dwóch pracowników, przy czym tylko jeden z nich wykonuje swoje obowiązki w Polsce. Pracownicy Spółki powiązanej nie mają żadnych uprawnień do działania w imieniu i na rzecz Skarżącej, a także nie są uprawnieni do bezpośredniej interwencji w czynności wykonywane przez Podwykonawcę. Wykonują oni wyłącznie czynności związane z kontrolą procesu produkcyjnego oraz wytworzonych przez Podwykonawcę półproduktów pod względem ich zgodności z wymogami jakościowymi określonymi w Kontrakcie, a następnie przedkładają raporty z przeprowadzonych czynności kontrolnych Spółce. Za świadczone przez Spółkę powiązaną usługi otrzymuje ona wynagrodzenie kalkulowane na zasadzie "koszt plus". Skarżąca zamierza zwiększyć wolumen produkcji. W związku z tym planuje zakup dwóch hal produkcyjnych w Polsce, które - po przeprowadzeniu niezbędnych prac adaptacyjnych - udostępni nieodpłatnie Podwykonawcy w celu wykonywania zleconych mu czynności. Ponadto Spółka zakupi również dodatkowe maszyny produkcyjne, które zostaną przekazane Podwykonawcy do korzystania na zasadach analogicznych do obowiązujących obecnie (tj. na podstawie odrębnych umów najmu, bez przejścia prawa własności na Podwykonawcę). Dostawa hal oraz wykonanie niektórych prac adaptacyjnych będą podlegały opodatkowaniu polskim podatkiem VAT. Ponadto Spółka może ponieść dodatkowe wydatki związane z przystosowaniem hal, które także mogą być opodatkowane podatkiem VAT w Polsce. Stosowany dotychczas schemat produkcji pozostanie niezmieniony. Tak jak dotychczas, na terytorium Polski odbywać się będzie wyłącznie jeden etap procesu produkcyjnego. Wchodzące w jego skład czynności będą w całości wykonywane przez Podwykonawcę. Po ich zakończeniu powstałe półprodukty są przemieszczane do N. w celu dokonania dalszej obróbki. Pracownicy Spółki nie będą w żaden sposób zaangażowani w wykonywane w Polsce czynności produkcyjne, zaś wszelka sprzedaż wytworzonych wyrobów będzie dokonywana z terytorium Niemiec. Spółka spytała Ministra, czy opisane powyżej działania, które zamierza podjąć w związku z planowanym zwiększeniem wolumenu produkcji, tj. zakup nieruchomości i dodatkowego sprzętu, będą prowadziły do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności Spółki w Polsce, a ponadto, czy Spółka będzie uprawniona do wystąpienia o zwrot podatku naliczonego zapłaconego w Polsce na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT oraz przepisów Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) Nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej "Rozporządzenie"). W ocenie Skarżącej zakup hal produkcyjnych i dodatkowego sprzętu nie będzie prowadził do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności Spółki w Polsce w rozumieniu art. 11 Rozporządzenia. Zaś z uwagi na brak stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Polski oraz niedokonywanie przez Spółkę w Polsce sprzedaży innej, niż świadczenie usług, w stosunku do których podatnikiem, zgodnie z art. 17 ustawy o VAT, jest nabywca, będzie jej przysługiwało prawo do wystąpienia o zwrot podatku naliczonego zapłaconego w Polsce w związku z nabyciem hal, usług adaptacyjnych oraz innymi wydatkami związanymi z planowanymi działaniami, w oparciu o art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT oraz Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz. U. z 2014 r., poz. 1860; dalej zwanego "rozporządzeniem o zwrocie"). Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia 25 lutego 2016 r. uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wyjaśnił, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której dokonuje czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Infrastruktura techniczna i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zatem koniecznym jest dla uznania za stałe miejsce prowadzenia działalności, aby to miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, lecz także samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT. Jednocześnie do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, podatnikowi musi jednak przysługiwać na podstawie wymogu wystarczającej stałości miejsca działalności - porównywalna kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym. W ocenie Ministra Finansów Skarżąca spełnia przesłanki do uznania opisanej w zdarzeniu przyszłym działalności, realizowanej na podstawie umowy produkcji na zlecenie, za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, które cechuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego. Minister wskazał, że w stworzonej strukturze działalności Spółki kryterium stałości (rozumiane jako fakt, że podmiot posiadający takie miejsce ma zamiar prowadzenia działalności z tego miejsca w sposób permanentny) wynika z zaangażowania w działania, które Spółka zamierza podjąć w związku z planowanym zwiększeniem wolumenu produkcji, wystarczających zasobów osobowych oraz technicznych. Zdaniem Ministra Skarżąca będzie dysponować w Polsce odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego świadczącą o posiadaniu przez nią stałego miejsca prowadzenia działalności. Bez znaczenia pozostaje okoliczność, że pracownicy Spółki nie będą w żaden sposób zaangażowani w wykonywane w Polsce czynności produkcyjne, natomiast wszelka sprzedaż wytworzonych wyrobów będzie dokonywana z terytorium N.. Bez znaczenia pozostaje również, w ocenie Ministra, że w N. znajduje się zarząd Spółki i podejmowane są wszelkie decyzje dotyczące jej działalności oraz proces sprzedaży jest w całości prowadzony przez Spółkę bezpośrednio z terytorium Niemiec. Stałości miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie można bowiem utożsamiać z intensywnością i częstotliwością podejmowanych działań w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, jak również z decyzjami zarządczymi, które nie będą podejmowane przez osobę obecną w kraju. Kluczowe dla uznania, że Spółka na terytorium Polski będzie posiadała stałe miejsce prowadzenia działalności, jest zapewnienie dla potrzeb prowadzonej działalności fachowego personelu, niezbędnego do realizacji jednego z etapów produkcji oraz posiadanie w Polsce minimalnych środków technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności. W ocenie Ministra Skarżąca, decydując się na zakup nieruchomości i dodatkowego sprzętu, a następnie udostępnienie ich Podwykonawcy celem wykonywania zleconych mu czynności związanych z pierwszym etapem produkcji sztucznego jedwabiu, spowoduje powstanie w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. W konsekwencji zostaną spełnione przez Skarżącą kryteria posiadania minimalnego rozmiaru działalności charakteryzującej się określonym poziomem stałości, w której będzie miała miejsce obecność zasobów ludzkich i technicznych, koniecznych do prowadzenia działalności gospodarczej podatnika. Tym samym wykorzystanie posiadanej w Polsce infrastruktury technicznej oraz personelu Podwykonawcy Spółki do wykonywania części prowadzonej działalności Spółki w sposób zorganizowany oraz ciągły kwalifikuje prowadzoną aktywność Spółki na terytorium kraju jako stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Skoro Spółka na terytorium Polski poza świadczeniem usługi najmu na rzecz Podwykonawcy nie będzie wykonywać innych czynności opodatkowanych, ale będzie wykonywać czynności opodatkowane w N., to towary i usługi nabywane przez Spółkę na terytorium kraju (nabycie dwóch hal produkcyjnych, usług w zakresie prac adaptacyjnych hal, dodatkowych maszyn produkcyjnych oraz innych wydatków związanych z planowanymi działaniami) dotyczą usług świadczonych w kraju w zakresie najmu, jak i czynności opodatkowanych poza terytorium kraju. Wobec tego, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, Spółka ma prawo do odliczenia podatku naliczonego od nabycia dwóch hal produkcyjnych, usług w zakresie prac adaptacyjnych hal, dodatkowych maszyn produkcyjnych oraz innych wydatków związanych z planowanymi działaniami w zakresie, w jakim nabyte towary i usługi związane są z czynnościami opodatkowanymi na terytorium kraju. Ponadto, na podstawie art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT, Spółka ma prawo do odliczenia podatku naliczonego od nabycia ww. towarów i usług w zakresie, w jakim nabyte towary i usługi związane są z czynnościami opodatkowanymi poza terytorium kraju. Tym samym – jako że Spółka posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności - zakupy dokonywane w Polsce przez Spółkę związane z czynnościami opodatkowanymi w Polsce, jak i N., dają Spółce prawo do ubiegania się o zwrot podatku VAT w Polsce (po uprzedniej rejestracji Spółki jako podatnik podatku od towarów i usług w Polsce), w oparciu o art. 87 ust. 1 w związku z art. 86 ust. 1 oraz ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT. Zatem stanowisko Skarżącej, zgodnie z którym będzie ona uprawniona do wystąpienia o zwrot podatku naliczonego zapłaconego w Polsce w związku z nabyciem hal, usług adaptacyjnych oraz innych wydatków związanych z planowanymi działaniami, w oparciu o art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT oraz przepisy Rozporządzenia, należało, zdaniem Ministra, uznać za nieprawidłowe. Skarżąca, po uprzednim złożeniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, złożyła skargę do Sądu. Interpretacji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 11 Rozporządzenia, poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do nieuzasadnionego przyjęcia, że zasoby posiadane przez Skarżącą będą skutkowały powstaniem stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, pomimo braku spełnienia przez Spółkę przesłanek wskazanych w tym przepisie; - art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT oraz § 2 pkt 2 rozporządzenia rozporządzenie o zwrocie, poprzez ich błędną wykładnię, skutkującą uznaniem, że Skarżąca nie jest uprawniona do ubiegania się o zwrot podatku naliczonego na zasadach określonych w art. 89 ustawy o VAT oraz w przepisach ww. rozporządzenia. Skarżąca zarzuciła też wydanej interpretacji naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 14b § 1-3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej też "Op"), poprzez nieuprawnioną modyfikację opisanego przez Skarżącą zdarzenia przyszłego, a w efekcie wydanie interpretacji w oparciu o zdarzenie przyszłe inne, niż przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, oraz brak wyczerpującego i logicznego uzasadnienia prawnego w zakresie zajętego przez Organ stanowiska; - art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez utrzymanie w mocy interpretacji indywidualnej naruszającej przepisy prawa materialnego oraz nieuwzględniającej dyrektyw interpretacyjnych zawartych w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej też "TSUE"), - art. 120 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p., poprzez wydanie interpretacji stojącej w sprzeczności z powszechnie obowiązującym prawem oraz prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą zaufania do organów podatkowych. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi powtórzyła swoją dotychczasową argumentację, wskazując, że, zgodnie z orzecznictwem TSUE, opisane warunki działalności w Polsce nie będą prowadzić do powstania zakładu, zaś podatek naliczony będzie mógł podlegać odzyskaniu w trybie rozporządzenia o zwrocie. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takiej kontroli podlegają m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., Nr 718 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jednakże, stosownie do art. 57a tej ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi na taką interpretację oraz powołaną podstawą prawną skargi. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługiwała na uwzględnienie. Z przywołanego zgodnie przez Strony orzecznictwa TSUE oraz Sądów krajowych (C-190/95 Aro Lease, C – 168/84 Berkholz, C – 260/05 DFDS A/S, C- 73/06 Planzer Luxembourg Sarl, C - 452/03 RAL, I FSK 2004/14, III SA/Wa 3334/12, III SA/Wa 3332/14), wynika kilka uwag, jakie wydają się istotne w sprawach dotyczących wykładni dość nieprecyzyjnego i przez to trudnego w zrozumieniu pojęcia "stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej", użytego w art. 11 Rozporządzenia Rady nr 282/2011. Otóż uznać należy, że: 1) wypracowane kryteria oceny istnienia takiego miejsca dotyczą stałości działalności, niezależności decyzyjnej oraz istnienia wystarczających środków technicznych i osobowych do wykonywania działalności, przy czym elementy te muszą wystąpić łącznie, aby stwierdzić istnienie stałego miejsca, 2) pomimo wypracowania tych ogólnych kryteriów konkretna ocena co do występowania w danym przypadku stałego miejsca działalności gospodarczej wymaga uwzględnienia szeregu czynników specyficznych dla danej dziedziny – określone cechy zaaranżowanej działalności gospodarczej mogą w danych okolicznościach kreować takie stałe miejsce, ale te same cechy mogą w innych okolicznościach istnienie takiego miejsca wykluczyć, 3) orzecznictwo ETS (TSUE) wykazuje pewne różnice w podejściu do omawianego zagadnienia na przestrzeni okresu od roku 1985, kiedy wydano jeden z pierwszych wyroków, sygn. C – 168/84 Berkholz, zaś zaobserwowana ewolucja dotyczy zwłaszcza zakresu i rodzaju władztwa, jakie powinien przejawiać dany podmiot nad pracownikami wykonującymi usługę, 4) okoliczność, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie dla zaistnienia stałego miejsca działalności, powinna być oceniana każdorazowo w kontekście konkretnych usług lub dostaw, na co wskazuje już ten fakt, że w art. 11 Rozporządzenie odrębnie definiuje stałe miejsce dla celów nabycia (ust. 1) i odrębnie dla celów sprzedaży (ust. 2). Nie jest więc właściwe dokonywanie oceny, czy podmiot w ogóle (w kontekście całej swojej działalności w kraju innym, niż kraj siedziby) posiada miejsce stałej działalności, nie należy ujmować łącznie zasobów związanych wyłącznie z nabyciem oraz wyłącznie ze sprzedażą. Należy ponadto dodać, że w wyroku TSUE z dnia 16 października 2014 r. C – 605/12 Welmory Trybunał przypomniał, iż wobec wielości i różnorodności stanów faktycznych spraw, ocena, czy mamy do czynienia ze stałym miejscem działalności gospodarczej, należy raczej do sfery faktów, dlatego ocena ta powinna być podejmowana głównie przez organy krajowe i sądy krajowe, nie przez Trybunał. Mając na uwadze te uwarunkowania, w ocenie Sądu Spółka zasadnie uznała, że w opisanej przez nią we wniosku sprawie nie wystąpią cechy, które pozwalałyby uznać występowanie po jej stronie stałego miejsca działalności gospodarczej w Polsce. Po pierwsze – planowany zakup dodatkowych hal i sprzętu nie zmieni w niczym już wcześniejszej zasady, że - jak wynikało z wniosku - jedynymi czynnościami sprzedaży dokonywanej przez Spółkę był i będzie najem maszyn. Hale, w których odbywał się proces tkania przędzy jedwabnej, były wynajmowane od Podwykonawcy (to Podwykonawca świadczył usługę), zaś hale, które Skarżąca nabędzie, będą udostępniane Podwykonawcy bezpłatnie. Do celu najmu maszyn nie będą wykorzystywane hale ani personel usytuowany w Polsce. Przyjmując, że personel taki mógłby być ewentualnie przedmiotem outsourcingu (z orzecznictwa TSUE można byłoby wywnioskować, że taki outsourcing czyni zadość wymogowi posiadania odpowiedniego personelu), wypada zauważyć, że w sprawie nie będzie przez Skarżącą wykorzystany do sprzedaży żaden personel - ani stricte własny (pracownicy), ani będący przedmiotem wspomnianego outsourcingu. Decyzje dotyczące najmu będą ponadto zapadały poza Polską. Kryterium dotyczące stałości działalności oraz zasobów technicznych mogłoby być w niniejszej sprawie, w zakresie sprzedaży dokonywanej przez Spółkę, przedmiotem rozbieżnych ocen, ale niewątpliwie nie spełniono w tym zakresie kryterium dysponowania odpowiednim personelem oraz kryterium niezależności decyzyjnej. Skarżąca zadeklarowała we wniosku, że w Polsce nie będą podejmowane żadne decyzje ani zarządzane żadne umowy dotyczące najmu maszyn. Po drugie – odnośnie do nabycia w Polsce przez Skarżącą usługi Podwykonawcy – także nie wystąpią łącznie wszystkie konieczne cechy stałego miejsca działalności gospodarczej. O ile hale produkcyjne, same w sobie, mogłyby zostać uznane za wystarczające zaplecze techniczne do odbioru usługi tkania przędzy jedwabnej (maszyny Skarżącej służą opodatkowanej sprzedaży – są przedmiotem najmu - i nie mogą być przez to uznane za zasób związany z nabywaniem od Podwykonawcy usługi tkackiej), to także i w tym przypadku z wniosku wynikło, że w Polsce nie będą się znajdować żadne zasoby personalne Spółki umożliwiające wykonanie i odbiór usługi Podwykonawcy. W ocenie Sądu należy bowiem podzielić stanowisko zaprezentowane w skardze, że choć personel taki nie musi być "własny" (jak wyżej wskazał Sąd, w pełni akceptowalny jest outsourcing), to jednak wymagane jest określone władztwo nad takim personelem. Usługi zawsze przecież wykonuje jakiś personel, toteż pominięcie tego wymogu władztwa oznaczałoby, że to kryterium jest spełnione zawsze, niezależnie od zakresu uprawnień podmiotu do władczego kierowania takim personelem, sprawowania nad nim kontroli albo narzucania sposobu wykonywania zleconej usługi. Pracownicy Podwykonawcy nie mogą być więc uznani za element zasobów Skarżącej. Trafnie też wskazano w skardze, że za taki element nie mogą być uznani pracownicy Spółki powiązanej (a w istocie – "pracownik", gdyż tylko jeden z nich przebywać ma w Polsce), bowiem także oni nie mają żadnych uprawnień do ingerowania w proces produkcji przędzy, spółka ta ma jedynie kontrolować jakość, i to w ramach umowy ze Skarżącą, a nie z Podwykonawcą, i nie może działać wobec Podwykonawcy w imieniu Skarżącej. Odnośnie natomiast niezależności decyzyjnej – z wniosku wynikało, że decyzje dotyczące nabywanej w Polsce usługi podejmowane są przez zarząd w Niemczech, w Polsce nie rezyduje żadna osoba uprawniona w tej kwestii. Z powyższego wynika zatem, że po stronie Spółki elementy konieczne do zaistnienia stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce nie wystąpią w niniejszej sprawie (wszystkie łącznie) ani w zakresie sprzedaży, ani w zakresie nabywania usług. Zwrot podatku naliczonego nastąpić więc powinien w trybie art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy w zw. z przepisami rozporządzenia o zwrocie. Stanowisko Skarżącej powinno więc zostać uznane za prawidłowe. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 146 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił zaskarżoną interpretację. W kwestii kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i 4 P.p.s.a. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153). Na koszty te złożył się uiszczony wpis od skargi (200 zł), wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika – doradcy podatkowego (240 zł) oraz kwota uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł).