II SO/Bd 7/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. K. o wymierzenie grzywny [...] sp. z o.o. w [...] postanawia oddalić wniosek o wymierzenie grzywny. K. K., reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego A. K., złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniosek o wymierzenie grzywny [...] sp. z o.o. w [...] za nieprzekazanie do Sądu skargi wnioskodawcy na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej, w związku z wnioskiem skarżącego z dnia [...] stycznia 2017r. W odpowiedzi na wniosek, [...] sp. z o.o. w [...] wniosła o jej odrzucenie, ewentualne oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wymierzenie grzywny jest instytucją, o której stanowi art. 55 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, czyli przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów). Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W sprawie niniejszej, strona skarżąca złożyła do sądu wniosek o wymierzenie organowi grzywny, z uwagi na nieprzekazanie do sądu skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Biorąc zatem pod uwagę, że w sprawie, z uwagi na przedmiot skargi na bezczynność organu, zastosowanie mają przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, uwzględnić należy art. 21 pkt 1 tej ustawy, zgodnie z którym do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. W przedmiotowej sprawie, strona skarżąca wniosła skargę w dniu 17 lutego 2017r. (w tym bowiem dniu skarga wpłynęła do organu, co potwierdza pieczęć z datą zamieszczona na pierwszej stronie skargi), piętnastodniowy termin na przekazanie skargi do Sądu wraz z aktami sprawy upływał zatem względem skarżonej spółki w dniu 3 marca. Jak wynika z akt sprawy o sygn. akt II SAB/Bd 42/17, organ przekazał skargę do Sądu w dniu 17 marca 2017r. Skarga wpłynęła w dniu 23 marca 2017r. Z powyższego zestawienia dat wynika, że organ przekroczył termin do wniesienia skargi o 14 dni. Jak wynika z uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09, grzywna z art. 55 § 1 P.p.s.a. ma mieszany tj. dyscyplinująco-restrykcyjny charakter. Jej celem jest nie tylko doprowadzenie do tego, by organ przekazał sądowi administracyjnemu skargę wraz z aktami sprawy i swoim stanowiskiem, ale także ma ona być sankcją za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, o którym mowa w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Ponadto ma ona również funkcję prewencyjną, której celem jest zapobieżenie naruszeniom prawa w przyszłości. Zwrócić uwagę jednak należy na konstrukcję art. 55 § 1 ppsa, z którego wynika, iż "sąd może orzec" o wymierzeniu grzywny. Oznacza to, iż przepis ów ma charakter fakultatywny i Sąd nie jest, przy spełnieniu ustawowych przesłanek, zobligowany do wymierzenia grzywny organowi za nieprzekazanie w określonym terminie skargi wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy. Oznacza to, że przy rozstrzygnięciu wniosku skarżącego Sąd obowiązany jest wziąć pod rozwagę wszystkie okoliczności sprawy, w szczególności przyczyny niewypełnienia obowiązków, czas jaki upłynął od wniesienia skargi, a także okoliczność, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie grzywny, organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2007 r., II GZ 31/2007r., postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 11 kwietnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 171/05). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że przekroczenie terminu było nieznaczne. Skargę na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej skarżący złożył w dniu 17 lutego 2017r. Zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej organ obowiązany był przekazać skargę wraz z odpowiedzią na nią i aktami administracyjnymi najpóźniej do dnia 3 marca 2017r. Organ wykonał zaś swój obowiązek w dniu 17 marca 2017r. (data stempla pocztowego), tj. po upływie terminu zakreślonego w przepisie ustawy o dostępie do informacji publicznej, aczkolwiek w trzydziestodniowym terminie wskazanym w art. 54 § 2 P.p.s.a. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, wymierzenie grzywny w niniejszej sprawie jest niecelowe.