II FSK 1777/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Dauter (sprawozdawca), Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia WSA del. Katarzyna Wolna - Kubicka, Protokolant Magdalena Sadzyńska, po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej F[...] S.A. z siedzibą w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 1195/14 w sprawie ze skargi F[...] S.A. z siedzibą w L. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 22 stycznia 2014 r. nr IPPB5/423-925/13-4/AJ w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od F[...] S.A. z siedzibą w L. na rzecz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej kwotę 180,00 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrokiem z 20 stycznia 2015 r., III SA/Wa 1195/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę F[...] w Luksemburgu na interpretację indywidualną Ministra Finansów z 22 stycznia 2014 r., IPPB5/423-925/13-4/AJ w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. 2. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym zawartym we wniosku interpretacyjnym. Opisując zdarzenie przyszłe Skarżąca wskazała, iż jest spółką akcyjną prawa luksemburskiego i posiada status specjalistycznego funduszu inwestycyjnego typu SIF-SICAV, tj. spółki inwestycyjnej o kapitale zmiennym. Podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Luksemburgu, gdzie jest zwolniona z podatku dochodowego. Skarżąca działa na podstawie luksemburskich ustaw: o specjalnych funduszach inwestycyjnych z 13 lutego 2007 r. ("ustawa o SIF") oraz o instytucjach zbiorowego inwestowania z 17 grudnia 2010 r. ("ustawa o UCI") – w zakresie spółek zarządzających. Wyłącznym przedmiotem działalności Funduszu jest zbiorowe lokowanie środków pieniężnych, zebranych w drodze niepublicznego proponowania nabycia jego udziałów, w papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego i inne prawa majątkowe. Na prowadzenie działalności Fundusz uzyskał zezwolenie Komisji Nadzoru Sektora Finansowego Luksemburga (CSSF), którego nadzorowi podlega jego działalność. Fundusz jest instytucją wspólnego inwestowania typu zamkniętego. Zgodnie ze statutem Funduszu, jego tytuły uczestnictwa nie są oferowane w drodze oferty publicznej, nie są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym i nie są wprowadzone do alternatywnego systemu obrotu. Mogą być one nabywane także przez osoby fizyczne. Fundusz posiada bank – depozytariusza. Zarządzany jest na podstawie umów cywilnoprawnych przez odrębną Spółkę Zarządzającą z siedzibą w Luksemburgu, tj. spółkę akcyjną prowadzącą działalność w zakresie zarządzania funduszami na podstawie zezwolenia CSSF. Poszczególne czynności w imieniu Funduszu dokonywane są przez pełnomocników Spółki Zarządzającej. Fundusz planuje w przyszłości prowadzić na rynku polskim inwestycje m.in. nabywając udziały w polskich spółkach jawnych i komandytowych prowadzących działalność gospodarczą na terenie Polski. W spółkach komandytowych Fundusz będzie komandytariuszem. Skarżąca wyjaśniła, iż podlega Dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi i zmiany dyrektyw 2003/41/WE i 2009/65/WE oraz rozporządzeń (WE) nr 1060/2009 i (UE) nr 1095/2010 ("Dyrektywa AIMFD"), ponieważ mieści się w definicji "AFI" zawartej w art. 4 ust. 1 pkt a) tej Dyrektywy. Do Skarżącej stosuje się więc rygory dotyczące AFI ustanowione w Dyrektywie AIMFD. Podjęcie przez Skarżącą działalności w Polsce będzie wymagało notyfikacji składanej na jej wniosek przez CSSF do Komisji Nadzoru Finansowego (art. 32 tej Dyrektywy). Podmioty zarządzające i administrujące funduszem muszą posiadać autoryzację CSSF. Podczas procesu autoryzacji funduszu wszystkie podmioty i umowy pomiędzy tymi podmiotami a Funduszem muszą być zaakceptowane przez CSSF, którego rekomendacjom Fundusz także podlega. Zgodnie z art. 26 ustawy o SIF, SIF-SICAV podlega ogólnym regulacjom dotyczącym spółek handlowych. Fundusz wydaje inwestorom akcje stanowiące tytuły uczestnictwa w funduszu. Skarżąca wyjaśniła, że ustawa o SIF przewiduje szereg odrębnych regulacji dotyczących akcji funduszu SICAV i kapitału akcyjnego, najważniejsze z których opisała. Jako prawa korporacyjne właścicieli tytułów uczestnictwa Skarżąca wskazała prawo udziału w zgromadzeniu akcjonariuszy i prawo jego zwołania, prawo głosu oraz prawo wyboru członków zarządu, ich liczby, wynagrodzenia i okresu kadencji. Zgodnie z art. 4 ust. 1 luksemburskiej ustawy z 12 lipca 2013 r. o zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi, zarządzanie tego rodzaju funduszami może być realizowane wyłącznie przez AIFM (zarządzającego alternatywnym funduszem inwestycyjnym), który jest podmiotem zewnętrznym wobec funduszu, autoryzowanym przez CSSF. Jeżeli pozwala na to forma prawna funduszu i organy zarządzające postanowią nie wybierać zewnętrznego AIFM – fundusz może samodzielnie zarządzać swoimi aktywami (self-managed fund) po uzyskaniu zezwolenia CSSF jako AIFM (jest to inny rodzaj procedury autoryzacyjnej od autoryzacji samego funduszu). Zgodnie z prawem luksemburskim, osoba fizyczna nie może zarządzać funduszem inwestycyjnym. Skarżąca zarządzana jest przez zewnętrzny AIFM działający w formie spółki akcyjnej (F[...] S.A.), która jest równocześnie członkiem Zarządu Skarżącej. Przy podpisywaniu umów ze Spółką Zarządzającą Skarżąca jest reprezentowana przez członków Zarządu. Skarżąca posiada więc Zarząd zawierający umowy ze Spółką Zarządzającą i jednocześnie będzie działać Spółka Zarządzająca. W skład Zarządu wchodzić będzie osoba prawna – Spółka Zarządzająca oraz osoby fizyczne. Zgodnie ze statutem, Zarząd ma najszersze uprawnienia w zakresie czynności rozporządzających, aktów administracyjnych w granicach celów korporacyjnych i zgodnie z polityką inwestycyjną. Przysługują mu wszystkie uprawnienia niezarezerwowane dla zgromadzenia akcjonariuszy. Zarząd może powierzyć swoje uprawnienia do codziennego sprawowania zarządu jednej lub większej liczbie osób fizycznych lub prawnych, które nie muszą być członkami zarządu. Statut stanowi, że Spółka Zarządzająca ma prawo działać w takim zakresie, w jakim upoważniony jest piastun spółki, w szczególności zaś może w imieniu na rzecz Spółki-Funduszu m.in. kupować i sprzedawać papiery wartościowe lub w inny sposób zarządzać aktywami Spółki-Funduszu. W takim przypadku zarząd Spółki-Funduszu pełni funkcję nadzorczą. Zgodnie z umowami o zarządzanie, o centralne administrowanie i o globalną dystrybucję, zawartymi pomiędzy Funduszem a Spółką Zarządzającą, Zarząd deleguje opisane w umowach kompetencje na Spółkę Zarządzającą. Mocą zawartej z Zarządem Funduszu umowy o zarządzanie (Management Company Agreement) została ustanowiona Spółka Zarządzająca dla Funduszu i wszystkich Sub-Funduszy. W najszerszym dozwolonym przez obowiązujące prawo zakresie zarząd delegował na Spółkę Zarządzającą, wszystkie prawa, władzę, obowiązki i zakres odpowiedzialności zarządu do prowadzenia spraw Funduszu. Realizując swoje obowiązki Spółka Zarządzająca podlega politykom Funduszu. Zarząd nie jest zwolniony ze swojej odpowiedzialności wskazanej w przepisach prawa. W drodze umowy o centralne administrowanie Spółka Zarządzająca została wyznaczona do występowania jako główny zarządca (w tym agent lokalny i podmiot pełniący funkcje pośrednika wypłacającego należności inwestorom) oraz agent rejestracyjny i agent rozliczeniowy Funduszu, a także do pełnienia innych wskazanych obowiązków związanych z działalnością Funduszu. W umowie o globalną dystrybucję Spółkę Zarządzającą upoważniono do występowania jako globalny dystrybutor dla celów marketingu, dystrybucji i promocji udziałów na każdym terytorium, na którym udziały mogą być legalnie dystrybuowane. Do tego rodzaju zadań Fundusz nie może wyznaczyć innego przedsiębiorcy. Skarżąca opisała warunki i przesłanki rozwiązania powyższych umów. Przedstawiła też określoną w art. 42 ust. 1 ustawy o SIF procedurę otrzymania od CSSF autoryzacji umożliwiającej prowadzenie działalności. Autoryzacja obejmuje skład zarządu Funduszu, Spółkę Zarządzającą, Bank Depozytariusza i prospekt emisyjny Funduszu. Fundusz, który został autoryzowany przez CSSF jest wpisywany na listę (art. 43 ust. 1 ustawy o SIF). Wpis jest równoznaczny z zezwoleniem (autoryzacją), o czym fundusz jest informowany. W przypadku specjalistycznego funduszu inwestycyjnego autoryzacja oznacza zezwolenie na prowadzenie działalności polegającej na wspólnym inwestowaniu swoich środków w aktywa w celu rozłożenia ryzyka inwestycyjnego i zapewnienia inwestorom korzyści z rezultatów zarządzania ich aktywami, i papiery wartościowe, gdzie inwestorzy są tzw. dobrze poinformowanymi inwestorami (art. 1 i art. 25 ustawy o SIF). Procedura uzyskania "zezwolenia" (authorisation) przez Spółkę Zarządzającą polega na złożeniu szeregu dokumentów, weryfikacji przez CSSF spełniania przez aplikującą spółkę wymagań określonych w ustawie i kończy się wpisem spółki na listę podmiotów zarządzających oraz zawiadomieniem jej o podjętej decyzji. Spółka Zarządzająca Funduszem posiada zezwolenie, o którym mowa w Części II ustawy o UCI oraz będzie posiadać zezwolenie, o którym mowa w ustawie o AIFM. Zakres zezwolenia obejmuje zarządzanie aktywami funduszu inwestycyjnego (UCITS, USIs i SIF), doradztwo inwestycyjne, administrację funduszy inwestycyjnych, zarządzanie ryzykiem, dystrybucję funduszy, marketing funduszu oraz compliance funduszu. Podstawowy zakres działalności Spółki Zarządzającej ogranicza się do zarządzania instytucjami wspólnego inwestowania, w tym funduszami SIF. Co do zasady, okres zezwolenia jest nieograniczony, choć CSSF może cofnąć autoryzację wydaną spółce zarządzającej. W przypadku utraty licencji przez Spółkę Zarządzającą zarząd Funduszu ma obowiązek zatrudnić nowa spółkę zarządzającą, a w międzyczasie wypełniać jej obowiązki ad interim. Zgodnie z art. 34 ust. 2 ustawy o SIF, depozytariuszem powinna być instytucja kredytowa lub firma inwestycyjna w rozumieniu luksemburskiej ustawy z 5 kwietnia 1993 r. o sektorze finansowym. Depozytariusz odpowiada za nadzór nad aktywami Funduszu i przechowuje powierzone mu aktywa, a w szczególności prowadzi listę aktywów, może kontrolować księgi Funduszu, odbiera i przechowuje aktywa oraz kwoty pobrane na pokrycie subskrypcji, a także wykonuje zlecone płatności. Spółka Zarządzająca będzie odpowiedzialna za to, aby rozliczanie umów dotyczących aktywów funduszu inwestycyjnego następowało bez nieuzasadnionego opóźnienia, oraz będzie kontrolowała terminowość rozliczania umów z uczestnikami funduszu. Ponadto kontrolę nad Funduszem będzie sprawował CSSF i niezależny audytor wpisany na państwową listę Luksemburga. W związku z przedstawionym stanem faktycznym spółka zwróciła się z następującymi pytaniami: 1) czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym spółki jawne i spółki komandytowe będą uznawane za zakłady Funduszu w Polsce w rozumieniu Konwencji z dnia 14 czerwca 1995 r. zawartej między Rzeczpospolitą Polską a Wielkim Księstwem Luksemburga w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz.U. z 1996 r. Nr 110, poz. 527, dalej: "Konwencja")? 2) czy Fundusz będzie zwolniony od podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 10a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r., Nr 74, poz. 397 z późn. zm., dalej: "u.p.d.o.p."), od dochodu uzyskiwanego ze spółek jawnych i komandytowych z siedzibą na terytorium RP, w których Fundusz będzie wspólnikiem? 3. W rozważaniach merytorycznych sąd pierwszej instancji podniósł m.in., że kontroli sądu poddana została interpretacja indywidualna w przedmiocie możliwości zastosowania zwolnienia od podatku dochodowego od osób prawnych, przewidzianego w art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p., do dochodów uzyskiwanych przez spółkę akcyjną prawa luksemburskiego, która zgodnie z tym prawem posiada status specjalistycznego funduszu inwestycyjnego typu SIF-SICAV. Skarżąca uważa, że spełnia wszystkie określone w art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p.(w brzmieniu obowiązującym od 4 grudnia 2011 r.) warunki zwolnienia instytucji wspólnego finansowania z podatku dochodowego od osób prawnych. Zdaniem Ministra Finansów, skarżąca nie spełnia warunków określonych w art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. b) i lit. f) u.p.d.o.p., jako że zamierza inwestować nabywając udziały w polskich spółkach jawnych i komandytowych, a jako fundusz inwestycyjny nie będzie zarządzana przez podmiot działający na podstawie zezwolenia właściwego organu nadzoru nad rynkiem finansowym Luksemburga. Zdaniem sądu bezspornym jest, iż art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p., który został dodany ustawą z dnia 25 listopada 2010 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 226, poz. 1478) ma swoje źródło w podjętym przez Rząd Polski wobec Komisji Europejskiej zobowiązaniu w sprawie usunięcia naruszenia nr 2006/4093. Omawiany przepis wprowadzony został do polskiego porządku prawnego z tego względu¸ że na gruncie obowiązującego wówczas art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p. zwolnieniem od podatku dochodowego objęte były wyłącznie fundusze inwestycyjne działające na podstawie przepisów polskiej ustawy o funduszach inwestycyjnych. Ustawa ta reguluje natomiast działalność jedynie funduszy inwestycyjnych krajowych takich jak: fundusze inwestycyjne otwarte, specjalistyczne fundusze inwestycyjne otwarte i fundusze inwestycyjne zamknięte oraz działalność zagranicznych funduszy inwestycyjnych otwartych i zagranicznych spółek inwestycyjnych z siedzibą w państwie członkowskim, prowadzących działalność zgodnie z prawem wspólnotowym regulującym zasady zbiorowego inwestowania w papiery wartościowe. Formułując warunki zwolnienia określone w art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. ustawodawca oparł się na cechach charakteryzujących fundusze działające na podstawie polskiej ustawy o funduszach inwestycyjnych. Zdaniem sądu, rację ma jednak skarżąca twierdząc, że skoro w art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p., uwzględniając zasady działania polskich funduszy inwestycyjnych, ustawodawca określił odrębnie warunki korzystania ze zwolnienie od podatku dochodowego przez instytucje wspólnego inwestowania posiadające siedzibę w innym niż Polska państwie członkowskim UE lub w innym państwie należącym do EOG, nie ma podstaw, aby zastosowanie tego zwolnienia – poprzez odwołanie się do przyczyn jego wprowadzenia – obwarowywać innymi jeszcze warunkami. Bez wątpienia wykładnia celowościowa odwołująca się do przedstawionego przez projektodawcę uzasadnienia danego unormowania, może mieć istotne znaczenie dla wyjaśnienia sensu normy prawnej. Tym niemniej odwołując się do uzasadnienia projektu ustawy z dnia 25 listopada 2010 r. oraz intencji ustawodawcy w celu wykazania zasadności uwzględnienia przy ocenie prawa do skorzystania ze zwolnienia od podatku, porównywalności funduszy działających na podstawie polskiej ustawy o funduszach inwestycyjnych oraz Skarżącej jako instytucji wspólnego inwestowania, jak to uczynił Minister Finansów, zdaniem sądu należy mieć na względzie okoliczność, że podatnik nie ma obowiązku uwzględniania w swoich działaniach intencji ustawodawcy. Obowiązują go ustanowione przez ustawodawcę przepisy prawa, które to przepisy już w samym założeniu intencje te powinny realizować. Konstytucja kładzie nacisk na ustawę jako źródło zarówno obowiązków, jak i przywilejów podatkowych, co implikuje potrzebę znajomości treści ustaw nakładających takie obowiązki i określających przywileje. Podatnik nie musi natomiast zapoznawać się z uzasadnieniami projektów ustaw i poszukiwać w nich wskazówek w celu zastosowania obowiązującego przepisu. W ocenie sądu pierwszej instancji, oceniając spełnienie poszczególnych przesłanek zwolnienia podmiotowego z art. 6 ust. 10a u.p.d.o.p., Minister Finansów nadmierną wagę przywiązał do przyczyn wprowadzenia tego przepisu, to jednak wskazał konkretne okoliczności, które z uwagi na samą tylko treść przepisu uniemożliwiają skorzystanie przez Skarżącą ze zwolnienia od podatku dochodowego. Dalej sąd przytoczył treść art. 6 ust. 10a lit. f) u.p.d.o.p. i zważył, że wprowadzenie przez ustawodawcę zarządzania przez podmiot zewnętrzny jako warunku stosowania zwolnienia podmiotowego przez instytucje wspólnego inwestowania, uwzględnia okoliczność, że analogiczny sposób zarządzania przewiduje ustawa o funduszach inwestycyjnych, na podstawie której działają fundusze objęte zwolnieniem podmiotowym z art. 6 ust. 10 u.p.d.o.p. Z wniosku o wydanie interpretacji wynika, że Spółka Zarządzająca, z którą Fundusz zawrze umowy, dysponuje stosownym zezwoleniem Komisji Nadzoru Systemu Finansowego Luksemburga (CSSF), jednakże takim zezwoleniem nie dysponuje Skarżąca. Przeciwnie – Skarżąca opisała specyficzny, tryb uzyskiwania zezwolenia (autoryzacji) przez podmioty zarządzające funduszami, obowiązujący w Luksemburgu na podstawie ustawy z 12 lipca 2013 r. o zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi odróżniając ten tryb od procedury uzyskiwania zezwolenia przez sam fundusz inwestycyjny. Zdaniem sądu, "współzarządzanie" w sytuacji, gdy jednym ze współzarządzających jest zarządzany fundusz (jego zarząd jako spółki), z istoty swej wyklucza to możliwość uznania za spełniony warunku zarządzania przez podmiot zewnętrzny. Dotyczący instytucji wspólnego inwestowania warunek bycia zarządzanymi przez podmioty, które prowadzą swoją działalność na podstawie zezwolenia właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym, należy bowiem odczytywać jako zarządzanie daną instytucją przez podmiot zewnętrzny w stosunku do tej instytucji. Odwołując się do art. 4 ust. 1 luksemburskiej ustawy z 12 lipca 2013 r. o zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi Skarżąca wskazała, że zarządzający alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi to podmiot zewnętrzny autoryzowany przez CSSF. Jeżeli zaś fundusz zdecyduje się na samodzielne zarządzanie (self–managed fund) obowiązany jest uzyskać zezwolenie jako zarządzający alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi. Skarżąca stwierdziła, iż jest zarządzana przez podmiot zewnętrzny. Jednakże oceniając tę okoliczność z punktu widzenia warunku określonego w art. 6 ust. 10a lit. f) u.p.d.o.p. nie można pominąć, iż we wniosku o wydanie interpretacji skarżąca jednoznacznie wskazała, że "Fundusz posiada Zarząd (zawierający umowy ze Spółką Zarządzającą) i jednocześnie [podkreślenie Sądu] będzie działać Spółka Zarządzająca". Co więcej, Spółka Zarządzająca jest członkiem Zarządu, a zatem tego organu Funduszu, który deleguje na nią swoje uprawnienia i – jak twierdzi Skarżąca – pełnić ma funkcję nadzorczą. Ponadto we wniosku o wydanie interpretacji Skarżąca wyraźnie zaznaczyła, że "realizując swoje obowiązki [w ramach umowy o zarządzanie – wyjaśnienie Sądu] Spółka Zarządzająca podlega politykom Funduszu. Zarząd nie jest zwolniony ze swojej odpowiedzialności wskazanej w przepisach prawa". Oznacza to, że w tym samym czasie będzie działał zarówno Zarząd Funduszu, jak i Spółka Zarządzająca. W istocie zakres czynności, jakie w tym czasie będzie wykonywać Spółka Zarządzająca zależy wyłącznie od tego, jaki ich zakres określi Zarząd – w jakim zakresie deleguje je na Spółkę Zarządzającą. Innymi słowy, z opisu zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji wynika, że zakres, w jakim Spółka Zarządzająca przejmie zarządzanie Skarżącym Funduszem, uzależniony jest od woli stron, która znajdzie odzwierciedlenie w postanowieniach umów cywilnoprawnych zawartych przez Zarząd oraz Spółkę Zarządzającą. Sąd wskazał, że skarżąca opisała trzy umowy zawarte ze Spółką Zarządzającą (umowa o zarządzanie, umowa o centralne administrowanie umowa o globalną dystrybucję), z których każda – jak wynika z treści wniosku – podlega chociażby odrębnemu reżimowi rozwiązania. Zważywszy zaś, że z przedstawionych przez Skarżącą przepisów ustaw luksemburskich wynika brak wymogu zarządzania funduszem przez spółkę zarządzającą, zawarcie umów cywilnoprawnych o zarządzanie Funduszem stanowi działanie, z którego Zarząd Skarżącej może się w każdym czasie wycofać rozwiązując jedną, dwie lub wszystkie umowy (chociaż zapewne z konsekwencjami wynikającymi z faktu ich rozwiązania). W tej sytuacji zdaniem sądu nie można uznać, że Fundusz będzie zarządzany w sposób określony w art. 6 ust. 10a pkt f) u.p.d.o.p. Wprawdzie Spółka Zarządzająca dysponuje stosownym zezwoleniem CSSF, będącego organem nadzoru nad rynkiem finansowym Luksemburga, ale nie zarządza Funduszem, lecz – bez względu na zakres – jedynie współzarządza nim wraz z działającym Zarządem Funduszu. Prawidłowo Minister Finansów uznał zatem, że przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji model zarządzania Funduszem – oparty na Zarządzie oraz Spółce Zarządzającej działalnością inwestycyjną, nie spełni warunku określonego w powyższym przepisie. Niespełnienie warunku określonego w art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. f) u.p.d.o.p. w ocenie sądu prowadzi do stwierdzenia, że Skarżąca nie będzie podlegała w Polsce zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych. Tym niemniej, rację ma Minister Finansów, że Fundusz nie spełnia również warunku z art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. b) u.p.d.o.p. Przepis ten określa wyłączny przedmiot działalności instytucji wspólnego inwestowania, która może skorzystać ze zwolnienia od podatku dochodowego, a mianowicie zbiorowe lokowanie środków pieniężnych, zebranych w drodze publicznego lub niepublicznego proponowania nabycia ich tytułów uczestnictwa, w papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego i inne prawa majątkowe. Z wniosku o wydanie interpretacji wynika, że Skarżąca ma zamiar inwestować między innymi w ten sposób, że będzie nabywała udziały w spółkach jawnych i komandytowych, a zatem w spółkach należących do tzw. spółek osobowych. Zasadnie Minister Finansów wywiódł, że inwestowanie w spółki osobowe będzie wykraczało poza zakres inwestowania wskazany w powyższym przepisie. Z punktu widzenia opodatkowania wspólników spółek osobowych, Skarżąca będzie uzyskiwała przychody z działalności gospodarczej, a zatem poprzez spółkę osobową, której stanie się wspólnikiem, będzie prowadziła działalność gospodarczą. W treści wniosku o wydanie interpretacji Skarżąca jednoznacznie wskazała, że zamierza inwestować nabywając udziały w polskich spółkach jawnych i komandytowych prowadzących działalność gospodarczą. Sąd podkreślił, że w art. 6 ust. 10a lit. b) u.p.d.o.p. ustawodawca jako źródło przychodów jednostki wspólnego inwestowania objętej zwolnieniem wskazał lokowanie środków pieniężnych w określonych prawach. Tymczasem Skarżąca będzie uzyskiwała przychody z działalności gospodarczej. Zdaniem sądu, nie ma przy tym znaczenia, czy udziały w spółkach osobowych (jawnych i komandytowych) można uznać za prawa majątkowe. Jak już bowiem sąd wskazał, z tytułu posiadania tych udziałów Skarżąca będzie uzyskiwała przychody z działalności gospodarczej. Wskazując działalność inwestycyjną polegającą na "lokowaniu środków finansowych", ustawodawca tym samym wykluczył prowadzenie działalności gospodarczej jako przedmiot działalności instytucji wspólnego inwestowania. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 25 luksemburskiej ustawy o specjalnych funduszach inwestycyjnych, fundusz taki jak Skarżąca jest przedsiębiorstwem zbiorowego inwestowania w "zbywalne papiery wartościowe". Oznacza to, że także w świetle tej ustawy Skarżąca nie może prowadzić działalności gospodarczej. Skarżąca nie spełnia zatem także warunku zwolnienia, który określony został w art. 6 ust. 10a lit. b) u.p.d.o.p. Przychodem z działalności gospodarczej jest przychód zarówno wspólników spółek jawnych, jak i komandytowych. W zaskarżonej interpretacji Minister Finansów wskazał, że spółki jawna i komandytowa należą do spółek osobowych. Natomiast przedstawiając odmienność konstrukcji "polskiej spółki osobowej jawnej lub komandytowej" od spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i spółki akcyjnej, opisał spółkę jawną. W tej sytuacji nie może być skuteczny zarzut Skarżącej, iż organ nie odniósł się expressis verbis do spółki komandytowej. Sąd stwierdził, że skarżąca otrzymała interpretację indywidualną zawierającą prawidłowe stanowisko co do możliwości skorzystania przez nią ze zwolnienia określonego w art. 6 ust. 10a u.p.d.o.p. Zwolnienie to nie będzie miało zastosowania do jej dochodów z uwagi na niespełnienie warunków określonych w art. 6 ust. 10a lit. b) i lit. f) u.p.d.o.p. Oceniając natomiast rozwiązania przyjęte w art. 6 ust. 10a u.p.d.o.p. pod kątem ich zgodności z zasadą swobody przepływu kapitału (art. 63 TFUE), sąd wskazał, że w odróżnieniu od podatków pośrednich, podatki dochodowe zostały zharmonizowane w ramach UE jedynie w ograniczonym zakresie. Oczywistym jest, iż pomimo że opodatkowanie bezpośrednie należy do kompetencji państw członkowskich, to muszą one wykonywać je z poszanowaniem prawa wspólnotowego i powstrzymywać się od wszelkiej dyskryminacji opartej na przynależności państwowej. Odmienne traktowanie nie stanowi samo w sobie dyskryminacji. Dyskryminacja może polegać tylko na stosowaniu różnych zasad do porównywalnych sytuacji lub też na stosowaniu tej samej zasady do różnych sytuacji. Interpretacja norm krajowych w kontekście zasady swobody przepływu kapitału winna dotyczyć warunków tworzenia i działania funduszy, z uwzględnieniem w szczególności przedmiotu ich działania, ich obowiązków oraz stosowanych wobec nich środków kontroli. Fundusze zagraniczne nie mają zatem być identyczne z funduszami polskimi, ale ich charakter musi być porównywalny z polskimi, prowadzona przez nie działalność winna odbywać się w ramach regulacyjnych równoważnych z ramami regulacyjnymi funduszy krajowych. Tymczasem już przedmiot działalności Skarżącej, w ramach którego zamierza ona osiągać przychody z działalności gospodarczej, nie pozwala uznać jej charakteru za porównywalny z polskimi funduszami inwestycyjnymi. Również ramy regulacyjne funduszy krajowych przewidujące wyłączną możliwość zarządzania tymi funduszami przez podmiot zewnętrzny, są różne od ram regulujących działalnie luksemburskich funduszy inwestycyjnych. Warunek zarządzania przez podmiot zewnętrzny dotyczy wszystkich funduszy oraz instytucji wspólnego inwestowania, które chcą skorzystać ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób prawnych z tym, że w przypadku funduszy prawa polskiego przyjęcie innego modelu zarządzania wprost uniemożliwia ustawa o funduszach inwestycyjnych. Okoliczność, że Skarżąca nie może skorzystać ze zwolnienia nie wynika z faktu, iż jest podmiotem prawa luksemburskiego, działającym w określonej przez to prawo formie prawnej, odmiennej niż ta, w jakiej działała niż fundusz inwestycyjny powołany na podstawie przepisów polskiej ustawy o funduszach inwestycyjnych. Ustawodawca mógł jednak jako warunek zastosowania zwolnienia podatkowego wprowadzić określony sposób zarządzania funduszem inwestycyjnym oraz jednostką wspólnego inwestowania, jako element ograniczenia ryzyka inwestycyjnego. Bezpieczeństwo inwestycji gwarantowane jest bowiem na poziomie instytucjonalnym, majątkowym oraz regulacyjnym. Minister Finansów prawidłowo ustalił, odwołując się także do stopnia bezpieczeństwa inwestycji przeprowadzanych za pośrednictwem obu instytucji wspólnego inwestowania (tj. polskiej oraz luksemburskiej), że sytuacja tych podmiotów jest nieporównywalna. Uprawniony zdaniem sądu pierwszej instancji, jest więc wniosek, że przepisy polskiej ustawy podatkowej zapewniły zwolnienie z opodatkowania zagranicznym instytucjom wspólnego inwestowania na analogicznych zasadach, jakie obowiązują fundusze inwestycyjne działające na podstawie polskiej ustawy o funduszach inwestycyjnych. W tym właśnie miejscu zasadne jest odwołanie się do okoliczności, że formułując warunki zwolnienia w art. 6 ust. 10a u.p.d.o.p. ustawodawca wziął pod uwagę cechy charakteryzujące fundusze działające na podstawie polskiej ustawy o funduszach inwestycyjnych. Tym samym nastąpiło zrównanie w zakresie opodatkowania w Polsce funduszy zarówno polskich, jak i zagranicznych, działających na analogicznych zasadach. Zdaniem sądu nie doszło zatem do naruszenia wskazanych przez Skarżącą przepisów TFUE. W ocenie sądu pierwszej instancji przy wydawaniu zaskarżonej interpretacji nie doszło również do naruszenia przepisów postępowania wskazanych w skardze. Stanowisko Ministra Finansów zajęte zostało bowiem na podstawie przepisów prawa. W sposób wyczerpujący uzasadniona została zarówno ocena stanowiska Skarżącej, jak i stanowisko własne organu interpretacyjnego. 4. W skardze kasacyjnej Skarżąca spółka zaskarżyła wyrok w całości, zarzucając mu na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: “p.p.s.a.") naruszenie: I. przepisów prawa materialnego: 1. art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. poprzez błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że Skarżąca nie spełnia przesłanek umożliwiających zwolnienie podmiotowe od podatku dochodowego od osób prawnych, w szczególności poprzez stwierdzenie, że Fundusz jest współzarządzany przez osoby fizyczne nieposiadające odpowiedniego zezwolenia oraz uzależnienie zwolnienia podatkowego od kwalifikacji osiągniętego przychodu do źródła przychodów z kapitałów pieniężnych, a w konsekwencji niezastosowanie ww. przepisu; 2. art. 49, art. 63 ust. 1 w zw. art. 65 ust. 1 i z art. 18 TFUE poprzez błędną wykładnię, tj. uznanie, że w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do ograniczenia swobody przedsiębiorczości, ograniczenia w przepływie kapitału pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej, a szczególności poprzez nieuzasadnione naruszenie zakazu dyskryminacji ze względu na przynależność państwową. 3. art. 2 i 217 Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm., dalej: "Konstytucja RP") poprzez ich nieuzasadnione niezastosowanie. II. przepisów procedury: 1. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez wybiórcze odniesienie się przez WSA do zarzutów wskazujących na niewłaściwe zastosowanie art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. sformułowanych w skardze do WSA, a mianowicie pominięcie rozważań w zakresie zakazu formułowania kolejnych przesłanek zwolnienia podmiotowego, niewskazanie podstawy prawnej warunkującej zwolnienie podatkowe od odpowiedniej kwalifikacji przychodu, a także przez skonstruowanie uzasadnienia opierającego się jedynie na ogólnikach, uniemożliwiających prześledzenie toku rozumowania WSA, 2. art. 7 Konstytucji RP polegające na naruszeniu obowiązku działania organu na podstawie i w granicach przepisów prawa, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Wobec powyższego Skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpatrzenia ewentualnie, jeżeli NSA uzna, że nie ma naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego, wniosła o uchylenie wyroku i rozpoznanie skargi, tj. o uchylenie interpretacji indywidualnej w części, tj. w zakresie prawa do zwolnienia podmiotowego (pytanie nr 2) oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: 5. Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw albowiem wykładnia kwestionowanego przepisu art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. dokonana przez sąd pierwszej instancji, wbrew odmiennym wywodom strony Skarżącej, jest prawidłowa. Przepis ten stanowi, że zwalnia się od podatku instytucje wspólnego inwestowania posiadające siedzibę w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, które spełniają łącznie następujące warunki: a) podlegają w państwie, w którym mają siedzibę, opodatkowaniu podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania, b) wyłącznym przedmiotem ich działalności jest zbiorowe lokowanie środków pieniężnych, zebranych w drodze publicznego lub niepublicznego proponowania nabycia ich tytułów uczestnictwa, w papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego i inne prawa majątkowe, c) prowadzą swoją działalność na podstawie zezwolenia właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym mają siedzibę, albo prowadzenie przez nie działalności wymaga zawiadomienia właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym mają siedzibę, w przypadku gdy: - prowadzą swoją działalność w formie instytucji wspólnego inwestowania typu zamkniętego oraz - zgodnie z dokumentami założycielskimi ich tytuły uczestnictwa nie są oferowane w drodze oferty publicznej ani dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym, ani wprowadzone do alternatywnego systemu obrotu oraz mogą być nabywane także przez osoby fizyczne wyłącznie gdy osoby te dokonają jednorazowego nabycia tytułów uczestnictwa o wartości nie mniejszej niż 40.000 euro, d) ich działalność podlega bezpośredniemu nadzorowi właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym mają siedzibę, e) posiadają depozytariusza przechowującego aktywa tej instytucji, f) zarządzane są przez podmioty, które prowadzą swoją działalność na podstawie zezwolenia właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym podmioty te mają siedzibę. Faktem jest, że nowelizacja ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (ustawa z dnia 25 listopada 2010 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, Dz. U. Nr 226, poz. 1478), na mocy której wprowadzono do niej art. 6 ust. 1 pkt 10a została dokonana w celu zapewnienia zgodności polskich przepisów podatkowych z normami prawa europejskiego i stanowiła następstwo wszczętego przez Komisję Europejską w trybie art. 226 Traktatu WE postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. We wniosku z dnia 14 maja 2009 r., IP/09/780, Komisja Europejska zwróciła się do Polski o zakończenie dyskryminacyjnego opodatkowania zagranicznych funduszy emerytalnych, funduszy inwestycyjnych i instytucji finansowych. W piśmie tym wskazano, że przepisy krajowe, na mocy których zwolnieniem podatkowym objęto jedynie polskie fundusze inwestycyjne i emerytalne, "stanowią ograniczenie swobodnego przepływu kapitału, zagwarantowanego na mocy art. 56 Traktatu WE oraz swobody przedsiębiorczości, o której mowa w art. 43 Traktatu WE". W uzasadnieniu projektu ustawy nowelizującej wskazano, że obowiązujący stan prawny prowadził "do nierównego traktowania funduszy inwestujących na rynku polskim, a tym samym do naruszenia traktatowej swobody przepływu kapitału, do której respektowania zobowiązały się państwa członkowskie UE i EOG (zasada ustanowiona art. 63 TFUE (dawny art. 56 TWE) i art. 40 Porozumienia EOG) i na którą wskazała Komisja Europejska w naruszeniu nr 2006/4093. W celu usunięcia wskazanego przez Komisję Europejską naruszenia i zrównania w prawach podatkowych polskich i zagranicznych funduszy, nie pozbawiając polskich podatników praw nabytych, stosownego rozszerzenia o fundusze inwestycyjne i emerytalne, podlegające nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w innych krajach UE lub EOG, wymaga katalog zwolnień podmiotowych zawarty w art. 6 ustawy CIT. Należy zaznaczyć, że specyfika form organizacyjno-prawnych polskich funduszy różni się w znacznej mierze od form funduszy funkcjonujących w innych państwach członkowskich UE i EOG. Dążąc zatem do zapewnienia równego traktowania należało uwzględnić sytuację, w której podmiot na gruncie państwa siedziby jest uznawany za fundusz inwestycyjny, natomiast zgodnie z przepisami prawa polskiego podmiot ten takim funduszem nie jest. (...) W związku z tym wprowadzając zwolnienie dla zagranicznych funduszy inwestycyjnych i emerytalnych określono warunki materialne i formalne, które pozwalają na objęcie tym rozwiązaniem wyłącznie takich podmiotów, które działają na analogicznych zasadach jak krajowe fundusze inwestycyjne i emerytalne." W sprawie niniejszej, okoliczności faktyczne wskazane we wniosku interpretacyjnym pozwalają przyjąć, że Skarżąca nie spełnia wszystkich przesłanek umożliwiających zwolnienie podmiotowe od podatku dochodowego od osób prawnych, a konkretnie określonych w art. 6 ust. 1 pkt 10a pod lit. b i f u.p.d.o.p. Przesłanka określona w art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. b u.p.d.o.p. stanowi, że wyłącznym przedmiotem działalności jest zbiorowe lokowanie środków pieniężnych, zebranych w drodze publicznego lub niepublicznego proponowania nabycia ich tytułów uczestnictwa, w papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego i inne prawa majątkowe, a więc ustawodawca jako źródło przychodów wskazał lokowanie środków pieniężnych w określonych prawach. Tymczasem, jak słusznie podkreślił sąd pierwszej instancji Skarżąca będzie również uzyskiwała przychody z działalności gospodarczej. Nie ma przy tym znaczenia, czy udziały w spółkach osobowych (jawnych i komandytowych) można uznać za prawa majątkowe. Istotne jest bowiem to, że z tytułu posiadania tych udziałów Skarżąca będzie uzyskiwała przychody z działalności gospodarczej. Nie można przyznać racji stronie Skarżącej, że prawnie indyferentna pozostaje okoliczność, iż Skarżąca będzie uzyskiwała przychody z działalności gospodarczej. Przyjęcie takiego założenia w skrajnym przypadku mogłoby doprowadzić do sytuacji, w której nabycie udziałów byłoby tylko pretekstem do zastosowania komentowanej normy prawnej, a w praktyce głównym, dominującym źródłem przychodów byłaby działalność gospodarcza. Skoro ustawodawca w omawianej przesłance odwołał się do działalności polegającej na "lokowaniu środków finansowych", tym samym wykluczył prowadzenie działalności gospodarczej jako przedmiot działalności instytucji wspólnego inwestowania. Jakkolwiek w przepisie nie ma wprost odwołania się do określonego źródła przychodów (z kapitałów pieniężnych), to jego opis w sposób wyraźny prowadzi do takiego wniosku. Nie ma więc mowy o wprowadzeniu przez sąd, a wcześniej organ interpretacyjny dodatkowej (pozaustawowej) przesłanki zwolnienia. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. f u.p.d.o.p. warunkiem skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym jest, aby instytucja wspólnego inwestowania zarządzana była przez podmiot, który prowadzi swoją działalność na podstawie zezwolenia właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym podmioty te mają siedzibę. Zgodzić się należy ze stwierdzeniem sądu pierwszej instancji, że "zarządzanie", o jakim mowa w zacytowanym przepisie, musi być rozumiane szeroko. Generalnie rzecz ujmując, "zarządzanie" oznacza prowadzenie spraw określonego podmiotu, polegające na administrowaniu jego majątkiem i kierowaniu jego bieżącą działalnością. W wypadku zarządzania funduszami inwestycyjnymi pojęcie to ulega modyfikacji, obejmując nie tylko pośrednictwo w zbywaniu i dokupowaniu jednostek uczestnictwa, ale także całokształt czynności związanych z inwestowaniem powierzonych środków i instrumentów finansowych w odpowiednie aktywa, zgodnie z przyjętymi w statucie danego funduszu zasadami polityki inwestycyjnej. Na szerszy zakres zarządzania wskazuje również treść załącznika nr II Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS), opublikowanej w Dz.Urz.UE.L z 2009 r. Nr 302, str. 32, gdzie w ramach funkcji zarządzania wyodrębnia się zarządzanie inwestycjami oraz działalność administracyjną polegającą na wykonywaniu czynności takich, jak obsługa prawna i obsługa rachunkowo-księgowa w zakresie zarządzania funduszem, zapytania klientów; wycena i wyznaczanie ceny (w tym zwroty podatkowe), monitorowanie przestrzegania uregulowań, prowadzenie rejestru posiadaczy jednostek uczestnictwa, wypłata zysków, emisja i umarzanie jednostek uczestnictwa, rozliczanie umów (w tym wysyłanie potwierdzeń), prowadzenie ksiąg, wprowadzanie do obrotu. We wniosku interpretacyjnym, odwołując się do art. 4 ust. 1 luksemburskiej ustawy z 12 lipca 2013 r. o zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi, Skarżąca wskazała, że zarządzający alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi to podmiot zewnętrzny autoryzowany przez CSSF. Jeżeli zaś fundusz zdecyduje się na samodzielne zarządzanie (self-managed fund) obowiązany jest uzyskać zezwolenie jako zarządzający alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi. Mimo generalnego stwierdzenia, iż jest zarządzana przez podmiot zewnętrzny, Skarżąca wskazała nadto, że "Fundusz posiada Zarząd (zawierający umowy ze Spółką Zarządzającą) i jednocześnie będzie działać Spółka Zarządzająca". Co więcej, Spółka Zarządzająca jest członkiem Zarządu, a zatem tego organu Funduszu, który deleguje na nią swoje uprawnienia i - jak twierdzi skarżąca - pełnić ma funkcję nadzorczą. Ponadto we wniosku o wydanie interpretacji Skarżąca wyraźnie zaznaczyła, że "realizując swoje obowiązki (w ramach umowy o zarządzanie) Spółka Zarządzająca podlega politykom Funduszu. Zarząd nie jest zwolniony ze swojej odpowiedzialności wskazanej w przepisach prawa". Oznacza to, jak zasadnie podniósł sąd pierwszej instancji, że w tym samym czasie będzie działał zarówno Zarząd Funduszu, jak i Spółka Zarządzająca. W istocie zakres czynności, jakie w tym czasie będzie wykonywać Spółka Zarządzająca zależy wyłącznie od tego, jaki ich zakres określi Zarząd - w jakim zakresie deleguje je na Spółkę Zarządzającą. Innymi słowy, z opisu zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji wynika, że zakres, w jakim Spółka Zarządzająca przejmie zarządzanie Skarżącym Funduszem, uzależniony jest od woli stron, która znajdzie odzwierciedlenie w postanowieniach umów cywilnoprawnych zawartych przez Zarząd oraz Spółkę Zarządzającą. Dla takich konstatacji nie ma przesądzającego znaczenia okoliczność faktyczna, podniesiona w skardze kasacyjnej, że Zarząd może delegować całość swoich uprawnień na Spółkę Zarządzającą i że z tego uprawnienia skorzystał skoro zważywszy, że z przedstawionych przez Skarżącą przepisów ustaw luksemburskich wynika brak wymogu zarządzania funduszem przez spółkę zarządzającą, zawarcie umów cywilnoprawnych o zarządzanie Funduszem stanowi działanie, z którego Zarząd Skarżącej może się w każdym czasie wycofać. Co jednak najistotniejsze Spółka Zarządzająca jest członkiem Zarządu, a zatem tego organu Funduszu, który deleguje na nią swoje uprawnienia i pełni wobec niej funkcję nadzorczą. W istocie więc Spółka Zarządzająca dysponuje stosownym zezwoleniem CSSF, będącego organem nadzoru nad rynkiem finansowym Luksemburga, ale nie zarządza Funduszem, lecz - bez względu na zakres - jedynie współzarządza nim wraz z działającym Zarządem Funduszu. Prawidłowo zatem sąd pierwszej instancji uznał, że przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji model zarządzania Funduszem - oparty na Zarządzie oraz Spółce Zarządzającej działalnością inwestycyjną, nie spełnia warunku określonego w art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. f u.p.d.o.p. Nie są również zasadne zarzuty opisane w punkcie I 2 i 3 oraz II 1 i 2 skargi kasacyjnej. Sąd pierwszej instancji dokonał wykładni art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. z poszanowaniem zasad traktatowych Unii Europejskiej. Uwzględnił bowiem warunki tworzenia i działania tych funduszy, z uwzględnieniem w szczególności przedmiotu działania, ich obowiązków oraz stosowanych wobec nich środków kontroli. Jakkolwiek fundusze zagraniczne nie muszą być identyczne z funduszami polskimi, ale ich charakter musi być porównywalny z polskimi, zaś prowadzona przez nie działalność winna odbywać się w ramach regulacyjnych równoważnych z ramami regulacyjnymi funduszy krajowych. Prawidłowo sąd pierwszej instancji skonstatował, że już przedmiot działalności Skarżącej, w ramach którego zamierza ona osiągać przychody z działalności gospodarczej, nie pozwala uznać jej charakteru za porównywalny z polskimi funduszami inwestycyjnymi. Również ramy regulacyjne funduszy krajowych przewidujące wyłączną możliwość zarządzania tymi funduszami przez podmiot zewnętrzny, są różne do ram regulujących działalnie luksemburskich funduszy inwestycyjnych. Okoliczność, że Skarżąca nie może skorzystać ze zwolnienia nie wynika z faktu, iż jest podmiotem prawa luksemburskiego, działającym w określonej przez to prawo formie prawnej, odmiennej niż ta, w jakiej działa fundusz inwestycyjny powołany na podstawie przepisów polskiej ustawy o funduszach inwestycyjnych. Ustawodawca mógł jednak jako warunek zastosowania zwolnienia podatkowego wprowadzić określony sposób zarządzania funduszem inwestycyjnym oraz jednostką wspólnego inwestowania, jako element ograniczenia ryzyka inwestycyjnego. Uprawniony jest więc wniosek, że przepisy polskiej ustawy podatkowej zapewniły zwolnienie z opodatkowania zagranicznym instytucjom wspólnego inwestowania na analogicznych zasadach, jakie obowiązują fundusze inwestycyjne działające na podstawie polskiej ustawy o funduszach inwestycyjnych. Nie naruszają więc zarzucanych przepisów art. 2, art. 7 i art. 217 Konstytucji RP. Z przyczyn wskazanych wyżej niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 209 w zw. z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) i pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).