II OSK 2726/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. K., J. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 25 lipca 2017 r. w zakresie odrzucenia skargi w sprawie o sygn. akt II SA/Op 144/17 ze skargi B. K., J. K. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., Nr [...] w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego postanawia: oddalić skargę kasacyjną. 2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu postanowieniem z dnia 25 lipca 2017 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Op 144/17, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - P.p.s.a., odrzucił skargę B. K. i J. K. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący nie wykazali naruszenia interesu prawnego, zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U.z 2016 r., poz. 446 ze zm.) - u.s.g. Zaskarżona uchwała obejmująca zmiany studium ma ograniczony zakres wyznaczony uchwałą intencyjną i nie dotyczy działek wymienionych przez skarżących, których zmiana przeznaczenia miałaby naruszać ich interes prawny. Postanowienia studium ich dotyczące zostały wyeliminowane wyrokiem WSA w Opolu z dnia 18 października 2012 r. w sprawie o sygn. akt II SA/O p 160/13. Skarżący naruszenia interesu prawnego upatrują w zaniechaniu przez Radę Gminy wprowadzenia oczekiwanych przez nich zmian, nie może to jednak stanowić podstawy do uznania naruszenia ich interesu prawnego. Zakwestionowana uchwała w sprawie zmiany studium nie zmieniła zasad gospodarowania własnością skarżących ani terenami sąsiednimi, w tym działkami wskazanymi w skardze, na których usytuowany jest sporny tartak. B. K. i J. K. wnieśli skargę kasacyjną od powyższego postanowienia, zaskarżając je w całości i domagając się jego uchylenia oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Opolu wraz z rozstrzygnięciem o kosztach postępowania kasacyjnego, względnie – uchylenia zaskarżonego postanowienia i merytorycznego rozpoznania skargi poprzez uwzględnienie jej wniosków. Skarżący zarzucili, na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a., naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie: 1) art. 101 ust. 1 u.s.g. przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji uznanie, iż zaskarżona uchwała nie narusza interesu prawnego skarżących; 2) art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego poprzez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie, że zaskarżona uchwała powoduje istotne ograniczenie prawa własności skarżących, nieuzasadnione względami interesu publicznego; 3) art. 3 ust. 1 w zw. z art. 11 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U.z 2016 r., poz. 778 ze zm.) - u.p.z.p. poprzez nadużycie władztwa planistycznego przejawiające się w zignorowaniu wniosku właścicieli nieruchomości o zmianę studium oraz poprzez zaniechanie wprowadzenia zmian do studium obszaru objętego działkami nr [...]. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g., w brzmieniu na dzień wniesienia skargi, "każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego". Legitymacja skargowa opiera się zatem na twierdzeniu danego podmiotu, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie i stanowi podstawę zaskarżenia danej uchwały podjętej przez jednostkę samorządu terytorialnego. Naruszenie interesu prawnego w rozumieniu tego przepisu oznacza istnienie związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, wynikających z norm prawa materialnego, a zaskarżoną uchwałą (porównaj: wyrok NSA z 29.07.2016 r. sygn. akt II OSK 2859/14). Dodać także należy, iż art. 101 ust. 1 u.s.g. był badany przez Trybunał Konstytucyjny pod względem zgodności z określonymi normami Konstytucji RP. W wyroku z dnia 16 września 2008 r. sygn. SK 76/06 (dostępny OTK-A 2008/7/121) Trybunał orzekł, iż art. 101 ust. 1 u.s.g. jest zgodny z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 2 i art. 7 oraz z art. 77 ust. 2 w zw. z art. 2 Konstytucji RP. Jednocześnie w uzasadnieniu powyższego wyroku Trybunał przypomniał, że charakter prawny skargi, wynikającej z art. 101 ww. ustawy, był już przedmiotem jego oceny. W wyroku z dnia 4 listopada 2003 r. sygn. SK 30/02 (OTK ZU nr 8/A/2003, poz. 84) Trybunał stwierdził, że skarga na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru actio popularis - podstawą zaskarżenia jest niezgodność uchwały z prawem i równocześnie naruszenie przez nią konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy bądź wreszcie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą związany prawnie w inny sposób (np. jest właścicielem nieruchomości położonej na terenie gminy). W pojęciu interesu prawnego mogą się mieścić zarówno uprawnienia jak i obowiązki prawne. Interes ten musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującego sytuację prawną tego podmiotu. Interes ten musi być bezpośredni, indywidualny, konkretny, realny i aktualny, a nie przyszły i potencjalny. Oceniając, czy interes prawny lub uprawnienie skarżącego zostały naruszone uchwałą w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego należy mieć na uwadze, iż ustalenia studium nie są adresowane na zewnątrz i co do zasady nie kształtują bezpośrednio sytuacji podmiotów spoza systemu administracji publicznej. Z tego względu wykazanie, że uchwała w przedmiocie studium narusza interes prawny lub uprawnienie właścicieli gruntu jest utrudnione. Ponieważ studium nie wywołuje skutków właściwych dla miejscowego planu i nie kształtuje sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości, powoływanie się jedynie na uprawnienia właścicielskie nie wystarcza dla uznania, iż doszło do naruszenia interesu prawnego. Nie można bowiem tylko w oparciu o postanowienia studium wywodzić naruszenia interesu prawnego skarżącego, skoro studium nie jest aktem prawa miejscowego, a tylko miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego może skutecznie kształtować i ograniczać korzystanie z prawa własności do nieruchomości. Choć nie można wykluczyć naruszenia interesu prawnego ustaleniami studium, trzeba dostrzegać różnicę pomiędzy studium i planem miejscowym w zakresie bezpośredniości i realności skutku, jaki wywołują oba te akty, co będzie miało wpływ na ocenę istnienia naruszenia interesu prawnego (porównaj: wyroki NSA: z 15.07.2016 r. II OSK 2813/14; z 17.03.2015 r. II OSK 1967/13). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniesioną skargą kasacyjną skarżący nie podważyli stanowiska Sądu pierwszej instancji, iż zaskarżona uchwała nie narusza ich interesu prawnego. W dniu [...] grudnia 2016 r. Rada Gminy [...] podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy[...] , wprowadzonego uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 1999 r., Nr [...] w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy[...] , zmienionego uchwałą Nr [...] z dnia [...] października 2012 r. W § 2 tej uchwały wskazano, że zmiana obejmuje zakres określony w uchwale Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. w sprawie przystąpienia do sporządzania zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] oraz w uchwale Nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. w sprawie zamiany uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzania zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy[...] . Pismem z dnia 20 grudnia 2016 r., B. K. i J. K. wezwali Radę Gminy [...] do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego powyższą uchwałą. Kwestionowanej uchwale zarzucili sprzeczność z prawem. Przypomnieli, że w związku z funkcjonowaniem tartaku w[...] , zlokalizowanego na sąsiedniej działce, uzyskali 36 pozytywnych orzeczeń sądowych, w tym wyrok WSA w Opolu z dnia 28 października 2013 r., sygn. akt II SA/Op 160/13, wydany w sprawie z skargi na uchwałę w sprawie zmiany Studium z dnia [...] października 2012 r. i wyrok ten nie jest respektowany, gdyż dalej Gmina sankcjonuje istnienie tartaku. Wskazali, że Gmina powinna zmienić na powrót przeznaczenie terenów, na których funkcjonuje tartak. W dniu [...] stycznia 2017 r. Rada Gminy [...] podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie zajęcia stanowiska Rady Gminy [...] do usunięcia naruszenia prawa, w której wezwanie B. K. i J. K. uznano za nieuzasadnione (§ 1). W skardze, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skarżący domagali się stwierdzenia nieważności uchwały w części obejmującej działki nr[...] , tj. w części oznaczonej numerem 1 na załączniku graficznym nr 3 do zaskarżonej uchwały. Wskazując na wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 160/13, a także szereg wyroków NSA oraz WSA w Opolu, skarżący zarzucili naruszenie art. 153 P.p.s.a. poprzez zaniechanie wykonania wskazań i oceny prawnej zawartej w szeregu wyroków, w szczególności w zakresie akceptacji niezgodnej z prawem zabudowy, która nie stanowi pożądanego sposobu prowadzenia polityki przestrzennej. Ponadto zarzucili zaskarżonej uchwale rażące naruszenie art. 10 ust. 2 u.p.z.p. przez zaniechanie uwzględnienia w zmodyfikowanym studium obszaru objętego ww. działkami, wywodząc, że w konsekwencji sankcjonuje to stan sprzeczny z prawem, polegający na niewykonaniu wskazań przytoczonych judykatów w zakresie kierunku zagospodarowania oraz umożliwienie dalszego funkcjonowania zakładu położonego na tym obszarze, albowiem właściciel spornych nieruchomości będzie mógł nadal prowadzić skrajnie dla skarżących uciążliwą działalność. Zarzucili również naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 1 i 7 u.p.z.p. w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady ładu przestrzennego - spójności i harmonii rozwiązań architektonicznych oraz ograniczenie prawa właścicieli nieruchomości, których sytuacja prawna została uregulowana w sposób mniej korzystny, w stosunku do właścicieli innych nieruchomości. Dodatkowo zaznaczyli, że dołączone do skargi wyniki badań emisji hałasu wskazują, iż nie uchwalając zmiany Studium na spornym obszarze, gmina de facto przewiduje obok siebie funkcję mieszkaniową i produkcyjno-składową (aktualnie funkcjonujące przedsiębiorstwo), nie podejmując nawet rzetelnej próby dokonania analizy, czy funkcje te są do pogodzenia z uwagi na rodzaj i rozmiar obecnie wykonywanej i planowanej działalności. Podali, że na spornych działkach istnieje potężne przedsiębiorstwo przerobu drewna z instalacją do jego impregnacji, w którym dostawa surowców odbywa się około 7 razy dziennie. Studium powinno je kwalifikować jako przedsięwzięcie szczególnie szkodliwe i uciążliwe dla środowiska. Organ zatem naruszył prawo, tj. § 3 pkt 47 i 48 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397), według którego tego typu tartaki zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Skarżący argumentowali, że postawa Gminy jest asekuracyjna i poprzez kwestionowane przez nich działania planistyczne Gmina chce doprowadzić do legalizacji inwestycji oraz sanowania swoich sprzecznych z prawem czynności, kosztem interesu prawnego m.in. skarżących, a takie działanie jest niedopuszczalne w świetle ww. przepisów, jak też zawartej w art. 8 Konstytucji zasady zaufania obywateli do Państwa. W świetle powyższego zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, że skarżący, jako właściciele nieruchomości nieobjętej regulacjami kwestionowanej uchwały w sprawie zmiany Studium, nie posiadają interesu prawnego w zaskarżeniu tego aktu. Zakres zaskarżonej uchwały został wyznaczony wcześniejszą uchwałą intencyjną, tj. uchwałą Nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. o przystąpieniu do zmiany studium. Jak wynika z akt, w uchwale intencyjnej Rada określiła, że zakres zmiany studium obejmuje korektę zapisu dotyczącego uwzględnienia w sporządzonych miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, wydanych decyzji o warunkach zabudowy na obszarach oznaczonych w studium jako strefa rolna. Natomiast w uchwale Nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., podjętej na podstawie art. 9 ust. 1 w zw. z art. 27 u.p.z.p., Rada postanowiła o przystąpieniu do sporządzenia zmiany studium, określając w § 2 tej uchwały zakres zmian obejmujący zagadnienia dotyczące korekty zapisu dotyczącego uwzględnienia w sporządzonych miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, wydanych decyzji o warunkach zabudowy na obszarach oznaczonych w studium jako strefa rolna (pkt 1), weryfikacji problematyki dotyczącej występowania na obszarze gminy udokumentowanych złóż kopalin oraz udokumentowanych wód podziemnych (pkt 2), weryfikacji problematyki dotyczącej występowania na obszarze gminy terenów zamkniętych (pkt 3). Uchwała ta została następnie zmieniona uchwałą Rady Nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. poprzez dodanie § 2 pkt 4 obejmującego aktualizację uwarunkowań zagospodarowania przestrzennego w zakresie części tekstowej określonej w rozdziale I tekstu Studium "Diagnoza aktualnej sytuacji społeczno-gospodarczej gminy i uwarunkowań jej rozwoju w aspekcie zagospodarowania przestrzennego - uwarunkowania" oraz w części graficznej "uwarunkowania zagospodarowania przestrzennego". Wprowadzając zmiany w treści Studium Rada działała w granicach zakreślonych powyższymi uchwałami, co wynika z analizy dokumentu zatytułowanego "Tekst zmiany studium", stanowiącego załącznik nr 1 do zaskarżonej uchwały. Ponadto, zmiany dokonane zaskarżoną uchwałą nie dotyczyły określenia kierunków zagospodarowania dla działek wskazywanych przez skarżących. Zaskarżona uchwała nie ustalała w żaden sposób przeznaczenia tego terenu, zatem, jak prawidłowo wskazał Sąd pierwszej instancji, postanowienia kwestionowanej uchwały nie mogły naruszać interesu prawnego skarżących. Postanowienia studium co do podanych w skardze działek, których przeznaczenie ma według skarżących naruszać ich interes prawny, zostały wyeliminowane wyrokiem WSA w Opolu z dnia 18 października 2013 r., sygn. akt II SA/Op 160/13. Wyrokiem tym stwierdzono, iż uchwała Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2012 r., Nr[...] , w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w części obejmującej w całości działki nr [...] oraz w części działki nr [...] jest niezgodna z prawem. Na skutek tego orzeczenia, z dniem uprawomocnienia się powołanego wyroku, co miało miejsce w dniu 3 stycznia 2014 r., nastąpiła utrata mocy prawnej powyższych postanowień. W konsekwencji, na wskazywanym w skardze rysunku, stanowiącym załącznik nr 3 do zaskarżonej uchwały, określającym kierunki zagospodarowania przestrzennego, dla spornych działek nie określono kierunków zagospodarowania i zaskarżona uchwała nie usankcjonowała w żaden sposób ich przeznaczenia. Skarżący naruszenia swego interesu prawnego upatrują w zaniechaniu przez Radę wprowadzenia oczekiwanych przez nich zmian. Przedstawione argumenty nie mogą jednak stanowić podstawy do uznania interesu prawnego skarżących na gruncie kwestionowanej uchwały. Należy pokreślić, że w sprawie II SA/Op 160/13, na którą powołują się skarżący, przedmiotem zaskarżenia była uchwała w sprawie zmiany Studium, która ustaliła dla terenu tartaku (działki o numerach:[...] ) funkcję głównie produkcyjno-składową, docelowo mieszkaniowo-usługową. Postanowienia te ingerowały w sferę uprawnień skarżących jako właścicieli nieruchomości sąsiedniej i powodowały naruszenie ich interesu prawnego, co nie ma miejsca w odniesieniu do aktualnie zaskarżonej uchwały w sprawie zmiany studium. Wyrok w sprawie o sygn. akt II SA/Op 160/13 zapadł zatem w odmiennym stanie faktycznym. Jak zasadnie wskazał Sąd pierwszej instancji, nie doszło do naruszenia uprawnień właścicielskich skarżących wskutek wydania zaskarżonej uchwały. Z jej treści nie wynika, aby jej postanowienia kształtowały przeznaczenie terenu obejmującego działki wskazywane przez skarżących. Uchwała dotyczy kwestii określonych w uchwale intencyjnej, których zakres został rozszerzony przez Radę poprzez podjęcie uchwał, w których uwzględniono dodatkowe zagadnienia. Zakwestionowana uchwała w sprawie zmiany studium nie zmieniła natomiast zasad gospodarowania własnością skarżących ani terenami sąsiednimi, w tym działkami wskazanymi w skardze, na których usytuowany jest sporny tartak. Skarżący nie wykazali swojego własnego indywidualnego interesu prawnego i nie wykazali, aby kwestionowana uchwała o zmianie studium naruszyła ten ich interes. Naruszenie interesu prawnego wynikającego z konkretnej normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną skarżącego musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, musi naruszać w sposób bezpośredni rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny strony skarżącej. Skoro przedmiotowa uchwała w żaden nie wkracza w sferę uprawnień właścicielskich (rzeczowych) skarżących, a zatem nie dotyczy interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. Tym samym skarżący nie posiadali legitymacji do zaskarżenia przedmiotowej uchwały w rozumieniu powyższego przepisu. Nie można podzielić zarzutu, że zaniechanie wprowadzenia zaskarżoną uchwałą zmian do studium postulowanych przez skarżących powoduje istotną uciążliwość dla właścicieli nieruchomości sąsiednich, a przez to stanowi naruszenie interesu prawnego skarżących. Trafne jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, że w żadnym ze wskazywanych wyroków, w tym również w wyroku II SA/Op 160/13, Gmina nie została zobowiązana do podjęcia uchwały w sprawie zmiany studium w sposób postulowany przez skarżących, gdyż sąd administracyjny nie jest uprawniony do takiego działania w świetle przepisów P.p.s.a., natomiast wskazywane wyroki nie były wydawane w trybie art. 101a u.s.g. W tym miejscu wyjaśnić należy, iż ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), która weszła w życie z dniem 15 sierpnia 2015 r. zmieniła art. 58 § 1 w ten sposób, że wskazana została nowa przyczyna odrzucenia skargi. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Przepis ten ma zastosowanie także w sprawach, w których postępowanie wszczęto przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej (art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r.). Istotne znaczenie tej zmiany polega na tym, że w poprzednio obowiązującym stanie prawnym, w razie ustalenia, iż uchwała lub akt organów jednostek samorządu terytorialnego nie narusza interesu prawnego lub uprawnienia, sąd oddalał skargę i rozstrzygał o tym wyrokiem, natomiast w aktualnie obowiązującym stanie prawnym sąd odrzuca skargę postanowieniem, jeżeli interes prawny lub uprawnienie skarżącego nie zostały naruszone zaskarżoną uchwałą lub aktem organu jednostki samorządu terytorialnego. Oznacza to, że sąd administracyjny badał i nadal bada, czy został spełniony warunek wniesienia skargi na uchwałę lub akt organu jednostki samorządu terytorialnego w postaci naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, a zmieniła się jedynie forma rozstrzygania o tym, jeżeli warunek ten nie został spełniony (zobacz: postanowienie NSA z 10.06.2016 r. II OSK 963/16). W niniejszej sprawie, jak już wyżej wskazano, Sąd pierwszej instancji trafnie ocenił, że skarżący nie wykazali, aby ich interes prawny sporną uchwałą został naruszony, nie można więc podzielić zarzutów naruszenia art. 101 ust. 1 u.s.g., a także art. 140 i 144 K.c. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił wniesioną skargę właśnie na mocy art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. Na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 w zw. art. 11 pkt 1 u.p.z.p., poprzez naruszenie władztwa planistycznego, z uwagi na to, że Sąd pierwszej instancji nie dokonywał wykładni tych przepisów, ani ich nie stosował. Sąd badał jedynie, czy skarżący wykazali naruszenie interesu prawnego, co miałoby uprawniać ich do wniesienia skargi na uchwałę, zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. Wobec stwierdzenia braku naruszenia indywidualnego, aktualnego i realnego interesu prawnego B. K. i J. K., Sąd nie dokonywał analizy zgodności zaskarżonej uchwały z powyższymi przepisami prawa materialnego. Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. ----------------------- 8