I SA/Gd 726/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść, Sędzia WSA Irena Wesołowska, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 1 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi J. Z. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 23 lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę. W dniu 3 października 2016 r. wpłynął wniosek J. Z. o wydanie interpretacji dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych. W złożonym wniosku przedstawiono następujące zdarzenia przyszłe: Wnioskodawca jest obywatelem polskim mającym miejsce zamieszkania w Polsce i podlegającym w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. W 2016 roku wnioskodawca został powołany do pełnienia funkcji członka zarządu spółki akcyjnej z siedzibą w Polsce (dalej: Spółka). Wnioskodawcę łączy ponadto ze Spółką stosunek pracy, na podstawie którego wykonuje czynności określone w umowie o pracę. Jako członek zarządu wnioskodawca jest uprawniony do uczestnictwa w tzw. Programach Motywacyjnych (dalej określanych jako Program A oraz Program B). Program A oparty jest o emisję warrantów subskrypcyjnych, na podstawie których wnioskodawca (zwany dalej również Uprawnionym lub Uczestnikiem) będzie miał w przyszłości prawo objęcia akcji Spółki. W celu wyemitowania warrantów subskrypcyjnych walne zgromadzenie Spółki podejmie uchwałę w przedmiocie implementacji Programu O1 o warunkowym podwyższeniu kapitału zakładowego z wyłączeniem prawa poboru warrantów oraz akcji obejmowanych w ramach tej emisji przez dotychczasowych akcjonariuszy ze wskazaniem, że uprawnionym do objęcia wyemitowanych akcji (jeżeli do emisji dojdzie) będzie Uczestnik Programu. Wyemitowane warranty subskrypcyjne będą uprawniały Wnioskodawcę do objęcia akcji Spółki (1 akcja za 1 warrant) wyemitowanych na podstawie uchwały walnego zgromadzania o warunkowym podwyższeniu kapitału zakładowego Spółki. Zgodnie z brzmieniem Regulaminu Programu akcje będą obejmowane po cenie emisyjnej, ustalonej na poziomie ceny rynkowej akcji na podstawie kursu zamknięcia z dnia X notowań na Giełdzie Papierów Wartościowych. Warranty subskrypcyjne zgodnie ze swoją naturą nie rodzą prawa do dywidendy, udziału w majątku spółki po jej likwidacji, czy innych praw majątkowych, ani praw korporacyjnych, w tym prawa głosu na walnym zgromadzeniu. Warranty subskrypcyjne wyemitowane w ramach organizowanego przez Spółkę Programu A będą imienne i nie będą mogły być zbywane na rzecz osób trzecich. Warranty będą podlegały dziedziczeniu. Warranty będą przyznawane nieodpłatnie w poszczególnych latach obowiązywania Programu, pod warunkiem spełnienia kryteriów ekonomicznych wyznaczanych przez Radę Nadzorczą na podstawie Regulaminu Programu. Prawo objęcia akcji wskutek realizacji praw z warrantów będzie przysługiwało wnioskodawcy po upływie ostatniego roku obowiązywania Programu, po uiszczeniu ceny emisyjnej równej wartości nominalnej akcji. Podstawą funkcjonowania Programu motywacyjnego będzie Regulamin Programu, który zostanie przyjęty przez Radę Nadzorczą na podstawie uchwały walnego zgromadzenia akcjonariuszy w przedmiocie jego implementacji oraz upoważnienia Rady Nadzorczej do określenia szczegółów Programu. W okolicznościach określonych w Programie prawa z warrantu wygasną, a sam warrant zostanie umorzony przez Spółkę bez wypłaty wynagrodzenia na rzecz Uprawnionego. W takiej sytuacji warrant nigdy nie będzie uprawniał wnioskodawcy do objęcia akcji, lecz wygaśnie bez realizacji praw z warrantu. Program B oparty jest na tzw. Akcjach Fantomowych, a jego Uczestnikami są osoby pełniące w Spółce funkcję członka zarządu (w tym wnioskodawca). Zasady wdrażania i funkcjonowania Programu zawarte zostały w przyjętym przez Radę Nadzorczą Spółki Regulaminie. Celem Programu jest stworzenie mechanizmów motywujących do efektywnego zarządzania Spółką, do działań zapewniających długotrwały wzrost wartości Spółki, jej rozwój oraz długoterminowe związanie członków Zarządu ze Spółką i stworzenie warunków umożliwiających wynagradzanie członków Zarządu Spółki za ich wkład w osiągnięte przez Spółkę wyniki finansowe. Zgodnie z zasadami Programu, Akcje Fantomowe nie stanowią akcji w rozumieniu ustawy z dnia 15 września 2000 roku Kodeks Spółek Handlowych (Dz. U. z 2013 r. Nr 1030) i nie dają ich nabywcom żadnych praw akcyjnych czy udziałowych. Akcje Fantomowe są niezbywalne, z wyjątkiem ich wykupu przez Spółkę w celu realizacji przez Osobę Uprawnioną (tu: wnioskodawcę) przyznanego jej prawa. Akcje Fantomowe nie są oferowane innym osobom niż Uczestnicy Programu B. Są to instrumenty finansowe skierowane i dedykowane do określonej w Programie grupy osób (w prezentowanym Programie do członków zarządu Spółki, w tym do wnioskodawcy). Warunkiem przyznania Akcji Fantomowych Uczestnikom (tu: wnioskodawcy) będzie spełnienie za dany okres (w analizowanym przypadku rok obrotowy), w którym Program będzie realizowany, określonego poziomu wskaźników ekonomicznych (np. zysk netto czy EBITDA gotówkowa). Spełnienie niniejszych warunków skutkować będzie wyliczeniem wartości Programu, w oparciu o który zostanie ustalona całkowita liczba Akcji Fantomowych przyznawanych wszystkim Uczestnikom Programu. Kolejno Rada Nadzorcza złoży Uczestnikom pisemną ofertę nieodpłatnego nabycia Akcji Fantomowych w ilości wynikającej z podjętej uchwały, a przyjęcie takich Akcji nastąpi poprzez złożenie przez Uprawnionych Radzie Nadzorczej pisemnego oświadczenia o przyjęciu oferty nabycia Akcji Fantomowych oraz akceptacji Regulaminu. Nabycie Akcji Fantomowych uprawnia następnie wnioskodawcę do otrzymania, po upływie tzw. Okresu Przetrzymania (okresu czasu, w którym Uprawniony nie może wykonać uprawnień wynikających z Akcji Fantomowych) tzw. Świadczenia Fantomowego. Okres Przetrzymania definiowany będzie w Regulaminie Programu i w momencie składania niniejszego wniosku wynosić on będzie 6 miesięcy. Wnioskodawca nie wyklucza jednak, że w następnych latach okres ten może ulec zmianie, np. do kwartału, 5 miesięcy, roku. Zgodnie z zasadami Programu, Świadczenie Fantomowe będzie kalkulowane jako iloczyn przyznanych Uczestnikowi Akcji Fantomowych, co do których upłynął Okres Przetrzymania, oraz ceny akcji Spółki będącej średnią arytmetyczną kursu akcji Spółki na zamknięcie każdego dnia sesyjnego na GPW z Okresu Przetrzymania. Co za tym idzie w momencie otrzymania Akcji Fantomowych Uczestnik nie jest w stanie określić wartości Świadczenia Fantomowego, gdyż uzależnione ono jest od określonych w Programie parametrów. Dopiero po zakończeniu Okresu Przetrzymania taka wartość będzie mogła być dokładnie ustalona. Regulamin Programu przewiduje ponadto zdarzenia czy sytuacje, które mogą skutkować wygaśnięciem lub utratą prawa zarówno do Akcji Fantomowych, jak również do Świadczenia Fantomowego. W związku z opisanym zdarzeniem przyszłym, Wnioskodawca zadał następujące pytania: 1) Czy objęcie warrantów subskrypcyjnych w ramach przedstawionego we wniosku Programu A skutkuje powstaniem przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych? 2) Czy objęcie akcji wskutek realizacji prawa z warrantu subskrypcyjnego i uiszczenia ceny emisyjnej określonej w Regulaminie Programu A skutkuje powstaniem przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych? 3) Jak ustalić podstawę opodatkowania i jak opodatkowane jest zbycie akcji Spółki uzyskanych w ramach Programu A? 4) Czy otrzymanie Akcji Fantomowych w ramach Programu B skutkuje powstaniem przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych? 5) Czy po stronie wnioskodawcy ewentualny przychód podlegający opodatkowaniu powstanie jedynie z tytułu realizacji praw wynikających z Akcji Fantomowych, w momencie wypłaty mu Świadczenia Fantomowego i stanowić będzie przychód z kapitałów pieniężnych w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu z zastosowaniem 19% stawki podatkowej zgodnie z art. 30b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który powinien zostać rozliczony wyłącznie w rocznym zeznaniu podatkowym, o którym mowa w art. 30b ust. 6 ustawy. Na podstawie otrzymanej od Ministra Rozwoju i Finansów w opinii z dnia 15 grudnia 2016 r., że w zakresie elementów zdarzenia przyszłego zawartych przez wnioskodawcę we wniosku z dnia 20 września 2016 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, że istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą być one przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a Ordynacja podatkowa - Dyrektor Izby Skarbowej w [...] działając w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów, wydał w dniu 22 grudnia 2016 r. postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie. Nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem, wnioskodawca złożył zażalenie, zarzucając organowi podatkowemu naruszenie art. 14b § 1 i art. 14b § 5b oraz art. 120 i 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej. Postanowieniem z dnia 23 lutego 2017 r. Minister Rozwoju i Finansów utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ powołał przepisy art. 14b § 1-3, § 5 b i § 5 c O.p. oraz art. 165 a § 1 w zw. z art. 14h O.p.. Wskazał także na rozważania organu pierwszej instancji podjęte w związku z opinią MR i F z dnia 15 grudnia 2016 r. na tle przepisu art. 119a O.p. Mając to na uwadze stwierdził, że organ w kwestionowanym przez wnioskodawcę postanowieniu wyraźnie i spójnie wyjaśnił motywy odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku z dnia 20 września 2016 r., tj. przedstawił argumenty, na podstawie których opisany schemat działania wnioskodawcy może cechować sztuczność, a jego realizacja skutkuje możliwością osiągnięcia potencjalnej korzyści podatkowej, sprzecznej z przedmiotem i celem przepisu ustawy podatkowej, co z kolei pozwala uznać, że istnieje uzasadnione przypuszczenie, że elementy przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego mogą być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a Ordynacji podatkowej. W związku z powyższym uznano, że postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania zostało wydane zgodnie z art. 14b § 5b Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na zarzut naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych wskazano, że postępowanie budzące zaufanie jako zasada wynikająca z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, to postępowanie staranne i merytorycznie poprawne, w którym traktuje się równo interesy podatnika i Skarbu Państwa. Ponadto, prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych nakłada na nie obowiązek prawidłowego stosowania przepisów prawa, a te w ocenie tutejszego organu nie zostały naruszone. Kwestionowane postanowienie zawiera rzetelną informację dlaczego wyrażony przez skarżącego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie. Nie narusza bowiem zasady zaufania z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej zajęcie stanowiska odmiennego, aniżeli chciał skarżący. Odnosząc się do zarzutu braku wydania interpretacji indywidualnej, w sytuacji gdy po dniu 15 lipca 2016 r. zostały wydane interpretacje indywidualne dotyczące skutków podatkowych uczestnictwa w programach motywacyjnych stwierdzono, że ww. sprawach wnioski wszczynające postępowanie zostały złożone przed tym dniem. W dniu 4 kwietnia 2017 r. do organu wpłynęła skarga z dnia 29 marca 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie z dnia 23 lutego 2017 r.. Strona wniosła o: 1) Uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia poprzedzającego, 2) Zasądzenie kosztów postępowania sądowego na rzecz skarżącego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu strona zarzuciła naruszenie art. 14b § 1, art. 14b ust. 5b, art. 121 § 1 oraz art. 122 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa poprzez uznanie, że wskazane we wniosku o interpretację indywidualną zdarzenie przyszłe może spełniać ustawowe kryteria unikania opodatkowania, a zatem może być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a Ordynacji podatkowej, a w konsekwencji skutkować odmową wydania interpretacji indywidualnej. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Istota problemu, w sprawie dotyczy uznania czy w stosunku do elementów zdarzeń przyszłych przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą być one przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201), w brzmieniu obowiązującym do dnia 28 lutego 2017 r., minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną) wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej). Stosownie do art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1-2 tej ustawy). Na podstawie art. 14b § 5b Ordynacji podatkowej, obowiązującego od dnia 15 lipca 2016 r., nie wydaje się interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, co do których istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a lub stanowić nadużycie prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r., poz. 710 i 846). Zgodnie z art. 14b § 5c Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym do dnia 28 lutego 2017 r., organ uprawniony do wydania interpretacji indywidualnej zwraca się do ministra właściwego do spraw finansów publicznych o opinię w zakresie, o którym mowa w § 5b. W sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej - na podstawie art. 14h Ordynacji podatkowej - stosuje się odpowiednio m.in. przepis art. 165a tej ustawy. Zgodnie z art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej gdy żądanie, o którym mowa w art. 165 (żądanie wszczęcia postępowania podatkowego) zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Wobec powyższego, stosownie do art. 165a § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej, organ upoważniony do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, jeżeli: - wniosek o wydanie interpretacji, o którym mowa w art. 14b § 1 został wniesiony przez osobę niebędącą zainteresowanym, lub - z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie w sprawie wydania interpretacji nie może być wszczęte. O "innych przyczynach" uniemożliwiających wszczęte postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej można mówić m.in. w sytuacji, gdy występują okoliczności uzasadniające przypuszczenie co do zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 14b § 5b Ordynacji podatkowej. Organ uznał, że w kwestii zaistnienia przeszkody dla prowadzenia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej należało wystąpić - na podstawie art. 14b § 5c Ordynacji podatkowej - do Ministra Rozwoju i Finansów o opinię dotyczącą ustalenia, czy w zakresie elementów zawartych w przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zdarzeń przyszłych istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą być one przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na to wystąpienie Minister Rozwoju i Finansów w piśmie z dnia 15 grudnia 2016 r. wyjaśnił co należy rozumieć pod pojęciem uzasadnionego przypuszczenia i stwierdził, że w zakresie elementów zdarzenia przyszłego przedstawionego przez skarżącego we wniosku z dnia 20 września 2016 r. o wydanie interpretacji indywidualnej istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą być one przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a Ordynacji podatkowej. Należy wskazać, że ujemną przesłanką wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej jest wystąpienie uzasadnionego przypuszczenia, że elementy przedstawionego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego mogą być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a Ordynacji podatkowej. Powyższe ma miejsce w przypadku, gdy w oparciu o obiektywne przesłanki organ domyśla się, że takie rozstrzygnięcie mogłoby zapaść w stosunku do elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Organ nie musi mieć pewności, że decyzja zostanie na pewno wydana. Wystarczy, że w oparciu o racjonalne podstawy istnieje podejrzenie, że opisana czynność może stanowić unikanie opodatkowania w rozumieniu art. 119a ustawy. Taka sytuacja ma natomiast miejsce, kiedy czynność (zespół czynności): - została dokonana przede wszystkim w celu osiągnięcia korzyści podatkowej, sprzecznej w danych okolicznościach z przedmiotem i celem przepisu ustawy podatkowej, - została dokonana w sposób sztuczny. Aby stwierdzić wystąpienie uzasadnionego przypuszczenia, iż w sprawie może być wydana decyzja na podstawie art. 119a Ordynacji podatkowej, nie jest konieczne, zatem spełnienie wszystkich z przesłanek warunkujących zastosowanie klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania. Wystarczającą podstawą do takiej konkluzji jest wskazanie elementów, które mogą potencjalnie wskazywać na sztuczny charakter czynności oraz zidentyfikowanie możliwej korzyści podatkowej (która w przedstawionych okolicznościach może być niezgodna z przedmiotem i celem przepisu ustawy podatkowej). W tej sytuacji Sąd uznał, że istniały w sprawie przesłanki uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych przez skarżącego co do braku sprzeczności działania skarżącego z celem i przedmiotem ustawy oraz brak powstania korzyści podatkowej należy wskazać, że w odniesieniu opisanego zdarzenia przyszłego istniały obiektywne podstawy do domniemania, że potencjalnie spełniają ustawowe kryteria unikania opodatkowania, tj.: zostały dokonane w sposób sztuczny, w celu osiągnięcia korzyści podatkowej, sprzecznej z celem i przedmiotem przepisu ustawy podatkowej, co szczegółowo zostało opisane w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Opisany bowiem we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej sposób wypłaty wynagrodzenia może potencjalnie zmierzać do uniknięcia opodatkowania części dochodów stawką 32% podatku dochodowego od osób fizycznych i może zostać uznany za działanie sztuczne w rozumieniu art. 119c § 1 w zw. z § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Z pewnością nie można się zgodzić ze skarżącym, że ustawodawca wprowadzając katalog źródeł przychodów pozostawia podatnikom możliwość wolnego wyboru z jakiego źródła będą uzyskiwali dochody. Katalog źródeł przychodów jest katalogiem otwartym. Jednocześnie katalog ten ma charakter rozłączny. Oznacza to, że dany przychód osoby fizycznej jest przypisywany tylko i wyłącznie do jednego określonego źródła przychodów. O zakwalifikowaniu przychodu do określonego źródła nie decyduje uznanie podatnika, lecz wszelkie obiektywne okoliczności uzyskania tego przychodu. Wydane postanowienie nie narusza więc w żaden sposób art. 65 § 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej gwarantującego wolność wyboru i wykonywania zawodu oraz miejsca pracy. Z zaskarżonego postanowienia jedynie wynika, że w stosunku do elementów zdarzenia przyszłego przedstawionego w analizowanym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą być one przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a Ordynacji podatkowej. Sformułowanie "uzasadnione przypuszczenie" nie zawiera w sobie kategorycznej i definitywnej oceny prawnopodatkowej zdarzenia, tylko potencjalną możliwość jej zaistnienia. Zatem uznać należy, że argumenty strony odnoszące się merytorycznie do sporu, jak i stanowisko organu w tej kwestii nie dyskwalifikują zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej stwierdzić należy, że zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów powoduje, że z treści uzasadnienia postanowienia powinno wynikać, iż wszystkie istotne dla sprawy argumenty wnioskodawcy zostały rozważone przez organ. Taka sytuacja istnieje w przedmiotowej sprawie. Okoliczność, iż skarżący nie został przekonany co do przyjętego w sprawie rozstrzygnięcia nie oznacza naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Wnioskodawca ma bowiem prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jego zarzutów, zaś przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni. Podkreślić należy, że fakt, iż inne organy upoważnione wydawały interpretacje na podstawie podobnych czy analogicznie sformułowanych wniosków jest niewątpliwie niepożądany z punktu widzenia zasady zaufania do organów, o której mowa w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Niemniej jednak trudno wymagać, aby organ, stosując przepisy Ordynacji podatkowej, powielał sposób postępowania innych organów, tym bardziej, gdy uznał okoliczność istnienia przeszkód dla wydania interpretacji na podstawie złożonego wniosku. Cel instytucji interpretacji indywidualnej jakim jest zapewnienie jednolitego stosowania prawa podatkowego, nie może być realizowany z pominięciem zasady praworządności (art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.)). Podstawowym zadaniem każdego organu administracji jest działanie zgodnie z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Odmienne rozstrzygnięcia organów podatkowych dokonane nawet w analogicznych zagadnieniach nie mogą zatem stanowić podstawy do żądania analogicznego rozstrzygnięcia sprawy strony, jeśli stoi temu na przeszkodzie treść przepisów prawa. Całkowicie chybiony jest także zarzut naruszenia przez organ wydający zaskarżone postanowienie przepisu art. 122 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 14h Ordynacji podatkowej - w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV. Organ upoważniony do wydania rozstrzygnięcia w zakresie wniosku o interpretację indywidualną obowiązany jest skonfrontować treść wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z treścią przepisów prawa podatkowego wskazanych przez wnioskodawcę, jako podlegające wykładni w ramach instytucji interpretacji indywidualnej. Zatem organ nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania dowodowego. Mając to na uwadze Sąd działając w trybie uproszczonym, orzekł o oddaleniu skargi (art. 151 p.p.s.a.).