II SA/Kr 699/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędziowie : NSA Anna Szkodzińska (spr.) WSA Małgorzata Łoboz Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2017 r. sprawy ze skargi D.M. na decyzję Wojewody [....] z dnia 5 września 2013 r. znak: [....] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i zmiany pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody [....] na rzecz skarżącego D.M. kwotę 1000 zł ( słownie: jeden tysiąc złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Uzasadnienie: Decyzją z dnia12 lipca 2012 r. ([...] na podstawie art. 28, 33 ust. 1, 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.) Prezydent Miasta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] sp. z o.o. pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na na dobudowie klatki schodowej wraz z przebudową i nadbudową budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz instalacjami wewnętrznymi: wod.- kan., gazowej, c.o., wentylacji mechanicznej, elektrycznej zlokalizowanego przy ul. [...] na dz. nr [...] obr. [...] W dniu 24 września 2012 r. [...] sp. z o.o. złożyła wniosek o zmianę ww. decyzji w zakresie zmian układu funkcjonalnego I piętra; zmian układu funkcjonalnego i obrysu kondygnacji piętra III z wpływem na elewację i komunikację wewnętrzną z pomieszczeniem technicznym na II piętrze; zmiany układu okien w trakcie komunikacji wewnętrznej; zmiany odwodnienia dachu. Pismem z dnia 1 października 2012 r. Prezydent Miasta K. wezwał inwestora do usunięcia braków wniosku poprzez: 1) podanie adresu inwestycji - ulicy, numeru działki, obrębu, dzielnicy i szczegółowego określenia projektowanych zmian, z jakich na jakie; 2) ·przedłożenie kserokopii ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 12 lipca 2012 r.; 3) ·przedłożenie 4 egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego opracowanego zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej i Infrastruktury z dnia 25 kwietnia 2012 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Brak: trwałego spięcia dokumentacji projektowej w sposób uniemożliwiający dekompletację, zaznaczenia wszystkich projektowanych zmian na czerwono w stosunku do zatwierdzonej dokumentacji decyzja nr [...] z 12.07.2012 r. - cześć opisowa i rysunkowa, aktualnych warunków z MPWiK, [...] Z. G. Brak: potwierdzenia na projekcie zagospodarowania terenu przez geodetę "iż treść mapy jest zgodna z oryginałem przyjętym do zasobów geodezyjnych pod numerem .... w dniu...." i precyzyjnego określenia ilości i wielkości projektowanych mieszkań, zaprojektowania i wydzielenia miejsc postojowych zgodnie z §19 warunków technicznych; 4) ·przedłożenie dokumentacji geodezyjnej określającej wysokości istniejącego budynku, gzymsów, okapów, dachu, kalenicy w z podaniem rzędnych terenu na poszczególnych poziomach; 5) przedłożenie analizy przesłaniania, zacieniania i nasłonecznienia wraz z wnioskami z niej wynikającymi w związku z projektowaną budową w kontekście sąsiedniej zabudowy na działce nr [...]. W dniu 6 listopada 2012 r. [...] sp. z o.o. złożyła kolejny wniosek o zmianę ww. decyzji o pozwoleniu na budowę w zakresie likwidacji wewnętrznej obrotowej klatki schodowej na II piętrze; powiększenie rzutu III pietra z 14,2 m2. do 150,53 m2; zmiany geometrii dachu nad częścią budynku z wielospadowego na płaski; niezbędnych zmian instalacji wodno-kan., gaz., i c.o. związanych z opisanymi zmianami w architekturze. Do wniosku dołączono cztery egzemplarze projektu budowlanego. Decyzją z 12 grudnia 2012 r. ([...]) na podstawie art. 36 a oraz art. 28, 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.) Prezydent Miasta K. zatwierdził projekt budowlany zamienny oraz zmienił decyzję z dnia 12 lipca 2012 r. o udzieleniu pozwolenia na rozbudowę wraz z przebudową i nadbudową budynku mieszkalnego jednorodzinnego, na działce nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w K.. Organ I instancji wskazał, że zakres inwestycji objętej projektem zamiennym nie narusza ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]" w K. zatwierdzonego Uchwałą [...] Rady Miasta K. z dnia 9 listopada 2011 r. Inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym niniejszą decyzją. Projekt budowlany zamienny jest zgodny z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]" w K., a także wymaganiami ochrony środowiska, jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Do projektu budowlanego zamiennego dołączono oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zamiennego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Dodał organ, że w trakcie prowadzenia strona postępowania D. M. w piśmie z dnia 22 listopada 2012 r. wniósł zastrzeżenia i uwagi do planowanej inwestycji dotyczące umożliwienia zapoznania się z materiałem dowodowym i złożenie ewentualnych zastrzeżeń. W odpowiedzi na powyższe umożliwiono stronie wgląd do akt sprawy przez okres dwóch tygodni. D.. M. nie wniósł żadnych zastrzeżeń i uwag do dania wydania niniejszej decyzji. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 35 ust 6 Ustawy prawo budowlane zobowiązany jest do wydania decyzji pozwolenia na budowę w terminie 65 dnia od daty złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza, czy spełnione zostały przesłanki wymienione w art. 35 ust. 1 ww. ustawy. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W związku z powyższym orzeczono jak na wstępie. Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2012 r. [...] na podstawie art. 113 §1 i art. 123 kpa Prezydent Miasta K. sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w decyzji z dnia 12 grudnia 2012 r. w ten sposób, że zamiast na stronie pierwszej w wierszu 24 i 25 "likwidacji wewnętrznej klatki schodowej na II piętrze", "powierzenia rzutu II pietra z 14,12m2 do 150,53 m2" i stronie 2 w wierszu 21 "zmianie pozwolenia na budowę budynku przy ul. [...] w K. – na dz. nr [...] obr. [...] postanowił wpisać: na stronie 1 w wierszu 24 i 25 "likwidacji wewnętrznej klatki schodowej na III piętrze", "powierzenia rzutu III pietra z 14,12 m2 do 150,53 m2" oraz na stronie 2 w wierszu 21 wpisać" zmianie pozwolenia na budowę budynku przy ul. [...] w K. – na dz. nr [...] obr[...] Odwołanie od decyzji z dnia 12 grudnia 2012 r. wniósł D. M. właściciel działki nr [...] obręb [...], która położona jest w bezpośrednim sąsiedztwie (od strony płn. - zach.) działki nr [...] obręb [...], będącej terenem inwestycji. Postanowieniem z dnia 20 maja 2013 r. ([...]) na podstawie art. 77 §1 w zw. z art. 123 kpa w związku z pismem Wojewody z dnia 7 maja 2013 r. Prezydent Miasta K. nałożył na [...] sp. z o.o. obowiązek dostarczenia dowodu w postaci: 1. Stanowiska odnośnie zarzutów podniesionych w odwołaniu, 2. Wyjaśnienie kwestii niezgodności rysunków rzutów III piętra z opracowania projektu architektury i konstrukcji oraz opracowania projektu branży elektrycznej, 3. Wyjaśnienie kwestii prawdopodobnej zmiany kart dotyczących stron 30-45 projektu budowlanego oraz aktualnego oświadczenia konstruktora, 4. Braku dat opracowania projektu budowlanego oraz na oświadczeniu zbiorczym o wykonaniu projektu zgodnie z przepisami, wszystko w terminie do dnia 5 czerwca 2013 r. Decyzją z dnia 5 września 2013 r. ([...]) na podstawie art. 138 §1 pkt 1 i art. 104 kpa Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 12 grudnia 2012 r. Ustalił organ, że niezgodność rysunku rzutu III piętra branży architektura i konstrukcja z rzutem tegoż piętra dla projektu branży elektrycznej wynikła ze zmian wprowadzanych do projektu architektonicznego na krótko przed jego złożeniem, jednak zmiana ta nie ma charakteru wady i została naprawiona w postaci naniesionej korekty na rzucie branży elektrycznej w ramach uzupełniającego postępowania wyjaśniającego. Jeśli chodzi o zamiany numeracji kart, to wiązały się one również ze zmianami wprowadzanymi do projektu architektonicznego na krótko przed jego złożeniem. Podał organ, że strony projektu są ponumerowane, konstruktor uzupełnił datę opracowania w ramach postępowania uzupełniającego, dokonano także uzupełnienia daty opracowania projektu na stronie tytułowej branży architektura i konstrukcja (strona 29) oraz na oświadczeniu zbiorczym o wykonaniu projektu zgodnie z przepisami (strona 1). Odnosząc się do zarzutu odwołania w kwestii niepoinformowania o zebraniu materiału dowodowego i możliwości wypowiedzenia się przez stronę, wyjaśnił organ, że zawiadomienie z dnia 16 listopada 2012 r. o wszczęciu postępowania i możliwości zapoznania w terminie 5 dni od otrzymania zawiadomienia z materiałem dowodowym w sprawie, odwołujący się otrzymał 16 listopada 2012 r. Wgląd do akt umożliwiono mu w dniu 21 listopada 2012 r. Decyzja w sprawie została wydana 12 grudnia 2012 r. Brak jest zatem uchybienia przepisowi art. 10 kpa - co oznacza, że postępowanie zostało przeprowadzone z poszanowaniem gwarancji procesowych strony. Niezależnie od powyższego organ odwoławczy stwierdził, że zakres inwestycji objętej projektem zamiennym nie narusza ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] w K., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta K. z 9 listopada 2011 r. (Dz. Urz. Województwa z 2011 r. Nr [...]) - plan obowiązuje od dnia 29 grudnia 2011 r.). Na powyższą decyzję D. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wnosząc o uchylenie decyzji organu odwoławczego jak i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 12 grudnia 2012 r. Wskazała, że wraz z kwestionowaniem ww. decyzji zaskarża też postanowienie o sprostowaniu z dnia 17 grudnia 2012 r. Decyzji organu odwoławczego zarzucił naruszenie: art. 39, art. 43, art. 10 § 1, art. 107 § 1, art. 113 § 1 oraz art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a., art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 32 ust. 4 pkt 1, art. 34 ust. 3 pkt 1, art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), a także § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Skarżący podniósł, ze w niniejszej sprawnie Prezydent Miasta K. bezpodstawnie powierzył doręczenie pism procesowych inwestorowi; nastąpiło wadliwe doręczenie przesyłek adresowanych do Z. H., M. M., W. H. i G. H., a nadto stronom nie zapewniono czynnego udziału w postępowaniu. Podał również, że decyzja o zmianie pozwolenia na budowę z dnia 12 grudnia 2012 r. została wydana na podstawnie wniosku z dnia 24 września 2012 r., czyli wniosku którego braki nie zostały uzupełnione w terminie. Nadto treść decyzji nie odpowiada treści tego wniosku. Wedle skarżącego decyzja jest sprzeczna z planem miejscowym w zakresie zapewnienia miejsc postojowych, w zakresie maksymalnej wysokości budynku oraz w zakresie ochrony historycznych założeń urbanistycznych obszaru [...], zaś projekt budowlany zamienny nie zawiera projektu zagospodarowania działki lub terenu. Nie zachowano też minimalnej odległości planowanych miejsc postojowych. Nadto skarżący podał, że decyzja nie zawiera jednoznacznego rozstrzygnięcia, nie dokonano w niej należytej analizy zacienienia sąsiednich budynków, jak również nie poddano analizie interesu skarżącego – jako właściciela dz. nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wyrokiem z dnia 17 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie, Wojewódzki Sąd Administracyjny podał, co następuje: W sprawie złożono dwa wnioski o zmianę pozwolenia na budowę: jeden z dnia 24 września 2012 r., w którym zamierzenie inwestycyjne zostało opisane pod nazwą: rozbudowa polegająca na dobudowie klatki schodowej wraz z przebudową i nadbudową budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., gazowa, c.o., wentylacja mechaniczna i elektryczna. Zakres robót budowlanych obejmował zaś: zmianę układu funkcjonalnego 1. piętra, zmiany układu funkcjonalnego i obrysu kondygnacji piętra 3. z wpływem na elewację i komunikację wewnętrzną z pomieszczeń technicznych na II piętrze, zmianę układu okien w trakcie komunikacji wewnętrznej i zmianę odwodnienia dachu. Drugi natomiast wniosek został złożony przez inwestora w dniu 6 listopada 2012 r. i zawierał nazwę: rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego polegająca na dobudowie klatki schodowej wraz z przebudową i nadbudową oraz instalacjami wewnętrznymi bez podania, o jakie instalacje chodzi inwestorowi. Zakres robót budowlanych objęty tym wnioskiem dotyczy: likwidacji wewnętrznej obrotowej klatki schodowej na II piętrze; powiększenie rzutu III piętra z 14,12 m2 do 150,53 m2 (netto); zmianę geometrii dachu nad częścią budynku z wielospadowego na płaski i niezbędne zmiany instalacji wod-kan, gaz i c.o. związane z opisanymi zmianami w architekturze. W wezwaniu z dnia 1 października 2012 r. wydanym na podstawie art. 64 § 2 kpa zobowiązano inwestora, między innymi do sprecyzowania wniosku poprzez podanie szczegółowo projektowanych zmian. Wprawdzie wniosek z dnia 24 września 2012 r. zawierał inny zakres robót budowlanych niż wniosek z dnia 6 listopada 2012 r., to można domniemywać, że wniosek z dnia 6 listopada 2012 r. stanowił odpowiedź na wezwanie z dnia 1 października 2012 r. Organ I instancji winien więc wskazać w uzasadnieniu swojej decyzji, że inwestor dokonał modyfikacji (połączonej z uszczegółowieniem) wcześniej złożonego wniosku po to, aby inne strony zapoznając się z uzasadnieniem decyzji mogły ustalić, że zakres proponowanych przez inwestora prac uległ określonej zmianie i wynika to właśnie z doprecyzowania (lub modyfikacji) wcześniejszego wniosku. Istnieje więc sprzeczność w rozstrzygnięciu organu I instancji: z jednej strony w decyzji z dnia 12 grudnia 2012 r. sam organ wskazuje, że rozpoznaje wniosek inwestora z dnia 24 września 2012 r., a z drugiej strony zakres zatwierdzonych tą decyzją zmian robót budowlanych odpowiada robotom zgłoszonym w dniu 6 listopada 2012 r., a nie 24 września 2012 r. Inwestor nie zrealizował też nałożonego przez organ I instancji obowiązku i nie przedłożył decyzji z dnia 12 lipca 2012 r., z której wynikałoby, że jest ona ostateczna, nie przedłożył dokumentacji geodezyjnej określającej wysokość istniejącego budynku, gzymsów, okapów, dachu, kalenicy z podaniem rzędnych terenu na poszczególnych poziomach, a jedynie mapę sytuacyjno-wysokościową bez naniesionych geodezyjnie wymaganych danych (akta administracyjne, karta nr [...]), nie uzupełnił projektu budowlanego aktualnymi warunkami dostaw energii elektrycznej, gazu, wody i odprowadzania ścieków. Projekt budowlany nie zawiera projektu zagospodarowania terenu i ta wada, zdaniem Sądu, w istocie powinna spowodować dyskwalifikację projektu budowlanego. Nie ma również wskazania na jakiejkolwiek mapie miejsc, w których istnieją miejsca postojowe, a taki obowiązek również został nałożony na inwestora. Jest to przy tym o tyle istotne, że sam budynek przed wydaniem zaskarżonej decyzji miał posiadać powierzchnię 943,42 m2 powierzchni całkowitej, a po zmianie objętej decyzją z dnia 12 grudnia 2012 r. – już 1137,69 m2. Sam inwestor wskazał, że w tym jednorodzinnym budynku mieszkaniowym będzie mieszkała rodzina wielopokoleniowa, a więc określenie sposobu parkowania pojazdów winno być wyjaśnione w projekcie budowlanym ponad jakąkolwiek wątpliwość. Wskazał Sąd, że praktyka doręczania stornom pism za pośrednictwem innej strony, jakkolwiek narusza art. 39 kpa, to nie ma jednak charakteru istotnego i samodzielnie nie mogłaby powodować uchylenia wydanych decyzji. Budzi też wątpliwości wyznaczenie 5-dniowego terminu na zapoznanie się z materiałami sprawy, zwłaszcza, że mieściły się w nich piątek, sobota i niedziela. Zdaniem Sądu zmiana treści pozwolenia na budowę dokonana postanowieniem z dnia 17 grudnia 2012 r., w trybie poprawienia oczywistej omyłki, jest wadliwa. "Omyłka" nie może dotyczyć istotnych prac budowlanych i miejsca ich położenia. Zdaniem Sądu istnieje niezgodność zatwierdzonego projektu budowlanego z uchwałą z dnia 9 listopada 2011 r. Nr [...] Rady Miasta K. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" (Dz. Urz. Woj. Małopol. z 2011 r., Nr [...], poz. 5852 z późn. zm). Teren inwestycji zlokalizowany został w jednostce 3 MNU – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami. Zgodnie z § 25 ust. 5 pkt 8 i 9 planu miejscowego obszaru [...]", wysokość budynków mieszkalnych nie może przekraczać 11 metrów, a w przypadku budynków istniejących, których wysokość przekracza ten tak określony parametr – ich rozbudowa nie może powodować zwiększenia istniejących wysokości. Istniejący budynek na działce nr [...] ma wysokość 13,92 metra, a więc jest wyższy niż maksymalna wysokość objęta ww. planem miejscowym. Jak wynika z rysunku nr A zamieszczonego na karcie nr [...] projektu budowlanego zamiennego, inwentaryzacja istniejącego budynku na działce nr [...] wskazuje, że nie tylko fragment jego dachu przekracza 11 metrów (do 13,92 metra), ale także znaczna pozostała część istniejącego dachu ma wysokość 11,826 metra. To zaś może prowadzić do wniosku, że przed wydaniem w tej sprawie pozwolenia na budowę, budynek ten co do wysokości przekraczał 11 metrów. Wysokość budynku potwierdzają także rysunki sporządzone przez geodetę i stanowiące kartę nr [...] projektu budowlanego zamiennego. Te rysunki (z karty nr [...] projektu budowlanego zamiennego) pozostają w sprzeczności z zawartymi na dalszych kartach projektu budowlanego zamiennego przekrojami A-A i B-B, na których wyraźnie wskazano, że wysokość istniejącego na działce nr [...] budynku wynosi 13,92 metra (wysokość dachu wieży) i 10,56 metra (pozostała wysokość budynku). Nie ulega także wątpliwości, że pozwoleniem na budowę z dnia 12 lipca 2012 r. nastąpiła zmiana, między innymi kąta nachylenia połaci dachowych tak, że doprowadziło to do częściowej zmiany wysokości budynku poniżej 11 metrów. W ten sposób inwestor, poprzez częściowe obniżenie wysokości budynku uznał, że może nastąpić podwyższenie tego budynku ponad dopuszczalną planem miejscowym wysokość (ponad 11 metrów), aż do wysokości najwyższego punktu istniejącej wysokości (do 13,92 metra). Pozwolenie na budowę, które zatwierdziło taki projekt budowlany, nie było zgodne z § 25 ust. 5 pkt 9 planu miejscowego. Plan miejscowy dla obszaru [...]" jednostki przestrzennej MNU przewidział maksymalną wysokość budynków do 11 metrów. To jest zasada, od której nie wprowadzono wyjątków. Jeżeli jednak budynek już istniejący przekraczał tak maksymalnie ustaloną wysokość, to powołany § 25 ust. 5 pkt 9 planu miejscowego obszaru "[...] zakazał zwiększania istniejących wysokości. Oznacza to, że nawet w przypadku, gdy wysokość danego budynku nie jest jednolita i część tej wysokości przekracza dopuszczalny parametr, a część nie przekracza tego parametru – to w zakresie wysokości nieprzekraczającej maksimum, podwyższenie budynku możliwe jest nie do wysokości przekraczającej to maksimum, ale tylko do wysokości maksymalnej. Tym samym w tej sprawie inwestor chcąc podwyższyć (nadbudować) część swojego budynku, mógł to zrobić tylko do wysokości 11 metrów (o ile taka wysokość nie była przekroczona istniejącym budynkiem), a nie do wysokości 13,92 metra. Przyjęcie innej wykładni powodowałoby oczywiste obchodzenie warunków określonych planem miejscowym. Ponadto powołany § 25 ust. 5 pkt 9 planu miejscowego obszaru "[...] pozwala jedynie na rozbudowę budynku, którego wysokość przekracza dopuszczalne parametry, a w tej sprawie projekt budowlany zamienny obejmuje rozbudowę polegającą na dobudowie, przebudowie i nadbudowie. Pojęcia "rozbudowa" i "nadbudowa" nie mają jednolitego znaczenia i nie można pojęciem rozbudowy obejmować także nadbudowy. Pojęcia te nie są tożsame i za tożsame nie uznaje ich także plan miejscowy. Obowiązkiem organów była zaś ocena, czy inwestor prawidłowo zdefiniował zakres prac opisanych projektem budowlanym, i czy ten zakres jest zgodny z planem miejscowym obszaru "[...] Trafny jest zdaniem Sądu zarzut naruszenia § 15 ust. 1 pkt 6 lit. b planu miejscowego obszaru [...]", zgodnie z którym w przypadku zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej minimalny wskaźnik parkingowy to 2 miejsca postojowe dla samochodów osobowych na jeden dom zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Powołany wskaźnik stanowi minimum, ale sam § 15 ust. 1 pkt 6 wskazuje, że ilość miejsc parkingowych powinna być zlokalizowana na terenie inwestycji i obliczona według faktycznych potrzeb wynikających z rodzaju inwestycji oraz zakładanej liczby użytkowników. Skoro bowiem z budynku na działce nr [...] ma korzystać wielopokoleniowa rodzina, a powierzchnia całkowita tego budynku (po rozbudowie objętej zaskarżoną decyzją) ma przekraczać 1000 m2, to lokalizowanie tylko dwóch miejsc parkingowych jest zbyt małą ilością. Należało zobowiązać inwestora do podania, ile przewiduje się rodzin do zamieszkania w tym budynku i zobowiązać inwestora do wskazania co najmniej po 1,5 miejsca postojowe dla każdej z rodzin. Nie można bowiem identycznie określać ilość miejsc parkingowych dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego bez względu na wielkość tego budynku, w tym ilości zamieszkałych tam rodzin. Umknęło uwadze organów to, że w zatwierdzonym projekcie budowlanym zamiennym w ogóle nie wskazano na jakiekolwiek miejsca postojowe. Projekt budowlany zamienny nie zawiera także projektu zagospodarowania terenu, co utrudnia wskazanie, gdzie są ewentualne miejsca postojowe. W projekcie budowlanym zamiennym znajduje się wykres cienia (projekt budowlany, karta nr [...]), z którego wynika, że cień z przebudowanego budynku na działce nr [...] padałby nie tylko na działki nr [...], [...] i [...], ale także na działki dalsze (np. nr [...], 61, [...]) . Oznacza to, że obszar oddziaływania tej inwestycji winien uwzględniać także i te działki, których właściciele winni być stronami postępowania. Podwyższenie budynku musiało doprowadzić do zwiększenia zacieniania działek sąsiednich, a tym samym także zwiększenia obszaru oddziaływania inwestycji w stosunku do poprzednio zatwierdzonego projektu budowlanego zamiennego. Na uwzględnienie zasługuje i ta argumentacja skarżącego, która wskazuje na brak rzetelnej oceny możliwości zagospodarowania działki skarżącego (nr [...]) w przypadku przedmiotowej inwestycji. Wyrokiem z dnia 21 marca 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając skargę kasacyjną. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sadowi Administracyjnemu w K.. Sąd podał, że pismem z dnia 20 lutego 2014 r[...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. wniosła o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie od orzekania w niniejszej sprawie. Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OW 63/14 Naczelny Sąd Administracyjny wyznaczył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie do rozpoznania ww. wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 15 lipca 2014 r., sygn. akt II SO/Rz 7/14 orzekł w przedmiocie wniosku o wyłączenie sędziów. Pismem z dnia 4 sierpnia 2014 r. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. złożyła zażalenie od powyższego postanowienia, w którym wskazała, że zmianie uległ adres siedziby Spółki. Jako aktualny adres podano ul. [...], [...]. Zażalenie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2014 r., sygn. akt II OZ 1177/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, pismem z dnia 18 grudnia 2014 r. zwrócił akta sprawy II SA/Kr 1499/13 do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wraz z odpisem prawomocnego postanowienia z dnia 15 lipca 2014 r., sygn. akt II SO/Rz 7/14, nie informując tego Sądu o dokonanym przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. zawiadomieniu o zmianie adresu siedziby Spółki. Sąd I instancji zawiadomienie o rozprawie wyznaczonej na dzień 4 lutego 2015 r. skierował do Spółki na adres: ul. [...], [...], zamiast na podany przez Spółkę adres: ul. [...], [...]. Przesyłka zawierająca zawiadomienie o terminie rozprawy nie została odebrana przez Spółkę i po dwukrotnym awizowaniu została zwrócona do Sądu. Spółka nie została zatem, jak wymaga tego art. 91 § 2 ppsa, zawiadomiona o terminie rozprawy, w konsekwencji nie wzięła udziału w rozprawie, a tym samym została pozbawiona możliwości obrony swoich praw. W związku ze stwierdzoną nieważnością postępowania Naczelny Sąd Administracyjny nie badał zasadności zarzutów skargi kasacyjnej. Podał, że w konsekwencji stwierdzenia nieważności postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie ponownie rozpozna sprawę, której przedmiotem jest zmiana decyzji o udzieleniu pozwolenia na rozbudowę wraz z przebudową i nadbudową budynku mieszkalnego jednorodzinnego w trybie art. 36a Prawa budowlanego, a więc rozważeniu podlegać będzie przede wszystkim kwestia, czy projektowane zmiany są możliwe do zrealizowania w ramach instytucji przewidzianej w art. 36a Prawa budowlanego, w szczególności, czy powstała w wyniku tych zmian inwestycja nadal stanowić będzie budynek mieszkalny jednorodzinny, w rozumieniu art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że zawarte w wyroku z dnia 17 lutego 2015 r. wywody i stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, jakkolwiek wobec uchylenia tego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny, pozostają prawnie obojętne, to stanowić będą niezwykle praktyczną płaszczyznę odniesienia dla Sądu obecnie rozpoznającego sprawę. Co do zasady bowiem wywody te i stanowiska należy podzielić. Rozważania dotyczące istotnej wady zaskarżonej decyzji poprzedzić trzeba uwagami odnoszącymi się do formalnej strony zatwierdzonego projektu i przedłożonej przez inwestora dokumentacji. Bez względu na to, czy uchybienia w tym zakresie miały w sprawie przesądzające znaczenie, nie sposób nie zauważyć, że miały one miejsce w znaczącej liczbie i nasileniu - poczynając od braku precyzji w określeniu daty i dokładnego przedmiotu wniosku inwestora (przy dwojakiej treści wniosków z dnia 24 września 2012 r. i z dnia 6 listopada 2012 r.), poprzez tolerancję dla niewywiązania się przez inwestora z obowiązków dostarczenia kompletnych egzemplarzy projektu zamiennego (wraz z aktualnymi warunkami dostawy mediów) i dokumentacji geodezyjnej, a kończąc na samej treści tego projektu. Do przytoczonych powyżej uwag zawartych w wyroku z dnia 17 lutego 2015 r. dodać należy, że projekt zamienny to także projekt budowlany. Jako taki – winien on spełniać wszystkie wymagania określone przepisem art. 34 Prawa budowlanego i przepisami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (DZ.U.2012/462). Jest oczywiste, że z projektu zamiennego (a szczególnie takiego, którego substratem już jest projekt zmian budynku istniejącego), który ma podlegać zatwierdzeniu w trybie art. 36a Prawa budowlanego, winno jasno wynikać jaki był stan wyjściowy obiektu, czy i które roboty budowlane objęte projektem "podstawowym" zostały wykonane, jakie zachodzą relacje między zakresem robót projektowanych pierwotnie a projektowanych obecnie, a także do jakich rezultatów roboty te doprowadziły i doprowadzą. Tymczasem w przedłożonym projekcie zamiennym istotę zmiany opisano w następujący sposób: "III piętro: rozbudowa istniejącej kondygnacji, na której znajdował się jeden pokój. Obecnie na kondygnacji znajdują się trzy pokoje mieszkalne i łazienka. Dobudowana została także kontynuacja klatki schodowej od strony północnej, a schody obrotowe w części południowej zostały usunięte." Ani z tego opisu, ani ze znajdujących się w projekcie nieopisanych rysunków (k. 11 i 12) nie wynika jasno, co jest już wykonane, a co jest dopiero projektowane. Zgodnie z art. 34 ust. 2 Prawa budowlanego zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. Zdaniem Sądu rozpoznającego obecnie sprawę nie można wykluczyć, że – z uwagi na zakres zmian projektu – nie będzie konieczne włączenie do projektu zamiennego projektu zagospodarowania terenu. Tej jednak generalnej uwagi nie da się wprost odnieść do rozpatrywanego przypadku. Tak jak zauważył to poprzednio WSA w Krakowie, projektowana zmiana doprowadzić ma do znacznego zwiększenia powierzchni mieszkalnej budynku, a w konsekwencji zwiększenia zapotrzebowania na miejsca postojowe. W tej kwestii miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zawiera określone regulacje (por. uzasadnienie wyroku z dnia 17 lutego 205 r.), które wymagałyby odpowiedniej analizy. Jej wyniki mogą zaś wskazywać na koniczność urządzenia miejsc postojowych, a więc i przedłożenia projektu zagospodarowania terenu, na którym miejsca te zostaną wskazane. Wskazując problem miejsc postojowych, jako zupełnie przez organy niewyjaśniony, Sąd w składzie rozpoznającym obecnie sprawę, określenie wiążącego wskaźnika liczby tych miejsc uznaje za przedwczesne. Decydujące w sprawie znaczenie ma to, że zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt zamienny jest sprzeczny z zapisami miejscowego planu zagospodarowywania przestrzennego (uchwała z dnia 9 listopada 2011 r. Nr [...] Rady Miasta K. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" - Dz. Urz. Woj. [...] poz. 5852 z późn. zm) . Teren inwestycji znajduje się w obszarze 3 MNU – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami. Zgodnie z § 25 ust. 5 pkt 8 i 9 planu miejscowego obszaru "[...]", wysokość budynków mieszkalnych nie może przekraczać 11 metrów, a w przypadku budynków istniejących, których wysokość przekracza ten tak określony parametr – ich rozbudowa nie może powodować zwiększenia istniejących wysokości. W planie nie zawarto definicji "wysokości budynku" ani "rozbudowy", zdaniem Sądu zatem pojęciom tym należy przypisać znaczenie najbardziej powszechne. Błędem jest odnoszenie tych pojęć tylko do rozwiązań techniczno – budowlanych, które z zasadami zagospodarowania przestrzennego nie mają wiele wspólnego. Dla planowania i zagospodarowania przestrzennego rozbudowa nie musi stanowić tylko powiększenia budynku w obrysie. Może być ona także nadbudową budynku, zwłaszcza wtedy, kiedy – tak jak w planie "[...] - może spowodować "zwiększenie wysokości". Przyjąć też należy, że wysokość budynku w takim, powszechnym znaczeniu, to wysokość od podłoża do "dachu" (kalenicy). Nie można natomiast przyjąć, tak jak chciałby tego inwestor, że projekt zamienny dotyczy rozbudowy, a nie nadbudowy. Po pierwsze jest faktem notoryjnie znanym, że jeden budynek może składać się z kilku brył o różnych wysokościach i różnych liczbach kondygnacji. Podwyższenie jednej z tych części nie jest tylko "rozbudową kondygnacji", ale przede wszystkim nadbudową budynku. Nie ulega kwestii, że projektowana zmiana projektu ma faktycznie doprowadzić do zmiany wysokości niemal całego budynku (dotychczasowa "punktowa" wysokość 1392,00 jako szczyt wieży ma stanowić poziom dachu płaskiego nad całym budynkiem). Po wtóre plan możliwość nadbudowy istniejących budynków mieszkalnych generalnie ogranicza do 11m. Plan dopuszcza rozbudowę budynków istniejących, także tych, których wysokość przekracza wysokość 11m pod warunkiem, że w wyniku rozbudowy wysokość istniejąca nie ulegnie zwiększeniu. W projekcie zamiennym zapisano (k. 10), że projektowana rozbudowa nie zwiększa istniejącej wysokości budynku. To stwierdzenie nie zostało przez organy poddane krytyce, a zdaniem Sądu pozostaje ono w sprzeczności z projektem. Podzielić zatem trzeba wyrażoną przez WSA w Krakowie w wyroku z dnia 17 lutego 2015 r. ocenę co do sprzeczności projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ze względu na przekroczenie dozwoloną planem wysokość budynków mieszkalnych w obszarze 3 MNU. Niezależnie od tego, problemem w sprawie podstawowym, w ogóle przez organy niedostrzeżonym, jest zgodność zamierzenia budowlanego z podstawowym przeznaczeniem obszaru 3 MNU. Tym przeznaczeniem jest zabudowa jednorodzinna. Zważywszy na zakres zmian objętych projektem zamiennym, a w szczególności "powiększenie powierzchni mieszkalnej" na najwyższej kondygnacji przy istniejącej już wielkości obiektu, bezwzględnym wymaganiem było poddanie samego projektu i założeń funkcjonalnych całego obiektu analizie właśnie pod względem zgodności z przeznaczeniem obszaru w planie. Na powyższą okoliczność zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny wskazując na konieczność wyjaśnienia, czy projektowane zmiany są możliwe do zrealizowania w ramach instytucji przewidzianej w art. 36a Prawa budowlanego, w szczególności, czy powstała w wyniku tych zmian inwestycja nadal stanowić będzie budynek mieszkalny jednorodzinny, w rozumieniu art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego. Ostatecznie stwierdzić należy, że zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego (art. 35 ust. 1, § 25 uchwały z dnia 9 listopada 2011 r. Nr [...] Rady Miasta K. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] ([...]) i z naruszeniem przepisów o postępowaniu tj. art. 7, 77, 107 S 3 kpa tj. bez należytego wyjaśnienia sprawy w obszarach powyżej omówionych. Ponownie rozpoznając sprawę organ w pierwszej kolejności uwzględni wyrażone poglądy co do niezgodności inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wyrok wydano na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a i 1c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.