III SA/Wr 407/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Moskała Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Borońska Asesor WSA Wojciech Śnieżyński (sprawozdawca) Protokolant st. inspektor sądowy Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2017 r. przy udziale Miasta i Gminy B. sprawy ze skargi D. F. na uchwałę Rady Powiatu Z. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie w sprawie zajęcia stanowiska dotyczącego wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym oddala skargę w całości. W skardze na uchwałę Rady Powiatu Z. z [...] 02.2017 r., nr [...] w sprawie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z D. F. - radnym Powiatu Z., D. F. zarzucił Radzie naruszenie: - art. 22 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym z dnia 5 czerwca 1998 r. (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 814 ze zm.) – dalej: u.s.p., poprzez brak zbadania zasadności wniosku Burmistrza Miasta i Gminy w B. (dalej: pracodawca lub Burmistrz) w sprawie wyrażenia przez Radę zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym oraz nie wyjaśnieniu rzeczywistych okoliczności złożonego wniosku, a tym samym brak realizacji obowiązku jaki spoczywał na Radzie w zakresie zbadania i dokonania właściwej analizy faktycznych okoliczności będących podstawą złożonego wniosku oraz zbadania słuszności argumentacji przedstawionej w treści wniosku pracodawcy i niepodjęcia żadnych czynności ocennych tego wniosku, a które zmierzałyby do wyjaśnienia czy rzeczywistą podstawą zwolnienia nie było wykonywanie przez skarżącego mandatu radnego; - art. 7 Konstytucji RP - poprzez jawne naruszenie zasady praworządności, polegające na arbitralnym przyjęciu - zgodnego z treścią i wolą Burmistrza - uzasadnienia podjętej uchwała, bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie. W uzasadnieniu skargi jej autor przybliżył dotychczasowy przebieg postępowania według chronologii zdarzeń. W tych ramach odnotował, że na [...] 02.2017 r. Przewodniczący Rady Powiatu zwołał w trybie zwykłym sesję rady. Porządek zaplanowanej sesji przewidywał sprawy wynikające z bieżącej pracy Urzędu i Zarządu Powiatu. W punkcie dotyczącym przedstawienia i przyjęcia porządku sesji, Przewodnicy postawił wniosek o rozszerzenie jej porządku o rozpatrzenie wniosku Burmistrza z [...] 02.2017 r. w sprawie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy ze skarżącym. Jako przyczynę uzasadnienia rozwiązania stosunku pracy Burmistrz podał "planowaną likwidację stanowiska pracy - Samodzielnego Stanowiska ds. Świadczenia Wychowawczego, związaną z reorganizacją i optymalizacją struktury organizacyjnej Urzędu Miasta i Gminy". Skarżący podał, że w wyniku głosowania Rada rozszerzyła proponowany pierwotnie porządek obrad o przygotowany już wcześniej projekt uchwały w sprawie zajęcia stanowiska dotyczącego wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, w którego treści - w § 1 zaproponowano stanowisko w brzmieniu: "Po rozpatrzeniu wniosku Burmistrza Miasta i Gminy B. i zawartych w nim wskazań Rada Powiatu Z. wyraża zgodę na rozwiązanie stosunku pracy z radnym D. F. przez Burmistrza Miasta i Gminy B.". Następnie w wyniku przeprowadzonego głosowania nad wprowadzonym punktem Rada podjęła zaskarżoną uchwałę. Według skarżącego, zarówno w trakcie dyskusji w punkcie dotyczącym głosowania nad rozszerzeniem porządku obrad sesji, jak i w trakcie dyskusji nad procedowanym projektem uchwały, radni nie otrzymali, pomimo oficjalnego zgłoszenia do Przewodniczącego takiego żądania, kserokopii treści wystąpienia pracodawcy. Radni z chwilą rozszerzenia porządku obrad, otrzymali jedynie przygotowany wcześniej projekt uchwały w treści wskazanej powyżej. Skarżący wskazał, że Przewodniczący, nie wyrażając zgody na udostępnienie kserokopii wystąpienia i zasłaniając się argumentem "odczytania treści złożonego wniosku", uniemożliwił radnym dokonania choćby weryfikacji prawidłowości złożenia wniosku (weryfikacji daty jego wpływu, opatrzenia wniosku podpisem wnioskodawcy), jak i możliwości zapoznania się z jego treścią. Skarżący podał, że w ocenie części radnych (co ma odzwierciedlenie w stenogramie protokołu z sesji), zaistniałe zdarzenie wynikało prawdopodobnie z faktu, że wniosek pracodawcy nie został złożony w terminie wskazanym w treści uzasadnienia projektu uchwały, tj. [...] 02.2017 r., a prawdopodobnie wpłynął drogą e-mail bez wymaganego podpisu wnioskodawcy. W dalszej części skargi jej autor powołał się na powszechną wiedzę pracowników Urzędu Miasta i Gminy, społeczności miasta, gminy i powiatu, a tym samym pośród radnych, że skarżący jako radny i mieszkaniec B., zatrudniony od [...] r. w Urzędzie Miasta i Gminy, jest w opozycji do Burmistrza, jak i Starosty i z tego tytułu były i są podejmowane wobec niego oraz jego małżonki, działania ukierunkowane do pozbawienia zatrudnienia. Wyjaśnił, że jego małżonka została zwolniona z pracy w trybie dyscyplinarnym, w [...] r., po ponad [...] latach zatrudnienia w jednostce budżetowej samorządu. Skarżący wskazał, że jest faktem, iż od grudnia 2006 r. do marca 2016 r. pełnił funkcję Sekretarza Gminy, której to funkcji pozbawiono go z chwilą zmiany Zarządu Powiatu, w którym objął funkcję Wicestarosty. W jego przekonaniu, propozycja głosowania nad zmianą Zarządu i przyjęcia przez niego funkcji Wicestarosty, wynikała z nakreślonego planu pozbawienia jego funkcji Sekretarza. Wyjaśnił, że zdecydował się na głosowanie nad wnioskiem odwołania dotychczasowego Zarządu Powiatu i wyboru nowego, w następstwie wielomiesięcznych szykan, mobbingu i innych form dyskredytowania jego osoby jako Sekretarza przez Burmistrza - będącego jego bezpośrednim przełożonym - pracodawcą. W następstwie powyższego po sześciu miesiącach pełnienia funkcji Wicestarosty, został odwołany z tej funkcji. Wskazał, że z chwilą odwołania, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa pracy, zgłosił się do miejsca dotychczasowego zatrudnienia. W związku z faktem, że nastąpiło obsadzenie stanowiska Sekretarza utworzono dla niego stanowisko pracy, które następnie decyzją Burmistrza zostało zlikwidowane i na tej podstawie sformułowany został wniosek o wyrażenie zgody na rozwiązanie ze skarżącym stosunku pracy. W przekonaniu skarżącego o rażącym naruszeniu obowiązującego prawa, w tym art. 22 ust. 2 u.s.p. świadczy okoliczność, że Rada podejmując kwestionowaną uchwałę, w której przyjęła wcześniej przygotowaną treść zawartego w niej uzasadnienia odzwierciedlającego wprost argumentację, która została zawarta we wniosku Burmistrza, nie podjęła się zbadania, rzeczywistych i faktycznych okoliczności będących podstawą tego wniosku. Rada nie podjęła żadnych prób ustalenia rzeczywistych powodów i przesłanek leżących u podstaw wniosku, przyjmując wprost arbitralnie argumenty płynące z jego treści. Zdaniem skarżącego, motywy pracodawcy, zamierzającego rozwiązać stosunek pracy z radnym, winny być badane, ponieważ od tych ustaleń zależy, czy Rada zobowiązana będzie odmówić wyrażenia zgody, czy też odmówi z innego powodu, kierując się okolicznościami konkretnego przypadku. W takiej sytuacji, Rada powinna rozważyć prawdziwość i słuszność argumentacji pracodawcy, uzasadniając wyczerpująco swoje stanowisko i wyrażając je w treści uzasadnienia podjętej uchwały. Na obowiązek uzasadnienia uchwał w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, wyprowadzany w drodze wykładni systemowej i celowościowej, wskazuje się zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych jak i w piśmiennictwie. Brak uzasadnienia uniemożliwia ocenę, czy wystąpiła sytuacja określona w art. 22 ust. 2 u.s.p., skutkująca obligatoryjną odmową zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym. Według skarżącego, w tym konkretnym przypadku Rada dysponowała wiedzą, że ma miejsce tzw. "polowanie na osobę skarżącego", a argumenty Burmistrza, co do rzekomej optymalizacji zatrudnienia w strukturze organizacyjnej Urzędu, mając na uwadze fakt ciągłego zatrudniania dodatkowych osób nie jest prawdziwa, a zmierza jedynie do rozwiązania stosunku pracy ze skarżącym, jako osobą nieakceptowalną, stanowiącą opozycję wobec Burmistrza. W przekonaniu skarżącego, Rada podejmując uchwałę w sprawie wyrażenia zgody na rozwiązanie z nim stosunku pracy i nie dokonując zbadania okoliczności faktycznych w sprawie oraz nie dążąc w żaden sposób do wyjaśnienia zasadności i rzeczywistych okoliczności towarzyszących likwidacji stanowiska pracy, przy jednoczesnym przyjęciu lakonicznego uzasadnienia likwidacji stanowiska w sposób nie budzący wątpliwości, rażąco naruszyła przepisy prawa materialnego, tj. przepisu art. 22 ust. 2 u.s.p. W ocenie skarżącego, nie można podjąć uchwały, która w sposób arbitralny, abstrahuje od motywów podanych przez pracodawcę. A zatem nie można inaczej odczytać treści art. 22 ust. 2 u.s.p. aniżeli w taki sposób, że z lakonicznego uzasadnienia załączonego do uchwały rady powiatu, nie wynika, z jakich powodów Rada wyraziła zgodę na rozwiązanie stosunku pracy. Rada, w treści krótkiego uzasadnienia uchwały ograniczyła się jedynie do zacytowania motywu pracodawcy, co jednoznacznie wskazuje na niezgodne z prawem materialnym procedowanie zaskarżonej uchwały. Wobec powyższego skarżący wskazał, że zasada praworządności wyrażona w art. 7 Konstytucji RP, nakazuje uzasadniać każde rozstrzygnięcie, w tym również rozstrzygnięcia uznaniowe, które nie powinny być arbitralne. Uzasadnienie aktu jakim jest uchwała, pozwala na zweryfikowanie jego prawidłowości. Działanie organu władzy publicznej, noszące znamiona arbitralności nie może być uznane za zgodne z prawem. Obowiązek działania na podstawie prawa, w połączeniu z zasadą zaufania do organów państwa oznacza, że organy władzy publicznej są zobligowane do uzasadnienia swoich rozstrzygnięć, a obowiązek taki stanowi jeden ze standardów państwa prawnego (wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2006 r. sygn. II OS K 410/06). W odpowiedzi na skargę udzielonej przez Starostę i Wicestarostę Powiatu wniesiono o jej oddalenie w całości. Uzasadniając przedstawione stanowisko wskazano, że wbrew twierdzeniom skarżącego w dniu [...] 02.2017 r. do Rady wpłynęło pismo od Burmistrza, w którym wniesiono o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy ze skarżącym. Jako przyczynę wskazano likwidację stanowiska pracy. W związku z powyższym w tym samym dniu, Przewodniczący Rady postawił wniosek o rozszerzenie obrad sesji o rozpatrzenie wniosku Burmistrza, który to wniosek wbrew twierdzeniom skarżącego, został przedstawiony w sposób umożliwiający zapoznanie się z jego treścią. W ocenie autora odpowiedzi na skargę nie może również budzić żadnych wątpliwości, że Rada wbrew oczekiwaniom skarżącego nie powinna ingerować w prawo pracodawcy do rozwiązania stosunku pracy z pracownikiem tam, gdzie ma ono swoje uzasadnienie w obowiązującym porządku prawnym i nie jest związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, co w przedmiotowej sprawie zrealizowała. Nadto w ocenie strony przeciwnej, w sprawie właściwie uznano, że motywy pracodawcy zamierzającego rozwiązać stosunek pracy z radnym zasługują na zaakceptowanie, gdyż nie są zdarzeniami związanymi z wykonywaniem przez skarżącego mandatu radnego. Podkreślono, że Rada nie posiada uprawnień do tego, aby działając w trybie przydanych jej mocą art. 22 ust. 2 u.s.p. kompetencji, oceniać konieczność czy zasadność ruchów personalnych podejmowanych przez pracodawcę. Rada winna się jedynie skupić na zbadaniu istnienia związku pomiędzy planowanym zwolnieniem a wykonywaniem mandatu przez radnego, co w niniejszym postępowaniu właściwie zrealizowała. Wskazano, że celem omawianej regulacji prawnej jest jedynie zapewnienie radnemu nieskrępowanej możliwości prezentowania własnych poglądów w trakcie pełnienia mandatu a nie bezwzględna ochrona jego stosunku pracy. Skarżący zaś sam wskazuje, że przyczyną złożenia wniosku jest fakt bycia w opozycji do Burmistrza nie zaś wykonywanie mandatu radnego. Według skarżonego organu, w sprawie nie można podzielić stanowiska skarżącego, że we wniosku pracodawcy nie wskazano okoliczności, które zdaniem pracodawcy uzasadniały konieczność rozwiązania stosunku pracy radnego. W tym zakresie wyjaśniono, że czym innym jest weryfikacja tych okoliczności i ocena zasadności wypowiedzenia umowy o pracę, co należy (co do zasady) do właściwego sądu pracy, jeżeli powstaje spór dotyczący zasadności wypowiedzenia umowy o pracę. Uchwała o wyrażeniu zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym nie rozstrzyga o tym, że radny ma być zwolniony, a jedynie usuwa przeszkodę rozwiązania stosunku pracy i pozwala na rozwiązanie stosunku pracy z radnym przez pracodawcę, do którego należy ocena przyczyn wypowiedzenia, a w razie rozwiązania stosunku pracy rozstrzyganie sporu będzie należało do właściwości sądu pracy Ponadto wskazano na brak podstaw do uznania - nie wskazuje na to sam skarżący, że wniosek o rozwiązanie z nim stosunku pracy i chęć pracodawcy do takiego działania, podyktowany jest jego działalnością związaną z wykonywanym mandatem radnego. Zauważono, że skarżący uwypukla jedynie, że rzeczywistą przyczyną rozwiązania z nim stosunku pracy nie była likwidacja stanowiska lecz osobista i polityczna niechęć pracodawcy. Przedmiotem zaś działania Rady, mając na uwadze obowiązujące przepisy, jest kontrola czy rozwiązanie stosunku pracy nie ma związku z wykonywaniem przez pracownika mandatu radnego. W piśmie przygotowawczym z [...] 05.2017 r. skarżący przedstawił dodatkową argumentację na uzasadnienie zarzutów skargi. Skarżący raz jeszcze wskazał na konieczności poprzedzenia głosowania nad uchwałą badaniem okoliczności wystąpienia pracodawcy z wnioskiem o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym i ustaleniem, czy w szczególności nie mieszczą się one w przesłankach negatywnych, wyłączających możliwość udzielenia zgody. W ocenie skarżącego, w jego przypadku zabrakło zbadania przez Radę faktycznej przyczyny złożenia takiego wniosku. Skarżący poddał pod wątpliwość realną możliwość zweryfikowania, czy potrzebna i konieczna jest likwidacja jego stanowiska. Chodzi przy tym, nie tylko o szczegółowe powołanie w uzasadnieniu motywów podjęcia uchwały w taki sposób, aby możliwe było przeanalizowanie toku rozumowania Rady, które doprowadziło do podjęcia uchwały, ale również odpowiednie udokumentowanie tego rodzaju uchwały, które dawałaby możliwość weryfikacji zaistnienia rzeczywistych (obiektywnych) podstaw oraz możliwość oceny zasadności rozwiązania stosunku pracy. Powołując się na orzecznictwo sądowe, skarżący zwrócił uwagę na brak uzasadnienia uchwały, podejmowanej w ramach uznania administracyjnego, co uniemożliwia ocenę jej legalności. Skarżący podniósł, że w sprawie nie ma pewności, czy zdarzenie uzasadniające według pracodawcy rozwiązanie stosunku pracy jest realne, tzn. czy rzeczywiście konieczna jest likwidacja stanowiska pracy radnego i co było powodem likwidacji. Wymaga więc wyjaśnienia, czy były to kwestie ekonomiczne, gospodarcze, czy nawet zmiany organizacyjne, i co takiego się wydarzyło, że obecnie stanowisko, które zajmował skarżący nie jest już konieczne w strukturach organizacyjnych urzędu. W ocenie skarżącego uzasadnienie zaskarżonej uchwały nie jest kompletne i jasne, przez co nie daje odpowiedzi na postawione pytania. Autor skargi wskazał na wiedzę radnych na temat tego, że jest on w opozycji do osoby Burmistrza i że już wcześniej były podejmowane wobec niego i wprost wobec jego małżonki, działania nakierowane na pozbawienie ich zatrudnienia. W przekonaniu skarżącego, to w interesie pracodawcy pozostaje przekonanie rady o konieczności rozwiązania stosunku pracy. Ponadto skarżący podniósł zastrzeżenia dotyczące braku wystarczającego czasu, który pozwoliłby radnym nie tylko na szczegółową i wnikliwą analizę przesłanek, jakimi kierował się pracodawca, ale chociażby na należyte przedstawienie przez samego skarżącego swojego stanowiska. Postanowieniem z [...] 07.2017 r. WSA we W. dopuścił pracodawcę skarżącego - Urząd Miasta i Gminy do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a. W piśmie przygotowawczym z [...] 07.2017 r. odpowiedź na skargę złożył uczestnik postępowania, który reprezentowany przez adwokata, wniósł o oddalenie skargi. W ocenie uczestnika, przepis art. 22 ust. 2 u.p.s. nie reguluje trybu, w jakim ma zostać podjęta zaskarżona uchwała. Jedynym wymogiem jest jej wydanie przez Radę przed rozwiązaniem stosunku pracy z radnym. Wskazano również na brak regulacji w ustawie, które poświęcone byłyby terminowi złożenia wniosku oraz sposobu nad jego procedowaniem. Ponadto nieokreślone zostały żadne warunki ani kryteria, jakimi powinna kierować się Rada przy podejmowaniu takiej uchwały. Uczestnik nie zgodził się także z zarzutem, że Rada zobowiązana była do odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym. Wskazano, że jedyną przyczyną takiej obligatoryjnej odmowy jest sytuacja, gdy podstawą rozwiązania stosunku pracy są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Wyjaśniono, że likwidacja stanowiska pracy skarżącego nastąpiła w związku z przeprowadzoną w urzędzie reorganizacją (na mocy zarządzenia nr [...] Burmistrza Miast i Gminy B. z [...] 03.2017 r. zmieniano zarządzenie nr [...] r.). Uczestnik postępowania uznał również za niezasadny zarzut podnoszony w skardze, zgodnie z którym Rada nie zbadała motywów pracodawcy stanowiących podstawę rozwiązania stosunku pracy. Wskazano, że takim motywem była likwidacja stanowiska pracy. Nie jest on zatem związany bezpośrednio z osobą pracownika czy wykonywaną przez niego pracą, a wynika jedynie ze zmiany struktury organizacji zakładu pracy. Tym samym badanie wskazanych we wniosku motywów rozwiązania stosunku pracy przez Radę, z natury rzeczy musiało odbywać się w ograniczonym zakresie. W sytuacji likwidacji stanowiska pracy, zakres badania był znacznie ograniczony i zasadniczo sprowadzał się do stwierdzenia czy wskazane we wniosku przyczyny uznane zostały za prawdziwe, ergo czy doszło do likwidacji stanowiska pracy, wskazanej jako przyczyna rozwiązania stosunku pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona uchwała odpowiada prawu. W niniejszej sprawie uchwała Rady Powiatu Z. poddana kontroli sądu podjęta została na podstawie art. 22 ust. 2 u.s.p., który to przepis wprowadza ograniczenie w zakresie uprawnienia pracodawcy do rozwiązania stosunku pracy z podległym mu pracownikiem, który sprawuje równocześnie mandat radnego. Rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga bowiem uprzedniej zgody rady powiatu, której jest członkiem. Mając zatem na uwadze tak ukształtowany stosunek prawny każdorazowo należy dokonać analizy, niejednokrotnie, odmiennych interesów: pracodawcy i pracownika, ażeby nie doszło do naruszenia któregokolwiek z nich. Tym samym nie można w niej pominąć, że gwarancja swobody działalności gospodarczej pracodawcy wynika nie tylko z przepisów konstytucyjnych, ale także ustaw regulujących prawa pracodawcy i pracownika w zakresie swobody kształtowania granic trwania stosunku pracowniczego. Ustawodawca w art. 32 § 1 Kodeksu pracy unormował prawo do swobodnego rozwiązania zawartej umowy o pracę, stanowiąc, że – "każda ze stron może rozwiązać umowę o pracę za wypowiedzeniem". Ustanawiając jednocześnie granice i ograniczenia w realizacji tego prawa w art. 22 ust. 2 u.s.p. Poza sporem winno być, że przepis ten wprowadza ograniczenia dla jednej ze stron stosunku pracowniczego w zakresie nadanego jej prawa do swobodnego kształtowania łączącego ją stosunku prawnego. Rozwiązanie z radnym stosunku pracy bezwzględnie wymaga bowiem uprzedniej zgody rady, której jest on członkiem. Tym samym organ stanowiący powiatu, ważąc interes pracodawcy i pracownika, mając na uwadze prawa i obowiązki wynikające z przytoczonych przepisów zobligowany jest do odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, wyłącznie wtedy, gdy podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, co w przedmiotowej sprawie nie wystąpiło i Rada słusznie uznała, że brak jest związku przyczynowego pomiędzy pracą skarżącego i pełnieniem przez niego funkcji społecznej radnego a zamiarem rozwiązania z nim stosunku pracy. Tym samym nie może budzić żadnych wątpliwości, czego zdaje się nie dostrzega skarżący, że prawo przydane mocą art. 22 ust. 2 u.s.p. i wynikająca z niego ochrona nie jest absolutna. Jej granice wyznacza wyłącznie przesłanka "wykonywania przez radnego mandatu". Celem takich regulacji jest wszak ochrona ważnego interesu publicznego w postaci zapewnienia jak największej niezależności wyłącznie w sprawowaniu funkcji radnego. Ochrona stosunku pracy radnego mająca na celu umożliwienie radnym jak najskuteczniejszego i najbezpieczniejszego sprawowania funkcji nie jest jednak tożsama z tworzeniem szczególnych przywilejów w zakresie trwałości ich stosunku pracy i zabezpieczenie przed utratą zatrudnienia. Tak szeroko rozumiane uprawnienie rady powiatu do interwencji w indywidualny stosunek pracy radnego nie służyłoby w istocie zabezpieczeniu mandatu radnego, lecz chroniłby jego interesy wyłącznie jako pracownika, pozostając w sprzeczności z rzeczywistym celem przepisu art. 22 ust. 2 u.s.p. Skład orzekający w pełni akceptuje tym samym stanowisko wyrażone w wyroku NSA, że właśnie z tych względów niezbędne jest rozgraniczenie sfery interesów radnego, jako funkcjonariusza publicznego, posiadacza mandatu i członka organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego, od sfery interesów pracowniczych radnego-pracownika - zob. wyrok NSA z 6.07.2016 r., sygn. akt II OSK 847/16. Rada powiatu, podejmując rozstrzygnięcie w przedmiocie wyrażenia zgody na zwolnienie radnego nie powinna ingerować w prawo pracodawcy do rozwiązania stosunku pracy z pracownikiem tam, gdzie ma ono swe uzasadnienie w obowiązującym porządku prawnym i nie jest związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, co w przedmiotowej sprawie zrealizowała. Zasadnie uznając, że motywy pracodawcy, zamierzającego rozwiązać stosunek pracy z radnym, zasługują na zaakceptowanie, gdyż nie są związane ze zdarzeniami związanymi z wykonywaniem przez skarżącego mandatu radnego. Zostały one zbadane, czego dowodzi protokół z sesji z dnia [...] 02.2017 r., na której omawiano przedmiot wniosku. Rada podzieliła zdanie pracodawcy, że rozwiązanie stosunku pracy z radnym, nie jest związane z wykonywaniem przez niego mandatu radnego, uznając jako przyczynę rozwiązania stosunku pracy likwidację samodzielnego stanowiska do spraw świadczenia wychowawczego, ze względu na reorganizację Urzędu Miasta i Gminy. W tych okolicznościach uznała za wystarczające do podjęcia zaskarżonej uchwały twierdzenie pracodawcy zawarte we wniosku, że stanowisko samodzielnego specjalisty jest likwidowane. Rada, co wymaga podkreślenia, nie posiada uprawnień do tego, aby działając w trybie przydanych jej mocą art. 22 ust. 2 u.s.p. kompetencji, oceniać konieczność czy zasadność zmian organizacyjnych podejmowanych przez pracodawcę - jak oczekuje tego skarżący. Rada winna się jedynie skupić na zbadaniu istnienia związku pomiędzy planowanym zwolnieniem a wykonywaniem mandatu przez radnego, co w niniejszym postępowaniu właściwie zrealizowała. Możliwość odmowy udzielenia zgody przez radę, uzależniona jest wyłącznie od istnienia związku pomiędzy planowanym zwolnieniem z pracy, a wykonywaniem przez pracownika mandatu radnego. Czytając przepis a contrario, brak takiego związku uniemożliwia radzie odmówienia żądanej zgody. Powyższe wnioski, w ocenie tutejszego Sądu, jawią się jako oczywiste. Sam zresztą skarżący, poza podnoszeniem okoliczności związanych ze sporem politycznym, w którym znajduje się z Burmistrzem oraz okolicznościami związanymi z powołaniem a następnie odwołaniem z funkcji Wicestarosty nie przedstawił żadnych argumentów, które wskazywałyby na istnienie związku przyczynowego pomiędzy rozwiązaniem z nim stosunku pracy a wykonywaniem mandatu radnego. Pamiętać bowiem należy o tym, że celem omawianej regulacji prawnej jest jedynie zapewnienie radnemu nieskrępowanej możliwości prezentowania własnych poglądów w trakcie pełnienia mandatu a nie bezwzględna ochrona jego stosunku pracy. Celem tym nie jest zapewnienie radnemu nieusuwalności z pracy jaką wykonuje, gdyż to stawiałoby go ponad prawami innych pracowników będących w tożsamej sytuacji, godząc tym samym w zasadę równości. Jak stwierdził NSA w wyroku z 15.12.2015 r., sygn. akt II OSK 1124/05 nie zasługuje na ochronę obrona stosunku radnego w każdym przypadku, albowiem w sytuacji gdy przyczyny rozwiązania stosunku pracy radnego nie są związane z faktem pełnienia przez niego funkcji publicznej – pracownik-radny może dochodzić swoich praw przed sądem pracy, tak jak każdy inny pracownik. Uprzywilejowanie radnego w tym aspekcie nie znajduje żadnych uzasadnionych podstaw. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że pracodawca jako przyczynę zamiaru rozwiązania stosunku pracy z radnym wskazał likwidację stanowiska pracy, na którym radny był zatrudniony. Wobec tego nie można podzielić stanowiska skarżącego, że we wniosku pracodawcy nie wskazano okoliczności, które zdaniem pracodawcy uzasadniały konieczność rozwiązania stosunku pracy radnego. Czym innym jest natomiast weryfikacja tych okoliczności i ocena zasadności wypowiedzenia umowy o pracę, co należy (co do zasady) do właściwego sądu pracy, jeżeli powstaje spór dotyczący zasadności wypowiedzenia umowy o pracę. Uchwała o wyrażeniu zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym nie rozstrzyga o tym, że radny ma być zwolniony, a jedynie usuwa przeszkodę rozwiązania stosunku pracy i pozwala na rozwiązanie stosunku pracy z radnym przez pracodawcę, do którego należy ocena przyczyn wypowiedzenia, a w razie rozwiązania stosunku pracy rozstrzyganie sporu będzie należało do właściwości sądu pracy (por. wyrok NSA z 13.05.2016 r., sygn. akt II OSK 211/16). W ocenie Sądu bez wpływu na legalności zaskarżonej uchwały pozostają zarzuty dotyczące wpłynięcia dopiero w dniu zwołania sesji Rady wniosku pracodawcy oraz sposobu procedowania nad tym wnioskiem. Mając powyższe na uwadze Sąd - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) - oddalił skargę.