II OSK 2631/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędzia del. WSA Jerzy Bortkiewicz Protokolant asystent sędziego Małgorzata Mańkowska po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 maja 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 646/16 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz [...] kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 20 maja 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 646/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę [...] Sp. z o.o. z/s w [...] (Spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO lub Kolegium) w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Jak ustalił to sąd pierwszej instancji decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., Nr [...], Prezydent Miasta [...]a ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu zintegrowanego systemu zagospodarowania odpadów obojętnych i innych niż niebezpieczne na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] z obrębu [...] oraz nr ew. [...] z obrębu [...] w [...] – [...]. Decyzja została wydana na podstawie przepisów art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (w dacie orzekania przez organ I instancji – Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej K.p.a.), art. 71 i art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., Nr 199, poz. 1227 z późn. zm., Uioś). Odwołania od decyzji Prezydenta Miasta [...]a wniosły: 1) [...], 2) [...], 3) Wójt Gminy [...], 4) [...], 5) J. Z. W odwołaniach podnoszono, że ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla planowanej inwestycji nastąpiło z naruszeniem szeregu przepisów postępowania administracyjnego i przepisów prawa materialnego. SKO w Warszawie po rozpatrzeniu odwołań, decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., uchyliło decyzję Prezydenta Miasta [...] i przekazało temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem organu II instancji przedstawione w Raporcie opisy planowanego przedsięwzięcia oraz wskazanych wariantów sformułowano w sposób ogólnikowy, chaotyczny i niespójny, a wskazane tam operacje technologiczne wyrwane są z kontekstu. I tak z opisu głównych cech charakterystycznych przedsięwzięcia (s. 73 - 98 Raportu) wynika, że odpady zostały scharakteryzowane za pomocą ogólnych kodów z pominięciem ich nazw własnych, skład orzekający Kolegium zauważyło mimo to rozbieżności. Przedstawione szczegółowo w decyzji Kolegium rozbieżności i niejasności winny być wyjaśnione i doprecyzowane w Raporcie. Za pożądane uznano zobrazowanie opisywanych operacji technologicznych stosownym schematem postępowania i wzajemnego usytuowania poszczególnych elementów instalacji do przeróbki mechanicznej odpadów. Również niezbyt precyzyjnie został opisany proces kompostowania etap I i II. Niepokój Kolegium budziły również emisje ze składowiska w postaci benzenu, cyjanowodoru i cyjanków, bowiem odpady komunalne nie powinny zawierać tych substancji niebezpiecznych. Przywołując prowadzoną w związku z zamierzeniem korespondencję Inwestora z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Warszawie organ odwoławczy stwierdził, że aby uwolnić się od zarzutu manipulowania danymi, Inwestor powinien przedstawić szczegółowe pomiary wielkości emisji uzasadniające swoje wyniki analiz, jednocześnie umożliwiające pełną ocenę oddziaływania planowanej inwestycji w zakresie substancji gazowych i pyłowych do powietrza. Jak dalej wskazano w kontrolowanym obecnie przez Sąd wyroku, z decyzji Kolegium wynika, że planowana inwestycja położona jest na terenie przeznaczonym pod składowisko odpadów komunalnych (oznaczone na planie zagospodarowania przestrzennego symbolem WS), zgodnie z uchwałą Rady Miasta [...] Nr XVIII/168/99 z dnia 21 grudnia 1999 r. (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego Nr 79 z dnia 25 marca 2002 r., poz. 1635, dalej MPZP). Uchwała ta wyznacza w promieniu 500 m od granic składowiska strefę ochrony sanitarnej obejmującą tereny rolne, na których wyklucza się lokalizację zabudowy mieszkaniowej, obiektów służących produkcji żywności i wykorzystania w celach hodowlanych. Jednak najbliższa zwarta zabudowa mieszkaniowa (wieś [...]) znajduje się w odległości ok. 250 m od granic terenu przeznaczonego pod planowana inwestycję. Ze streszczenia w języku niespecjalistycznym Raportu (s. 6) wynika, że "zasięg ujemnego oddziaływania ze względu na emisję odorów może sięgać do około 340 m od źródeł emisji, a ze względu na emisję bioareozoli do około 200 m od źródeł emisji". Oznacza to, że w zasięgu uciążliwości odorowej – oddziaływania przedmiotowej inwestycji znajdować się będzie zwarta zabudowa mieszkaniowa. Wyznaczając strony niniejszego postępowania organ winien zatem kierować się zasięgiem strefy oddziaływania, uwzględniając mieszkańców w/w wsi jako strony, czego nie uczynił. Nadto zdaniem SKO w Warszawie mając na względzie ustalenia MPZP dot. ustalenia strefy sanitarnej organ ponownie winien przeanalizować zgodność planowanego przedsięwzięcia z treścią planu miejscowego, w szczególności w kontekście odstąpienia od wyznaczenia takiej strefy. Skoro bowiem MPZP zakłada taką strefę to powstaje uzasadniona wątpliwość, czy organowi wolno odstąpić od jej wyznaczenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody. Kwestia ta winna być szczegółowo wyjaśniona i uzasadniona w ponownym postępowaniu. Fakt, że organ I instancji odstąpił od wymogu utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania wokół składowiska (pkt 1.6 zaskarżonej decyzji) oznacza to, że zaskarżona decyzja jest niezgodna w MPZP uchwalonym cyt. uchwałą Rady Miasta [...] Nr XVIII/168/99. Kolegium uznało, że występujące uchybienia nie pozwalają na pozostawienie decyzji organu I instancji w obrocie prawnym, a jednocześnie ponieważ sprawa wymaga przeprowadzenia postępowania w znacznej części, to nie było możliwe rozstrzygnięcie jej reformatoryjnie przez organ odwoławczy. Skargę do WSA w Warszawie na decyzję SKO w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2013 r. wniosła [...] Spółka z o.o. z/s w [...], która zarzuciła szereg naruszeń przepisów prawa materialnego i postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę SKO w Warszawie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w sprawie, uznając iż argumentacja skarżącej nie jest przekonywująca, a dotychczasowa redakcja Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przypomina bardziej opowieść beletrystyczną niż opis rozwiązania technicznego. Przyznano zarazem, iż błędnie organ odwoławczy liczbę projektowanych biofiltrów. Gołosłowne mają być wywody o prawidłowości obliczeń emisji, skoro Raport oraz jego uzupełnienie nie zawierają danych wyjściowych. Kolegium nie stwierdzało niezgodności decyzji organu I instancji z ustaleniami MPZP, ale wskazywało ten fakt organowi do rozważenia. Inny ponadto być zespół osób sporządzających Raport, niż wykazany w informacji sporządzonej do skargi. Uczestnicy postępowania na prawach strony wnieśli w toku postępowania sądowego szereg pism procesowych, w których wnieśli o oddalenie skargi, popierając stanowisko Kolegium odnośnie konieczności powtórzenia przez Prezydenta Miasta [...]a postępowania wyjaśniającego w oparciu o poprawiony raport. Jednocześnie uczestnicy podnieśli szereg argumentów, przemawiających w ich ocenie przeciwko realizacji planowanej inwestycji. Skarżąca strona uzupełniała w toku postępowania swe stanowisko sformułowane w skardze pismami procesowymi. WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 17 grudnia 2013 r., IV SA/Wa 1260/13, uchylił decyzję SKO w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2013 r. i stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 138 § 2 K.p.a. Na skutek skarg kasacyjnych [...]oraz [...], Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 września 2015 r., II OSK 2306/14, uchylił wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 grudnia 2013 r. i przekazał sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania. W ocenie wówczas orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego za zasadny uznać należało zarzut kasacyjny naruszenia przepisu art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r., w dacie orzekania przez ten sąd Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej Ppsa), albowiem sąd pierwszej instancji kierując pod adresem organu II Instancji zarzuty związane z niedostatecznie precyzyjnym wykazaniem, że zaistniały warunki przewidziane w art. 138 § 2 K.p.a. sam w sposób nadmiernie ogólnikowy dokonał oceny kontrolowanej sprawy. W uzasadnieniu wyroku II OSK 2306/14 Naczelny Sąd Administracyjny wywodził, że SKO w Warszawie w swej decyzji wskazało wady dotyczące raportu, odniosło rozważania do konkretnie wskazanych jego wadliwości co do charakteru, jakości i ilości planowanych do składowania odpadów, wskazało szczegółowo na braki w zakresie opisu procesu kompostowania. Kolegium zwróciło uwagę na konieczność przedstawienia przez inwestora szczegółowych pomiarów wielkości emisji uzasadniających wyniki analiz. Podkreśliło, że odstąpienie od wyznaczenia strefy sanitarnej ze względu na zasięg ujemnego oddziaływania – emisję odorów pozostaje w sprzeczności z planem zagospodarowania przestrzennego Miasta [...]. Wbrew zatem stanowisku sądu pierwszej instancji, zakres wskazanych przez organ odwoławczy uchybień organu I instancji nie mógł przemawiać za przyjęciem, iż dokonana kontrola Kolegium nie pozwalała na ocenę zaistnienia przesłanek z art. 138 § 2 K.p.a. Stąd też wobec braku poczynienia w wyroku IV SA/Wa 1260/13 rozważań odnoszących się do rzeczywistych wywodów organu odwoławczego uznano, że sąd wojewódzki nie tylko naruszył przepis art. 141 § 4 Ppsa, ale także przedwcześnie przyjął stanowisko o naruszeniu przez Kolegium przepisów art. 7, art. 77 § 1 i 138 § 2 K.p.a. Ponownie rozpatrujący sprawę WSA w Warszawie prowadził ją pod sygn. IV SA/Wa 646/16. W załączniku do protokołu rozprawy przed WSA w Warszawie z dnia 6 maja 2016 r. [...] wniosło, jak w dotychczas prezentowanym w sprawie stanowisku, tj. o oddalenie skargi. Do pisma dołączono nieostateczną decyzję Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] marca 2016 r., mocą której odmówiono stronie skarżącej określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu zagospodarowania odpadów obojętnych i innych niż niebezpiecznie na oznaczonych enumeratywnie działkach w [...][...], z uwagi na sprzeczność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie uczestnika wzgląd na tożsamość planowanych przedsięwzięć uzasadnia zaznajomienie się przez sąd z tą decyzją. WSA w Warszawie opisanym na wstępie wyrokiem skargę [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] oddalił. Sąd ten powołał przepis art. 190 Ppsa odnośnie związania wydanym w granicach sprawy wyrokiem sądu kasacyjnego. Dokonano rekapitulacji przepisów K.p.a. odnośnie możliwości orzeczniczych organu rozpoznającego odwołanie od decyzji administracyjnej organu I instancji, eksponując charakter decyzji tzw. kasatoryjnej, wydawanej w trybie przepisu art. 138 § 2 K.p.a. Sąd pierwszej instancji doszedł do przekonania, że organ I instancji wydał swe rozstrzygnięcie z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 §1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., w motywach swego wyroku podzielając zarzuty podniesione w decyzji organu II instancji co do braków raportu w opisie procesu kompostowania, braku przedstawienia przez inwestora szczegółowych pomiarów wielkości emisji uzasadniających wyniki analiz, wad raportu w zakresie opisu charakteru, jakości i ilości planowanych do składowania odpadów. Stwierdzono, że na postępowanie wyjaśniające nie składa się tylko zebranie materiału dowodowego, ale również jego rozpatrzenie i przeprowadzenie oceny dowodów. Organ odwoławczy wykazać miał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie został przez organ I instancji rozpatrzony i oceniony pod kątek spełnienia przesłanek wynikających z przepisów materialnych regulujących wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Zatem konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy musi być oceniony jako mający istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy. Dokonanie całościowej oceny materiału dowodowego dopiero na etapie postępowania odwoławczego i wydanie przez organ odwoławczy decyzji na podstawie art. 138 § 1 K.p.a. naruszałoby określoną w art. 15 k.p.a. zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Zdaniem sądu wojewódzkiego SKO w Warszawie wskazało również, jakie okoliczności organ I instancji ponownie rozpoznając sprawę winien wziąć pod uwagę, z uwagi na to, że przedłożony przez skarżącego raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko wymaga uzupełnienia w zakresie wskazanym w zaskarżonej decyzji. W tym aspekcie eksponowano znaczenie raportu w przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko, obowiązek organów oceny wartości dowodowej raportu oraz sprawdzenia jego zawartości w kontekście spełnienia wymogów formalnych i merytorycznych. Swe wywody w tym zakresie wspierano poprzez przywołanie wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego: 21 kwietnia 2015 r., II OSK 2213/13, wyrok NSA z dnia 26 marca 2015 r., II OSK 2032/13 oraz z dnia 5 marca 2015 r., II OSK 1858/13). Sąd podzielił zarzuty podniesione w decyzji organu II instancji co do braków raportu w opisie procesu kompostowania, braku przedstawienia przez inwestora szczegółowych pomiarów wielkości emisji uzasadniających wyniki analiz, wad raportu w zakresie opisu charakteru, jakości i ilości planowanych do składowania odpadów. W ocenie tegoż sądu zasadnie również organ II instancji wskazał, iż organ I instancji nie przeanalizował kwestii zgodności planowanego przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w kontekście odstąpienia od wyznaczenia strefy sanitarnej ze względu na zasięg ujemnego oddziaływania – emisji odorów. Skarżąca w sposób nieuzasadniony utożsamia strefę sanitarną przewidzianą w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z obszarem ograniczonego użytkowania, o którym mowa w art. 135 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150 ze zm., uPoś). Sąd zauważył również, że w decyzji organu I instancji planowane przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane jako instalacja związana z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów, o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada "2009 r." (w wyroku oczywiście błędnie wskazano na datę powyższego aktu normatywnego, prawidłowo należało wskazać na 9 listopada 2010 r. – uwaga Sądu) w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, która zaliczana jest do instalacji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast organ II instancji planowaną inwestycję zaliczył do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, o której mowa w § 2 pkt 47 ww. rozporządzenia. Stwierdzono w wyroku, że kwestia ta "niewątpliwie wymaga uściślenia". W konkluzji, w ocenie sądu pierwszej instancji stwierdzono, że wykazane w zaskarżonej decyzji braki raportu uzasadniały zastosowanie przez organ odwoławczy konstrukcji z przepisu art. 138 § 2 K.p.a. Skargą kasacyjną " [...]" Sp. z o.o. z/s w [...] (dawniej [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...]), reprezentowana przez radcę prawnego, zaskarżyła w całości ww. wyrok i zarzuciła mu: 1) na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., Ppsa – strona powołała się na nieaktualny publikator tej ustawy) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (powołano się na Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm., należało prawidłowo powołać Dz. U. z 2016 r., poz. 1066, dalej Pusa), art. 3 § 1 Ppsa i art. 141 § 4 Ppsa w zw. z art. 7, 77 § 1 i art. 8 K.p.a. w zw. z art. 151 Ppsa poprzez niewłaściwe wykonanie funkcji kontrolnej, polegające na zaniechaniu oceny prawidłowości dokonania przez organ II instancji ustaleń okoliczności faktycznych stanowiących podstawę do wydania zaskarżonej decyzji i nie odniesienie się do nich w uzasadnieniu, bezkrytyczne przyjęcie stanu faktycznego, który organ administracyjny ustalił bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny, dokonanie błędnej oceny okoliczności faktycznych ustalonych przez organ lI instancji, poprzez nie podanie przyczyn, z powodu których sąd odmówił wiarygodności treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przedłożonego przez inwestora (który był zupełny i prawidłowy) a także poprzez lakoniczność i niezupełność uzasadnienia, w którym w ogóle nie odniesiono się do argumentacji zawartej w skardze i pismach procesowych skarżącej dotyczącej błędnego ustalenia przez organ II instancji okoliczności faktycznych oraz nie wskazanie konkretnie, z odniesieniem się do okoliczności sprawy, zakresu związania wyrokiem kasacyjnym wydanym w przedmiotowej sprawie, co podważa prawidłowość dokonania przez sąd prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji, a także utrudnia kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku oraz skutkowało przyjęciem za podstawę zaskarżonego wyroku nieprawidłowego stanu faktycznego i błędnym uznaniem, że organ I instancji nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności sprawy w stopniu wymagającym przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub przynajmniej w znacznej części; art. 190 Ppsa poprzez błędne ustalenie zakresu związania wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym w niniejszej sprawie oraz poprzez pominięcie wskazań tego Sądu co do sposobu dalszego postępowania w sprawie; art. 151 Ppsa i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 138 § 2 K.p.a., art. 136 K.p.a., art. 15 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo istnienia podstaw do jej uwzględnienia polegających na wadliwym przekazaniu przez SKO w Warszawie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Prezydenta Miasta [...], podczas gdy istniały podstawy do wydania decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, a postępowania wyjaśniające nie wymagało uzupełnienia w całości ani w znacznej części; - art. 3 § 1 Ppsa i art. 141 § 4 Ppsa w zw. z art. 7, 77 § 1 i art. 8 K.p.a., w zw. z art. 151 Ppsa, w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 1 i 5 Uioś, art. 135 ust. 1 w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 3 Uioś, art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c Uioś, art. 66 pkt 19 Uioś, art. 12 uPoś poprzez pominięcie przy "dokonywaniu" oceny stanu faktycznego przyjętego przez organ II instancji za podstawę zaskarżonej decyzji przepisów prawa materialnego znajdujących zastosowanie przy przeprowadzaniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 2) na podstawie art. 174 pkt 1 Ppsa naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 80 ust. 2 Uioś, w zw. z art. 3 § 1 Ppsa, w zw. z art. 151 Ppsa, w zw. z art. 1 § 2 Pusa poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że "zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczące innej inwestycji (składowiska odpadów) powinny mieć wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy oraz przyjęciu, że ze względu na te zapisy istnieje potrzeba przeanalizowania zgodności planowanego przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla obszaru pod planowaną inwestycję". Z uwagi na powyższe pełnomocnik skarżącej kasacyjnie Spółki wnosi o: zmianę w całości zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie poprzez uwzględnienie skargi, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie, zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona podnosi, że zgodnie ze wskazówkami zawartymi w orzeczeniu kasacyjnym – sąd pierwszej instancji zobowiązany był do szczegółowej oceny – w ocenie Spółki rzekomych – wad raportu wskazywanych przez SKO w Warszawie w zaskarżonej decyzji, czego jednak w żadnej mierze nie uczynił, wskazując jedynie lakonicznie, bez jakiekolwiek odnoszenia się do zarzutów skargi, iż takowe wady występują. Sąd wojewódzki nie dokonywał jakiejkolwiek oceny tych ustaleń pod względem ich zgodności z prawem, pomimo, iż strona w skardze, jak i w kolejnych pismach wskazywała na ich oczywistą wadliwość. Podkreślono, że w zakładzie w ogóle nie będą składowane odpady, sąd nie dokonał zatem samodzielnej oceny materiału dowodowego, ignorując tym samym wskazania zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2015 r. Przywołując na wsparcie wybrane judykaty Spółka podkreśla obowiązek sądu pierwszej instancji rozpoznania zarzutów strony skarżącej, podnosząc iż nie wskazano przyczyn, z powodu których odmówiono wiarygodności raportowi oddziaływania na środowisko sporządzonemu przez profesjonalistów, a dano wiarę dowolnym ustaleniom organu II instancji. Sąd wojewódzki lakonicznie miał wskazać, że jest związany oceną prawną wyrażoną w wyroku sądu kasacyjnego, nie wyłuszczając jednak do czego to związanie się sprowadza, co musi być uznane za naruszenie przepisu art. 141 § 1 Ppsa, bowiem sąd a quo wyraźnie "podążał" za ogólnie negatywnym, choć mało szczegółowym odniesieniem się do raportu. Sąd ten dopuścił się też naruszenia przepisu art. 190 Ppsa, albowiem sąd kasacyjny w ogóle nie dokonywał oceny wad raportu, a w jego wyroku nie dokonano jakiejkolwiek oceny prawnej czy wykładni prawa, którymi sąd wojewódzki byłby ograniczony przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Błędnie sąd pierwszej instancji ustalił jakoby skarżąca utożsamiała strefę sanitarną przewidzianą w MPZP z obszarem ograniczonego użytkowania, to właśnie organ II instancji dokonał takiego utożsamienia, co podważano w skardze. Ustalenia organu odwoławczego przekraczają dyspozycję art. 80 ust. 2 Uioś. Skarżąca Spółka konkludując wywodzi, że nie dokonanie przez sąd oceny okoliczności faktycznych, czy też dokonanie takiej oceny w nieprawidłowy sposób, nie uprawniało do stwierdzenia o słuszności uchylenia przez Kolegium decyzji organu I instancji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Jeżeli organ odwoławczy miał jakiekolwiek wątpliwości co do treści raportu, to mógł je wyjaśnić w trybie art. 136 K.p.a., zaś sygnalizowana kwestia kwalifikacji przedsięwzięcia nie stanowiła podstawy do wydania takiego, jak zaskarżona decyzja. Stąd sąd wojewódzki błędnie przyjął, że zachodziły przesłanki do wydania decyzji w trybie art. 138 § 2 K.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1). W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zasadniczo ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść – w granicach określonych w skardze kasacyjnej – do ocen o charakterze prawnomaterialnym. Skarga kasacyjna jest szczególnym i wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Należy w niej przytoczyć podstawy kasacji wraz z ich uzasadnieniem, przy czym oba te elementy muszą ze sobą korespondować. Trzeba zatem w skardze kasacyjnej wskazać konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego, który zdaniem wnoszącego kasację został naruszony przez sąd pierwszej instancji. Autor wniesionej skargi kasacyjnej powinien wskazać na konkretne, naruszone przez ten sąd zaskarżonym orzeczeniem przepisy czy to prawa materialnego, czy też procesowego. W odniesieniu przy tym do prawa materialnego winien był wykazać, na czym polegała ich błędna wykładnia, bądź niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie przepisu. Z kolei przy zarzucie naruszenia prawa procesowego należało wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd pierwszej instancji, przedstawić, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można powiedzieć, aby skarga kasacyjna nie była oparta na usprawiedliwionych podstawach. Ponieważ w przedmiotowej sprawie orzekał już Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem II OSK 2306/14, przeto ocena prawidłowości wyroku sądu pierwszej instancji, wymaga skonfrontowania z normą wynikającą z przepisu art. 190 Ppsa, której naruszenie zarzuca skarżąca kasacyjnie Spółka. Poprawnie, co do zasady, sąd wojewódzki eksponował znaczenie cyt. przepisu, wedle którego sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Rzecz jednak w tym, że sąd kasacyjny oceniając pierwotnie wydany przez WSA w Warszawie wyrok oddalający skargę [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję kasatoryjną WSA w Warszawie, uznał w wyroku II OSK 2306/14 trafność wniesionych doń skarg kasacyjnych wyłącznie z powodu uchybienia przepisowi art. 141 § 4 Ppsa oraz przedwczesności przyjęcia przez sąd wojewódzki, że treść zaskarżonej decyzji nie pozwalała na ocenę zaistnienia przesłanek z art. 138 § 2 K.p.a. Zdaniem wówczas orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie wyroku w sprawie IV SA/Wa 1260/13 ograniczyło się do zacytowania fragmentów uzasadnienia kontrolowanej decyzji, przytoczenia treści mających zastosowanie w sprawie przepisów oraz lakonicznej oceny poczynionych przez organ odwoławczy rozważań, w konsekwencji ocena ta nie mogła być uznana za dostateczną, odpowiadającą normie zawartej w art. 141 § 4 Ppsa. W ocenie sądu kasacyjnego zakres powoływanych przez organ odwoławczy – w odniesieniu do raportu oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia – braków, nie mógł przemawiać za przyjęciem, iż dokonana w postępowaniu odwoławczym kontrola nie pozwalała na ocenę zaistnienia przesłanek z art. 138 § 2 K.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie w wyroku II OSK 2306/14 wskazał, że – dostrzegając naruszenie przepisu art. 141 § 4 Ppsa – zaniechał ustosunkowania się do pozostałych zarzutów zawartych w obu skargach kasacyjnych. Przywołując wywody zawarte w powyższym wyroku kasacyjnym przyjdzie uznać, iż w istocie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku II OSK 2306/14 nie wypowiadał się odnośnie merytorycznej zasadności stanowiska SKO w Warszawie w aspekcie Raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, ograniczając się wyłącznie do stwierdzenia, że – z uwagi na treść zaskarżonej decyzji kasacyjnej – nie można stwierdzić, jakoby nie była możliwa ocena zasadności zastosowania przepisu art. 138 § 2 K.p.a. Oceniając obecnie trafność wydanego w sprawie wyroku IV SA/Wa 646/16 i jego uzasadnienie, Naczelny Sąd Administracyjny dochodzi do wniosku, że sąd wojewódzki nieprawidłowo odczytał motywy wyroku II OSK 2306/14, nadto nie ocenił, z naruszeniem przepisu art. 141 § 4 Ppsa, w sposób prawidłowy przesłanek do wydania przez Kolegium decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Zgodnie z art. 141 § 4 Ppsa, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Warto przypomnieć, że w uzasadnieniu uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09 (ONSAiwsa 2010, Nr 3, poz. 39) podkreślono, że podstawa prawna rozstrzygnięcia (wyroku) obejmuje wskazanie zastosowanych przepisów prawnych oraz wyjaśnienie przyjętego przez sąd sposobu ich wykładni i zastosowania. Znaczenie procesowe tego elementu uzasadnienia uwidacznia się w tym, że ma on dać rękojmię, iż sąd dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia; ma umożliwić sądowi wyższej instancji ocenę, czy przesłanki, na których oparł się sąd niższej instancji, są trafne; ma w razie wątpliwości umożliwić ustalenie granic powagi rzeczy osądzonej i innych skutków prawnych wyroku. Jak to wskazywano w wyroku II OSK 2306/14 cyt. przepis art. 138 § 2 K.p.a. znajduje zastosowanie zawsze wtedy, gdy decyzja pierwszoinstancyjna została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a dla podjęcia rozstrzygnięcia zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie przekraczającym kompetencje organu odwoławczego. Z kolei zgodnie z art. 136 K.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi który wydał decyzje. Przedmiotem postępowania uzupełniającego nie może być jednak ustalenie kluczowej dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznej, warunkującej przedmiot i zakres dalszego postępowania wyjaśniającego. WSA w Warszawie jako uzasadnienie do wydania przez Kolegium decyzji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uznał braki postępowania wyjaśniającego w postaci wadliwości Raportu, kwestię odstąpienia od wyznaczenia strefy sanitarnej, co prowadziło sąd ten do wniosku, że zebrany materiał dowodowy nie został przez organ I instancji rozpatrzony i oceniony pod kątem spełniania przesłanek wynikających z przepisów Uioś (por. s. 17 wyroku IV SA/Wa 646/16). W konsekwencji sąd a quo podzielił zarzuty decyzji organu odwoławczego co do braków Raportu, to zaś miało uzasadniać trafność wydania decyzji kasacyjnej połączonej ze zwrotem sprawy do ponownego rozpatrzenia Prezydentowi Miasta [...]. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko sądu wojewódzkiego odnośnie do trafności podjęcia zaskarżonej decyzji jest co najmniej przedwczesne, a ocena sądu wojewódzkiego iż wykazane przez Kolegium braki Raportu należy podzielić, nie została dostatecznie umotywowana. Inwestor w skardze do sądu pierwszej instancji szczegółowo sformułował zarzuty wobec stanowiska SKO w Warszawie odnośnie braków Raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, podnosząc naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 66 ust. 1 pkt 1 i 5, art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c, art. 66 ust. 1 pkt 19 Uioś, art. 12 uPoś. Zarzuty te zostały przywołane przez WSA w Warszawie w części faktograficznej wyroku (s. 10), niemniej zostały zupełnie pominięte w tych jego wywodach, które zamieszczono po sformułowaniu "Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje". Co prawda, zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, to jednak niewątpliwie podając wyjaśnienie podstawy prawnej swego rozstrzygnięcia – jako obligatoryjnego elementu uzasadnienia wyroku w myśl art. 141 § 4 Ppsa – winien co najmniej wskazać dlaczego tych zarzutów nie podziela i z jakich powodów. Trafnie w skardze kasacyjnej podkreśla się, że konieczność dokładnego ustalenia w zakresie zasadności wskazania przez SKO w Warszawie ("rzekomych") nieprawidłowości Raportu wynika z motywów wydanego w granicach sprawy wyroku kasacyjnego, a ponadto argumentacja organu odwoławczego w tym zakresie jest w całości kwestionowana przez stronę skarżącą. Tymczasem uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera jakiegokolwiek ustosunkowania się do obszernych i szczegółowo umotywowanych zarzutów skargi kwestionujących stanowisko Kolegium odnośnie zupełności i szczegółowości Raportu, sąd wojewódzki ograniczył się w tym względzie do lakonicznej akceptacji stanowiska organu odwoławczego. Nie sposób także nie dostrzec, że już w odpowiedzi na skargę Kolegium przyznaje, iż część argumentacji skargi (jej pkt 5 i 6) uznaje za uzasadnioną, gdy idzie o przyjętą przez SKO w Warszawie wadliwość Raportu w oznaczonym zakresie. Nie znalazło to jednak jakiegokolwiek odniesienia w ocenie sądu wojewódzkiego. Zasadne przeto są te zarzuty kasacyjne, w których wskazuje się, że sąd wojewódzki niewłaściwie wykonał swą funkcję kontrolną, akceptując bezkrytycznie ocenę organu odwoławczego odnośnie wadliwości Raportu, czym naruszył przepisy art. 3 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 Ppsa. Uzasadniony jest także zarzut naruszenia powyższych przepisów postępowania wobec pominięcia – przy dokonywaniu kontroli zaskarżonej decyzji i oceny stanu faktycznego – przepisów prawa materialnego wymienionych w pkt 1) tiret 4 skargi kasacyjnej, a to art. 66 ust. 1 pkt 1 i 5, art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c, art. 66 ust. 1 pkt 19 Uioś, art. 12 uPoś. Skoro sąd wojewódzki uchylił się od oceny trafności ustaleń SKO w Warszawie odnośnie wadliwości Raportu oddziaływania, przeto przedwczesna była ocena tego sądu uznająca za zgodną z prawem decyzję kasacyjną organu odwoławczego na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Sąd wojewódzki uchybił także przepisowi art. 151 Ppsa w zw. z art. 136 K.p.a., albowiem nawet przyjmując, że decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem przepisów, o którym mowa w art. 138 § 2 K.p.a., obowiązkiem organu odwoławczego było – zgodnie z wywodami wskazanymi w wyroku II OSK 2306/14 – ocenić, czy ewentualnego zakresu sprawy koniecznego do wyjaśnienia, nie dało się uzupełnić w trybie przepisu art. 136 K.p.a. Zarzut naruszenia tego ostatniego przepisu w powiązaniu z obowiązkami organu odwoławczego wynikającymi z przepisów art. 7 i 77 § 1 K.p.a. sformułowano w skardze (vide: s. 17 skargi), niemniej sąd pierwszej instancji do tego zagadnienia się nie odniósł. Za usprawiedliwiony przyjdzie także uznać zarzut naruszenia przepisu art. 80 ust. 2 Uioś w zw. z art. 3 § 1 Ppsa w zw. z art. 151 Ppsa w zw. z art. 1 § 2 Pusa o ile sprowadza się on do wywodu o niewłaściwym zastosowaniu przepisu prawa materialnego . WSA w Warszawie w motywach swego wyroku stwierdził, że : "Zasadnie również organ II instancji wskazał, że organ I instancji nie przeanalizował kwestii zgodności planowanego przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w kontekście odstąpienia od wyznaczenia strefy sanitarnej ze względu na zasięg ujemnego oddziaływania – emisji odorów. Skarżąca w sposób nieuzasadniony utożsamia strefę sanitarną przewidziana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z obszarem ograniczonego użytkowania, o którym mowa w art. 135 ustawy Prawo ochrony środowiska". Rzecz jednak w tym, co uszło uwadze sądu pierwszej instancji, iż motywy zaskarżonej decyzji w tym aspekcie zostały wyrażone odmiennie, niż to przyjęto w wyroku sądu wojewódzkiego. SKO w Warszawie stwierdziło bowiem następująco: "Nadto zdaniem składu orzekającego mając na względzie zapis Planu dot. ustalenia strefy sanitarnej organ ponownie winien przeanalizować zgodność planowanego przedsięwzięcia z zapisami w/w Planu w szczególności w kontekście odstąpienia od wyznaczenia takiej strefy. Skoro bowiem Plan zakłada taką strefę to powstaje uzasadniona wątpliwość, czy organowi wolno odstąpić od jej wyznaczenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody. Kwestia ta winna być szczegółowo wyjaśniona i uzasadniona w ponownym postępowaniu. Fakt, że organ pierwszej instancji odstąpił od wymogu utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania wokół składowiska (pkt 1.6 zaskarżonej decyzji) oznacza to, że zaskarżona decyzja jest niezgodna w planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonego zgodnie z cyt. uchwałą Rady Miasta [...] Nr XVIII/168/99.". Nie sposób nie dostrzec, że z tych wywodów wynika, iż to SKO w Warszawie w zaskarżonej decyzji (samo Kolegium w zacyt. fragmencie swej decyzji określenia tego używa w stosunku do decyzji organu I instancji) czyni odniesienia zarówno do strefy sanitarnej przewidzianej ustaleniami MPZP, ale również do obszaru ograniczonego użytkowania, przewidzianego w przepisie art. 135 ust. 1 uPoś. Nie jest to powód aby uznawać, iż to strona skarżąca błędnie miała utożsamiać oba te pojęcia. Dodatkowo akceptacja powyższych wywodów w zaskarżonej decyzji nie może spotkać się z aprobatą Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skoro jest bezsporne, że planowane przedsięwzięcie ma być zlokalizowane na terenie istniejącego składowiska odpadów, wokół którego już w obowiązującym MPZP ustanowiono strefę sanitarną, to zupełnie niezrozumiałe jest oczekiwanie przez organ odwoławczy, że to w decyzji środowiskowej taka strefa sanitarna ma być ustanawiana. Odrębną kwestią jest uwaga zawarta w zaskarżonej decyzji, iż poprzez odstąpienie od ustanowienia strefy ograniczonego użytkowania w decyzji pierwszoinstancyjnej (w jej pkt 1.6) doszło do niezgodności tej decyzji z MPZP. Co prawda w odpowiedzi na skargę Kolegium zdaje się dystansować od własnego stwierdzenia zawartego w zaskarżonej decyzji, wywodząc iż nie postawiło takiego zarzutu (tj. niezgodności decyzji środowiskowej z MPZP – uwaga Sądu), a jedynie "wskazało ten fakt organowi pierwszej instancji do rozważenia". Sąd wojewódzki nie dostrzegł tej zmienności poglądów organu odwoławczego odnośnie treści zaskarżonej decyzji i nie wyciągnął z tego żądnych wniosków. Uszło całkowicie uwadze organu odwoławczego, jak i sądu pierwszej instancji, że w świetle art. 80 ust. 2 Uioś niezgodność zamierzonego przedsięwzięcia czyniłoby zbędnym ponowne rozpatrywanie przez organ I instancji wydania decyzji środowiskowej. Zgodnie z art. 80 ust. 2 Uioś właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla oznaczonych w cyt. przepisie szczególnych przedsięwzięć, do których przedmiotowa inwestycja nie zalicza się. Gdyby akceptować stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, iż poprzez brak ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania w decyzji środowiskowej doszło do sprzeczności z MPZP, to zbyteczne byłoby przekazywanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W literaturze podnosi się, że stwierdzenie sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie (por. K. Gruszecki, Komentarz do art. 80 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, ver. LEX el. 2013). Również zatem z tego względu wywody sądu pierwszej instancji nie zasługują na aprobatę. Dodatkowo umknęło uwadze sądu a quo, że ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania zgodnie z art. 135 ust. 2 i 3 Uioś następuje w drodze uchwały sejmiku lub rady gminy, w zależności od kwalifikacji przedsięwzięcia. W tym ostatnim aspekcie w wyroku także brak stanowczej wypowiedzi sądu, poza ograniczeniem się do stwierdzenia, że to zagadnienie "wymaga uściślenia". Sąd bowiem zauważył, że w decyzji organu I instancji planowane przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane jako instalacja związana z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów, o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada "2009 r." (powinno być 2010 r. – uwaga Sądu) w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), która zaliczana jest do instalacji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast organ II instancji planowaną inwestycję zaliczył do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, o której mowa w § 2 pkt 47 ww. rozporządzenia (tj. składowiska odpadów inne niż wymienione w pkt 41, mogące przyjmować odpady w ilości nie mniejszej niż 10 t na dobę lub o całkowitej pojemności nie mniejszej niż 25 000 t). Kwestia ta niewątpliwe nie tyle wymaga "uściślenia", ile stanowczej wypowiedzi sądu w zakresie opowiedzenia się o prawidłowej kwalifikacji przedsięwzięcia. Również wypowiedzi merytorycznej w tym zakresie zabrakło w kwestionowanym skargą kasacyjną wyroku. Nie przesądzając kierunku dokonania kontroli zaskarżonej decyzji, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna zawierała usprawiedliwione podstawy, to zaś nakazywało na zasadzie art. 185 § 1 Ppsa uchylić zaskarżony wyrok i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia WSA w Warszawie. Ponownie rozpatrując sprawę WSA w Warszawie, uwzględniając ocenę wyrażoną niniejszym wyrokiem, przede wszystkim rozpozna zarzuty Inwestora zawarte w skardze, dokonując ich oceny w aspekcie trafności stanowiska organu odwoławczego odnośnie do braków Raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jako mających uzasadniać wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Swoją ocenę sąd prawidłowo uzasadni. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 Ppsa.