IV SA/Wa 646/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2016 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołań: 1) Stowarzyszenia [...], 2) Stowarzyszenia [...], 3) Wójta Gminy W., 4) [...] Towarzystwa [...], 5) J. Z. od decyzji Prezydenta Miasta O. z dnia [...] lipca 2012 r. Nr [...], ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu zintegrowanego systemu zagospodarowania odpadów obojętnych i innych niż niebezpieczne na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] z obrębu [...] oraz nr ew. [...] z obrębu w [...] (dalej "decyzji środowiskowej"), orzekło na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta O. w całości i przekazaniu temu organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżona decyzja SKO zapadła w następującym stanie faktycznym: Decyzją środowiskową z dnia [...] lipca 2012 r. Prezydent Miasta O. ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu zintegrowanego systemu zagospodarowania odpadów obojętnych i innych niż niebezpieczne na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] z obrębu [...] oraz nr ew. [...] z obrębu w [...]. Decyzja została wydana na podstawie art 104 k.p.a., art. 71 i art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z póżn. zm.), dalej "ustawy ocenowej". Odwołania od decyzji Prezydenta Miasta O. wniosły: 1) Stowarzyszenie [...], 2) Stowarzyszenie [...], 3) Wójt Gminy W., 4) [...] Towarzystwo [...], 5) J. Z. W odwołaniach podniesiono, że ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla planowanej inwestycji nastąpiło z naruszeniem szeregu przepisów postępowania administracyjnego i przepisów prawa materialnego. SKO w [...] po rozpatrzeniu odwołań, decyzją z [...] kwietnia 2013 r., na podstawie art.138 § 2 k.p.a. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta O. i przekazało temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając zaskarżoną decyzję odwoławczą, SKO wskazało w szczególności, że podstawowym materiałem dowodowym mającym na celu określenie faktycznego wpływu na środowisko jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który powinien spełniać wymagania ustalone w przepisie art. 66 ustawy ocenowej. Raport niespełniający wymagań ustalonych w art. 66 tej ustawy nie powinien być uznany za środek dowodowy zgodny z prawem, a w konsekwencji organ pierwszej instancji po uprzednim wezwaniu do jego uzupełnienia, winien odmówić ustalenia środowiskowego uwarunkowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy ocenowej opis planowanego przedsięwzięcia powinien zawierać charakterystykę całego przedsięwzięcia w postaci schematu całego przedsięwzięcia oraz powinien zawierać opis wszystkich kolejnych czynności technologicznych - operacji technologicznych wchodzących w skład przedsięwzięcia i ich parametrów technicznych czyli głównych cech charakterystycznych procesów produkcyjnych, ich wzajemnego powiązania (np. schematy technologiczne) oraz za pomocą jakich środków technicznych procesy te będą realizowane. Przykładowo w skład planowanego przedsięwzięcia wchodzą bioflltry. W raporcie należy określić, czy stosuje się biofiltry otwarte, czy zamknięte. Urządzenia te winny być scharakteryzowane poprzez podanie zasady ich działania oraz ich wyposażenia: wentylatory ssąco - tłoczące o odpowiedniej wydajności, komora nawilżania, dodatkowe urządzenia, np. filtry odpylające, płuczkę do usuwania nadmiaru siarkowodoru, wydajność urządzenia. Również winny być określone warunki - parametry techniczne w jakich będzie przeprowadzany proces biofiltracji takie jak: temperatura, wilgotność powietrza, pH, ilość i jakość związków organicznych dostarczanych do urządzenia, materiału, którym wypełniony jest biofiltr. Z tabeli 3.5.51.1 str. 82 Raportu wynika, że w skład planowanej inwestycji wchodzi dziewięć biofiltrów i każdy z nich powinien być scharakteryzowany w powyższy sposób. W skład planowanego przedsięwzięcia wchodzi proces kompostowania, czyli przetwarzania substancji w kontrolowanych warunkach w obecności tlenu (powietrza), w odpowiedniej temperaturze i wilgotności. Ze względu na metodę prowadzenia tego procesu można stosować kombinację dwóch podstawowych metod, tj. metodę aktywną (gorącą), metodę pasywną (zimną). Znane są na rynku krajowym w pełni zautomatyzowane instalacje do kompostowania składające się z bioreaktorów/tuneli sterowanych indywidualnie w oparciu o permanentne pomiary stanu powietrza wchodzącego do procesu i wychodzącego z procesu (ilość powietrza, ciśnienie, temperatura, wilgotność), oraz wejściowych parametrów kompostowanej frakcji, jak również ilości dodawanej do procesu wody. Procesor bilansuje te parametry i tworzy bilans dojrzewania. Na podstawie tych parametrów i bilansu dojrzewania, procesor ustala stopień rozkładu frakcji organicznej, który jest podstawą do sterowania ilością dodawanego powietrza i wody, oraz intensywność cykli pracy i spoczynku. W raporcie winien być precyzyjnie opisany ten proces oraz środki techniczne i ich parametry techniczne jakie są stosowane jak również powinien być dołączony schemat technologiczny procesu kompostowania. Analogicznie winny być scharakteryzowane inne operacje technologiczne takie jak produkcja paliwa alternatywnego (str.71 Raportu), jeśli inwestor zdecyduje się na jego wytwarzanie, sortowanie, w tym sposób oddzielenia od odpadów komunalnych odpadów komunalnych niebezpiecznych, kompostowanie, sposób postępowania z odciekami i gazem wysypiskowym, sposób eksploatowania składowiska, sposób uszczelnienia podstawy skarpy składowiska, opis budynków i ich wyposażenia, w których realizowane są poszczególne operacje technologiczne i innych (np. budynek wagi, magazynowy) itp. Odpady przewidziane do przetwarzania w planowanym przedsięwzięciu powinny być określone poprzez konkretne wskazanie przewidywanych ich ilości i jakości (np. odpady kuchenne ulegające biodegradacji w ilości 12%, w skali roku np. 29000Mg/rok, opakowania z tworzyw sztucznych w ilości 18%, w skali roku 46000Mg/rok, opakowania ze szklą w ilości 10%, w skali roku 25000Mg/rok itp.). Dodatkowo winna być zamieszczona tabela uwzględniająca rodzaje przyjmowanych odpadów wraz ze wskazaniem ich kodu i odpowiadającym ich grup, podgrup i rodzajów odpadów. W analogiczny sposób powinien być opracowany opis analizowanych wariantów, w tym: a) wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, b) wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy. Charakterystykę całego przedsięwzięcia jak i wariantów można opracować na podstawie aktualnie działających instalacji do przetwarzania odpadów obojętnych i innych niż niebezpieczne. Zaś w raporcie należy określić źródło pochodzenia opisywanych technologii i ich parametrów technicznych, np. składowisko odpadów w Z., zakład w L. bądź Międzygminne Składowisko Odpadów Komunalnych [...] w W. itp. Dobranie odpowiedniego wzorca nie powinno stanowić większego problemu, w szczególności, że analogiczne przedsięwzięcia funkcjonują od ponad pięćdziesięciu lat. Dotychczasowa redakcja tego dokumentu nie odpowiada wymogom przepisu art. 66 ust. 1 pkt 1 i 5 ponieważ przedstawione w Raporcie opisy planowanego przedsięwzięcia oraz wskazanych wariantów są opisane w sposób ogólnikowy, chaotyczny i niespójny. Opisane operacje technologiczne wyrwane są z kontekstu. I tak z opisu głównych cech charakterystycznych przedsięwzięcia (str. 73 - 98 Raportu) wynika, że odpady, zostały scharakteryzowane za pomocą ogólnych kodów z pominięciem ich nazw własnych, lecz mimo to skład orzekający zauważył rozbieżności. W Raporcie odpady oznaczone kodem 20 03 03 zostały określone jako "inne odpady nieulegające biodegradacji". Podczas, gdy z obowiązującego rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206), wynika, że odpad o kodzie 20 03 03 jest odpadem pochodzącym z czyszczenia ulic i placów. Autor Raportu (str. 76 pkt 20 03 03) zaznacza również, że odpady o kodach 19 12 12 i 20 03 01 nie będą mogły być składowane na składowisku, lecz nie określa jednocześnie metody ich uzdatniania. Autor stwierdza, że powstaje obowiązek poddania ich bliżej nieokreślonym procesom technologicznym, tak aby mogły być poddane procesowi składowania (z dalszego opisu wynika, że odpad ten - frakcja 20 – l00 mm przeznaczona jest do kompostowania. Mimo że pkt 20.03.03 winien dotyczyć omówienia odpadów z czyszczenia ulic, to w punkcie tym brak jest informacji co inwestor zamierza czynić z tego typu odpadami. Kłopoty z klasyfikacją odpadów pojawiły się także w przypadku odpadu o kodzie 19 12 09, którym oznaczone są minerały (np. piasek, kamienie). Odpad ten na str. 76 określony jest jako typowo mineralny, zaś na str. 77 odpad ten określony jest jako dostarczony przez dostawców (granulacji wskazującej na dużą zawartość substancji organicznej, czyli przeznaczony do kompostowani. Przedstawione powyżej rozbieżności, niejasności winny być wyjaśnione i doprecyzowane w Raporcie. Również doprecyzowania wymaga, co inwestor ma zamiar uczynić z odpadem wielkogabarytowym o kodzie 20 03 07 (str. 77), w którym może znajdować się sprzęt z gospodarstwa domowego zmieszany ze sprzętem elektronicznym. W tym przypadku również nie wiadomo co inwestor zamierza uczynić z takimi odpadami - odpadami niebezpiecznymi. Pożądanym byłoby zobrazowanie opisywanych operacji technologicznych stosownym schematem postępowania i wzajemnego usytuowania poszczególnych elementów instalacji do przeróbki mechanicznej odpadów. Podnieść w tym miejscu również wypada, że Inwestor pismem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia 13 października 2011 r., znak: [...] został wezwany m. in. do przedstawienia sposobu zagospodarowania odpadów niebezpiecznych i odpadów z zużytym sprzętem gospodarstwa domowego oraz sprzętem elektronicznym o kodzie 20 03 07 (pkt II.7 i litego pisma), do opisania technologii produkcji paliwa alternatywnego (pkt 1I.8). Na powyższe inwestor odpowiedział, że odpad 20 03 07 to odpad, którego struktura uniemożliwia sortowanie ręczne, co zdaniem składu orzekającego jest brakiem odpowiedzi na postawione pytanie. Na pozostałe inwestor odpowiedział, że we wskazanym zapisie dotyczącym paliwa alternatywnego (str. 71 Raportu) wkradł się błąd, a składować odpadów niebezpiecznych nie zamierza, przy czym sposób magazynowania odpadów niebezpiecznych nastąpi na etapie projektu budowlanego. Zdaniem składu orzekającego odpowiedź w sprawie odpadów niebezpiecznych należy uznać za wymijającą. Jeśli rzeczywiście odpadów niebezpiecznych inwestor nie zamierza składować, to skąd się biorą te bardzo niebezpieczne odpady (typu merkaptany, węglowodory alifatyczne i aromatyczne, benzen, cyjanowodór i cyjanki, formaldehyd) w emisji z biofiltra i na składowisku? Również niezbyt precyzyjnie został opisany proces kompostowania etap I i II. W etapie pierwszym kompostowania (str. 79-80) autor stwierdza, że w zależności od temperatury procesu odpady mogą być napowietrzane z jednego kanału i takie określenie jest nieprecyzyjne. Autor winien podać konkretne wartości temperatury, od których zależy sposób napowietrzania odpadów. Także nieodpowiednie jest sformułowanie, iż wymagane jest: "prowadzenie procesu w zamkniętej hali.", "wykonanie urządzeń separujących...", albowiem wymagania te zostały uwzględnione w opracowanej technologii. Technologia ta powinna być ujawniona w Raporcie, bowiem w przeciwnym razie twierdzenia te zostaną potraktowane za gołosłowne. W procesie tym powietrze służące napowietrzaniu pryzmy oczyszczane jest w biofiltrze i w tym miejscu proces ten winien być dokładnie omówiony. Stwierdzenie, że przewiduje się zastosowanie biofiltra o powierzchni 600 m²; z układem wentylacyjnym jest niewystarczające. Urządzenie to winno być scharakteryzowane w sposób zaproponowany przez skład orzekający. Charakterystyka biofiltra jest istotna choćby ze względu na sposób traktowania go jako emitora zanieczyszczeń. Omawiając przewidywane rodzaje i ilości zanieczyszczeń, wynikające z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia autor Raportu określił położenie emitorów (tabela 3.5.5.1.1, str. 82), przy czym emitory te zostały ujęte jako punktowe. Przykładowo emitor w postaci biofiltra w tej tabeli został określony jako emitor punktowy w ilości 9 emitorów. Podczas, gdy z powyższej informacji i z Raportu str. 81 wynika, że jego powierzchnia wynosi 600 m², co może wykluczyć przypisanie mu tylko 9 punktów emisyjnych, bowiem jeśli biofiltry są zamknięte to prawdopodobnym jest, że będą one miały 9 punktów emisyjnych. Jednakże w przypadku biofiltrów otwartych ilość ta będzie większa. Nie ulega zatem wątpliwości, że brak wskazania rodzaju emitorów (otwarte, zamknięte) budzi duże zastrzeżenia co do danych wskazanych w Raporcie, a nadto może powodować zafałszowanie teoretycznych -obliczeń. Analogicznie sprawa przedstawia się w stosunku do pozostałych emitorów: wiata-dojrzewanie kompostu (42 emitory),wentylacja ogólna hali obróbki wstępnej odpadów (6 emitorów), składowisko odpadów (128 emitorów), linia sortownicza (5 emitorów), sita mobilne (2 emitory). Zgodnie z art. 66 ust 1 pkt 1c ustawy ocenowej Raport zanieczyszczenia związane z funkcjonowaniem planowanej inwestycji określa jako pochodzące m. in. z: odcieków, emisji gazów i pyłów do powietrza i emisji bioareozoli. Biorąc pod uwagę skład jakościowy emitowanych zanieczyszczeń należy powziąć wątpliwość co do jakości planowanych odpadów. Emisja z biofiltra merkaptanów, węglowodorów alifatycznych i aromatycznych pozwala powątpiewać, że emisje te mogą pochodzić z odpadów komunalnych. Emisje te następnie roznoszone są dalej po niemalże całym terenie składowiska. Fakt ten nie budziłby zdziwienia i wątpliwości, składu orzekającego, gdyby emisje te pochodziły ze składowiska odpadów bardzo niebezpiecznych, na które mogłyby być dostarczane odpady niebezpieczne np. pochodzące z czyszczenia rurociągów naftowych. Niepokój Kolegium budzą również emisje ze składowiska w postaci benzenu, cyjanowodoru i cyjanków, bowiem odpady komunalne nie powinny zawierać tych substancji niebezpiecznych. Inwestor chcąc uwolnić się od zarzutu manipulowania danymi, winien we własnym, dobrze pojętym interesie przedstawić szczegółowe pomiary wielkości emisji uzasadniające swoje wyniki analiz, a jednocześnie umożliwiające pełną ocenę oddziaływania planowanej inwestycji w zakresie emisji substancji gazowych i pyłowych do powietrza. Podnieść w tym miejscu wypada, że inwestor pismem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] października 2011 r., znak: [...] został wezwany (pkt 1.2 i 3) do przedstawienia wydruków potwierdzających wprowadzenie danych do programu obliczeniowego. W odpowiedzi na powyższe inwestor wyjaśnił, ze obliczenia wykonano według wzorów opisanych w pkt 2.5 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 16, poz. 87) i zamiast wnoszonych wydruków załączył wyniki obliczeń stężeń Smm oraz odległości występowania tego stężenia, nie wskazując w jaki sposób uzyskał te wyniki. Decyzja środowiskowa jest bezpośrednio powiązana z rozstrzygnięciem wyrażającym zgodę na realizację i ustalającą wymagania, które dane przedsięwzięcie powinno spełnić podczas jego realizacji (budowy) i wyposażenia, dla zapewnienia przestrzegania wymagań ochrony środowiska w zakresie, w jakim już funkcjonujące przedsięwzięcie na środowisko mogłoby oddziaływać. Zgodnie z art.86 ustawy ocenowej decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organy wydające decyzje, o których mowa w art. 72 ust 1 (w tym również decyzję o warunkach zabudowy terenu), co winno skutkować szczególnie wnikliwym badaniem podstawowego dokumentu będącego podstawą wydania decyzji środowiskowej jakim jest Raport OOŚ. Zaś sam Raport nie może budzić kontrowersji i poważnych zastrzeżeń co do jego wiarygodności i rzetelności. Z zaskarżonej decyzji wynika, że planowana inwestycja położona jest na terenie przeznaczonym pod składowisko odpadów komunalnych (oznaczonym na planie zagospodarowania przestrzennego symbolem WS), zgodnie z uchwałą Rady Miasta O. Nr [...] z dnia [...] grudnia 1999r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2002 r., poz. [...]). Uchwała ta wyznacza w promieniu 500 m. od granic składowiska strefę ochrony sanitarnej obejmującą tereny rolne, na których wyklucza się lokalizację zabudowy mieszkaniowej, obiektów służących produkcji żywności i wykorzystania w celach hodowlanych. Jednak najbliższa zwarta zabudowa mieszkaniowa (wieś G.) znajduje się w odległości ok. 250 m od granic terenu przeznaczonego pod planowana inwestycję. Ze streszczenia w języku niespecjalistycznym Raportu str. 6 wynika, że "zasięg ujemnego oddziaływania ze względu na emisję odorów może sięgać do około 340 m od źródeł emisji a ze względu na emisję bioareozoli do około 200 m od źródeł emisji". Oznacza to, że w zasięgu uciążliwości odorowej - oddziaływania przedmiotowej inwestycji znajdować się będzie zwarta zabudowa mieszkaniowa (wieś G.). Wyznaczając strony niniejszego postępowania organ winien zatem kierować się zasięgiem strefy oddziaływania uwzględniając mieszkańców w/w wsi jako strony czego nie uczynił mając na względzie wskazane w decyzji nr ew. działek, tj. w promieniu 340 m od granic przedmiotowej inwestycji. Należy w tym miejscu podnieść, że zasięg strefy uciążliwości odorowej inwestor władny jest zmniejszyć poprzez zapobieganie emisji odorantów oraz dezodoryzację gazów odlotowych, jednakże z raportu nie wynika aby tego rodzaju środki były planowane przez inwestora. Nadto zdaniem składu orzekającego mając na względzie zapis Planu dot. ustalenia strefy sanitarnej organ ponownie winien przeanalizować zgodność planowanego przedsięwzięcia z zapisami w/w Planu w szczególności w kontekście odstąpienia od wyznaczenia takiej strefy. Skoro bowiem Plan zakłada taką strefę to powstaje uzasadniona wątpliwość, czy organowi wolno odstąpić od jej wyznaczenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody. Kwestia ta winna być szczegółowo wyjaśniona i uzasadniona w ponownym postępowaniu. Fakt, że organ pierwszej instancji odstąpił od wymogu utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania wokół składowiska (pkt 1.6 zaskarżonej decyzji) oznacza to, że zaskarżona decyzja jest niezgodna w planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonego zgodnie z cyt. uchwałą Rady Miasta O. Nr [...]. Dokonując analizy zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego jej wydanie postępowania administracyjnego skład orzekający uznał, że występujące uchybienia nie pozwalają na pozostawienie przedmiotowej decyzji w obrocie prawnym, a jednocześnie ponieważ sprawa wymaga przeprowadzenia postępowania w znacznej części to nie jest możliwe rozstrzygnięcie sprawy reformatoryjne przez SKO. Organ pierwszej instancji ponownie rozpatrując sprawę winien przeprowadzić postępowanie z uwzględnieniem uwag zawartych w niniejszej decyzji, jak również powinien przeanalizować szczegółowo wszystkie argumenty zawarte w odwołaniach. Organ winien ustalić strony postępowania - zgodnie z zasięgiem oddziaływania przedmiotowej inwestycji, tj. w promieniu ok. 340 m od granicy terenu przedmiotowej inwestycji. Wobec braku doręczenia wydruków zawierających dane wejściowe do obliczeń wszystkich emisji i obliczeń akustycznych, organ pierwszej instancji winien rozważyć ewentualnie możliwość i potrzebę uzupełnienia Raportu OOŚ lub konieczność opracowania nowego raportu OOŚ. Raport winien być opracowany przez osobę lub osoby posiadające wiedzę specjalistyczną z dziedziny, którą planowane przedsięwzięcie się wiąże, tj. w przedmiotowej sprawie z gospodarki odpadami (stosowne dokumenty potwierdzające powyższe winny znajdować się w aktach sprawy) i spełniać wszystkie wymagania, o których mowa w art. 66 cyt. ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Powinien on zawierać opisane w zwięzłej formie konkretne rozwiązania techniczne i parametry techniczne oraz dane z przeprowadzonych badań, ich zwięzłe omówienie, tak aby umożliwił on ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko właściwemu organowi. Do tego celu niezbędnym jest wiarygodne opracowanie jego treści przez osobę posiadającą wiedzę fachową z dziedziny gospodarki odpadami. Raport bowiem nie powinien stanowić opracowania tylko teoretycznego bądź stanowić kopię biblioteki uniwersyteckiej. Skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. wniosła [...] Spółka z o.o. z siedzibą w O. Skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 66 ust. 1 pkt 1) i 5) ustawy ocenowej poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że charakterystyka przedsięwzięcia zawarta w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i jego wariantów powinna zawierać szczegółowe dane techniczne, dotyczące budowy instalacji i jej wyposażenia (w stopniu właściwym dla projektu budowlanego) oraz dokładne dane i schematy procesów produkcyjnych; - art. 66 ust. 1 pkt 1) i 5) ustawy ocenowej poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że charakterystyka przedsięwzięcia i jego wariantów dokonywana w raporcie powinna być realizowana w oparciu o już działające inwestycje; - art. 135 ust.1 w zw. z art. 82 ust 1 pkt 3) ustawy ocenowej poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powinny mieć wpływ na ustalenie w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania oraz art. 80 ust.2 ustawy ocenowej poprzez bladną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że stwierdzenie zgodności analizowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dokonywane przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach powinno dotyczyć także innych kwestii aniżeli lokalizacja przedsięwzięcia; - art. 66 ust.1 pkt 1 lit. c) ustawy ocenowej poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że rodzaje i ilości zanieczyszczeń powstałe w związku z funkcjonowaniem planowanego przedsięwzięcia powinny zostać ustalone w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie na podstawie przewidywań wynikających z obliczeń (symulacji), a realnych pomiarów, co pozostaje w sprzeczności z charakterem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i jej miejscem w procesie inwestycyjnym; - art. 66 ust.1 pkt 19) ustawy ocenowej poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że Prezydent naruszył prawo, nie dokonując szczegółowych ustaleń na temat autorów raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; - art. 12 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150 ze zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuzasadnionym kwestionowaniu prawidłowości analiz zawartych w Raporcie i wyników obliczeń dotyczących emisji do powietrza w związku z realizacją planowanego przedsięwzięcia; - art. 135 ust. 1 i 2 powołanej wyżej ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 82 ust. 2 pkt 3) ustawy ocenowej poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że podstawę do stwierdzenia obowiązku utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach mogą stanowić zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; - art. 7 i 77 k.p.a. i art. 7 w zw. z art 136 k.p.a. i art.12 § 1 k.p.a. - poprzez dokonanie niewłaściwej oceny materiału dowodowego i ustalenie okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy w sposób sprzeczny z jego treścią, względnie nieprzeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego, co doprowadziło do przedłużenia postępowania z naruszeniem interesów skarżącego; - art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów polegające na nieuzasadnionym uznaniu przedłożonego przez Inwestora raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko za niewiarygodny środek dowodowy, bezpodstawne analizowanie i kwestionowanie tych ustaleń zawartych w przedłożonym raporcie, które wymagają fachowej wiedzy oraz uznanie za nieudowodnione okoliczności faktycznych możliwych do ustalenia na podstawie zgromadzonych w sprawie dokumentów; - art. 138 § 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji uchylającej decyzję Prezydenta Miasta O. i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia w sytuacji, gdy wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia były wyjaśnione, a ewentualne braki nie miały istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy; art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne uzasadnienie prawne decyzji oraz sporządzenie uzasadnienia faktycznego w sposób w wielu miejscach niezrozumiały, uniemożliwiający ustosunkowanie się do jego treści. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalanie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Odnosząc się do zarzutów skargi, SKO wskazało w szczególności, że argumenty skargi są nieprzekonywujące. Wbrew twierdzeniom skarżącej raport jest podstawowym dokumentem niezbędnym do merytorycznej oceny przedsięwzięcia oraz jego wpływu na środowisko. Jeśli przedsięwzięcie dotyczy sfery rozwiązań technologicznych, to winno ono być opisane pomocą środków technicznych. Biorąc pod uwagę postanowienia przepisu art. 67 ustawy ocenowej raport winien uwzględniać dane wynikające z rozwiązań projektowych (technicznych) niezbędne do zakończenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. W tym celu SKO wskazało te środki techniczne, które w sposób jednoznaczny winny scharakteryzować przedmiotowe przedsięwzięcie. Wskazując określone parametry techniczne, jakimi winny być scharakteryzowane urządzenia, w których będą realizowane poszczególne operacje technologiczne, SKO wzięło pod uwagę fakt, że urządzenia techniczne zawierają karty charakterystyk technicznych mowa w zaskarżonej decyzji (str. 5). Zatem określenie tych parametrów i dostępne wraz z urządzeniem, a jednocześnie daje podstawę do oceny nowoczesności urządzenia i jego oddziaływania na środowisko. Wbrew twierdzeniom skarżącej tabela 3.6.6.2.7 zawarta w raporcie zawiera bilans odpadów opracowany w sposób zbyt ogólny. Tabela ta winna ujmować ten bilans na grupy i podgrupy. Zgodnie z art. 4 ust 1 ustawy o odpadach odpady klasyfikuje ich zaliczenie do odpowiedniej grupy, podgrupy i rodzaju odpadów. Odnosząc się do wyjaśnień dotyczących pkt 5 i 6, trzeba uznać je za zasadne. Mylnie przykładowo przyjęto, iż biofiItrów jest 9 (str. 7). podczas gdy jest jeden biofiltr, na którym oznaczono 9 punktów emisyjnych. Natomiast twierdzenia skarżącej iż dokonane obliczenia emisji (z wyłączeniem emisji hałasu) zostały wykonane prawidłowo są gołosłowne, bowiem ani raport, ani jego uzupełnienie nie zawiera danych wejściowy do programów komputerowych. Wbrew twierdzeniom skarżącej SKO nie wywodzi, iż dojdzie do przetwarzania odpadów niebezpiecznych, bowiem SKO wyraża zdziwienie, iż w emisji z biofiltra znajdują się składniki pochodzące z odpadów niebezpiecznych. Wyjaśnienia skarżącej, iż składniki te powstały w procesie kompostowania należy uznać za nieprzekonujące. W procesie kompostowania powstaje m. in. glebo - humus (nawóz organiczny), znajdujący zastosowanie do rekultywacji gruntów, który zawiera związki węgla, azotu i fosforu. Natomiast w powietrzu, które oczyszczane jest w biofiltrze, zwykle znajdują się węglowodory alifatyczne, alkohole, aldehydy, kwasy organiczne, akrylany, fenole, aminy i amoniak. Podczas gdy skarżący twierdzi, że w wyniku kompostowania powstają związku merkaptany, węglowodory alifatyczne i aromatyczne, benzen (węglowodór aromatyczny), cyjanowodór i cyjanki, formaldehyd (aldehyd mrówkowy). O ile merkaptany mogą znajdować się w ściekach i osadach pościekowych, lecz cyjanowodór i cyjanki prędzej powstaną w galwanizerni niż w procesie kompostowania, zaś węglowodory alifatyczne i aromatyczne, w tym benzen prędzej można znaleźć w ropie naftowej niż w kompostowania. W przypadku pkt 4 skargi SKO wskazało, na istniejące nieścisłości co do stosowanej klasyfikacji odpadów, bądź produkcji paliwa alternatywnego (str.6 zaskarżonej decyzji), które to rozbieżności po wyjaśnieniu, winno usunąć się z raportu, w szczególności wobec stwierdzenia skarżącej, iż przedmiotem postępowania nie będzie objęta produkcja paliwa alternatywnego. SKO nie postawiło zarzutu niezgodności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, lecz wskazało ten fakt organowi pierwszej instancji do rozważenia. Z przedłożonej przez skarżącą informacji, dotyczącej osób sporządzających raport wynika, że osoby te, to: D. K., W. N., M. F., D. C., S. K. i R. O. Z samego raportu (str. 11) wynika natomiast nieco inny skład zespołu autorskiego. Nie figuruje w nim nazwisko M. F., natomiast dodatkowo figurują: T. G. i A. K. Uczestnicy postępowania na prawach strony wnieśli w toku postępowania sądowego szereg pism procesowych, w których wnieśli o oddalenie skargi, popierając stanowisko SKO odnośnie konieczności powtórzenia przez Prezydenta Miasta O. postępowania wyjaśniającego w oparciu o poprawiony raport. Jednocześnie uczestnicy podnieśli szereg argumentów, przemawiających w ich ocenie przeciwko realizacji planowanej inwestycji. Stosownie do powyższego: 1) Stowarzyszenie [...] oraz Stowarzyszenie "[...]" przedstawiły swoje stanowisko w sprawie w pismach z dnia 19 września 2013 r. i 1 października 2013 r., 2) Stowarzyszenie "[...]" przedstawiło swoje stanowisko w piśmie z dnia 2 grudnia 2013 r., 3) Stowarzyszenie [...] przedstawiło swoje stanowisko w piśmie z dnia 4 grudnia 2013 r. Skarżąca uzupełniła stanowisko sformułowane w skardze pismami procesowymi z dnia: 30 września 2013 r. i 4 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 grudnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1260/13 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. i stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. Na skutek skarg kasacyjnych Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. oraz Stowarzyszenia [...] w W., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 września 2015 r., sygn. akt II OSK 2306/14, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1260/13, i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że SKO w sposób szczegółowy wskazało wady dotyczące raportu. Kolegium odniosło swe rozważania do konkretnie wskazanych wadliwości co do charakteru, jakości i ilości planowanych do składowania odpadów. SKO wskazało szczegółowo na braki w zakresie opisu procesu kompostowania. Zwróciło uwagę na konieczność przedstawienia przez inwestora szczegółowych pomiarów wielkości emisji uzasadniających wyniki analiz. Podkreśliło, że odstąpienie od wyznaczenia strefy sanitarnej ze względu na zasięg ujemnego oddziaływania – emisję odorów pozostaje w sprzeczności z planem zagospodarowania przestrzennego Miasta O. Wbrew stanowisku sądu I instancji zakres i precyzyjność wskazanych przez organ II instancji braków w żadnym razie nie mógł przemawiać za przyjęciem, iż dokonana w postępowaniu odwoławczym kontrola miała charakter ogólnikowy, nieprecyzyjny i nie pozwalała na ocenę zaistnienia przesłanek z art. 138 § 2 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Na wstępie rozważań wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Natomiast z przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), w skrócie p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie należy wskazać, że niniejsza sprawa była przedmiotem wyrokowania Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyniku uwzględnienia złożonych przez Stowarzyszenie [...] z siedzibą w W. oraz Stowarzyszenie [...] w W. skarg kasacyjnych, wyrokiem z dnia 11 września 2015 r., sygn. akt II OSK 2306/14, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 1260/13 i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. W związku z powyższym w rozpoznawanej sprawie zachodzi sytuacja przewidziana w art. 190 zdanie pierwsze p.p.s.a., zgodnie z którym sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. Powołany wyżej przepis w sposób jednoznaczny wyznacza kierunek postępowania Sądu pierwszej instancji, który nie posiada już, na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego, swobody w zakresie wykładni prawa, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania. Ponownie rozpoznając sprawę, Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] kwietnia 2013 r., wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., którą uchylono decyzję Prezydenta Miasta O. z [...] lipca 2012 r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu zintegrowanego systemu zagospodarowania odpadów obojętnych i innych niż niebezpieczne na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] z obrębu [...] oraz nr ew. [...] z obrębu w [...] i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu administracyjnym toczącym się na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199 poz. 1227 z późn. zm.). W postępowaniu tym organy zobowiązane są także do stosowania zasad i reguł określonych w przepisach kpa. Wskazać należy, iż przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia nie jest celem samym w sobie, ale ma umożliwić ustalenie ewentualnych zagrożeń dla środowiska związanych z realizacja planowanego przedsięwzięcia, a co za tym idzie - ułatwić ocenę czy zachodzą podstawy do wydania pozytywnych decyzji upoważniających do jego realizacji. Stosownie do treści przepisu art. 73 ust. 1 powyższej ustawy postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Kontrolując legalność wydanego rozstrzygnięcia, w pierwszym rzędzie należy wskazać, że uprawnienia decyzyjne organu odwoławczego zostały określone w art. 138 k.p.a. Ze sformułowania tego przepisu wynika, że organ drugiej instancji winien dążyć do zakończenia sprawy, a zatem ilekroć jest to możliwe, powinien rozstrzygnąć sprawę w sposób określony w § 1 tego artykułu, a zatem: 1) utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchylić zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umorzyć postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umorzyć postępowanie odwoławcze. Uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji winno być wyjątkiem i następować wyłącznie z przyczyn wskazanych w art. 138 § 2 k.p.a., to jest w sytuacji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Z zapisu art. 138 § 2 k.p.a. wynika, że samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, chociaż jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, nie jest przesłanką wystarczającą, konieczne jest bowiem dodatkowo wykazanie, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie". Jak wynika z Komentarza aktualizowanego do art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego Andrzeja Wróbla opublikowanego LEX/el., 2013, w zapisie tym chodzi o to, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził, z naruszeniem przepisów postępowania, postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść wydanej przez niego decyzji. Decyzja kasacyjna powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji nie może być podjęta w sytuacjach innych niż określone w art. 138 § 2 k.p.a. Żadne inne wady postępowania ani wady decyzji podjętej w pierwszej instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej tego typu. Ten rodzaj rozstrzygnięcia organu odwoławczego jest dopuszczalny wyjątkowo, stanowiąc wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy, a zatem nie jest dopuszczalna wykładnia rozszerzająca art. 138 § 2 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2006 r. sygn. akt II OSK 633/05. LEK nr 198333). Nadal podstawową przesłanką prawną decyzji kasacyjnej będzie niezbędny dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy "zakres postępowania wyjaśniającego", czyli "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie". W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy wykazał, co nie może budzić wątpliwości, że organ I instancji wydał swoje rozstrzygnięcie z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. Wykazał również braki postępowania wyjaśniającego w postaci wadliwości raportu co do charakteru, jakości i ilości planowanych do składowania odpadów. SKO wskazało szczegółowo na braki w zakresie opisu procesu kompostowania. Zwróciło uwagę na konieczność przedstawienia przez inwestora szczegółowych pomiarów wielkości emisji uzasadniających wyniki analiz. Podkreśliło, że odstąpienie od wyznaczenia strefy sanitarnej ze względu na zasięg ujemnego oddziaływania – emisję odorów pozostaje w sprzeczności z planem zagospodarowania przestrzennego Miasta O. Na postępowanie wyjaśniające nie składa się tylko zebranie materiału dowodowego ale również jego rozpatrzenie i przeprowadzenie oceny dowodów. Organ odwoławczy wykazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie został przez organ I instancji rozpatrzony i oceniony pod kątek spełnienia przesłanek wynikających z przepisów materialnych regulujących wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia zawartych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zatem konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy musi być oceniony jako mający istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy. Dokonanie całościowej oceny materiału dowodowego dopiero na etapie postępowania odwoławczego i wydanie przez organ odwoławczy decyzji na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. naruszałoby określoną w art. 15 k.p.a. zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Istota tej zasady polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wydanie decyzji z naruszeniem zasady dwuinstancyjności, godzi w podstawowe prawa i gwarancje procesowe obywatela i oceniane jest jako rażące naruszenie prawa (wyr. NSA z dnia 10 kwietnia 1989 r., II SA 1198/88, ONSA 1989, nr 1, poz. 36). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w zaskarżonej decyzji wskazało również, jakie okoliczności organ I instancji ponownie rozpoznając sprawę winien wziąć pod uwagę, z uwagi na to, że przedłożony przez skarżącego raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko wymaga uzupełnienia w zakresie wskazanym w zaskarżonej decyzji. Należy wskazać, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest dokumentem mającym najistotniejsze znaczenie w przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko. W art. 66 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji, ustawodawca wskazał jakie niezbędne elementy powinien zawierać raport. Raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko stanowi kluczowy dowód w sprawach dotyczących ustalenia środowiskowych uwarunkowań danego przedsięwzięcia. W konsekwencji, organy administracji mają obowiązek ocenić na podstawie art. 80 k.p.a. wartość dowodową raportu. Ewentualny brak dostatecznego odniesienia się do istotnych kwestii oznacza, że raport w tym zakresie może zostać uznany za niespełniający wymogów ustawowych (por.: wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2213/13, wyrok NSA z dnia 26 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 2032/13). Zadaniem organu prowadzącego postępowanie jest sprawdzenie zawartości raportu w kontekście spełnienia wymogów formalnych i merytorycznych. W szczególności organ powinien ustalić, czy opracowany raport zawiera komplet niezbędnych informacji pozwalających na ocenę przedsięwzięcia i jego oddziaływania na środowisko oraz informacji identyfikujących rodzaj i skalę skutków środowiskowych oraz społecznych. Obowiązkiem organu jest również weryfikacja materiałów stanowiących podstawę sporządzonego raportu. Organ nie jest związany treścią raportu, a ustalenia w nim zawarte mogą służyć wydaniu decyzji tylko wtedy, gdy raport jest rzetelny, spójny oraz wolny od niejasności i nieścisłości (por.: wyrok NSA z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 1858/13). Sąd podziela zarzuty podniesione w decyzji organu II instancji co do braków raportu w opisie procesu kompostowania, braku przedstawienia przez inwestora szczegółowych pomiarów wielkości emisji uzasadniających wyniki analiz, wad raportu w zakresie opisu charakteru, jakości i ilości planowanych do składowania odpadów. Zasadnie również organ II instancji wskazał, że organ I instancji nie przeanalizował kwestii zgodności planowanego przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w kontekście odstąpienia od wyznaczenia strefy sanitarnej ze względu na zasięg ujemnego oddziaływania – emisji odorów. Skarżąca w sposób nieuzasadniony utożsamia strefę sanitarną przewidziana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z obszarem ograniczonego użytkowania, o którym mowa w art. 135 ustawy Prawo ochrony środowiska. Sąd zauważa również, że w decyzji organu I instancji planowane przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane jako instalacja związana z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów, o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2009 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, która zaliczana jest do instalacji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast organ II instancji planowaną inwestycję zaliczył do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, o której mowa w § 2 pkt 47 ww. rozporządzenia. Kwestia ta niewątpliwie wymaga uściślenia. Powyższe wskazuje, że wykazane w zaskarżonej decyzji braki raportu uzasadniały zastosowanie przez organ nadzoru art. 138 § 2 k.p.a. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie podzielił zasadności zarzutów skargi i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.