I SA/Wr 73/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Semiczek, Sędziowie Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca), Asesor WSA Wojciech Śnieżyński, Protokolant specjalista Edyta Luniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 lipca 2017 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r" nr [...] w przedmiocie określenia miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 lipca 2013 r. do 28 lutego 2016 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. oraz poprzedzającą ją decyzję Zarządu B Sp. z o.o. we W. z dnia [...] r., nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. na rzecz A sp. z o.o. z siedzibą we W. kwotę 2.085,00 zł (dwa tysiące osiemdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] r., nr [...], którą na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., dalej: O.p.), po rozpatrzeniu odwołania A spółki z o.o. we W. (dalej: strona, spółka, skarżąca, podatnik), utrzymano w mocy wydaną z upoważnienia Zarządu B spółki z o.o. we W. decyzję Dyrektora w B spółce z o.o. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie określenia stronie miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 28 lutego 2016 r., w odniesieniu do nieruchomości położonej przy ul. [...] we W.. W stanie faktycznym sprawy organ wskazał, że w dniu 2 lipca 2013 r. A Sp. z o.o. złożyła do B Sp. z o. o. deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości niezamieszkałej, na której powstają odpady komunalne położonej przy ul. [...] we W. z datą powstania obowiązku od 1 lipca 2013 r. Wskazano opłatę w wysokości 209,00 zł. W zakresie częstotliwości odbioru pojemnika dla nieruchomości niezamieszkałej strona wskazała ilość odbiorów odpadów komunalnych w miesiącu: 2,16 i pojemnik o pojemności do 660 m³ oraz selektywny sposób zbierania odpadów komunalnych Pismem z dnia 7 marca 2016 r. wezwano stronę do złożenia korekty deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z dnia 2 lipca 2013 r. zgodnie z Regulaminem utrzymania czystości i porządku na terenie W.. Przyczyną wezwania do skorygowania deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, złożonej w dniu 2 lipca 2013 r. były wątpliwości organu co do zadeklarowanej częstotliwości odbioru odpadów komunalnych. W dniu 24 marca 2016 r. strona złożyła wyjaśnienia wraz z deklaracją o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości [...], z datą powstania obowiązku złożenia deklaracji: 22 marca 2016 r., wskazując opłatę w wysokości 230,23 zł. W zakresie częstotliwości odbioru pojemnika dla nieruchomości niezamieszkałej strona wskazała ilość odbiorów odpadów komunalnych w miesiącu: 4,33 i pojemnik o pojemności do 360 m³. Strona wskazała, że złożona deklaracja w pełni odpowiada potrzebom wynikającym z ilości wytwarzanych odpadów komunalnych. W odpowiedzi na stanowisko strony, organ wyjaśnił - w piśmie z dnia 30 marca 2016 r., że odpady komunalne zmieszane przeznaczone do obierania z terenu nieruchomości przekazuje się podmiotowi odbierającemu odpady komunalne z częstotliwością nie mniejszą niż 1 raz w tygodniu, tym samym zadeklarowana przez stronę częstotliwość odbioru pojemnika od 1 lipca 2013 r. w wysokości: 2,16 jest niezgodna z Regulaminem utrzymania porządku i czystości na terenie W. (Uchwała nr XXXV/780/12 Rady Miejskiej W. z dnia 29 listopada 2012 r. w sprawie ustalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie W.). Po wszczęciu z urzędu postępowania (pismem z 29 lipca 2016 r.) organ I instancji decyzją z dnia [...] r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 6o w związku z art. 6h ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2016 r. poz. 250, dalej u.p.c.g.) oraz § 1 uchwały nr XXIX/657/12 Rady Miejskiej z dnia 5 lipca 2012 r. w sprawie upoważnienia Zarządu B Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu utrzymania czystości i porządku (Dz. Urz. Woj. D. z 2012 r. poz. 2866 ze zm.), określił stronie wysokość opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi w odniesieniu do nieruchomości położonej przy ul. [...] we W. za okres od 1 lipca 2013 r. do 31 stycznia 2015 r. w wysokości 418,00 zł za każdy miesiąc oraz za okres od 1 lutego 2015 r. do 28 lutego 2016 r. w wysokości 418,06 zł za każdy miesiąc (szczegółowy sposób wyliczenia opłaty organ pierwszej instancji przedstawił w uzasadnieniu decyzji). Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ wskazał, że wątpliwości dotyczące złożonej przez spółkę A w dniu 2 lipca 2013 r. deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi budziła zadeklarowana częstotliwość odbioru pojemnika na odpady zmieszane. Strona wskazała bowiem odbiór tych odpadów co drugi tydzień, z kolei jak ustalono, odpady były odbierane co tydzień. Organ, określając wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi - w zakresie ilości oraz pojemności pojemnika kierował się danymi wskazanymi przez stronę w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami, złożonej w dniu 2 lipca 2013 r., uwzględnił również zadeklarowany przez stronę selektywny sposób zbierania i odbierania odpadów komunalnych z przedmiotowej nieruchomości. Natomiast w zakresie częstotliwości odbioru odpadów komunalnych, organ kierował się danymi wskazanymi w pismach C S.A. z dnia 16 sierpnia 2016 r. i 6 września 2016 r. Zważywszy na dokonane ustalenia faktyczne, jak i postanowienia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie W., obligujące do pozbywania się odpadów z określoną częstotliwością, na potrzeby obliczenia wysokości opłaty przyjęto, że częstotliwość odbioru odpadów komunalnych wynosi adekwatnie do poszczególnych okresów wskazanych w decyzji: jeden raz w tygodniu, co daje uśrednioną częstotliwość 4,33 w miesiącu. W odwołaniu oraz w piśmie z dnia 28 października 2016 r. strona zakwestionowała to rozstrzygnięcie, zarzucając nieczytelność wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi; wprowadzenie jej w błąd przez B sp. z o.o. przy składaniu w dniu 2 lipca 2013 r. deklaracji; brak profesjonalizmu, działanie na szkodę A sp. z o.o. i spóźnione działania B sp. z o.o. w zakresie potwierdzenia deklaracji i wysokości opłat oraz negując jakość świadczonych usług, w tym wyposażenie nieruchomości w pojemniki na odpady zbierane selektywnie z opóźnieniem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...] r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że w rozpatrywanej sprawie wątpliwości dotyczące złożonej przez spółkę A sp. z o.o. w dniu 2 lipca 2013 r. deklaracji o wysokości opłaty zagospodarowanie odpadami komunalnymi budziła zadeklarowana częstotliwość odbioru pojemnika na odpady zmieszane. Strona wskazała bowiem odbiór tych odpadów co drugi tydzień. Jak ustalono nieruchomość przy ul. [...] we W. (nieruchomość, na której nie zamieszkują mieszkańcy, ale powstają odpady komunalne) w okresie od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 28 lutego 2016 r. była wyposażona w pojemnik na odpady zmieszane o pojemności 0,66 m³, z którego właściwy podmiot w tym okresie odbierał odpady raz w tygodniu. Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 1 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie W., stanowiącego załącznik do uchwały Nr XXXV/780/12 Rady Miejskiej W. z dnia 29 listopada 2012 r. w sprawie ustalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie W. (Dz. Urz. Woj. D. z 2013 r. poz. 524, z późn. zm.), odpady komunalne przeznaczone do odbierania z terenu nieruchomości przekazuje się podmiotowi odbierającemu odpady komunalne w sposób i w czasie umożliwiającym ich odbiór z terenu nieruchomości z częstotliwością nie mniejszą niż co najmniej 1 raz w tygodniu w przypadku odpadów zmieszanych. Zatem złożona przez A sp. z o.o. w dniu 2 lipca 2013 r. deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, dotycząca nieruchomości przy ul. [...] we W., jest nieprawidłowa. Właściciel nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy, ale powstają odpady komunalne, nie miał bowiem w okresie od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 28 lutego 2016 r. możliwości wyboru częstotliwości odbioru odpadów zmieszanych w miesiącu. Częstotliwość ta ustalona została w Regulaminie utrzymania czystości i porządku na terenie W. na jeden raz w tygodniu (co najmniej) i tak też odpady w tej sprawie odbierał właściwy podmiot. Powyższe skutkowało określeniem stronie miesięcznych opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od dnia 1 lipca 2013 r. do 28 lutego 2016 r. w odniesieniu do nieruchomości położonej przy ul. [...] we W.. Odnosząc się do treści odwołania organ wyjaśnił, że zarzuty te nie mogą być uwzględnione, ponieważ nie dotyczą przedmiotu niniejszego postępowania. Kolegium zauważyło, że termin przedawnienia prawa do ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, gdy podatnik w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia jej wysokości, upływa po 5 latach licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek złożenia deklaracji (zob. art. 68 § 2 pkt 2 O.p., w związku z art. 6q ust. 1 u.p.c.g.). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżąca wnosząc o uchylenie decyzji organu drugiej instancji i zasądzenie na jej rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zarzuciła naruszenie: - przepisów ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, - uchwały Rady Miejskiej z dnia 5 lipca 2012 r., - naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej, a w szczególności art. 165 i następnych. Ponadto skarżąca wskazała na rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art. 60 u.c.p.g. poprzez błędna wykładnię przepisu i wprowadzenie w błąd skarżącej, art. 120 i art. 233 § 2 O.p. oraz art. 2a O.p. ,a ponadto art. 121 § 1, art. 187 § 1 O.p. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, które w przypadku wątpliwości winny być rozstrzygane na korzyść skarżącej. Jak również zaniechanie wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego i wskazanych nieprawidłowości, które były udziałem organu decyzyjnego, tj. B Sp.zo.o. co jest również sprzeczne z zasadą praworządności i zaufania obywateli do organów podatkowych. W uzasadnieniu skargi zarzucono, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji całkowicie zignorowano i zlekceważono udokumentowany zarzut skarżącej, że firma B poprzez mało precyzyjne informacje wprowadziła w sposób oczywisty skarżącą w błąd, która sugerując się takimi wskazówkami niewłaściwie wypełniła deklarację o wysokości opłat, co nie było jej zamierzonym działaniem i unikaniem koniecznych opłat z tytułu wywozu odpadów. Podkreśliła, że określone zapisy i interpretacje w zakresie gospodarki odpadami winny być czytelne i zrozumiałe oraz nie powinny budzić żadnych wątpliwości. W ocenie skarżącej deklaracja o wysokości opłaty wprowadza deklarujących w błąd. Skarżąca zarzuciła, że organ w zaskarżonej decyzji nie wziął pod uwagę jej argumentów zawartych w odwołaniu. Zauważyła, że stanowisko organów obu instancji są przykładem dominacji organów administracyjnych nad obywatelami i podmiotami gospodarczymi. Takie lekceważenie i relacje nierównego traktowania nie może mieć miejsca i winno spotkać się ze szczególnym podkreśleniem rażącego naruszenia prawa. Skarżąca wskazała, że otrzymała akceptację sposobu wypełnienia deklaracji co do obliczenia wysokości opłaty i częstotliwości wywozu odpadów, w postaci pisma organu podatkowego z dnia 30 grudnia 2013 r., w którym wskazano na wysokość opłaty miesięcznej 209,00 zł i podano nr konta oraz indywidualny kod płatnika. Podniosła również aspekt ekonomiczno - finansowy, który ma istotne znaczenie przy wysokości opłaty, a mianowicie to, że skarżąca w 2016 r. dwa razy zmieniła deklarację i obecnie opłaty są znacząco mniejsze, tj. 80,41 zł za miesiąc. Skarżąca wskazała również, że w zbliżonych co do zasady sprawach zapadł wyrok WSA w Gliwicach z dnia 14 września 2016 r., sygn. akt I SA/GI 356/16, jak również wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28 września 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 725/16. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny przeprowadza kontrolę aktów wydawanych przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Należy również dodać, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a). Mając na uwadze, że w przedmiotowej sprawie decyzja określająca wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi została wydana przez Zarząd B Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością działający na podstawie uchwały Nr XXIX/657/12 Rady Miejskiej W. z dnia 5 lipca 2012 r. w sprawie upoważnienia Zarządu B Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością do załatwienia indywidualnych spraw z zakresu utrzymania czystości i porządku Dz. Urz. Woj. D. z 2012 r. poz. 2866 ze zm.) - jako organ I instancji - w pierwszej kolejności należy odnieść się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2016 r., sygn. akt II FPS 3/16 (LEX nr 2166631). Uchwała ta dotyczyła kwestii możliwości powierzenia przez radę gminy czynności związanych z wydawaniem decyzji określających opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi innym podmiotom niż wójt, burmistrz (prezydent miasta). NSA stwierdził, że w sprawach opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi przepis art. 6q ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2016 r. poz. 250 z późn. zm.) wyłącza stosowanie przepisu art. 39 ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446 z późn. zm.). W uzasadnieniu uchwały wskazano, że art. 39 ust. 4 u.s.g. dopuścił ogólnie udzielanie przez rady gmin upoważnień do załatwiania spraw indywidualnych z zakresu administracji publicznej, bez kategoryzacji ich przedmiotu. W sprawach opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się - z mocy odesłania zamieszczonego w art. 6q ust. 1 ab initio u.c.p.g. - przepisy O.p. Regułę tę uzupełniono zastrzeżeniem, że "uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, a w przypadku przejęcia przez związek międzygminny zadań gminy, o których mowa w art. 3 ust. 2, w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi, w zakresie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, które stanowią dochód związku międzygminnego - zarządowi związku międzygminnego". Okoliczność posłużenia się przez ustawodawcę kwalifikatorem pozwalającym wyodrębnić rodzaj spraw podlegających - z racji zastosowanego odesłania - załatwieniu w myśl przepisów Ordynacji podatkowej, nakazuje uznać u.c.p.g. za lex specialis w stosunku do art. 39 ust. 4 u.s.g. Wyraźne zakreślenie w pierwszym z uregulowań kręgu podmiotów dysponujących uprawnieniami organów podatkowych musi być wobec tego traktowane jako ograniczenie zakresu swobody decyzyjnej rad gmin, wyznaczonego przez przepis art. 39 ust. 4 u.s.g. Kierując się założeniami racjonalnego ustawodawcy, wypada przyjąć, że w art. 6q ust. 1 u.c.p.g. nieprzypadkowo użyto skorelowanego z brzmieniem m.in. art. 2 § 3 i art. 13a O.p. zwrotu "z tym, że uprawnienia organów podatkowych przysługują". Wynika z niego, że wójt, burmistrz lub prezydent posiadają atrybut wyłączności działania jako organ podatkowy. Podmioty te są zatem umocowane do realizowania jego kompetencji, jednakże bez prawa delegowania ich w ramach dekoncentracji zewnętrznej. Przepisom O.p., operującej w art. 13 pojęciem organu podatkowego, nie jest bowiem znana taka konstrukcja, zaś w świetle art. 143 § 1 tej ustawy, dopuszczalne jest jedynie upoważnienie funkcjonariusza celnego lub pracownika kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w imieniu organu i w ustalonym zakresie, w szczególności do wydawania decyzji, postanowień i zaświadczeń (dekoncentracja wewnętrzna). Opowiedzenie się za odmiennym poglądem prowadziłoby do rozszerzenia, z naruszeniem granic zakreślonych przez ustawodawcę, listy podmiotów traktowanych jako organy podatkowe w sprawach opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Z uchwały zatem jednoznacznie wynika, że rada gminy nie może przekazać kompetencji przysługującej z mocy u.c.p.g. wójtowi, burmistrzowi, prezydentowi miasta do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu gospodarowania odpadami komunalnymi innym podmiotom, w oparciu o art. 39 ust. 4 u.s.g. Jednocześnie w pkt 2 uchwały Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wykładnia dokonana w uchwale wiąże od dnia jej podjęcia. Jak wyjaśniono w uzasadnieniu opowiedzenie się w tym przypadku za retrospektywnym oddziaływaniem wykładni w odniesieniu do budzących wątpliwości interpretacyjne przepisów prawa, w sytuacji zarysowania się rozbieżności w orzecznictwie NSA, mogłoby podważyć zaufanie do organów władzy publicznej, w tym sądów. Oddziaływanie wykładni na przyszłość rodzi po stronie rad gmin obowiązek zmiany w rozsądnym terminie podjętych uchwał w celu uwzględnienia w nich stanowiska zajętego przez Naczelny Sąd Administracyjny. Mając na uwadze pkt 2 ww. uchwały w kontrolowanej sprawie nie było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] r. określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w związku z wydaniem jej przez Zarząd B spółki z o.o. upoważniony przez Radę Miasta W. do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta W. na podstawie art. 39 ust. 4 u.s.g. - podjętych zanim wykładnia dokonana w uchwale stała się wiążąca. Zdaniem Sądu w sprawie zachodziła jednakże konieczność uchylenia zaskarżonych decyzji z innych względów. W uchwale Nr XXIX/657/12 Rady Miejskiej W. z dnia 5 lipca 2012 r. w sprawie upoważnienia Zarządu B Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością do załatwienia indywidualnych spraw z zakresu utrzymania czystości i porządku Dz. Urz. Woj. D. z 2012 r. poz. 2866 ze zm.) na podstawie art. 39 ust. 4 u.s.g. w § 1 upoważniono Zarząd Spółki B do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu art. 6m, art. 6o, art. 6p ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2012 r. poz. 391). B Sp. z o.o. z siedzibą we W. została wpisana do rejestru przedsiębiorców prowadzonego przez Sąd Rejonowy dla W. we W., VI Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego, pod nr KRS: [...]. W Krajowym Rejestrze Sądowym jako organ uprawniony do reprezentacji podmiotu wskazano zarząd, zaś sposób reprezentacji określono jako "1) W przypadku zarządu jednoosobowego – prezes zarządu, 2) w przypadku zarządu wieloosobowego – prezes zarządu samodzielnie albo 2 (dwóch) członków zarządu łącznie albo 1 (jeden) członek zarządu łącznie z prokurentem" (wpis dokonany w dniu 7 marca 2017 r.); natomiast przed tą data jako organ uprawniony do reprezentacji podmiotu wskazano zarząd, zaś sposób reprezentacji określono jako "W przypadku zarządu jednoosobowego prezes zarządu w przypadku zarządu wieloosobowego 2 (dwóch) członków zarządu albo 1 (jeden) członek zarządu łącznie z prokurentem". W niniejszej sprawie zarówno postanowienie Zarządu B Sp. z o.o. z siedzibą we W. z dnia [...] r. wszczynające z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jak i decyzja z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie określenia stronie miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi - zostały podpisane przez J. P. Dyrektora B sp. z o.o. z up. Zarządu Zdaniem Sądu, skoro w uchwale Rady Miasta W. z dnia 5 lipca 2012 r. do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu utrzymania czystości i porządku upoważniono Zarząd B Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością to postanowienie o wszczęciu postępowania oraz decyzja organu I instancji winny być podpisane przez wszystkich członków zarządu, bowiem Zarząd Spółki nie może być reprezentowany w żaden inny sposób. Należy bowiem odróżnić sposób reprezentacji spółki z ograniczoną odpowiedzialnością od reprezentacji zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. O ile zgodnie z przedstawionymi zapisami w KRS (na dzień wydania decyzji organu obu instancji) - Spółka B mogła być reprezentowana przez prezesa zarządu w przypadku zarządu jednoosobowego oraz w przypadku zarządu wieloosobowego przez 2 (dwóch) członków zarządu albo 1 (jeden) członek zarządu łącznie z prokurentem, to zasady te nie odnoszą się do reprezentacji Zarządu Spółki B. Tymczasem to Zarząd Spółki B został upoważniony do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej. W związku z tym postanowienie wszczynające postępowanie oraz decyzja z dnia [...] r., Nr [...] zostały podpisane przez osobę nieupoważnioną, a zatem zostały wydane z naruszeniem prawa. Ponadto w istocie nie doszło do wszczęcia postępowania, a co za tym idzie decyzje wydane zostały również bez jego przeprowadzenia. Nadto, w sprawie o sygnaturze II SA/Wr 641/14 wniesiono skargi na uchwałę Nr XXIX/657/12 Rady Miejskiej W. z dnia 5 lipca 2012 r. w sprawie upoważnienia Zarządu B Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością do załatwienia indywidualnych spraw z zakresu utrzymania czystości i porządku Dz. Urz. Woj. D. z 2012 r. poz. 2866 ze zm.) wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości. WSA we Wrocławiu wyrokiem z dnia 22 stycznia 2015 r. oddalił skargi. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 czerwca 2017 r., sygn. akt II FSK 1980/16 uchylił zaskarżony wyrok w części oddalającej skargę i stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej W. z dnia 5 lipca 2012 r. Nr XXIX/657/12. Stwierdzenie nieważności uchwały wywołuje skutki od chwili jej podjęcia (ex tunc). W tej sytuacji taką uchwałę należy potraktować tak, jakby nigdy nie została podjęta, co ma oczywiste znaczenie dla czynności prawnych podjętych na jej podstawie. Zastosowanie sankcji nieważności aktu prawa miejscowego ma bowiem tę konsekwencję, że akt prawa miejscowego jest niezdolny do wywołania skutku prawnego od samego początku. Ustalenia te musiały skutkować uchyleniem decyzji organu II oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wobec powyższego przedwczesne jest wypowiadanie się odnośnie pozostałych zarzutów zawartych w skardze, które dotyczą merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy uwzględnić stanowisko zawarte w niniejszym orzeczeniu, organy winny mieć też na względzie wykładnię dokonaną w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2016 r., sygn. akt II FPS 3/16. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 145 § 1 lit. c) w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 - § 4 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015, poz. 1804). Na zasądzone koszty składa się wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 1800,00 zł, uiszczony wpis w kwocie 268,00 zł oraz opłata od pełnomocnictwa w wysokości 17,00 zł.