II OSK 2619/17

Dnia 17 kwietnia 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2347/16 w sprawie ze skargi [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2347/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Ł. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., działając na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290) - dalej Pr. bud., nakazał [...] S.A. Oddział [...] w W. usunięcie stwierdzonych w decyzji nieprawidłowości związanych ze stanem technicznym budynku wieży ciśnień usytuowanej w W. przy ul. K. [...] na działce nr ewid. [...] w obrębie geodezyjnym [...], stanowiącej obszar kolejowy zamknięty, do dnia 31 października 2016 r. , jednocześnie zakazując użytkowania przedmiotowego obiektu. Po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. Oddział [...] w W. od ww. decyzji, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. uchylił powyższą decyzję w części wyznaczającej termin wykonania obowiązków i wyznaczył nowy termin do dnia 31 grudnia 2016 r., w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ wskazał, że przepis art. 66 Pr. bud. służy usunięciu nieprawidłowości powstałych w trakcie użytkowania obiektu. Norma ta nie tworzy dla właściciela czy zarządcy obiektu nowego obowiązku, lecz precyzuje tylko obowiązek ustawowy. Organ zwrócił uwagę na treść art. 61 Pr. bud., który na skutek nowelizacji na mocy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2003 r., nr 80, poz. 718) w zakresie kryteriów utrzymania i użytkowania obiektów budowlanych odsyła do art. 5 ustawy. Przepis ten w brzmieniu obowiązującym na dzień wydawania zaskarżonej decyzji nie zawierał normy nakazującej użytkowanie i utrzymanie obiektu budowlanego zgodnie z przepisami techniczno - budowlanymi, zaś kryterium to odnosi jedynie do wcześniejszych etapów, tj. projektowania i budowy obiektu. Organ wskazał, że będący podstawą wydania decyzji zły stan techniczny obiektu, stwierdzony w ekspertyzie sporządzonej na zlecenie [...] S.A., nie był kwestionowany przez stronę. Stwierdzenie takiego stanu rzeczy obligowało organ wyłącznie do wydania decyzji nakazującej doprowadzenie obiektu do odpowiedniego stanu technicznego, nie pozwalało zaś na nakazanie wykonania robót budowlanych, dla których konieczne jest uzyskanie pozwolenie na budowę, czy dokonanie zgłoszenia. W ocenie organu przyczyną zaniechania działań naprawczych nie może być wyłączenie obiektu z eksploatacji, które nie usuwa stwierdzonych nieprawidłowości. Rozpoznając skargę na w/w decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że fakt zaistnienia przesłanek obligujących organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji w oparciu o art. 66 ust. 1 Pr. bud. musi wynikać z ustaleń poczynionych przez ten organ w przeprowadzonym postępowaniu i znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Dlatego też organ nadzoru budowlanego musi jednoznacznie sprecyzować, jakie nieprawidłowości występują w objętym postępowaniem obiekcie. Decyzja wydana w celu skorygowania stwierdzonych nieprawidłowości dokładnie określała czynności, które zarządca obiektu jest zobowiązany wykonać i zasadnie ograniczała się jedynie do nałożenia obowiązku usunięcia tych nieprawidłowości. W przypadku złego stanu obiektu budowlanego, art. 66 ust. 1 Pr. bud. zezwala wyłącznie na doprowadzenie obiektu do odpowiedniego stanu. Roboty budowlane objęte nakazem wydanym na tej podstawie nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, ani dokonania zgłoszenia. Wbrew twierdzeniom skarżącej, rozstrzygnięcie organu I instancji o wyłączeniu obiektu z użytkowania nie niweluje złego stanu technicznego obiektu, a ma za zadanie ochronę przed negatywnymi skutkami tego stanu. Sąd podzielił stanowisko organu, że w chwili obecnej art. 5 Pr. bud. nie zawiera normy nakazującej użytkowanie i utrzymanie obiektu budowlanego zgodnie z przepisami techniczno - budowlanymi, zaś kryterium to odnosi się wyłącznie do etapu projektowania i budowy obiektu. Zdaniem Sądu, żaden z aktualnie obowiązujących przepisów prawa materialnego nie nakłada na organ nadzoru budowlanego obowiązku wskazywania w uzasadnieniu decyzji jakie konkretnie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zostały naruszone ustalonym stanem technicznym obiektu budowlanego. W zakresie ustalenia terminu wykonania nałożonych obowiązków Sąd wskazał, że jest to termin, który uwzględnia pilną potrzebę wykonania prac przy obiekcie, z drugiej zaś strony możliwości skarżącej spółki i okres technologicznie niezbędny do ich wykonania. Skargę kasacyjną od w/w wyroku wniosły [...] S.A. z siedzibą w W., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organ administracji - Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego - przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 oraz 8 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie dokładnego zbadania sprawy, przeprowadzenia wystarczającego postępowania wyjaśniającego oraz wystarczającego uzasadnienia faktycznego i prawnego podstaw wydanej decyzji, 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organ przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r. w pozostałej części, pomimo tego, że przedmiotowa decyzja powinna zostać uchylona w całości, 3) naruszenie art. 66 w zw. z art. 61 i art. 7 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 Pr. bud. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że zaszły przesłanki określone w ust. 1 art. 66 obligujące organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji nakazującej doprowadzenie obiektu budowlanego do odpowiedniego stanu technicznego oraz zakreślony termin wykonania obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości jest realny i wystarczający na zgromadzenie środków finansowych i realizację robót budowlanych. Na tej podstawie wniesiono o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie decyzji organów obu instancji, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca kasacyjnie zrzekła się przeprowadzenia rozprawy w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. nie okazał się zasadny. Istoty tego zarzutu skarżąca upatruje w nienależytym zgromadzeniu materiału dowodowego sprawy i wydaniu rozstrzygnięcia w oparciu o niewystarczające ustalenia stanu faktycznego sprawy. Nadto skarżąca dostrzega uchybienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w postaci braku przywołania przez organ nadzoru budowlanego konkretnych przepisów techniczno - budowlanych, które narusza stan techniczny obiektu budowlanego objętego zaskarżoną decyzją. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu należy uwzględnić przedmiot zaskarżonej decyzji jakim jest nakaz usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu budowlanego. Najbardziej miarodajnym dowodem w postępowaniu, które dotyczy wydania decyzji w w/w przedmiocie, są wyniki kontroli obiektu budowlanego przedstawione w protokole jej przeprowadzenia oraz ekspertyza techniczna dotycząca obiektu, która powinna zawierać opis i wnioski co do sposobu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. W/w dowody zostały przeprowadzone w niniejszym postępowaniu. Kontrola obiektu została przeprowadzona w dniu 13 lutego 2013 r. przez przedstawicieli Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Ł.. W protokole z tej kontroli ustalono, że zarządca obiektu - [...] S.A. - nie przeprowadził rocznej kontroli stanu technicznego obiektu, a protokół 5-letniego przeglądu okresowego nie zawierał metod i kryteriów, w oparciu o które dokonano sprawdzenia obiektu oraz nie zawierał informacji o stanie technicznym elementów konstrukcyjnych budynku, ani o wykonaniu zaleceń z poprzedniej kontroli. Aktualny stan techniczny instalacji elektrycznej wewnętrznej budynku oraz instalacji odgromowej określono w protokole jako "zdewastowany", stwierdzono przy tym również zdemontowanie dachu krytego papą w 2012 r. W dniu 19 stycznia 2016 r. przedłożono sporządzoną na zlecenie skarżącej ekspertyzę techniczną budynku, której celem było określenie stanu technicznego obiektu pod kątem jego przydatności eksploatacyjnej. Wyniki ekspertyzy ujawniły zły stan techniczny obiektu, w szczególności konstrukcji dachu, stropu ceglanego na belkach stalowych oraz izolacji przeciwwodnej ścian fundamentowych. Wnioski ekspertyzy jednoznacznie wskazują na konieczność przeprowadzenia gruntownego remontu obiektu budowlanego. Zgodnie z oceną zawartą w ekspertyzie, niewłaściwa eksploatacja budynku, brak prawidłowo przeprowadzonych remontów pokrycia dachowego, zużycie wyrobów budowlanych, brak izolacji przeciwwodnych posadzki i ścian przyziemia oraz brak izolacji cieplnych przegród zewnętrznych doprowadziły do zagrożenia bezpieczeństwa dalszego użytkowania obiektu i konieczności poddania go pracom mającym na celu przywrócenie odpowiedniego stanu technicznego obiektu. Z zebranego materiału dowodowego wynika zatem bezsprzecznie, że budynek znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym, wymagającym szybkiego podjęcia prac budowlanych prowadzących do jego naprawy, nie tylko z uwagi na potencjalne zagrożenie związane z jego użytkowaniem, ale również objęcie ochroną konserwatorską i dążeniem do zachowania jego walorów architektonicznych. Stanu tego nie kwestionowała również sama skarżąca kasacyjnie w toku postępowania przed organami administracji publicznej. W trakcie tego postępowania zgromadzony został zatem materiał dowodowy pozwalający na wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych w protokole kontroli oraz ekspertyzie technicznej nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji znajduje się wywód, który uwzględnia stanowisko zawarte w protokole kontroli oraz ekspertyzie technicznej, a zatem w podstawowym materiale dowodowym, w oparciu o który należało oprzeć ustalenia faktyczne stanu technicznego obiektu, istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Odnosząc się do sposobu sformułowania przez organ nadzoru budowlanego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, należy również podkreślić, że przedmiotem obowiązku nakładanym przez ten organ w oparciu o art. 66 ust. 1 Pr. bud. jest usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu. Przepis ten nie określa treści decyzji, wskazując jedynie, że ma ona nakazywać - w istocie prowadzić - do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Celem decyzji wydanej na podstawie tego przepisu jest doprowadzenie obiektu do należytego stanu technicznego oraz użytkowania przez usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Rolą organu jest przede wszystkim wykazanie w treści decyzji zaistnienia ustalonych w toku postępowania przesłanek obligujących organ do podjęcia tej decyzji. Decyzja, w nawiązaniu do stwierdzonych nieprawidłowości, powinna wyraźnie określać czynności bądź prace i roboty budowlane, które adresat decyzji jest obowiązany wykonać w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania obiektu lub jego części w zakreślonym przez organ terminie. Nie ulega nadto wątpliwości, że decyzja określająca zakres prac niezbędnych do doprowadzenia obiektu do należytego stanu technicznego nie tworzy po stronie adresata pozaustaowych obowiązków. Obowiązki te wyraźnie nakłada bowiem art. 61 Pr. bud. w zw. z art. 5 ust. 2 Pr. bud. Zasadnie stwierdził Sąd I instancji, przyjmując ustalenia organów administracji, że należy uwzględnić, iż w aktualnym stanie prawnym nie istnieje obowiązek użytkowania i utrzymywania obiektu budowlanego zgodnie z przepisami techniczno - budowlanymi, bowiem obowiązek ten dotyczy wyłącznie etapu projektowania i budowy obiektu. Aktualne brzmienie art. 61 Pr. bud. w zakresie kryteriów utrzymania i użytkowania obiektów budowlanych odsyła do treści art. 5 ust. 2 tej ustawy, zgodnie z którym obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1- 7. Przepis art. 66 ust. 1 Pr. bud. stanowi najdonioślejszy przykład konkretyzacji zasad eksploatowania obiektu budowlanego sformułowanych w art. 5 ust. 2 tej ustawy i precyzuje obowiązki spoczywające z mocy prawa na właścicielu lub zarządcy obiektu budowlanego. Efektem postępowania, w którym organ nadzoru budowlanego stwierdzi uchybienie tym obowiązkom, jest wydanie decyzji, której uzasadnienie odzwierciedla zakres prac niezbędnych do przywrócenia stanu technicznego obiektu, który odpowiada jego eksploatacji z poszanowaniem powyższych obowiązków. Wobec tego, że celem art. 66 jest utrzymanie obiektów budowlanych w należytym stanie technicznym, decyzja powinna ograniczać się wyłącznie do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Z uwagi na fakt, że brak w aktualnie obowiązującym stanie prawnym obowiązku utrzymywania obiektu budowlanego w zgodzie z przepisami techniczno - budowlanymi, nie istnieje również przepis prawa materialnego, który nakładałby na organ nadzoru budowlanego obowiązek wskazania w uzasadnieniu decyzji w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym budynku, jakie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zostały naruszone stanem technicznym budynku, na co zasadnie wskazał Sąd I instancji. Za wystarczające należy uznać wskazanie w podstawie prawnej art. 66 ust. 1 pkt 3 Pr. bud., który przewiduje skutek orzeczenia organu nadzoru budowlanego, będącego wynikiem niezachowania przez zobowiązanego do tego podmiotu wymogów określonych w ustawie, a odnoszących się do odpowiedniego utrzymania obiektu budowlanego. Kwestia nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego niekoniecznie musi być wynikiem naruszenia przepisów techniczno - budowlanych, zazwyczaj jest bowiem wynikiem technicznego zużycia obiektu budowlanego, nieodpowiedniego użytkowania, braku dbałości o obiekt, czy nie przeprowadzania okresowych obowiązkowych kontroli i napraw, do czego doszło w niniejszej sprawie. Niezależnie nawet od powyższego, obowiązku wskazywania w uzasadnieniu decyzji w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym budynku przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie można wywodzić również dlatego, że nie każde wymagania odnoszące się do nowowznoszonego obiektu, jakości zastosowanych przy jego budowie materiałów mają swoje odzwierciedlenie w przepisach tego rozporządzenia. Część wymagań z tym związanych wynika np. z polskich norm budowlanych, zatwierdzonych wprawdzie przez Polski Komitet Normalizacyjny, niemających jednak charakteru powszechnie obowiązującego prawa. W sytuacji, gdy w aktach znajdują się niezakwestionowane w żaden sposób przez strony, organy, czy sąd ekspertyzy i opinie co do stanu obiektu, jakości użytych materiałów wymóg odniesienia się do regulacji rozporządzenia należy uznać za niezasadny (por. wyr. NSA z dnia 29 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1123/14, dostępny: orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie organ nadzoru budowlanego wyraźnie wskazał roboty budowlane, które adresat decyzji jest obowiązany wykonać w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania obiektu w postaci wykonania naprawy więźby dachowej, stropu, robót izolacyjnych, otworów okiennych i instalacji odgromowej w zakresie wskazanym w rozstrzygnięciu. W ten sposób organ dochował wszelkich standardów przewidzianych dla uzasadnienia decyzji w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu budowlanego. Fakt zaistnienia przesłanek obligujących organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji na podstawie art. 66 ust. 1 Pr. bud. wynikał z ustaleń poczynionych w toku postępowania i znalazł odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. W związku z powyższym, również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. nie okazał się zasadny. Wbrew argumentacji skargi kasacyjnej, organ odwoławczy zasadnie nie wydał decyzji kasacyjnej, bowiem przedmiotem rozstrzygnięcia organu I instancji nie było nałożenie obowiązków, które nie mają podstawy w obowiązujących przepisach prawa. Obowiązki zarządcy obiektu budowlanego utrzymania i użytkowania obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym, tak aby nie dopuścić do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej formułuje art. 61 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 2 Pr. bud. Uchybienie powyższym zasadom uzasadniało wydanie decyzji nakazującej przywrócenie stanu technicznego obiektu zgodnego z w/w zasadami. Wbrew stanowisku skarżącej, uzasadnienie wydanej decyzji spełniało wszelkie standardy wynikające z art. 107 § 3 K.p.a. z uwagi na jej przedmiot, który obejmuje wyłącznie określenie rodzaju naruszeń w stanie technicznym obiektu, które powinny podlegać usunięciu. Jako podstawę prawną obowiązku usunięcia tych nieprawidłowości zasadnie wskazano art. 61 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 2 oraz art. 66 ust. 1 pkt 3 Pr. bud. Również zatem na tej podstawie niezasadne było żądanie zastosowania przez Sąd I instancji środka prawnego uchylenia zaskarżonej decyzji. Również zarzut naruszenia art. 66 w zw. z art. 61, art. 7 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 2 Pr. bud. nie zasługiwały na uwzględnienie. Wymaga podkreślenia, że zarzut naruszenia powyższych przepisów został sformułowany nieprecyzyjnie, bowiem pomija jednostki redakcyjne przepisu art. 66 oraz 61 Pr. bud., którymi są ustępy i punkty. Należy podkreślić, że nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że stan techniczny przedmiotowego budynku wymagał rozstrzygnięcia nadzoru organu budowlanego w postaci wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, w związku z czym organ ten zasadnie orzekł o nałożeniu takiego obowiązku w oparciu o art. 66 ust. 1 pkt 3 Pr. bud. Skoro skarżąca na etapie postępowania administracyjnego oraz przed Sądem I instancji nie kwestionowała stanu technicznego obiektu, niezrozumiałym jest zarzut niewłaściwego zastosowania przez organy art. 66 ust. 1 Pr. bud. (zarzut powinien obejmować wskazanie pkt 3) poprzez uznanie, że zaszły przesłanki określone w tym przepisie. Organ nadzoru budowlanego dokonał właściwej wykładni art. 66 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 61 pkt 2 Pr. bud., a pominięcie wskazania w uzasadnieniu decyzji treści konkretnych przepisów techniczno - budowlanych, które narusza stan techniczny budynku nie stanowiło uchybienia uzasadniającego uchylenie zaskarżonej decyzji. Wbrew argumentacji skargi kasacyjnej, uwzględniając, że wydawane przez organ nadzoru budowlanego decyzje w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym budynku zmierzają do usunięcia tych nieprawidłowości w obiekcie budowlanym, na podstawie omawianego przepisu niedopuszczalne jest wydanie nakazu budowy obiektu budowlanego, jak również nie można wydać decyzji nakazujących rozbiórkę obiektu, czy dokonanie czynności zmierzających do uzyskania pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego (por. wyr. NSA z dnia 20 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 223814, z dnia 21 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1217/14, z dnia 5 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 1980/09, dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe oznacza, że wbrew argumentacji skargi kasacyjnej podstawą prawną wykonania robót budowlanych określonych w decyzji z dnia [...] sierpnia 2016 r. jest właśnie ta decyzja, a nie odrębna decyzja w przedmiocie pozwolenia na budowę. Należy również podkreślić, że wyłącznie art. 66 ust. 1 pkt 1 odnosi się wyraźnie do obiektu budowlanego, który jest użytkowany, bowiem użytkowanie to łączy z zagrożeniem życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwem mienia lub środowiska. Wyłączenie budynku z eksploatacji nie zwalniało organu nadzoru budowlanego z obowiązku stosowania art. 66 ust. 1 pkt 3 Pr. bud. i nakazania doprowadzenia obiektu do stanu, który zniesie zły stan techniczny, bowiem samo wyłączenie obiektu z użytkowania stanu tego nie niweluje. W zakresie ustalenia terminu wykonania nałożonych obowiązków, Naczelny Sąd Administracyjny akceptuje stanowisko Sądu I instancji, które uwzględniając zarówno pilną potrzebę wykonania prac przy obiekcie, który nie nadaje się do bezpiecznego użytkowania, objęcie jego ochroną konserwatorską, jak również możliwości spółki i okres technologicznie niezbędny do wykonania prac nie znalazł postaw do zakwestionowania terminu określonego w decyzji organu odwoławczego. Zakres zastosowania nakazu wraz z terminem jego wykonania koresponduje z treścią ekspertyzy technicznej, jest zgodny z dyspozycją przepisu art. 66 Pr. bud. i adekwatny do skali i formy stwierdzonych nieprawidłowości. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.