IV SA/Wa 1515/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. i K. S. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak [...] w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na wniosek postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] Zarząd Dzielnicy [...] W. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie, przebudowie i rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego na działce o nr ew. [...] w obrębie [...] położonej przy ul. [...] na terenie Dzielnicy [...]., w związku z postanowieniem Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w W. z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] odmawiającym uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji w zakresie gruntów leśnych, utrzymanym w mocy postanowieniem Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy powyższą decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. S. i K. S., wyrokiem z dnia 1 października 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 1161/13 oddalił skargę na postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...]. Następnie, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 października 2015 r. sygn. akt II OSK 308/14 uchylił ww. wyrok oraz powyższe postanowienia organów uzgodnieniowych. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych umorzył postępowanie z uwagi na fakt, że inwestycja objęta wnioskiem o wydanie warunków zabudowy nie jest planowana na gruntach leśnych. Po rozpatrzeniu wniosku J. i K. S., złożonego w dniu 8 czerwca 2016 r., Zarząd Dzielnicy [...] wznowił w oparciu o art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. Decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...] Zarząd Dzielnicy [...] W. uchylił ww. decyzję z dnia [...] czerwca 2013 r., utrzymaną w mocy przez decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...].04.2014 r. i ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie, przebudowie i rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o nr ew. [...] w obrębie [...], położonej przy ul. [...] na terenie Dzielnicy [...]. Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania D. i A. P., uchyliło ww. decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] października 2016 r. i umorzyło postępowanie przed organem I instancji. Pismem z dnia 10 marca 2017 r. J. S. i K. S. wnieśli o rozważenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. możliwości wznowienia z urzędu postępowania zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak [...], utrzymującą w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] W. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] – w związku z postanowieniem Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w W. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] działającego jako organ uzgodnieniowy. Pismem z dnia 27 marca 2017 r. J. S. i K. S. wezwali Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. do usunięcia naruszenia prawa, w szczególności przez brak wznowienia postępowania z urzędu. Pismem z dnia 19 kwietnia 2017 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 147 k.p.a., poinformowało skarżących, że nie skorzysta z prawa wznowienia z urzędu postępowania zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2014 r., utrzymującą w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Na powyższe pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2017 r. J. S. i K. S., reprezentowani przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zaskarżyli ww. akt/czynność w całości oraz wnieśli o jego uchylenie lub stwierdzenie jego bezskuteczności, jak również o uznanie uprawnienia skarżących do wznowienia postępowania, w tym w szczególności z urzędu oraz o uznanie obowiązku organu do wznowienia postępowania, w tym w szczególności z urzędu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Mając na uwadze przedmiot niniejszej sprawy, wskazać należy, że normy kształtujące podstawy systemu sądownictwa zawarte w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. zakładają określenie właściwości sądów administracyjnych przez ustawodawcę w sposób pozytywny. Zgodnie z art. 175 ust. 1 ustawy zasadniczej, wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne. Ustrój i właściwość sądów oraz postępowanie przed nimi określają ustawy (art. 176 ust. 2). Sądy powszechne sprawują wymiar sprawiedliwości we wszystkich sprawach z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych dla właściwości innych sądów (art. 177). Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej (art. 184). Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Z kolei art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a., stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W myśl art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Sądy administracyjne są zatem właściwe wyłącznie do rozpatrywania skarg w sprawach określonych w powołanych przepisach. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., stanowiące odpowiedź na wystąpienie skarżących z dnia 10 marca 2017 r., dotyczące rozważenia wznowienia z urzędu postępowania zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy. Wskazać należy, że wznowienie postępowania z urzędu przez organ jest jego uprawnieniem (por. wyrok NSA z dnia 27 marca 2002 r. sygn. akt II SA 2791/00), dlatego stanowisko w tej kwestii zależy wyłącznie od uznania właściwego organu administracji publicznej, który samodzielnie decyduje o wszczęciu postępowania z urzędu (por. wyrok NSA z dnia 13 października 2010 r. sygn. akt I OSK 1717/09). Przepis art. 147 k.p.a. stwarza możliwość wznowienia postępowania z urzędu przez organ, jednakże żaden z przepisów k.p.a. nie daje możliwości wyegzekwowania od właściwego organu inicjatywy w tym zakresie. Brak jest bowiem przepisu prawa, który nakazywałby organowi administracji publicznej wszczęcie z urzędu postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją administracyjną (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 października 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 861/07). W przypadku działania organu z urzędu, postępowanie zostaje wszczęte, gdy organ poweźmie wiadomość o przyczynach wznowienia postępowania. Jeżeli wskutek informacji od osoby trzeciej organ nie stwierdzi podstaw do wznowienia postępowania, wówczas powinien zastosować przepisy działu VIII k.p.a., dotyczące skarg i wniosków (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 11 marca 2013 r. sygn. akt II SAB/Wr 7/13). Tryb skargowo-wnioskowy jest jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, którego zakończenie – informacja o sposobie załatwienia skargi (wniosku) nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, w tym sądowoadministracyjnego. Negatywne załatwienie podania skarżących o rozważenie przez organ wznowienia postępowania z urzędu nastąpiło w niniejszej sprawie w formie pisma informującego, że organ nie skorzysta z prawa wznowienia postępowania z urzędu. Zaskarżone pismo nie stanowi zatem żadnego z aktów wskazanych w art. 3 § 2 pkt 1-7 p.p.s.a., a więc nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Z opisanych względów, wniesiona skarga winna podlegać odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, przy czym odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 58 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia