VI SA/Wa 1217/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi P.A. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania uprawnień w zakresie szacowania nieruchomości oddala skargę Decyzją z [...] czerwca 2014 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju (wcześniej Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, dalej Minister, organ) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] lutego 2014 r., którą w oparciu o przepisy art. 192 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) dalej ugn, w zw. z § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2013 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Infrastruktury i Rozwoju (Dz. U. z 2013 r. poz. 1391) odmówił P. A. (dalej skarżący) nadania uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości. Decyzję wydano w następujących ustaleniach; W dniu 9 lutego 2012 r. skarżący zwrócił się do Ministra z wnioskiem o nadanie mu uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości. W tej sytuacji Państwowa Komisja Kwalifikacyjna (dalej Komisja), działając na podstawie art. 191 ust. 3 ugn oraz § 26 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 15 lutego 2008r. w sprawie nadawania uprawnień i licencji zawodowych w dziedzinie gospodarowania nieruchomościami (Dz. U. Nr 31, poz. 189, ze zm. – dalej rozporządzenie, rozporządzenie wykonawcze) w dniu 24 maja 2012 r. przeprowadziła postępowanie kwalifikacyjne obejmujące część pisemną egzaminu, w trakcie którego sprawdziła przygotowanie teoretyczne skarżącego do wykonywania działalności zawodowej w zakresie szacowania nieruchomości. W części pisemnej egzaminu skarżący uzyskał łącznie 67 punktów, wobec wymaganych minimum 70 punktów na 100 możliwych do uzyskania, w tym 7 punktów za rozwiązanie zadania praktycznego, wobec wymaganych minimum 5 punktów na 10 możliwych. W związku z negatywnym wynikiem postępowania kwalifikacyjnego Minister decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. odmówił skarżącemu nadania uprawnień zawodowych. Pismem z dnia 12 lipca 2012 r., złożonym w trybie art. 127 § 3 k.p.a., skarżący zwrócił się do organu o ponowne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy, kwestionując poprawność oceny odpowiedzi na pytania nr 13, 29, 61, 74, a także prawidłowość oceny zadania praktycznego w poszczególnych częściach, tj. 1, 5 i 9. Organ natomiast przekazał sprawę Komisji w celu przeprowadzenia postępowania w sprawie tego wniosku. W dniu 22 sierpnia 2012 r. Komisja przeprowadziła postępowanie kwalifikacyjne w trybie art. 127 § 3 k.p.a., polegające na ponownej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ustalenia Komisji spisano w protokole. Minister decyzją z dnia [...] października 2012 r., mając na uwadze protokół zespołu kwalifikacyjnego z dnia 24 maja 2012 r., stanowisko skarżącego zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz protokół z dnia 22 sierpnia 2012 r. z przeprowadzonego postępowania kwalifikacyjnego w związku z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2012 r. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem organu, skarżący zaskarżył je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej WSA). WSA wyrokiem z dnia 7 maja 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2430/12 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu z dnia [...] lipca 2012 r. stwierdzając, że na potrzeby egzaminu powinien istnieć wzorzec prawidłowych odpowiedzi na pytania testowe objęte egzaminem. Z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych nie wynika, aby wzorzec taki został opracowany. Brak opracowania jednolitego wzorca odpowiedzi sprawia, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca naruszają przepisy art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Prowadząc postępowanie po ww. wyroku WSA z dnia 7 maja 2013 r. Minister pismem z 28 sierpnia 2013 r. zwrócił się do Wiceprzewodniczącego Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej Podkomisji ds. szacowania nieruchomości o ocenę poprawności wzorca prawidłowych odpowiedzi na pytania testowe objęte ww. egzaminem, z uwzględnieniem zastrzeżeń skarżącego do pytań o nr 13, 29, 61 oraz 74 zawartych w piśmie z dnia 11 lipca 2013 r. Ponadto do akt administracyjnych dołączono "Arkusz prawidłowych odpowiedzi. Stosować do testów o poniższych numerach", wśród wymienionych numerów znajduje się [...], będący kodem testowym umieszczonym na teście egzaminacyjnym, rozwiązanym przez skarżącego w trakcie egzaminu pisemnego w dniu 24 maja 2012 r. Wiceprzewodniczący Komisji w piśmie z dnia 17 września 2013 r. przedstawił wyjaśnienia w zakresie pytań egzaminacyjnych z dnia 24 maja 2012 r., oraz wyjaśnienia co do poprawności odpowiedzi na te pytania. Pismem z dnia 4 listopada 2013 r. skarżący powtórzył zarzuty zawarte w piśmie z dnia 11 lipca 2013 r. W wyniku dokonanych ustaleń Minister decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. orzekł o odmowie nadania skarżącemu uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości. W uzasadnieniu decyzji Minister podniósł m.in., iż dokonując kontroli merytorycznej wzorca prawidłowych odpowiedzi, stworzonego na potrzeby egzaminu w dniu 24 maja 2012 r. z odpowiedziami udzielonymi przez kandydata stwierdził, że zespół kwalifikacyjny błędnie uznał, że skarżący na pytanie 22 udzielił prawidłowej odpowiedzi. Zgodnie z wzorcem prawidłowych odpowiedzi właściwą odpowiedzią na pytanie nr 22 jest odpowiedź w pkt b), natomiast skarżący zaznaczył odpowiedź a) i c). Pytanie nr 22 brzmiało: Mienie jako kategoria prawa cywilnego oznacza: a) całość praw i obowiązków przysługujących osobie prawnej lub fizycznej w stosunku do rzeczy; b) własność i inne prawa majątkowe przysługujące określonemu podmiotowi; c) własność i inne prawa rzeczowe należące do określonego podmiotu. Kandydat pierwotnie zaznaczył wszystkie trzy odpowiedzi jako prawidłowe, po czym zaznaczył, że odpowiedź b) należy traktować jako błędną. Zgodnie z art. 44 i 44(1) § 1 k.c., mieniem jest własność i inne prawa majątkowe. Zatem kandydat otrzymuje 0 pkt za udzielenie odpowiedzi na pytanie nr 22, gdyż prawidłową odpowiedzią była odpowiedź b). Reasumując, zespół kwalifikacyjny "powinien stwierdzić, że P. A. uzyskał w części pisemnej egzaminu łącznie 66 punktów wobec wymaganych 70 punktów na 100 możliwych do uzyskania, w tym 7 punktów za rozwiązanie zadania praktycznego wobec wymaganych minimum 5 punktów na 10 możliwych". W konkluzji decyzji (por. str. 3 akapit 3) organ stwierdził jednak, że skarżący "udzielił 60 poprawnych odpowiedzi na 90 możliwych w części testowej egzaminu oraz uzyskał 7 punktów za rozwiązanie zadania praktycznego wobec wymaganych 5 punktów na 10 możliwych do uzyskania, a tym samym uzyskał w części pisemnej egzaminu łącznie 67 punktów wobec wymaganych 70 punktów na 100 możliwych do uzyskania. Zatem nie spełnił warunku określonego w § 31 ust. 5 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury i nie może zostać dopuszczony do części ustnej egzaminu." Pismem z dnia 21 lutego 2014 r. P. A. zwrócił się o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją o odmowie nadania uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości. Uzasadnienie wniosku stanowiło powtórzenie zarzutów zawartych w pismach z dnia: 12 lipca 2012 r., 11 lipca 2013 r. oraz 4 listopada 2013 r. Skarżący zakwestionował prawidłowość oceny pytań o nr 18, 22, 29, 57, 61, 72, 74 i 81 za które otrzymał 0 punktów oraz pytania nr 13, za które otrzymał 1 punkt. Zarzucił też organowi brak uzasadnienia w zaskarżonej decyzji przyczyn nieprzyznania punktów za pytania o nr: 2, 6, 19, 20, 27, 28, 33, 34, 36, 37, 38, 41 ,44 ,46, 51, 54, 55, 66, 68,77, 84 oraz 88. Ponadto skarżący zakwestionował prawidłowość oceny rozwiązania zadania praktycznego, w szczególności w częściach 1, 5 i 9. Według skarżącego przyznana przez Komisję ilość punktów jest nieadekwatna do przedstawionego rozwiązania. Z tych powodów wniósł o ponowną ocenę rozwiązania testu oraz zadania praktycznego, przyznanie dodatkowych punktów i dopuszczenie do części ustnej egzaminu w zakresie szacowania nieruchomości, jednocześnie zarzucając organowi naruszenie przepisów art. 6, 7, 8, 77, 80, 107 § 3 oraz art. 24 k.p.a., a także naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 31 ust. 2 pkt 1 i 2, ust. 3 i 5 oraz § 32 rozporządzenia, a także przepisu art. 191 ust. 1 i 3 w zw. z art. 177 ust. 1 pkt 6 ugn. W dniu 23 kwietnia 2014 r. Komisja przeprowadziła postępowanie kwalifikacyjne, w trakcie którego dokonała ponownej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ustalenia Komisji zostały utrwalone w protokole z tego samego dnia, z którego wynika, iż kandydat za rozwiązanie testu uzyskał 60 punktów oraz 7 punktów za rozwiązanie zadania. Decyzją z [...] czerwca 2014 r., wymienioną na wstępie, Minister utrzymał w mocy ww. decyzję własną z dnia [...] lutego 2014 r. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że postępowanie kwalifikacyjne w przedmiotowej sprawie przeprowadziła Państwowa Komisja Kwalifikacyjna. Ustalenia, zarówno faktyczne jak i prawne, dokonane w trakcie tego postępowania, należało przyjąć w całości, gdyż odpowiadają zebranemu w sprawie materiałowi dowodowemu oraz są zgodne z przepisami prawa dotyczącymi nadawania uprawnień w zakresie szacowania nieruchomości. Organ wskazał tu na przepisy art. 191 ust. 1, 3 i 4 w zw. z art. 177 ugn i § 48 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie nadawania uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości (Dz. U. 2014, poz. 328), zgodnie z którym w przypadku złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy o nadanie uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości, wszczętej i niezakończonej przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, do rozpatrzenia tego wniosku stosuje się przepisy dotychczasowe (czyli ww. rozporządzenia z 15 lutego 2008 r.). Odnosząc się do zakwestionowanej przez skarżącego oceny udzielonych odpowiedzi Komisja stwierdziła, co następuje: Pytanie nr 13 brzmiało: Gleboznawczą klasyfikacją obejmuje się: a) użytki rolne; b) wszystkie grunty leśne; c) wszystkie grunty pod wodozbiorami (wodami zamkniętymi). Kandydat (skarżący) jako prawidłowe zaznaczył odpowiedzi a) i b) i otrzymał, jak poprzednio, 1 punkt za odpowiedź na ww. pytanie. Pytanie nr 18 brzmiało: Jednostkę rejestrową gruntów stanowią: a) grunty należące do tego samego właściciela, leżące w tym samym obrębie ewidencyjnym; b) grunty stanowiące własność gminy należące do tego samego użytkownika wieczystego, leżące w tym samym obrębie ewidencyjnym; c) działki gruntu należące do tego samego użytkownika wieczystego, leżące w tym samym obrębie ewidencyjnym, stanowiące własność gminy i Skarbu Państwa. Kandydat zaznaczył wszystkie trzy odpowiedzi jako prawidłowe. Zgodnie z treścią przepisu § 13 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 ze zm.) obowiązującą w terminie przeprowadzenia egzaminu: Działki położone w granicach jednego obrębu, wchodzące w skład jednej nieruchomości, tworzą jednostkę rejestrową gruntów. Odrębną jednostkę rejestrową gruntów tworzą również położone w granicach jednego obrębu: 1) działki stanowiące część nieruchomości, jeżeli: a) związane jest z nimi inne niż własność prawo rzeczowe, b) zostały przekazane w zarząd lub trwały zarząd, c) wchodzą w skład gospodarstwa rolnego, w rozumieniu przepisów o podatku rolnym, 2) działki o nieuregulowanym stanie prawnym, stanowiące przedmiot odrębnego władania, 3) działki stanowiące część nieruchomości, będące przedmiotem umowy dzierżawy. Jednostki rejestrowe gruntów skupiające działki ewidencyjne wchodzące w skład gospodarstw rolnych wyróżnia się w ewidencji przy pomocy odpowiedniego numeru identyfikacyjnego REGON, o którym mowa w przepisach o statystyce publicznej, zwanego dalej "numerem REGON". Z przytoczonego przepisu wynika, że nie mogą do tej samej jednostki rejestrowej należeć grunty dwóch właścicieli, a więc gminy i Skarbu Państwa; dlatego odpowiedź c) należało uznać jako błędną. Jeżeli w ocenie kandydata zamiast spójnika "i" powinien być "lub", to tym bardziej powinien odpowiedź c) uznać za błędną. W świetle powyższego jako poprawne należało zaznaczyć odpowiedzi a) i b), co oznacza, że odpowiedź kandydata na pytanie nr 18 była nieprawidłowa. Pytanie nr 22 brzmiało: Mienie jako kategoria prawa cywilnego oznacza: a) całość praw i obowiązków przysługujących osobie prawnej lub fizycznej w stosunku do rzeczy; b) własność i inne prawa majątkowe przysługujące określonemu podmiotowi; c) własność i inne prawa rzeczowe należące do określonego podmiotu. Kandydat pierwotnie zaznaczył wszystkie trzy odpowiedzi jako prawidłowe, po czym podał, że odpowiedź b) należy traktować jako błędną. Zgodnie z art. 44 i 441 § 1 k.c. mieniem jest własność i inne prawa majątkowe. Własność i inne prawa majątkowe, stanowiące mienie państwowe, przysługują Skarbowi Państwa albo innym państwowym osobom prawnym. Zatem kandydat otrzymał 0 pkt za udzielenie odpowiedzi na pytanie nr 22, gdyż prawidłową odpowiedzią była odpowiedź b). Pytanie nr 29 brzmiało: Który z poniższych obiektów budowlanych jest budowlą? a) ogrodzenie murowane; b) wiata garażowa; c) droga. Kandydat zaznaczył odpowiedzi a) i c) jako prawidłowe. Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, ze zm.), w art. 3 pkt 3 definiuje budowlę jako obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak:... (dalej następuje wyliczenie przykładowych obiektów, które są budowlami). Oznacza to, że wszystkie obiekty, które nie spełniają cech budynku i obiektu małej architektury są budowlą. Taka interpretacja wynika z analizy art. 3 pkt 1 tej ustawy, który stanowi, że obiektem budowlanym jest budynek, budowla i obiekt małej architektury. Wiata garażowa jest również budowlą, ponieważ nie jest wydzielona z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, przypuszczalnie ma dach, jedną, dwie lub trzy ściany, a jeśli byłaby wyodrębniona tzn. miała wszystkie ściany to nie nazywano by jej wiatą tylko budynkiem, bo spełniałaby cechy budynku z definicji zawartej w art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Wprowadzona rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (Dz. U. Nr 112 poz. 1316), definicja wiaty jako szczególnego rodzaju budynku, jest sprzeczna z treścią wynikającą z art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, czyli aktu prawnego wyższego rzędu. Sprzeczna jest także z ustawą z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613, ze zm.). W świetle art. 4 ust. 1 pkt 2 i 3 tej ustawy podstawę opodatkowania stanowi: dla budynków i ich części - powierzchnia użytkowa, dla budowli - wartość stanowiąca podstawę amortyzacji. Ponadto w art. 1 a ust. 1 ustawy podano, że określenie budynek oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach, natomiast przez budowlę rozumie się obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W świetle przytoczonych przepisów poprawną odpowiedzią jest a), b) i c), co oznacza, że odpowiedź kandydata na pytanie nr 29 była nieprawidłowa. Pytanie nr 57 brzmiało: Ustalenia zakresu wartości współczynników korygujących w metodzie korygowania ceny średniej dokonuje się w oparciu o: a) wartości obliczone metodą porównywania parami; b) ceny podobnych nieruchomości pochodzące z rynku sąsiedniego; c) ceny transakcyjne - maksymalną, minimalną i średnią z analizowanego zbioru. Kandydat jako prawidłową zaznaczył odpowiedzi b) i c), które jego zdaniem wynikają z wykładni przepisu § 4.4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109, ze zm.). Pytanie wyraźnie dotyczyło wartości współczynników korygujących, a w odpowiedzi b) jest sformułowanie z rynku sąsiedniego i już to powinno eliminować tą odpowiedź jako poprawną. Zatem rozważania kandydata dotyczące nieruchomości podobnych należało uznać za bezzasadne. Na pytanie nr 57 jako prawidłową należało zaznaczyć wyłącznie odpowiedź c), wobec czego odpowiedź kandydata uznano za nieprawidłową. Pytanie nr 61 brzmiało: Jeżeli cel określony w decyzji o wywłaszczeniu został zrealizowany tylko na części wywłaszczonej nieruchomości, zwrotowi podlega: a. pozostała część; b. pozostała część, jeżeli istnieje możliwość jej zagospodarowania zgodnie z planem miejscowym; c. pozostała część, jeżeli istnieje możliwość jej zagospodarowania zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu. Kandydat jako prawidłowe zaznaczył odpowiedzi b) i c). Zgodnie z art. 137 ww. ugn nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli: 1) pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo 2) pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany. Jeżeli w przypadku, o którym mowa w pkt 2, cel wywłaszczenia został zrealizowany tylko na części wywłaszczonej nieruchomości, zwrotowi podlega pozostała część. W przytoczonym przepisie nie ma warunku możliwości zagospodarowania nieruchomości zgodnie z planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania. Przytoczone przez kandydata wyroki Trybunału Konstytucyjnego dotyczą sytuacji, gdy cel wywłaszczenia został zrealizowany w terminach wskazanych w powyższym przepisie i następnie nastąpiła zmiana celu wykorzystania wywłaszczonej nieruchomości. Przepis art. 137 ust. 2 ugn, który warunkował zwrot części nieruchomości na warunkach zawartych w odpowiedziach b) i c) - na które powołuje się kandydat - obowiązywał do dnia 31 marca 2009 r. Zmiana tego przepisu nastąpiła na podstawie ustawy z dnia 9 stycznia 2009 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 42, poz. 335), która weszła w życie z dniem 1 kwietnia 2009 r. Zatem w dacie egzaminu (24 maja 2012 r.), warunki określone w odpowiedziach b) i c) nie występowały. W tej sytuacji prawidłowa odpowiedź to a), co oznacza, że odpowiedź kandydata na pytanie nr 61 była nieprawidłowa. Pytanie nr 72 brzmiało: Rzeczoznawca majątkowy dokonując wyceny nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej uwzględnia m.in. następujące dokumenty: a) postanowienie wojewody; b) urzędowy opis mienia; c) orzeczenie wydane przez były Państwowy Urząd Repatriacyjny. Kandydat jako prawidłowe zaznaczył odpowiedzi b) i c). Zdaniem kandydata wskazane odpowiedzi wynikają z Krajowego Standardu Wyceny Specjalistycznej Nr 1.1 oraz ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 169, poz. 1418, ze zm.). Treść pytania dotyczyła dokumentów, które rzeczoznawca majątkowy uwzględnia przy wycenie nieruchomości. Bez postanowienia wojewody, co do zakresu przedmiotu wyceny, nie można rozpocząć wyceny, a więc jest to dokument podstawowy dla rzeczoznawcy majątkowego. Dlatego jako poprawne należało zaznaczyć wszystkie trzy odpowiedzi, co oznacza, że odpowiedź kandydata na pytanie nr 72 była nieprawidłowa. Pytanie nr 74 brzmiało: Nieruchomość wspólną, w rozumieniu ustawy o własności lokali stanowi: a) tylko grunt, na którym wybudowano budynek mieszkalny; b) grunt oraz części budynku i urządzenia, które służą do użytku wszystkich właścicieli lokali; c) grunt jako przedmiot prawa własności lub jako przedmiot użytkowania wieczystego oraz części budynku i urządzenia, które służą do użytku wszystkich właścicieli lokali. Kandydat jako prawidłową zaznaczył odpowiedź c). Stosownie do przepisu art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903, ze zm.) nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali; zatem te części budynku i urządzenia, które służą do użytku wszystkich właścicieli mieszczą się w ustawowej definicji nieruchomości wspólnej, zawartej w ustawie o własności lokali. Dlatego należało zaznaczyć odpowiedzi b) i c) jako prawidłowe, tym samym odpowiedź kandydata na pytanie nr 74 była nieprawidłowa. Pytanie nr 81 brzmiało: Okresowa kontrola instalacji elektrycznej i piorunochronnej w zakresie stanu sprawności połączeń, zabezpieczeń i środków ochrony od porażeń, w budynkach o funkcji przemysłowej powinna być przeprowadzona: a) co najmniej raz w roku; b) co najmniej raz na 5 lat; c) wg zalecenia instrukcji użytkowania obiektu. Kandydat jako prawidłową zaznaczył odpowiedź a), natomiast prawidłową odpowiedzią jest odpowiedź b), bowiem jest ona zgodna z art. 62 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, ze zm.). Wskazany w pytaniu zakres kontroli nie mieści się w zakresie kontroli, która powinna być przeprowadzana co najmniej raz w roku. Przepis ten precyzuje zakres kontroli przeprowadzanej co najmniej raz na 5 lat, zgodnie z przepisem obiekty budowlane powinny być w czasie ich użytkowania poddawane przez właściciela lub zarządcę kontroli okresowej, co najmniej raz na 5 lat, polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego i przydatności do użytkowania obiektu budowlanego, estetyki obiektu budowlanego oraz jego otoczenia; kontrolą tą powinno być objęte również badanie instalacji elektrycznej i piorunochronnej w zakresie stanu sprawności połączeń, osprzętu, zabezpieczeń środków ochrony od porażeń oporności izolacji przewodów oraz uziemień instalacji i aparatów. Biorąc powyższe pod uwagę, organ uznał, że odpowiedź kandydata na pytanie nr 81 była nieprawidłowa. Ponadto kandydat nieprawidłowo odpowiedział na niżej wymienione pytania, na które należało wskazać jako poprawne: • pytanie nr 2 - odp. c); • pytanie nr 6 - odp. a) i c); • pytanie nr 19 - odp. a) i b); • pytanie nr 20 - odp. c); • pytanie nr 27 - odp. a), b) i c); • pytanie nr 28 - odp. b), c); • pytanie nr 33 - odp. b); • pytanie nr 34 - odp. a), b) i c); • pytanie nr 36 - odp. a), b); • pytanie nr 37 - odp. a), b); • pytanie nr 38 - odp. a), b) i c); • pytanie nr 41 - odp. b); • pytanie nr 44 - odp. a), b) i c); • pytanie nr 46 - odp. a), b); • pytanie nr 51 - odp. a), b) i c); • pytanie nr 54 - odp. a); • pytanie nr 55 - odp. b), c); • pytanie nr 66 - odp. a), b); • pytanie nr 68 - odp. b); • pytanie nr 77 - odp. c); • pytanie nr 84 - odp. a); • pytanie nr 88 - odp. c). Odnosząc się do kwestii oceny rozwiązania zadania praktycznego, Państwowa Komisja Kwalifikacyjna w protokole z dnia 23 kwietnia 2014 r. wskazała, że celem zadania jest sprawdzenie praktycznych umiejętności określania wartości nieruchomości dla różnych celów, przy wykorzystaniu różnych metod i technik wyceny. Kandydat rozwiązując zadanie egzaminacyjne uzyskał wynik wynoszący około 2,1 min zł, który jest zaniżony o około 1,5 mln zł, gdyż powinien wynieść 3,6 mln zł. Jednak Komisja, biorąc pod uwagę ograniczony czas przeznaczony na rozwiązanie zadania, oceniła poszczególne etapy zadania, nie przenosząc popełnionych wcześniej błędów rachunkowych na następne etapy rozwiązania zadania. W pierwszej części zadania należało podać zasady określenia ceny dla potrzeb aktualizacji opłat za trwały zarząd nieruchomości. Kandydat nie podał wymaganych zasad, zatem nie przyznano punktu za ten element rozwiązania zadania. W ramach drugiej części zadania należało podać zasady określenia wartości rynkowej nakładów poniesionych na nieruchomość. Kandydat podał wymagane zasady, wobec czego otrzymał 1 punkt za ten element rozwiązania zadania. W części trzeciej zadania należało wskazać rodzaj wartości oraz sposób wyceny przedmiotowej nieruchomości. Kandydat podał te dane, zatem otrzymał 1 punkt za ten element rozwiązania zadania. Część czwarta zadania dotyczyła obliczenia efektywnego dochodu brutto (EDB). Kandydat prawidłowo obliczył dochód i otrzymał 1 punkt w tej części rozwiązania zadania. W ramach piątej części zadania należało obliczyć wydatki operacyjne (Wo), które powinny wynosić 287 365,20 zł. Kandydat obliczył ww. wydatki w wysokości 139 527,72 zł., nie uwzględniając opłat za media oraz popełniając błąd przy obliczeniu podatku od budynku, co spowodowało błędny wynik w wydatkach operacyjnych. Zatem nie przyznano punktu za ten etap rozwiązania zadania. W części szóstej zadania należało dokonać obliczenia wartości rynkowej nieruchomości, które polegało na przemnożeniu dochodu operacyjnego netto (DON) przez współczynnik kapitalizacji (Wk). Kandydat taką czynność wykonał w oparciu o błędne dane (złą wielkość DON wynikającą z błędnej wielkości Wo), ale za ten element już w części 5 zadania nie przyznano punktu. Mając to na uwadze oraz nie uwzględniając błędnej wielkości wyniku kandydat otrzymał 1 punkt za ten element rozwiązania zadania. W ramach siódmej części zadania należało obliczyć wielkość wskaźnika przeliczeniowego nakładów. Kandydat pożądaną czynność wykonał, wobec czego otrzymał 2 punkty za ten etap rozwiązania zadania. Z kolei w części ósmej zadania należało określić wartość rynkową nakładów jednostki organizacyjnej. Kandydat taką czynność wykonał w oparciu o błędne dane, za które już wcześniej nie przyznano punktów. Zatem kandydat otrzymał 1 punkt w tej części rozwiązania zadania. W ostatniej części zadania (nr 9) należało określić wartość nieruchomości jako podstawę do aktualizacji opłat z tytułu trwałego zarządu. Kandydat nie wykonał wymaganej czynności oraz podał, iż wartość nakładów to cena do aktualizacji. W związku z powyższym nie przyznano punktu za ten element rozwiązania zadania. W świetle powyższego, po analizie całości zebranego w sprawie materiału dowodowego organ uznał, że skarżący w części pisemnej egzaminu uzyskał łącznie 67 punktów, w tym 60 punktów z testu oraz 7 punktów za rozwiązanie zadania praktycznego, co oznacza, że nie zostały spełnione warunki zaliczenia części pisemnej egzaminu. W związku z powyższym kandydat nie spełnił warunku określonego w § 31 ust. 5 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 15 lutego 2008 r. i tym samym zakończył postępowanie kwalifikacyjne w części pisemnej egzaminu wynikiem negatywnym. Uwzględniając wynik postępowania kwalifikacyjnego przeprowadzonego w dniu 23 kwietnia 2014 r. organ stwierdził, że skarżący nie może zostać dopuszczony do części ustnej egzaminu. Tym samym, zgodnie z § 32 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 15 lutego 2008 r., skarżący zakończył postępowanie kwalifikacyjne wynikiem negatywnym. Negatywny wynik postępowania kwalifikacyjnego stanowi podstawę do wydania decyzji o odmowie nadania uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości; w konsekwencji organ ustalił brak podstaw do uchylenia decyzji z dnia [...] lutego 2014 r. Jedynym warunkiem dopuszczenia do części ustnej egzaminu jest uzyskanie 70 punktów z egzaminu pisemnego, w tym co najmniej 5 punktów za rozwiązanie zadania praktycznego. W przypadku skarżącego ten warunek nie został spełniony. W przedmiotowej sprawie nie można zastosować uznania administracyjnego, gdyż w sprawie nadania uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości organ jest związany przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami, które nie pozostawiają wątpliwości, w jakim przypadku nadawane są uprawnienia rzeczoznawcy majątkowego. Postępowanie przed Państwową Komisją Kwalifikacyjną (Komisją) nie jest postępowaniem administracyjnym, do którego zastosowanie znajdowałyby przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.), a tym samym strona tego postępowania nie może na tym etapie kwestionować prawidłowości dokonanych przez Komisję ocen. Komisja nie jest organem administracji, lecz fachowym ciałem, do którego należy stwierdzenie, czy stopień przygotowania kandydata do zawodu, z którego wykonywaniem wiążą się niezwykle doniosłe skutki prawne, jest należyty i czy jest on właściwie przygotowany do wykonywania tego zawodu. Zawód rzeczoznawcy majątkowego wymaga tak znacznej wiedzy interdyscyplinarnej, że tylko specjaliści - eksperci w tej dziedzinie, są w stanie stwierdzić, czy wiadomości kandydata są wystarczające, czy też nie uprawniają do wykonywania zawodu. Ocena kwalifikacyjna jest rezultatem oceniania wiadomości osoby ubiegającej się o nadanie uprawnień zawodowych. Minister, na podstawie opinii Komisji, decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. odmówił nadania skarżącemu uprawnień zawodowych rzeczoznawcy majątkowego, wskazując w uzasadnieniu fakty, dowody i przepisy prawa, na których się oparł wydając decyzję. To, że strona nie zgadza się z rozstrzygnięciem zawartym w tej decyzji, a w szczególności z oceną udzielonych odpowiedzi, nie oznacza, że organ nie uzasadnił przyczyn negatywnej oceny udzielonych odpowiedzi, a tym samym naruszył art. 107 § 3 k.p.a. i art. 80 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 84 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie oraz art. 84 § 2 k.p.a. w zw. art. 24 k.p.a. organ zaznaczył, że w postępowaniu o nadanie uprawnień zawodowych nie było podstaw do powołania biegłego, a wiceprzewodniczący Komisji nie jest pracownikiem organu administracji publicznej. Skarżący zakwestionował również zwrócenie się do wiceprzewodniczącego Komisji w sprawie kontroli poprawności wyniku postępowania kwalifikacyjnego. Zgodnie z § 19 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 15 lutego 2008 r. do zadań wiceprzewodniczącego Komisji należy ocena prawidłowości przeprowadzania postępowań kwalifikacyjnych, w tym kontrola poprawności wyników postępowania kwalifikacyjnego, o których mowa w § 26 ust. 2 i 3 oraz § 40 rozporządzenia, co zostało wskazane w piśmie z dnia 28 sierpnia 2013 r., które zostało również przekazane kandydatowi do wiadomości. Natomiast stwierdzenia kandydata (skarżącego) zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy odnoszące się do art. 145 § 1 k.p.a. i art. 156 § 1 k.p.a. są według organu niezrozumiałe. Kwestia wznowienia postępowania, o którym mowa w art. 145 § 1 k.p.a. oraz podstawy stwierdzenia nieważności decyzji zawarte w art. 156 § 1 k.p.a. dotyczą trybów nadzwyczajnych w przypadku decyzji ostatecznych, które w przedmiotowej sprawie nie mogą mieć zastosowania. Zgodnie z dyspozycją § 48 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie nadawania uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości, w przypadku złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy o nadanie uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości (obecnie obowiązującego), wszczętej i niezakończonej przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, do rozpatrzenia tego wniosku stosuje się przepisy dotychczasowe. W skardze z dnia 24 lipca 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucił ww. decyzji naruszenie: 1) art. 177 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami (ugn) wobec odmowy zastosowania skutkującej odmową nadania uprawnień zawodowych skarżącemu, mimo spełnienia wszystkich przesłanek, w tym z pkt 6 tego przepisu, 2) § 32 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 15 lutego 2008 r. w sprawie nadawania uprawnień i licencji zawodowych poprzez błędną ocenę odpowiedzi i ustalenie negatywnego wyniku z części pisemnej, 3) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieodniesienie do wszystkich zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy z 21 lutego 2014 r., 4) art. 7 w zw. z art. 77, 6 i 8 k.p.a. poprzez jednostronną, dowolną oraz wadliwą ocenę odpowiedzi wnioskodawcy na pytania nr (13 organ uznał wadliwość tego pytania i przyznał 1 pkt) 18, 22, 29, 57, 61, 72, 74 i 81 poprzez uznanie, że odpowiedzi te były błędne, co doprowadziło do odmowy zaliczenia części pisemnej oraz brak wyjaśnienia w jakiej dacie ustalono klucz odpowiedzi, bo bezspornie nie istniał on w dniu 24 maja 2012 r. 5) art. 153 ppsa poprzez pominięcie wytycznych zawartych w wyroku WSA z dnia 7 maja 2013 r. wydanych w tej sprawie, które wiążą organy administracyjne. W uzasadnieniu skargi skarżący dodatkowo podniósł m.in., że dla pytań Nr: 2, 6, 19, 20, 27, 28, 33, 34, 36, 37, 38, 41, 44, 46, 51, 54, 55, 66, 68, 77, 84, 88 nie istnieje wzorzec prawidłowych odpowiedzi tożsamy z definicją wzorca uznaną przez zawody prawnicze. Zakwestionował też prawidłowość zastosowanego przez Komisję do interpretacji treści i wyniku zadania praktycznego sposobu rozwiązania (klucza), które nie uwzględnia wszystkich aspektów treści zadania oraz elementów przedstawionego rozwiązania (skarżący wnosi o ponowną weryfikację tego rozwiązania). Według skarżącego wzmiankowany klucz "nie uwzględnia, że pytanie testowe nr 22 pierwotnie oceniono na 1 pkt, a po 2 latach na 0 pkt". Skarżący podnosi też "błędne interpretacje i stosowanie przepisów prawa w kluczu odpowiedzi", a wydane decyzje uznaje za uczestnictwo w działaniu budującym bariery wejścia do zawodu. Wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 2671/14 WSA uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z [...] lutego 2014 r., stwierdzając za wcześniejszym ww. wyrokiem WSA z 7 maja 2013 r., że na potrzeby egzaminu powinien istnieć wzorzec prawidłowych odpowiedzi na pytania testowe objęte egzaminem oraz, że z akt administracyjnych nie wynika, aby wzorzec taki został opracowany. W ocenie Sądu brak opracowania jednolitego wzorca odpowiedzi sprawił, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca naruszają przepisy art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem WSA wskazanie to nie zostało zrealizowane, a z akt sprawy nie wynika, że na potrzeby egzaminu został opracowany wzorzec prawidłowych odpowiedzi. Nie ustalono także, według jakiego wzorca oceniane były wszystkie prace egzaminacyjne. Nieopracowanie wzorca, mimo wskazań Sądu, przesądza o naruszeniu dyspozycji art. 153 p.p.s.a. Wyrokiem z 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 2928/15 Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) uchylił ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) z 16 kwietnia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 2671/14 i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu podał, że wbrew twierdzeniom WSA w aktach administracyjnych sprawy znajduje się wzorzec prawidłowych odpowiedzi dotyczący testu egzaminacyjnego dla kandydatów na rzeczoznawców majątkowych, w tym dla skarżącego, który został przeprowadzony w dniu 24 maja 2012 r. (k. 17 akt administracyjnych). Na drugiej stronie tego wzorca umieszczono następującą informację: "Arkusz prawidłowych odpowiedzi. Stosować do testów o poniższych numerach". Wśród wymienionych kilkudziesięciu numerów znajduje się numer [...], będący kodem testowym umieszczonym na teście egzaminacyjnym rozwiązanym przez skarżącego w trakcie egzaminu pisemnego. Zarzuty Sądu I instancji dotyczące "braku opracowania jednolitego wzorca odpowiedzi" nie mają oparcia w aktach administracyjnych sprawy, z których wynika, że taki wzorzec został opracowany i dołączony do tych akt. To zaś oznacza, że WSA naruszył art. 133 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Wbrew stanowisku Sądu I instancji organ wywiązał się z wytycznych zawartych w wyroku WSA z dnia 7 maja 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2430/12, nie naruszając tym samym art. 153 p.p.s.a. oraz art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę WSA merytorycznie ją rozpozna i dokona oceny zgłoszonych w skardze zarzutów dotyczących oceny poprawności przeprowadzonego testu egzaminacyjnego i prawidłowości uzyskanego w związku z tym wyniku przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W wyżej zarysowanych okolicznościach stanu faktycznego niniejszej sprawy, w następstwie wskazanego wyroku NSA z dnia 5 kwietnia 2017 r. uchylającego ww. wyrok WSA z dnia 16 kwietnia 2015 r. i przekazującego temu Sądowi sprawę do ponownego rozpoznania, sprawa ta wróciła na etap ww. decyzji organu z dnia [...] czerwca 2014 r. utrzymującej w mocy pierwszoinstancyjną decyzję tego organu z dnia [...] lutego 2014 r. odmawiającą skarżącemu nadania uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości i aktualnej w tej sytuacji ww. skargi skarżącego z dnia 24 lipca 2014 r. na tę decyzję. W wyniku rozpoznania sprawy skutkiem wskazanej skargi Sąd – będąc przy tym związany z mocy art. 153 p.p.s.a. stanowiskiem NSA zawartym w ww. wyroku z dnia 5 kwietnia 2017 r., podkreślającym prawomocność ww. wyroku WSA z 7 maja 2013 r., którym przesądzono możliwość kontroli sądowoadministracyjnej w przypadku egzaminu zawodowego jedynie wtedy, gdy został opracowany wzorzec prawidłowych odpowiedzi na pytania testowe objęte egzaminem, a w ocenie NSA w aktach administracyjnych (k 17 akt) znajduje się wzorzec prawidłowych odpowiedzi dotyczący testu egzaminacyjnego dla kandydatów na rzeczoznawców majątkowych (w tym dla skarżącego), który został przeprowadzony 24 maja 2014 r., co w konsekwencji oznacza obowiązek merytorycznego rozpoznania sprawy i oceny zgłoszonych w skardze zarzutów odnośnie poprawności testu i prawidłowości uzyskanego w związku z tym wyniku przez skarżącego – uznał, że skarga jest bezzasadna, gdyż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu z dnia [...] lutego 2014 r. nie naruszają prawa. Zaskarżoną decyzją (por. str. 8 trzeci akapit od dołu) ustalono ostatecznie, że skarżący uzyskał łącznie 67 punktów, w tym 60 punktów z testu oraz 7 punktów za rozwiązanie zadania praktycznego, chociaż powinien uzyskać 66 punktów, gdyż – jak organ wskazał na stronie 3 wcześniejszej decyzji z [...] lutego 2014 r. – po sprawdzeniu wzorca prawidłowych odpowiedzi stworzonego na potrzeby egzaminu z 24 maja 2012 r. z odpowiedziami udzielonymi przez skarżącego stwierdzono, że zespół kwalifikacyjny błędnie uznał prawidłowość odpowiedzi skarżącego na pytanie 22 (por. szczegółowe uwagi na ten temat w części historycznej niniejszego uzasadnienia). Niemniej jednak, ustalając sumę 67 punktów, organ nie zadziałał tu na niekorzyść skarżącego i nie odjął mu, po 2 latach – jak wywodzi skarżący w skardze – 1 punktu, mimo że prawidłowo ustalił błąd w odpowiedzi na pytanie nr 22. Również za niemające znaczenia dla oceny zaskarżonej decyzji są uwagi skarżącego na tle pytania nr 13, skoro przyznano mu za odpowiedź na to pytanie 1 punkt (okoliczność bezsporna). W tej sytuacji należało uznać, że przedmiot sporu stron wyczerpuje obecnie w sprawie ocena pytań i odpowiedzi na pytania oznaczone numerami 18, 29, 57, 61, 72, 74 i 81, jak również ocena wyniku rozwiązania zadania praktycznego. Skarżący uznaje też, że nie istnieje w sprawie wzorzec prawidłowych odpowiedzi dla pytań 2, 6, 19, 20, 27, 28, 33, 34, 36, 37, 38, 41, 44, 46, 51, 54, 55, 66, 68, 77, 84 i 88 tożsamy z definicją wzorca uznaną przez zawody prawnicze. Zarzuty skargi sprowadzają się do podważania zaskarżonej decyzji w obszarze rozpatrzenia stanowiska skarżącego odnośnie merytorycznej poprawności przeprowadzonego testu i prawidłowości uzyskanego wyniku rozwiązania testu oraz rozwiązania zadania praktycznego, to jest skarżący kwestionuje w szczególności prawidłowość oceny jego odpowiedzi na zadane pytania testowe i punktację rozwiązania zadania praktycznego. Uważa przy tym, że na sprecyzowane w skardze pytania odpowiedział prawidłowo, zatem w tych miejscach w istocie podważa klucz/wzorzec prawidłowych odpowiedzi opracowany przez organ na użytek ww. egzaminu, według którego organ punktował/oceniał odpowiedzi testowe. Sprawa tego wzorca była przedmiotem dotychczasowych kontrowersji w sprawie, jednak została definitywnie przesądzona przez NSA ww. wyrokiem z dnia 4 maja 2017 r. – NSA stwierdził jednoznacznie, że w aktach sprawy wzorzec ten istnieje (k 17 akt administracyjnych), tj. arkusz prawidłowych odpowiedzi, według którego Komisja punktowała test skarżącego. NSA nie podważa w żadnym miejscu swoich rozważań prawidłowości tego wzorca. Uznać zatem należy, że stanowił on dla organu zobiektywizowany punkt odniesienia dla oceny testu/poszczególnych odpowiedzi skarżącego. Co najważniejsze wzorzec ten – i to też zostało w sprawie przesądzone – powinien istnieć jako gwarancja dla wszystkich kandydatów/zdających, że prawidłowość udzielonych przez nich odpowiedzi będzie odniesiona do jednego stanu; inaczej rzecz ujmując będzie oceniana według tego samego szablonu, co oznacza i gwarantuje jednakowe traktowanie wszystkich zdających przez zastosowanie jednolitego i bezwzględnego wobec nich kryterium oceny udzielanych odpowiedzi. Wszak wzmiankowany wzorzec był dla wszystkich zdających punktem odniesienia do oceny rozwiązania testu. W sytuacji stosowania wzorca ocena ta jest mechaniczna; tak jak w każdym teście punkty ustala się według schematu zaznaczonych odpowiedzi/zestawia się odpowiedzi z wzorcem, uzyskując wynikający z tego zestawienia wynik oceny. Taki sposób oceniania odpowiedzi na pytania testowe (jednakowy dla wszystkich zdających) wyklucza różnicowanie czy roztrząsanie merytoryczne pytań i różnych możliwości odpowiedzi na te pytania. Z natury rzeczy test operuje swego rodzaju elementarnością i uproszczeniami (w sensie jasności, jednoznaczności oraz starannego zredagowania, tak żeby zdający, wybierając właściwą odpowiedz, nie musiał dokonywać hipotetycznych założeń) w sprawdzeniu wiedzy zdających, nawet gdy – jak w tej sprawie – jest to test wielokrotnego wyboru, co zazwyczaj podnosi poziom trudności testu. Z drugiej jednak strony zakłada to praktyczny wymiar pytań testowych, które winny przekładać się na konkretne odpowiedzi, bez większej potrzeby teoretyzowania i wykładni przepisów. Wszystko to razem winno znajdować odzwierciedlenie we wzorcu prawidłowych odpowiedzi. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie w obszarach spornych ocen, test i wzorzec odpowiedzi na pytania testowe odpowiadają powyższym kryteriom. W szczególności odnosząc się do argumentacji/zarzutów skarżącego organ prawidłowo wykazał (por. treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji), że pytania te wprost nawiązują do przepisów, na bazie których zostały sformułowane, tak samo jak wynikające z tych pytań odpowiedzi stanowiące warunek uznania odpowiedzi na pytanie za poprawną, a tym samym przyznanie punktu za odpowiedz. Organ przytoczył treść kwestionowanych przez skarżącego pytań w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i uzasadnił z czego wynika oczekiwana we wzorcu odpowiedź na dane pytanie, żeby uznać ją za poprawną, przytaczając na ten temat stosowne przepisy. Skarżący natomiast w skardze do Sądu, a wcześniej we wniosku do organu o ponowne rozpatrzenie sprawy, uzasadnia szeroką niejednokrotnie argumentacją inne – w jego ocenie – możliwości odpowiedzi na pytania testowe, niż są one udziałem użytego w sprawie wzorca. Niemniej jednak w świetle powyższych uwag jest to argumentacja wykraczająca poza charakter i specyfikę testu, zaś organ uzasadnił oceny punktowe za poszczególne pytania testowe, tak samo jak punktację wykonania ww. zadania praktycznego, które obok testu było przedmiotem sprawdzenia wiedzy zdającego (skarżącego). Argumentacja zaskarżonej decyzji jest podstawowa w treści i krótka, jeżeli chodzi o poszczególne pytania, jednak nie uzasadnia to zarzutu skargi nieodniesienia się do wszystkich zarzutów skarżącego zawartych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, gdyż organ, bazując na stanowisku Komisji, nie musiał analizować wszystkich aspektów merytorycznych pytań objętych tym wnioskiem, w sytuacji wykazania uzasadnienia oceny odpowiedzi na te pytania odpowiednimi przepisami z podstawowym wyjaśnieniem zastosowania tych przepisów w kontekście danego pytania. Innymi słowy organ nie ma obowiązku szerokiego roztrząsania argumentacji strony, skoro przy pomocy przepisów wykaże prawidłowość odpowiedzi według użytego wzorca prawidłowych odpowiedzi. Takie wykazanie wystarcza dla sądowej kontroli zaskarżonej decyzji. Analizując zarzuty skargi Sąd nie dopatrzył się w obszarze zakwestionowanych pytań błędów wzorca prawidłowych odpowiedzi na te pytania/arkusza ocen, a tylko wykazanie/ustalenie takich błędów mogłoby czynić skargę skuteczną i doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd na marginesie powyższego wskazuje również, że jak prawidłowo wywiódł organ w zaskarżonej decyzji, postępowanie przed Państwową Komisją Kwalifikacyjną (Komisją) w przedmiocie nadania uprawnień zawodowych, określone przez przepisy art. 191 ugn, nie jest postępowaniem administracyjnym, do którego znajdowałyby zastosowanie przepisy k.p.a., a tym samym strona tego postępowania nie może kwestionować prawidłowości dokonanych przez Komisję ocen (por. P. Wojciechowski – Komentarz do art. 191 ugn w Lex Omega), jednak postępowanie to (kwalifikacyjne) jest integralną częścią postępowania o nadanie tych uprawnień przez Ministra; nie stanowi samodzielnego postępowania kończącego sprawę, od którego przysługuje odwołanie. Kandydat, który uzyskał negatywny wynik w postępowaniu kwalifikacyjnym, czego konsekwencją jest wydanie przez Ministra decyzji odmawiającej przyznania dochodzonych uprawnień, może bronić swoich praw w postępowaniu odwoławczym od tej decyzji i wykazywać w tym postępowaniu nieprawidłowości związane z prowadzeniem postępowania kwalifikacyjnego. Komisja zatem stanowi jedynie aparat pomocniczy dla Ministra, upoważniony z mocy ustawy do przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego w sprawie uprawnień zawodowych, jednak o przyznaniu tych uprawnień decyduje Minister. Z tych powodów okoliczność, że w świetle art. 191 ust. 3 ugn spełnienie wymogów warunkujących nadanie uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości stwierdza Państwowa Komisja Kwalifikacyjna, nie zwalnia Ministra przy podejmowaniu decyzji o odmowie nadania uprawnień zawodowych z obowiązku zbadania, czy postępowanie kwalifikacyjne i jego wynik zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami tej ustawy oraz rozporządzenia wykonawczego (por. wyrok NSA z dnia 2 września 2009 r. II GSK 18/19). Uwaga ta odnosi się też do ponownego postępowania kwalifikacyjnego Komisji przeprowadzonego skutkiem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej pierwszoinstancyjną decyzją organu. W świetle treści zaskarżonej decyzji organ rozpoznając wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy wyczerpująco zbadał, czy wyniki postępowania kwalifikacyjnego zostały ustalone zgodnie z zasadami oceny części pisemnej egzaminu, tj. rozwiązania testu i zadania praktycznego. Wynik tego badania jest pozytywny w sensie zaakceptowania ustaleń Komisji, którą organ nadzoruje – także w obszarze "merytorycznego nadzoru nad bazą pytań egzaminacyjnych" (por. stanowisko organu na str. 5 odpowiedzi na skargę). W zaskarżonej decyzji organ w niezbędnym zakresie odniósł się do zarzutów skarżącego postawionych na tle oceny pytań testowych i zadania praktycznego, tak że nie ma potrzeby powtarzania tej argumentacji, która odpowiada prawu, jest przekonująca a zarazem umożliwia sądową kontrolę podjętego przez organ w sprawie rozstrzygnięcia. Można jedynie w sposób skrótowy podkreślić za organem, który nawiązał do ustaleń Komisji, akcentując jej fachowość w zakresie stwierdzenia stopnia przygotowania kandydata do zawodu, że odpowiedź na pytanie nr 18 testu wynika z treści § 13 ww. rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r., w sprawie ewidencji gruntów i budynków; tym samym zarzut wadliwości tego pytania jest bezpodstawny. Pytanie nr 29 bazuje na treści i ma uzasadnienie w przepisach art. 3 pkt 1 i 3 ww. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Wyczerpująco wykazano też w decyzji zasadność właściwej odpowiedzi na pytanie nr 57 przez zaznaczenie punktu c), a nie jak chce skarżący punktów b) i c). Organ prawidłowo uzasadnił to stanowisko kwestionując wykładnię § 4.4. ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego podaną przez skarżącego oraz wskazując – jako poprawną – odpowiedź c) na to pytanie, a nie jak zaznaczył skarżący b) i c). Z kolei stanowisko zaskarżonej decyzji w odniesieniu do pytania nr 61 ma uzasadnienie w treści przepisów art. 137 ugn w brzmieniu ustawy z daty egzaminu. Wbrew zarzutowi skargi pytanie to nie jest wadliwe i umożliwia jednoznaczną odpowiedź. Przy pytaniu nr 72 zasadnie wskazano na konieczność zaznaczenia w teście wszystkich trzech odpowiedzi, tj. a), b), c), a nie tylko b) i c), jak uczynił to skarżący, gdyż mając na uwadze przepisy ww. ustawy z dnia 6 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości, poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, na którą to ustawę wskazał skarżący we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dowodząc (tak jak w skardze) prawidłowość zaznaczenia punktów b) i c), organ prawidłowo wywiódł, że "bez postanowienia wojewody, co do zakresu przedmiotu wyceny, nie można rozpocząć wyceny, a więc jest to dokument podstawowy dla rzeczoznawcy majątkowego". Pytanie nr 74 nie jest wadliwe; wynika z treści art. 3 ust. 2 ww. ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Prawidłowa odpowiedź b) i c) na to pytanie, a nie tylko c), jak zaznaczył skarżący, także podyktowana jest treścią tego przepisu. Odmienne stanowisko skarżącego odnośnie tego pytania ma – tak jak w pozostałych przypadkach – wyłącznie charakter polemiczny i nie obala argumentacji organu. Uwaga ta dotyczy też zarzutu skargi w odniesieniu do ostatniego z zakwestionowanych przez skarżącego pytań, tj. pytania nr 81. Tu organ zasadnie wskazał na odpowiedź b) jako prawidłową, bowiem jest ona zgodna z art. 62 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Treść tego przepisu przeczy zapatrywaniu skarżącego, że pytanie to jest wadliwe w związku z brakiem możliwości udzielenia jednoznacznej odpowiedzi; nadto egzaminem związanym z nadaniem uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości objęte są wszystkie dziedziny wiedzy/przepisy, których znajomość konieczna jest do wykonywania tych uprawnień. Wszak egzamin (część testowa i zadanie praktyczne) ma potwierdzić przygotowanie kandydata do wykonywania tego zawodu. Z niczego przy tym nie wynika, żeby w pytaniu umieszczać informację o przepisach jakie należy przyjąć dla udzielenia odpowiedzi. To kandydat obowiązany jest dokonać ich rekonstrukcji na użytek rozwiązania testu i zadania praktycznego, dając tym samym świadectwo znajomości tych przepisów i zastosowania ich w praktyce podejmowanych czynności. Organ podał w zaskarżonej decyzji przyczynę nieprzyznania punktów na pytania nr 2, 6, 19, 20, 27, 28, 33, 34, 36, 37, 38, 41, 44, 46, 51, 54, 55, 66, 68, 77, 84 oraz 88, na które skarżący odpowiedział nieprawidłowo, przez wskazanie prawidłowych odpowiedzi na każde z tych pytań według wzorca (por. str. 10 i nast. zaskarżonej decyzji). Jednocześnie wobec zarzutu skargi o nieistnieniu dla tych pytań wzorca prawidłowych odpowiedzi tożsamego "z definicją wzorca uznaną przez zawody prawnicze", odnotowania wymaga, że organ, a wcześniej komisja kwalifikacyjna, w związku z nadawaniem uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości, działały tu na podstawie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami (ugn) i ww. rozporządzenia wykonawczego z dnia 15 lutego 2008 r. (przy czym organ prawidłowo zauważył, że stosownie do § 48 obecnie obowiązującego ww. rozporządzenia wykonawczego z dnia 11 marca 2014 r., w przypadku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy o nadanie uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości, wszczętej i niezakończonej przed dniem wejścia w życie rozporządzenia /nowego/, do rozpatrzenia tego wniosku stosuje się przepisy dotychczasowe). Z przepisów ugn i rozporządzenia wykonawczego nie wynika definicja ani sformatowanie tego wzorca według przewidzianych z góry założeń merytorycznych i formalnych. Dlatego brak podstaw (także w świetle ww. wyroku NSA z 5 kwietnia 2017 r. sygn. akt II GSK 2928/15), żeby kwestionować wzorzec prawidłowych odpowiedzi użyty na potrzeby ww. części pisemnej egzaminu przeprowadzonego w tej sprawie. Organ w sposób szczegółowy i wyczerpujący uzasadnił też punktację rozwiązania przez skarżącego zadania praktycznego (por. argumentację organu na ten temat na str. 7 i nast. zaskarżonej decyzji). Brak podstaw – w ocenie Sądu – do podważania stanowiska organu w tym względzie, zwłaszcza, że skarżący nie czyni w skardze konkretnych na ten temat zarzutów, ograniczając się (por. str. 5 skargi) do ogólnych uwag o nieuwzględnieniu "wszystkich aspektów zawartych w treści zadania" i "wszystkich elementów (...) rozwiązania" oraz prosząc o ponowną weryfikację rozwiązania zadania. Jednak zaskarżona decyzja posługuje się w omawianym zakresie argumentacją, która obejmuje/ocenia wszystkie niezbędne elementy rozwiązania w aspekcie treści zadania, co czyni skargę nieuzasadnioną także i w tym zakresie rozstrzygnięcia organu. Reasumując, Sąd wbrew zarzutom skargi nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji naruszenia wymienionych w skardze przepisów zarówno prawa materialnego jak i procesowego i dlatego, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), oddalił skargę.