I SA/Go 220/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jan Grzęda Sędzia WSA Dariusz Skupień Protokolant sekretarz sądowy Danuta Chorabik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2017 r . sprawy ze skargi ze skargi A. K. na czynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ż. z dnia [...] r. w przedmiocie wykreślenia z rejestru podatników podatku do towarów i usług oddala skargę. Skarżący – A.K. (dalej zwany Strona, Skarżący) - działający poprzez swojego pełnomocnika złożył skargę na czynność - wykreślenie z rejestru podatników podatku od towarów i usług Naczelnika Urzędu Skarbowego . Naczelnik Urzędu Skarbowego na podstawie art. 96 ust. 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm. dalej zwana ustawa VAT), wykreślił w dniu [...] grudnia 2014 r. A.K. z rejestru podatników podatku od towarów i usług. Informację o wykreśleniu Strony z rejestru pełnomocnik Strony otrzymał w dniu 7 lutego 2017 r. wraz z możliwością zapoznania się z zawiadomieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. W dniu 13 lutego 2017 r. pełnomocnik A.K. wystąpił z wezwaniem do Naczelnika Urzędu Skarbowego do usunięcia naruszenia prawa i cofnięcia w/w wykreślenia, gdyż jego zdaniem powyższa czynność została dokonana z naruszeniem przepisów prawa. W ocenie Strony w stanie faktycznym obowiązującym w 2014 roku Naczelnik Urzędu Skarbowego przesyłał pisma w danej sprawie do Podatnika. Tymczasem Strona w 2011 roku wskazała pełnomocnika do kontaktu w sprawach podatkowych i do dnia [...] grudnia 2014r. pełnomocnictwo nie zostało odwołane. Dlatego też zdaniem Strony w tej sytuacji nie została wypełniona hipoteza art.96 ust.9 ustawy o podatku od towarów i usługi i organ błędnie dokonał wykreślenia Strony z rejestru VAT. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Naczelnik Urzędu Skarbowego poinformował pełnomocnika Strony, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w sprawie wykreślenia A.K. z rejestru podatników podatku VAT i jego przywrócenie jako czynnego podatnika podatku VAT jest bezprzedmiotowe. Zawiadomienie z dnia [...] grudnia 2014 r. zostało wysłane na adres podatnika wskazany w Urzędzie Skarbowym jako adres zamieszkania. Powyższe zawiadomienie organ podatkowy wysłał do podatnika, pomimo braku ustawowego obowiązku informowania wykreślonego podmiotu o tym fakcie. Bowiem zgodnie z art. 96 ust. 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, obowiązującym w dniu wydania zawiadomienia, naczelnik urzędu skarbowego wykreślał z urzędu podatnika z rejestru jako podatnika VAT bez konieczności zawiadamiania o tym fakcie podatnika, jeżeli w wyniku podjętych czynności sprawdzających okazało się, że podatnik nie istnieje lub mimo podjętych udokumentowanych prób nie było możliwości skontaktowania się z podatnikiem albo jego pełnomocnikiem. W powołanym wyżej wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa złożonym przez pełnomocnika przytoczony został fakt, iż w 2011 roku podatnik wskazał pełnomocnika S.C. Doradcę Podatkowego do kontaktu w sprawach podatkowych. Zdaniem Strony obowiązywało ono również w momencie wykreślenia podatnika z rejestru podatku VAT. Mając na uwadze powyższe zdaniem Pełnomocnika Strony przedmiotowe zawiadomienie powinno zostać wysłane do niego jako osoby umocowanej do działania w imieniu mocodawcy. Tymczasem jak wynika z akt sprawy przedmiotowe zawiadomienie zostało wysłane na adres Strony. Organ podatkowy wskazał, że z załączonego do w/w wezwania pełnomocnictwa z dnia [...] grudnia 2011 r. wynika, iż zostało ono udzielone przez Stronę S.C. do działania w jego imieniu do konkretnego postępowania podatkowego [...] i prowadzonego wówczas w tym czasie postępowania egzekucyjnego. W treści pełnomocnictwa znajduje się zapis, iż wszelką korespondencję w prowadzonych postępowaniach należy kierować na adres wskazanej kancelarii pełnomocnika, ale powyższe dotyczy konkretnych postępowań. Czynność polegająca na wykreśleniu podatnika z rejestru VAT w rozumieniu obowiązujących w 2014 roku przepisów o VAT była czynnością materialno-techniczną, a nie postępowaniem podatkowym. Ponadto była to czynność, która nie miała żadnego związku z prowadzonym postępowaniem w podatku VAT w zakresie określenia obowiązku podatkowego. W związku z powyższym oraz brakiem umocowania pełnomocnika do innych czynności związanych z działalnością podatnika, organ podatkowy nie mogąc wykraczać po za zakres udzielonego pełnomocnictwa nie mógł wysłać korespondencji w przedmiotowym zakresie do S.C.. Organ podatkowy podkreślił również, iż przedstawione przez pełnomocnika w w/w piśmie rozważania na temat doręczenia zawiadomienia o wykreśleniu pozostają bez znaczenia dla ważności wykreślenia, ponieważ organ podatkowy nie miał obowiązku doręczania Stronie przedmiotowego zawiadomienia. W związku z nieuwzględnieniem żądania anulowania przez organ podatkowy zawiadomienia o wykreśleniu A.K. z rejestru czynnych podatników podatku VAT, złożona została skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego. W skardze wskazano, że jej przedmiotem jest zawiadomienie [...] z dnia [...] grudnia 2014 roku, informujące A.K. o wykreśleniu podatnika przez Naczelnika Urzędu Skarbowego z rejestru podatników podatku VAT. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Strony podniósł, iż organ podatkowy błędnie wykreślił A.K. z rejestru podatników podatku VAT, gdyż po pierwsze działanie to nie było poprzedzone przeprowadzeniem czynności sprawdzających, o których mowa w art. 96 ust. 9 ustawy o podatku od towarów i usług w brzmieniu obowiązującym w 2014 r., a po drugie zawiadomienie o wykreśleniu wysłał do podatnika zamiast do pełnomocnika. Strona Skarżąca wywodzi, iż w stanie faktycznym w 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego przesyłał do podatnika pisma w sprawie. Jednakże w 2011 r., Podatnik wskazał pełnomocnika do kontaktu w sprawach podatkowych. Do dnia [...] grudnia 2014 r. pełnomocnictwo nie został odwołane. Pełnomocnik Skarżącego formułując powyższe zarzuty powołał się na udzielone mu pełnomocnictwo, złożone w Urzędzie Skarbowym w dniu 18 grudnia 2011 r. do prowadzonych w tym czasie wobec A.K. postępowań i odbioru kierowanej do niego korespondencji. W odpowiedzi na skargę organ z ostrożności procesowej wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie. Organ wskazał, iż z treści skargi nie wynika wprost przedmiot zaskarżenia. W szczególności, iż petitum skargi i jej argumentacja sprowadza się do samego zakwestionowania zawiadomienia o wykreśleniu z rejestru podatników podatku VAT i prawidłowości doręczenia tego zawiadomienia. Natomiast należy podkreślić, iż przepis art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie obejmuje swoim zakresem tego rodzaju materii. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest niezasadna. Na wstępie wskazać należy, że Sąd przyjął, że złożona skarga strony dotyczy czynności wykreślenia z rejestru podatników podatku od towarów i usług przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, a nie z samego zawiadomienia z dnia [...] grudnia 2014 r. o wykreśleniu. Wynika to z tego, że Strona wzywając organ o usunięcie naruszenia prawa wskazała, że czynność wykreślenia z rejestru podatników podatku od towarów i usług została dokonana z naruszeniem prawa. Również z uzasadnienia skargi wynika, że Strona skarży czynność jaką jest wykreślenie, a nie samo zawiadomienie (pomimo, że wskazała, iż skarga została złożona na zawiadomienie z dnia [...] grudnia 2014 r.). Słusznie organ wskazał, że na zawiadomienie z dnia [...] grudnia 2014 r. nie przysługiwałaby skarga, gdyż tego typu akt administracyjny (który w swojej istocie stanowi informację o wykreśleniu) nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Jednak z uwagi na czynności podjęte przez Stronę należało uznać, że skarga dotyczy czynności wykreślenia z rejestru podatnika. Skutek jaki to wykreślenie powoduje, dotyczy prawa i obowiązków podatnika, tym samym czynność wykreślenia podjęta na podstawie art. 96 ust 9 ustawy o VAT podlega kontroli sądowoadministracyjnej na podstawie art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej zwana p.p.s.a.). Na marginesie należy jednak zwrócić uwagę, że od fachowego pełnomocnika należało oczekiwać wyraźnego sformułowania przedmiotu skargi. Pełnomocnik wyraźnie wskazać powinien, że skarga dotyczy czynności wykreślenia podatnika z rejestru, a nie zawiadomienia o wykreśleniu. Z akt sprawy wynika, że wykreślenie z rejestru jako podatnika VAT nastąpiło na podstawie art. 96 ust. 9 ustawy VAT. Zgodnie z treścią tego przepisu naczelnik urzędu skarbowego wykreśla z rejestru podatnika jako podatnika VAT bez konieczności zawiadomienia o tym podatnika, jeżeli w wyniku podjętych czynności sprawdzających okaże się, że podatnik nie istnieje lub mimo podjętych udokumentowanych prób nie ma możliwości skontaktowania się z podatnikiem albo jego pełnomocnikiem. Wykreślenie z urzędu podatnika z rejestru podatników podatku od towarów i usług na podstawie art. 96 ust. 9 ustawy o VAT jest czynnością materialnotechniczną i z uwagi na przesłanki zawarte w tym przepisie nie zachodzi potrzeba wydawania decyzji, postanowienia czy też innego aktu prawnego. Z czynnością materialno-techniczną mamy do czynienia, gdy akty i czynności podejmowane są na podstawie przepisów prawa, które nie wymagają autorytarnej konkretyzacji, a jedynie potwierdzenia uprawnień lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Wykreślenie z rejestru podatnika podatku od towarów i usług na podstawie art. 96 ust. 9 ustawy o VAT jest czynnością materialnotechniczną, albowiem w przepisie tym ustawodawca przesądził, że wykreślenie z urzędu podatnika z rejestru następuje po przeprowadzeniu czynności sprawdzających i bez konieczności zawiadamiania o tym podatnika. Czynność ta nie wymaga zatem przeprowadzenia postępowania podatkowego, lecz ogranicza się do ustalenia – w oparciu o wyniki podjętych czynności sprawdzających - że podatnik nie istnieje lub, że mimo podjętych udokumentowanych prób nie ma możliwości skontaktowania się z podatnikiem albo jego pełnomocnikiem. Wydanie decyzji lub postanowienia związane jest natomiast ze stosowaniem określonej procedury, mającej na celu m.in. zapewnienie udziału podatnika w postępowaniu podatkowym. Tymczasem z woli ustawodawcy o wykreśleniu na podstawie art. 96 ust. 9 ustawy o VAT organ podatkowy nie informuje podatnika, gdyż jego udział w postępowaniu prowadzonym przez organ z oczywistych względów nie jest przez ten przepis wymagany. Trudno bowiem oczekiwać, aby w postępowaniu mającym na celu wykreślenie z rejestru VAT uczestniczył podmiot nieistniejący lub taki, który z sobie tylko wiadomych przyczyn nie odbiera kierowanej do niego korespondencji, ani nie kontaktuje się z organem podatkowym. Przepis art. 96 ust. 9 ustawy o VAT (w brzmieniu obowiązującym w 2014 r.) dotyczy przede wszystkim podmiotów nieistniejących lub takich, z którymi organ podatkowy nie może się skontaktować. Jeżeli zachodzi jakiekolwiek podejrzenie, że zarejestrowany podatnik nie prowadzi działalności gospodarczej, urząd skarbowy jest obowiązany podjąć czynności sprawdzające wobec tych podatników, w celu wyjaśnienia zaistniałej sytuacji. Przyczyny wszczęcia takich czynności mogą być różne, np. min. fakt, iż podatnik nie składa deklaracji. Z uwagi na różnorodność sytuacji, w których wszczyna się te czynności, przepisy podatkowe nie wymieniają enumeratywnie, jakie czynności sprawdzające powinien przeprowadzić urząd skarbowy w takich okolicznościach, gdyż byłoby to trudne do określenia. Głównym jednak celem tych czynności jest ustalenie stanu faktycznego zaistniałej sytuacji. Jeżeli w wyniku podjętych czynności sprawdzających okazuje się, że dany podatnik nie istnieje lub mimo udokumentowanych prób nie ma możliwości skontaktowania się z podatnikiem albo jego pełnomocnikiem, wówczas naczelnik urzędu skarbowego wykreśla danego podatnika z rejestru podatników VAT. W związku z tym, iż takie działania organ podatkowy podejmuje wówczas, gdy nie ma możliwości skontaktowania się z podatnikiem, ustawodawca uznał, iż niezasadnym byłoby wydawanie wówczas zawiadomienia w tej sprawie i doręczanie go podatnikowi, gdyż nieistnienie podatnika czy też brak możliwości skontaktowania się z podatnikiem lub jego pełnomocnikiem powoduje tym samym brak możliwości doręczenia mu takiego dokumentu. Organ w odpowiedzi na skargę wskazał, że z uwagi na fakt, iż skutkiem takiego wykreślenia jest pozbawienie danego podmiotu statusu podatnika VAT, a w konsekwencji pozbawienie go prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, Naczelnik Urzędu Skarbowego wykreślając podatnika z rejestru podatników VAT wysłał do podatnika zawiadomienie o dokonanym wykreśleniu na wskazany przez niego adres znajdujący się w bazie danych Urzędu. Dział V Ordynacji podatkowej reguluje czynności sprawdzające. Jednym z celów czynności sprawdzających jest sprawdzenie terminowości składania deklaracji co należy rozumieć również jako sprawdzenie czy deklaracja od czynnego podatnika VAT jest w ogóle złożona. W ramach czynności sprawdzających na podstawie art. 274a Ordynacji podatkowej organ może żądać złożenia wyjaśnień w sprawie przyczyn niezłożenia deklaracji lub wezwać do jej złożenia. Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadząc comiesięczną weryfikację podmiotów zarejestrowanych jako czynnych podatników podatku VAT, a nie składających deklaracji podatkowych ustalił, iż jednym z takich podmiotów jest A.K.. Podatnik był czynnym zarejestrowanym dla podatku VAT podatnikiem od marca 2006 roku. Od marca 2010 roku do marca 2014 Podatnik składał deklaracje zerowe wykazując jedynie kwotę do przeniesienia. Natomiast od kwietnia 2014 roku zaprzestał w ogóle składania deklaracji podatkowych. W związku z tym, iż podatnik nie wywiązywał się z obowiązku podatkowego nałożonego na niego ustawą o podatku VAT i nie składał deklaracji VAT- 7 pomimo otwartego obowiązku, Naczelnik Urzędu Skarbowego w pismach z dnia nr [...] z dnia [...].07.2014r, [...] z dnia [...].08.2014, [...] z dnia [...].09.2014, [...] z dnia [...].10.2014r, [...] z dnia [...].11.2014r na podstawie m.in. art. 272 oraz 274a Ordynacji podatkowej wezwał Stronę do złożenia brakujących deklaracji. Jednakże kierowana do Strony korespondencja nie była podejmowana. Wezwania zostały doręczone w trybie art. 150 ustawy Ordynacja podatkowa. Dlatego też z uwagi na brak kontaktu z podatnikiem, Naczelnik Urzędu Skarbowego wykreślił Skarżącego z rejestru podatników VAT i przesłał zawiadomienie na będący w bazie danych Urzędu adres, pomimo braku takiego obowiązku. Zawiadomienie oraz wcześniejsze opisane powyżej wezwania do złożenia deklaracji wysyłane do Podatnika w ramach czynności sprawdzających, kierowane były na jego adres, z pominięciem pełnomocnika, ponieważ jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Skarżący nie ustanowił pełnomocnika do tego rodzaju czynności. Skarżący, w związku z prowadzonymi z jego udziałem postępowaniami: podatkowym w zakresie rozliczenia podatku VAT za styczeń - grudzień 2007 r. oraz postępowaniem egzekucyjnym złożył w Urzędzie Skarbowym w dniu 25.11.2011 r. pełnomocnictwo dla S.C. prowadzącego kancelarię podatkową, do reprezentowania go przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w ramach w/w postępowań, a także do przeglądania akt podatkowych mocodawcy i podejmowania wszelkich działań w w/w zakresie. W związku z tym, iż były to dwa odrębne postępowania organ podatkowy w piśmie z dnia [...].11.2011 r. Nr [...], poinformował pełnomocnika o konieczności złożenia odrębnego pełnomocnictwa do postępowań egzekucyjnych, informując jednocześnie, iż oryginał pełnomocnictwa z dnia [...].11.2011 r. został dołączony do akt postępowania nr [...] w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za styczeń-grudzień 2007 r. W odpowiedzi na powyższe pismo Skarżący w dniu [...].12.2011 r. złożył umocowanie dla S.C. do reprezentowania we wszystkich prowadzonych postępowaniach. W związku z powyższym przedmiotowe pełnomocnictwo zostało przyjęte do prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Zdaniem Pełnomocnika Skarżącego z treści w/w pełnomocnictwa, wynika, iż zamiarem mocodawcy było umocowanie pełnomocnika we wszystkich postępowaniach przed Urzędem Skarbowym, a wskazanie numeru postępowania w piśmie miało wyłącznie wskazać na postępowanie, które aktualnie było prowadzone choć jednocześnie zamiarem mocodawcy było umocowanie ogólne. Na poparcie swoich tez skarżący powołuje się na przepisy kodeksu postępowania cywilnego dotyczące pełnomocnictw i jego zakresu oraz na wykładnię językową i celowościową , a także na obowiązujące orzecznictwo. Zgodnie z przytoczonym przez Skarżącego art. 137§3 ustawy Ordynacja podatkowa, pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub poświadczony urzędowo odpis pełnomocnictwa. Obowiązek złożenia pełnomocnictwa do akt sprawy, o którym mowa w powołanym przepisie oznacza że osoba, która zamierza występować w postępowaniu jako pełnomocnik strony, musi złożyć do akt sprawy pełnomocnictwo lub jego odpis. W aktach podatkowych podatnika zawsze musi być dokument, z którego wynika umocowanie do działania w konkretnej sprawie, w imieniu strony. W ocenie organu podatkowego zakres pełnomocnictwa podatnik określa w sposób samodzielny. Jednakże z treści pełnomocnictwa powinien jasno wynikać jego zakres, tj. jakich czynności, czy też w jakim postępowaniu, przed jakim organem może działać pełnomocnik w imieniu mocodawcy. Dlatego też w pełnomocnictwie powinno być wskazane, czy obejmuje ono wszelkie czynności przed organem podatkowym, czy też tylko te konkretne wskazane przez podatnika. W ocenie Sądu, organ prawidłowo uznał, że przedmiotowe pełnomocnictwo zostało złożone do konkretnego postępowania podatkowego i egzekucyjnego, co wynika zarówno z jego treści, jak również podejmowanych przez stronę działań. O tym, iż nie jest to pełnomocnictwo ogólne świadczy fakt, iż Strona w przedmiotowym dokumencie w sposób wyraźny i jednoznaczny oświadcza, iż wyznacza pełnomocnika w osobie S.C. do reprezentowania przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w ramach prowadzonego wobec niej postępowania podatkowego [...] i prowadzonych postępowaniach egzekucyjnych, a także do przeglądania akt podatkowych mocodawcy i podejmowania wszelkich działań w w/w zakresie. O fakcie, iż organ podatkowy nie traktuje złożonego pełnomocnictwa jako pełnomocnictwa ogólnego Pełnomocnik został poinformowany przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w piśmie z dnia [...].11.2011 r. Nr [...], w którym wezwano umocowanego do złożenia odrębnego pełnomocnictwa do postępowań egzekucyjnych, informując jednocześnie, iż oryginał pełnomocnictwa z dnia [...].11.2011 r. został dołączony do akt postępowania nr [...] w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za styczeń-grudzień 2007 r. W odpowiedzi na powyższe pismo Skarżący złożył kolejne umocowanie dla. S.C. do reprezentowania we wszystkich prowadzonych postępowaniach. W związku z powyższym przedmiotowe pełnomocnictwo zostało przyjęte do prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Zgodzić się należy ze Stroną, że przepisy Kodeksu cywilnego i Ordynacji podatkowej nie wskazują, że pełnomocnictwo musi obejmować tylko jedną czynność (czyli mieć charakter szczegółowy). Z przepisów powyżej powołanych ustaw nie wynika, że mocodawca jest ograniczony co do ilości czynności, których prowadzenie powierzy pełnomocnikowi. Zakres czynności objętych pełnomocnictwem w stanie prawnym obowiązującym zarówno w 2011 jaki w 2014 roku musiał być jednak jasno określony, ze wskazaniem, jakiego obszaru działań organu podatkowego pełnomocnictwo dotyczy. Zmiana przepisów ustawy Ordynacja podatkowej umożliwiająca ustanowienie pełnomocnika ogólnego, we wszystkich sprawach prowadzonych przed organem podatkowym weszła w życie dopiero w lipcu 2016. Wyraźne ustanowienie przez ustawodawcę możliwości ustanowienia pełnomocnictwa ogólnego potwierdza zasadność wcześniej przyjętej przez organy podatkowe zasady - zgodnej z orzecznictwem Sądu Administracyjnego (wyrok NSA z 2008 roku II FSK 128/08) - że w stanie prawnym, w którym nie istniała możliwość ustanowienia ogólnego zakresu pełnomocnictwa mocodawca winien szczegółowo określać czynności, których prowadzenie powierza pełnomocnikowi. Zastosowanie przez organy podatkowe interpretacji polegającej na domniemaniu rozumienia oświadczenia woli w najszerszym możliwym znaczeniu wiązałoby się z ryzykiem postawienia zarzutu przekroczenia uprawnień do oceny złożonego dokumentu. Nie można zgodzić się ze Skarżącym, iż organ podatkowy przy złożonych przez podatników pełnomocnictwach, powinien badać zamiar mocodawcy, a tym bardziej gdy z danego pełnomocnictwa i okoliczności jego złożenia wynika, iż jest to umocowanie do konkretnych postępowań. Takie działania oraz rozszerzająca interpretacja składanych przez podatników dokumentów tego rodzaju mogłaby doprowadzić do szeregu sporów i w ocenie organu podatkowego do naruszenia przepisów prawa, a tym samym do uznania dokonanych czynności za nieważne z mocy prawa. Z treści powołanego wyżej przepisu art. 137§ 3 ustawy Ordynacja podatkowa wynikał jednoznaczny obowiązek złożenia pełnomocnictwa do akt konkretnej sprawy, czy sprawy. Organ podatkowy nie jest uprawniony, ani zobowiązany do zastąpienia pełnomocnika, czy mocodawcy w realizacji obowiązku wynikającego z w/w powołanego przepisu, jak również do poszukiwania pełnomocnictw we wszystkich prowadzonych postępowaniach w Urzędzie. O stanowisku organu profesjonalny pełnomocnik został poinformowany pismem z dnia [...].11.2011 roku, zatem powinien być świadomy że w celu reprezentowania podatnika w innych sprawach, w tym wprowadzonych czynnościach sprawdzających zobowiązany jest przedstawić odrębne upoważnienie. Ponadto co istotne w przepisach Ordynacji podatkowej nie istniała instytucja pełnomocnika ogólnego umożliwiająca ustanowienie takiego pełnomocnika we wszystkich sprawach prowadzonych przed organem podatkowym. Strona również w bazie danych Urzędu nie wskazała/ nie zmieniła adresu do doręczeń poprzez wskazanie np. adres Pełnomocnika. Skierowane do podatnika informacji o dokonaniu wykreślenia było zatem spowodowane wyłącznie dążeniem do możliwie najszerszego realizowania zasady działania organu podatkowego w sposób budzący zaufanie do organu i miało na celu potencjalne umożliwienie podatnikowi - wielokrotnie nie odbierającemu korespondencji - nawiązanie kontaktu z organem. Wysyłając zawiadomienie z dnia [...] grudnia 2014 r. organ ani nie naruszył prawa materialnego ani procedury postępowania. Zarówno zawiadomienie o wykreśleniu z rejestru podatników podatku VAT (pomimo braku obowiązku jego doręczenia), jak również poprzedzające je wezwania w trybie czynności sprawdzające zostały doręczone Skarżącemu zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Mając powyższe na uwadze podnoszone w skardze zarzuty są niezasadne. Z tego też względu Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.