I SA/Po 145/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia oddala skargę. Wnioskiem opatrzonym datą [...] r. X. Sp. z o.o. w [...] (dalej jako: "spółka", "zainteresowana", "wnioskodawczyni", "strona" lub "skarżąca") wystąpiła, na podstawie art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm. - dalej w skrócie: "O.p."), do Dyrektora Izby Skarbowej w P. - upoważnionego przez Ministra Finansów do wydawania w jego imieniu interpretacji indywidualnych, o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych. Prezentując we wniosku stan faktyczny i zdarzenie przyszłe spółka wskazała, że jest wspólnikiem spółki komandytowej, w której pełni rolę komplementariusza (dalej jako: "Spółka matka"). Spółka matka jest komandytariuszem w innych spółkach komandytowych, w których pełni rolę komandytariusza (dalej jako: "Spółki córki"), posiadając ogół praw i obowiązków komandytariusza (dalej jako: "OPIO Spółek córek"). Posiada także obligacje oraz certyfikaty inwestycyjne w Funduszu Inwestycyjnym Zamkniętym (dalej łącznie z OPIO Spółek córek jako: "majątek"). Wartość majątku będzie większa niż [...] zł. Wnioskodawczyni rozważa wystąpienie ze Spółki matki, które nastąpi na mocy postanowień umowy Spółki matki określających procedurę wystąpienia. Zainteresowana złoży oświadczenie o wypowiedzeniu umowy spółki i otrzyma w zamian składniki majątku opisane w umowie Spółki matki tj. majątek. Wspólnicy Spółki matki dokonają zmiany umowy spółki by dostosować ją do nowego składu wspólników. W konsekwencji majątek Spółki matki w postaci majątku zostałby wydany stronie. Majątek otrzymany przez wnioskodawczynię na skutek wystąpienia ze spółki będzie znacznie wyższy niż jej pierwotny wkład do spółki. Jego wartość będzie wynosić powyżej [...] zł. Wystąpienie oraz wydanie majątku nastąpi w trakcie aktualnego roku podatkowego zainteresowanej, który rozpoczął się w 2016 r., przy czym nastąpi to nie wcześniej niż 1 sierpnia 2016 r. W oparciu o tak przedstawiony opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego zainteresowana zadała organowi następujące pytania: 1. czy wnioskodawczyni stosując do otrzymanego na skutek wystąpienia majątku wyłączenie z przychodów z art. 12 ust. 4 pkt 3b) ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1888 ze zm. - w skrócie: "u.p.d.o.p.") powinna brać pod uwagę jedynie literalne brzmienie tego przepisu, skoro w jej ocenie spełnia warunki wyłączenia w tym przepisie zawarte, z pominięciem innych przepisów prawa podatkowego, w tym O.p. Innymi słowy, czy wobec tego w opisanym zdarzeniu przyszłym otrzymany majątek z tytułu wystąpienia będzie wyłączony z przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych, o ile tylko wnioskodawczyni spełni warunki z art. 12 ust. 4 pkt 3b) u.p.d.o.p.? 2. czy jeśli wnioskodawczyni spełnia warunki wyłączenia z przychodów z art. 12 ust. 4 pkt 3b) u.p.d.o.p. możliwość skorzystania z tego wyłączenia może być ograniczona w związku z uwzględnieniem przepisów działu lIla, rozdział 1 O.p., tj. art. 119a-119f O.p.? 3. jeśli zdaniem organu oceniając, czy do wnioskodawczyni ma zastosowanie wyłączenie z przychodów z art. 12 ust. 4 pkt 3b) u.p.d.o.p. należy brać pod uwagę nie tylko literalne jego brzmienie i warunki formalne w nim zawarte, ale także przepisy działu lIla, rozdział 1 O.p., tj. art. 119a-119f O.p., to czy prawidłowe jest stanowisko wnioskodawczyni, że wyłączenie z przychodów dla otrzymania majątku w związku z wystąpieniem, o którym mowa w art. 12 ust. 4 pkt 3b) u.p.d.o.p. jest objęte przedmiotem i celem przepisu tej ustawy w rozumieniu art. 119a § 1 O.p.? Zdaniem zainteresowanej odpowiedź na pytanie nr 1 powinna być twierdząca. W przekonaniu spółki, dla wyłączenia z przychodów otrzymanego majątku z tytułu wystąpienia, w postaci majątku, powinna ona brać pod uwagę wyłącznie warunki z art. 12 ust. 4 pkt 3b) u.p.d.o.p. Zdanie strony ustawodawca w art. 12 ust. 4 u.p.d.o.p. najbardziej wyraźnie oraz kategorycznie przesądził, że dane rodzaje wpływów lub przysporzeń mają być definitywnie wyłączone z kategorii przychodów podatkowych. Z powyższego wywiodła, że w analizowanym przypadku istotne jest tylko to, czy w wyniku wystąpienia ze spółki niebędącej osobą prawną, wnioskodawczyni otrzymała inne składniki majątku niż środki pieniężne. Inne okoliczności, jak choćby umowne między wspólnikami zasady podziału majątku spółki osobowej, nie mają znaczenia. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], Minister Finansów działający przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w P., pozostawił bez rozpatrzenia opisany na wstępie wniosek spółki o wydanie indywidualnej interpretacji w zakresie postawionego w nim pytania nr 1. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że wniosek spółki nie spełniał wymogów formalnych, w związku z czym została ona wezwana, pismem z dnia [...] r., do jego uzupełnienia poprzez uiszczenie należnej opłaty oraz jednoznaczne wskazanie przepisów O.p., które mają być przedmiotem interpretacji w odniesieniu do pytania nr 1. W odpowiedzi na to wezwanie z dnia [...] r., spółka wyjaśniła, że poprzez pytanie nr 1 zmierza do ustalenia, czy spełnia ona warunki wyłączenia z przychodów, o którym mowa wart. 12 ust. 4 pkt 21 u.p.d.o.p. oraz czy w art. 12 ust. 4 pkt 21 u.p.d.o.p. wskazane są jedyne warunki określające warunki wyłączenia z przychodów zwrotu dopłaty, czy też są inne przepisy wpływające na prawa i obowiązki spółki, jako podmiotu otrzymującego zwrot dopłaty. Jednocześnie wyraziła przekonanie, że racjonalny ustawodawca - wprowadzając przepisy art. 14b § 2 i 3 O.p. - założył fakt nieznajomości wszystkich przepisów prawa po stronie występujących z wnioskami o wydanie interpretacji. Spółka stwierdziła, że składając przedmiotowy wniosek ma jedynie obowiązek wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu taktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Nie ma więc ona obowiązku wskazywania przepisów prawa, które znajdują zastosowanie do jej sytuacji. Zaznaczyła, że może nie mieć świadomości o wszystkich obowiązujących ją przepisach prawa podatkowego, a zatem składa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, w której to uzyska wiedzę o tychże przepisach. W kontekście powyższych wyjaśnień spółki organ stwierdził, że postawione we wniosku pytanie nr 1 w sposób ogólny odnosi się do przepisów O.p., a jego sformułowanie nie określa zakresu w jakim spółka oczekuje interpretacji przepisów prawa podatkowego. Uwzględniając zaś, że w uzupełnieniu wniosku spółka nie wskazała przepisów O.p., które mają być przedmiotem interpretacji w odniesieniu do pytania nr 1, organ uznał, że nie uzupełniła ona wniosku w tej części we wskazanym terminie. Podkreślono przy tym, że organ wydający interpretację indywidualną nie posiada uprawnień do określenia, w jakim zakresie zostanie ona wydana. Powyższe uchybienie, zdaniem organu, stanowiło podstawę do zastosowania w sprawie przepisu 169 § 4 O.p. i wydanie postanowienia o pozostawieniu podania, w tym przypadku wniosku, bez rozpatrzenia. W zażaleniu spółka wniosła o uchylenie powyższego postanowienia i merytoryczne rozpoznanie sprawy. Wskazanemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie art. 14b § 1 oraz § 3 O.p. poprzez niewydanie interpretacji, mimo spełnienia wymogów określonych w przepisie art. 14b O.p., a także uchybienie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h i 14g § 1 oraz 14b § 2a O.p. poprzez ich zastosowanie, mimo braku przesłanek. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w P., działając w imieniu Ministra Finansów, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko organu I instancji i stwierdził, że w sprawie wystąpiły uzasadnione wątpliwości, co do kompletności wniosku, m.in. w zakresie ogólnego sformułowania zawartego w pytaniu nr 1, co do zakresu przepisów O.p., o interpretacje których zwraca się spółka. W ocenie organu II instancji, pytanie spółki nie określa zakresu w jakim oczekuje ona interpretacji przepisów prawa podatkowego. Jednocześnie stwierdzono, że sposób sformułowania pytania nr 1 wskazywał na to, że wnioskodawczyni ma wątpliwości, co do innych przepisów, w tym O.p., a więc jakieś konkretne przepisy - których wyraźnie nie wskazała w pytaniu - budzą jej wątpliwości. Tymczasem organ interpretacyjny nie jest uprawniony do wydania interpretacji "poznawczej", w której odnosiłby się do wszelkich kwestii i wszelkich możliwych do zastosowania w konkretnej sprawie przepisów prawa podatkowego, a wyłącznie do przepisów wyraźnie wskazanych przez wnioskodawcę. Mając na względzie, że w uzupełnieniu wniosku zainteresowana nie wskazała przepisów O.p., które mają być przedmiotem interpretacji w odniesieniu do pytania nr 1, organ uznał, że spółka nie uczyniła zadość wezwaniu, albowiem nie określiła zakresu w jakim oczekuje interpretacji przepisów prawa podatkowego. Tym samym ziściły się przesłanki do pozostawienia wniosku, w zakresie pytania nr 1, bez rozpoznania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu spółka, reprezentowana przez doradcę podatkowego, zakwestionowała powyższe postanowienie, żądając jego uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: 1) art. 165a § 1 w zw. z art. 14h oraz art. 14b § 1, art. 14b § 2a oraz 14b § 3 O.p. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, czego skutkiem jest niewydanie interpretacji indywidualnej w sytuacji, gdy wszelkie przesłanki formalne i merytoryczne wniosku o wydanie interpretacji, wymagane przez te przepisy zostały spełnione przez skarżącą, a jednocześnie brak było przesłanek, które stanowią podstawę do odmowy wydania interpretacji indywidualnej i odmowy wszczęcia postępowania; 2) art. 120 O.p. poprzez jego niezastosowanie i działanie nie na podstawie przepisów prawa. W kontekście tego zarzutu podniesiono, że organ stwierdził arbitralnie i bez wyraźnej podstawy prawnej, że wnioskodawczyni jest zobowiązana do wskazania innych przepisów prawa podatkowego, mających zastosowanie w sprawie, niż te których zastosowanie uznała za uzasadnione skarżąca; 3) art. 121 w zw. z art. 14h O.p. poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych arbitralnym działaniem, polegającym na wzywaniu podatnika do wskazania, innych przepisów prawa podatkowego, niż te, które za znajdujące zastosowanie w niniejszej sprawie uznaje wnioskodawczyni; 4) art. 125 § 1 O.p. poprzez wskazanie, że wnioskodawczyni powinna podać inne przepisy prawa podatkowego, niż te, które uznaje za znajdujące zastosowanie w sprawie, co skutkuje przedłużaniem postępowania bez żadnego uzasadnienia prawnego i występowania w sprawie faktycznej konieczności uzupełnienia takich przepisów. W uzasadnieniu skargi skarżąca stwierdziła, że gdyby wskazane powyżej uchybienia nie wystąpiły to wówczas organ rozstrzygnąłby sprawę merytorycznie, wydając stosowną interpretację indywidualną. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Badając zaskarżone postanowienie według kryteriów przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej w skrócie: "P.p.s.a.") Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem wbrew jej zarzutom zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organy podatkowe zasadnie zastosowały w sprawie przepisy art. 169 § 1 i 4 O.p., w konsekwencji czego pozostawiły wniosek skarżącej spółki o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, w zakresie pytania nr 1, bez rozpoznania. W ocenie organu, brak wskazania przez skarżącą spółkę we wniosku o wydanie interpretacji konkretnych regulacji prawnych stanowi przesłankę negatywną do wydania żądanej interpretacji. Jednocześnie zaznaczono, że to wnioskodawcę obciąża obowiązek wskazania konkretnych przepisów prawa podatkowego, które mają zostać zinterpretowane przez organ. Innego zdania jest skarżąca spółka, która kwestionując powyższe zapatrywania w skardze zarzuca niezgodne z prawem pozostawienie jej wniosku bez rozpoznania mimo, że jej wiosek spełnia warunki do wydania interpretacji. W przekonaniu autorki skargi, obowiązkiem podmiotu ubiegającego się o wydanie interpretacji jest jedynie przedstawienie własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego. Zdaniem Sądu w składzie orzekającym stanowisko organu zawarte w zaskarżonym postanowieniu jest zgodne z prawem. Stosownie do art. 14b § 1 O.p. minister właściwy do spraw finansów publicznych na wniosek zainteresowanego wydaje w jego indywidualnej sprawie interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Specyfika postępowania interpretacyjnego polega na tym, że interpretacja indywidualna jest wydawana wyłącznie na wniosek podmiotu zainteresowanego, zgodnie zaś z art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Z powyższych regulacji prawnych wynika, że to na podmiocie występującym z wnioskiem o wydanie interpretacji spoczywa obowiązek przedstawienia opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Co jednak szczególnie istotne wnioskodawcę obciąża również obowiązek przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Dokonanie prawidłowej wykładni art. 14b § 3 O.p. wymaga ustalenia znaczenia sformułowania "ocena prawna". Zwrot "ocena" na gruncie reguł języka powszechnego oznacza opinię o czymś lub o kimś dokonaną w wyniku analizy [tak: Słownik Języka Polskiego PWN, dostęp pod adresem: sjp.pwn.pl], wyrażenie poglądu, czy dana osoba lub rzecz jest dobra czy zła, na podstawie przyjętych kryteriów [tak: Wielki Słownik Języka Polskiego, dostęp pod adresem: wsjp.pl]. Zwrot "prawo" na gruncie reguł języka powszechnego oznacza tyle co ogół przepisów i norm prawnych regulujących stosunki między ludźmi danej społeczności [tak: Słownik Języka Polskiego PWN, dostęp pod adresem: sjp.pwn.pl]. Omawiając instytucję indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego należy dodatkowo wskazać na definicję legalną przepisów prawa podatkowego. Zgodnie z art. 3 pkt 2 O.p., ilekroć w ustawie jest mowa o: przepisach prawa podatkowego - rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że poprzez ocenę prawną o której mowa w art. 14b § 3 O.p. należy rozumieć opinię co do skutków, które prawo podatkowe wiąże z przedstawionym przez wnioskodawcę opisem stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego. Z uwagi na posłużenie się przez ustawodawcę sformułowaniem "ocena prawna" opinia podmiotu występującego z wnioskiem o wydanie interpretacji, co do skutków które prawo podatkowe wiąże z opisanym stanem faktycznym bądź zdarzeniem przyszłym musi być wyrażona na tle przepisów prawa podatkowego, wyrażających normy prawo-podatkowe stanowiące kryteria dokonywanej przez wnioskodawcę, a następie organ oceny. Uczynienie zadość wymogowi przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego przedstawionego przez podmiot występujący z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej, wymaga wskazania przez ten podmiot przepisów, na tle których formułowana jest ocena. W przypadku niewskazania przepisów prawa podatkowego, na tle których wnioskodawca dokonuje własnej oceny skutków podatkowych, oceny takiej nie sposób uznać za ocenę prawną z uwagi na jej oderwanie od przepisów prawa podatkowego, stanowiących przedmiot postępowania interpretacyjnego, a zarazem kryterium oceny stanowiska wnioskodawcy. Również w orzecznictwie wskazuje się, że wyczerpująco przedstawione stanowisko wnioskodawcy powinno wskazywać przepisy prawa, mogące stanowić postawę dochodzonej interpretacji, oraz ocenę ich znaczenia dla wyczerpująco przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 14 września 2011 r., o sygn. akt I FSK 1355/10, wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym wyroku dostępne są na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W realiach rozpoznawanej sprawy szczególnego podkreślenia wymaga, że zaniechanie przez stronę wnioskującą jasnego i nie budzącego wątpliwości wskazania konkretnych przepisów prawa, o których wykładnię w kontekście danego stanu faktycznego się ona ubiega, uzasadnia ocenę, że wniosek mający wszcząć postępowanie interpretacyjne nie zawiera wyczerpującego przedstawienia stanowiska własnego wnioskodawcy. W administracyjnym postępowaniu o udzielenie pisemnej interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie nie obowiązuje tradycyjnie, czy też obiegowo pojmowana "cywilistyczna" zasada, że strona może dać organowi stosującemu prawo tylko fakty, ten zaś daje jej prawo. Zważyć bowiem należy, że wnioskodawca obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia nie tylko stanu faktycznego, ale również odnoszącego się do niego własnego stanowiska, co w postępowaniu interpretacyjnym oznaczać może tylko dokonywaną przez stronę ocenę prawną (por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2010 r., o sygn. akt I GSK 968/09). Przenosząc powyższe rozważania na grunt badanej sprawy należy wskazać, że skarżąca zwróciła się do organu z pytaniem, czy stosując do otrzymanego na skutek wystąpienia majątku wyłączenie z przychodów z art. 12 ust. 4 pkt 3b) u.p.d.o.p. powinna brać pod uwagę jedynie literalne brzmienie tego przepisu, skoro w jej ocenie spełnia warunki wyłączenia w tym przepisie zawarte, z pominięciem innych przepisów prawa podatkowego, w tym O.p. Innymi słowy, skarżąca pragnęła dowiedzieć się, czy w opisanym we wniosku zdarzeniu przyszłym otrzymany przez nią majątek z tytułu wystąpienia będzie wyłączony z przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych, o ile tylko skarżąca spełni warunki z art. 12 ust. 4 pkt 3b) u.p.d.o.p.? Analiza treści omawianego pytania prowadzi do wniosku, że skarżąca chciała w istocie uzyskać interpretację podatkową wyłączającą zastosowanie do przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wszelkich - poza art. 12 ust. 4 pkt 3b) u.p.d.o.p. - przepisów prawa podatkowego. Z uwagi na niewskazanie konkretnych przepisów prawa podatkowego, nieznajdujących w ocenie skarżącej zastosowania do przedstawionej we wniosku sytuacji, organ interpretacyjny zasadnie wezwał ją do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji poprzez jednoznaczne wskazanie interpretacji jakich przepisów O.p. i u.p.d.o.p. się domaga. Wnioskodawczyni, mimo wezwania, nie wskazała wprost przepisów objętych zakresem jej pytania. Tym samym należy stwierdzić, że skoro w uzupełnieniu wniosku skarżąca nie wskazała przepisów O.p., które miały być przedmiotem interpretacji w odniesieniu do pytania nr 1, to prawidłowo organ uznał, że skarżąca nie uczyniła zadość wezwaniu, albowiem nie określiła zakresu w jakim oczekiwała interpretacji przepisów prawa podatkowego. W związku z tym słusznie organ wywiódł, że w sprawie ziściły się przesłanki do pozostawienia wniosku skarżącej, w zakresie pytania nr 1, bez rozpoznania, a konsekwencją takiego uznania było zastosowanie w sprawie art. 14g § 1 w zw. z art. 169 § 1 O.p. W myśl art. 14g § 1 O.p., wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia. Stosownie zaś do art. 169 § 1 O.p., jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. O prawidłowości zastosowania postanowień art. 169 § 1 O.p. świadczy fakt wezwania skarżącej do uzupełnienia braków wniosku poprzez jednoznaczne wskazanie przepisów O.p. Nieuzupełnienie braków wniosku uniemożliwiło - w świetle powyższych rozważań - organowi dokonanie oceny stanowiska skarżącej, wykluczając tym samym możliwość wydania interpretacji indywidualnej. Na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 14b § 3 O.p., albowiem, co już wyżej wykazano, złożony przez stronę skarżącą wniosek nie spełniał zadość wymogom warunkującym możliwość wydania interpretacji. Za zupełnie chybione należy uznać zarzuty naruszenia art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p. Pierwszy z tych przepisów przewiduje bowiem możliwość odmowy wszczęcia postępowania, gdy tymczasem w poddanej sądowej kontroli sprawie, złożony przez skarżącą wniosek o wydanie interpretacji został pozostawiony bez rozpoznania w związku z nieuzupełnieniem jego braków. Zaskarżone postanowienie wbrew zarzutom skargi nie narusza również art. 14b § 1 O.p., bowiem wydanie interpretacji indywidualnej jest możliwe dopiero w sytuacji wniesienia przez wnioskodawcę poprawnego wniosku, czyniącego zadość wszystkim wymogą z art. 14b § 3 O.p. Bezpodstawny okazał się także zarzut naruszenia art. 14b § 2a O.p. Zgodnie z tym przepisem, przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie mogą być przepisy prawa podatkowego regulujące właściwość oraz uprawnienia i obowiązki organów podatkowych oraz organów kontroli skarbowej. Wskazany przepis nie stanowił podstawy wydania zaskarżonego postanowienia, jak również poprzedzającego je postanowienia organu I instancji. Za bezzasadne Sąd uznał również zarzuty naruszenia art. 121, art. 125 § 1 i art. 120 O.p. Odnosząc się łącznie do tych zarzutów należy wskazać, że organ zasadnie przyjął, że wnioskodawcę obciąża obowiązek wskazania przepisów prawa, na tle których dokonano przedstawionej we wniosku o wydanie interpretacji oceny prawnej skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego. Zajęcie przez organ opisanego stanowiska w żadnej mierze nie koliduje z wyrażoną w art. 125 § 1 O.p. zasadą szybkości i wnikliwości działania. Wezwanie skarżącej do uzupełnienia braków wniosku o wydanie interpretacji nie może być poczytywane za naruszenie przez organ zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, wynikającej z art. 121 O.p. Obowiązek wezwania do uzupełnienia braków wniosku o wydanie interpretacji wynika z postanowień art. 14b § 3 w zw. z art. 14h i art. 169 § 1 O.p. Stworzenie podmiotowi występującemu z wnioskiem o wydanie interpretacji możliwości uzupełnienia popełnionych uchybień stanowi przejaw prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organu. Podkreślić należy, że w wystosowanym do spółki wezwaniu prawidłowo pouczono ją, że nieuzupełnienie braków wniosku o wydanie interpretacji skutkować będzie pozostawieniem wniosku bez rozpatrzenia. Za bezzasadny należy uznać również zarzut naruszenia zasady legalizmu, sformułowanej w art. 120 O.p. Jak wynika bowiem z powyższych rozważań organ prawidłowo wywiódł, że z postanowień art. 14b § 3 O.p. wynika wymóg wskazania przez podmiot występujący z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej konkretnych przepisów prawa podatkowego, znajdujących bądź też nie, w ocenie wnioskodawcy, zastosowanie w odniesieniu do przedstawionego we wniosku zdarzenia. Konkludując Sąd stwierdza, że w świetle powyższych rozważań oraz wobec braku uchybień w zaskarżonych postanowieniach normom prawa materialnego i procesowego, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, także w zakresie nie objętym skargą - w ocenie Sądu - nie zachodzą okoliczności uzasadniające uchylenie zaskarżonego postanowienia. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 i w trybie uproszczonym uregulowanym w art. 120 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.