II OSK 777/16

Dnia 31 sierpnia 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) sędzia del. WSA Jerzy Bortkiewicz Protokolant: starszy asystent sędziego Maciej Stojek po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Łd 931/15 w sprawie ze skargi [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 2 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 931/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Łodzi oddalił skargę [...] w Piotrkowie Trybunalskim (dalej także Spółka) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO lub Kolegium) w Piotrkowie Trybunalskim z dnia [...] września 2015 r., nr [...], w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Wójt Gminy [...], w związku z wnioskiem [...] w Piotrkowie Trybunalskim, wystąpił do Starosty Powiatu Piotrkowskiego o uzgodnienie warunków zabudowy pod względem ochrony gruntów rolnych, dla inwestycji zlokalizowanej na terenie gminy [...], w obrębie geodezyjnym [...], na działce [...] o powierzchni [...] ha, polegającej na budowie elektrowni fotowoltaicznej o łącznej mocy do 1,0 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą – elektroenergetyczną i drogowo – budowlaną oraz ogrodzeniem. Jak dalej w wyroku wskazano, postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...], Starosta Powiatu Piotrkowskiego odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy pod względem ochrony gruntów rolnych dla w/w inwestycji. Organ współdziałający w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia wskazał, że inwestycja objęta wnioskiem realizowana będzie na gruncie rolnym stanowiącym użytki rolne klas: Br-RlVa (powierzchnia 0,2210 ha), RIIIb (powierzchnia 0,9500 ha), RIVa (powierzchnia 4,6320 ha), S-RIVa (powierzchnia 0,2630 ha), RV (powierzchnia 1,7650 ha) i rowy – W (powierzchnia 0,0440 ha). Starosta podał jednocześnie, że teren pod projektowaną inwestycję nie był objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych, gdyż zgodnie z obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003 r. planem zagospodarowania przestrzennego gminy [...], działka [...], obręb [...], znajdowała się w jednostce urbanistycznej "B" w części na terenach zabudowy zagrodowej i jednorodzinnej o niskiej intensywności zabudowy, oznaczonej symbolem MR, MN oraz w części na terenach rolnych, oznaczonej symbolem R. Starosta podkreślił, że pomimo, iż inwestor określił obszar przeznaczony pod realizację planowanej inwestycji jedynie na terenach działki oznaczonych w ewidencji gruntów jako grunty rolne klas: R IVa i R V, to zgodnie z orzecznictwem ustalenie warunków zabudowy odnosi się do działki objętej wnioskiem jako całości i w związku z tym, skoro inwestycja ma być realizowana na obszarze, na którym występują m. in. użytki rolne szczególnie chronione – klasy III, projekt decyzji o warunkach zabudowy nie może zostać uzgodniony. Od powyższego postanowienia Starosty Powiatu Piotrkowskiego zażalenie złożyła Spółka, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi uzgadniającemu. Po rozpoznaniu powyższego zażalenia, postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. SKO w Piotrkowie Trybunalskim, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Wpierw dokonano rekapitulacji reguł uzgadniania decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do gruntów objętych ochroną w aspekcie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Organ II instancji podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie wniosek dotyczył ustalenia warunków zabudowy dla terenu, na którym występują grunty rolne chronione klasy III, przy czym Spółka twierdzi, że zabudowa będzie ulokowana w tej części terenu, na którym grunty chronione nie występują. W tym zakresie Kolegium powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazało, że jakkolwiek warunki zabudowy mogą być wydane tak dla obszaru całej działki, jak i jej części, to terenem inwestycji jest teren całej działki, a nie tylko jej część. Celem decyzji o warunkach zabudowy jest przesądzenie, że na konkretnej działce możliwa jest projektowana zabudowa i wobec tego zachodzi konieczność badania warunków zabudowy dla całej działki. W ocenie organu dla rozstrzygnięcia sprawy nie ma zatem znaczenia, że nie cały teren działki zostanie faktycznie zabudowany oraz że będzie możliwe rolnicze wykorzystywanie pozostałej jego części. Z powyższych względów Kolegium stwierdziło, że odmowa uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy pod względem ochrony gruntów rolnych znajduje uzasadnienie. Skargę do WSA w Łodzi na powyższe postanowienie SKO w Piotrkowie Trybunalskim złożyła [...] w Piotrkowie Trybunalskim zarzucając obrazę przepisów: 1) art. 138 § 1 "ust. 1" K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie zaskarżonego postanowienia w mocy, podczas gdy postanowienie organu I instancji wydane zostało z naruszeniem art. 61 § 1 w zw. z art. 63 § 2 K.p.a. poprzez rozszerzenie zakresu uzgodnienia na część działki nieobjętej wnioskiem inwestora w sytuacji, gdy w postępowaniu inicjowanym wnioskiem strony to treść zgłoszonego przez nią żądania wyznacza rodzaj i zakres sprawy będącej przedmiotem postępowania, a organ, a tym samym także organ uzgadniający, jest tym żądaniem związany; 2) art. 138 § 1 "ust. 1" K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie zaskarżonego postanowienia w mocy, podczas gdy postanowienie organu I instancji wydane zostało z naruszeniem art. 7, art. 77, art. 124 § 2 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 § 1 K.p.a. poprzez brak wszechstronnego i rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wszechstronnego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji sporządzenie wadliwego postanowienia, podczas gdy rzetelna ocena nadesłanych do organu uzgadniającego dokumentów wskazuje, że teren objęty wnioskiem inwestora o ustalenie warunków zabudowy to jedynie część nieruchomości oznaczonej [...], obręb [...], gmina [...] i – zgodnie z oznaczeniem ewidencji gruntów – obejmuje on wyłącznie grunty rolne klas RIVa i RV. Z uwagi na powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego postanowienia organu I instancji, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę SKO w Piotrkowie Trybunalskim wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wyrokiem II SA/Łd 931/15 skarga została oddalona. W motywach tego wyroku WSA w Łodzi stwierdził, że prawidłowa jest konkluzja organów orzekających w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy wskazująca na konieczność oceny zgodności projektowanej inwestycji w zakresie jej "odrolnienia" w odniesieniu do terenu całej działki geodezyjnej, na której projektowana jest jej realizacja, a nie tylko tej jej części, która została wskazana przez inwestora, jako teren przeznaczony do konkretnego zagospodarowania. Lokalizowanie inwestycji jedynie na części działki – o co występuje inwestor już na etapie ubiegania się o warunki zabudowy – nie tylko narusza wskazane powyżej regulacje Upzp, ale także prowadzi do obejścia przepisu art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1205 ze zm., dalej: Ugrl). Tym samym uznając, że wzmożonej ochronie prawnej podlega każdy obszar gruntów stanowiących użytki rolne klasy I – III, należało stwierdzić, iż obszarem objętym uzgodnieniem może być wyłącznie cała działka ewidencyjna objęta źródłowym wnioskiem inwestora. Zdaniem sądu pierwszej instancji organy stosując się do powyższego rozumienia pojęcia "teren" i dostrzegając konieczność ochrony gruntów rolnych, w sposób uprawniony okolicznościami sprawy, dokonały oceny przedłożonej decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do terenu całej działki geodezyjnej podlegającej ochronie prawnej. W ocenie WSA w Łodzi działanie to nie tylko nie stanowi wykroczenia poza zakres wniosku inwestora, który winien obejmować całość działki przeznaczonej pod zainwestowanie, lecz stanowi zgodne z prawem przeciwdziałanie dążeniu strony do obejścia przepisów chroniących grunty stanowiące użytki rolne najwyższej klasy. Skargą kasacyjną [...] – reprezentowana przez pełnomocnika – zaskarżyła ww. wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w dacie wniesienia skargi kasacyjnej: t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., aktualnie: t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., Ppsa) skarżonemu orzeczeniu Spółka zarzuca: - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 151 Ppsa oraz "art. 1 § 1, 2 i 3 § 1" Ppsa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi, podczas gdy postanowienia organu I i II instancji wydane zostały z naruszeniem: 1) art. 61 § 1 w zw. z art. 63 § 2 K.p.a. poprzez rozszerzenie zakresu uzgodnienia na części działki nie objęte wnioskiem inwestora w sytuacji, gdy w postępowaniu inicjowanym wnioskiem strony to treść zgłoszonego przez nią żądania wyznacza rodzaj i zakres sprawy będącej przedmiotem postępowania, a organ, a tym samym także organ uzgadniający, jest tym żądaniem związany; 2) art. 7, 77, 124 § 2 i 107 § 3 w zw. z art. 126 § 1 K.p.a. poprzez brak wszechstronnego i rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wszechstronnego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji sporządzenie wadliwego postanowienia, podczas gdy rzetelna ocena nadesłanych do organu uzgadniającego dokumentów wskazuje, że teren objęty wnioskiem Spółki o ustalenie warunków zabudowy to jedynie część nieruchomości oznaczonej [...], obręb [...], gmina [...] i – zgodnie z oznaczeniem ewidencji gruntów obejmuje on wyłącznie grunty rolne klas: RIVa i RV, - które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem przesądziło o "utrzymaniu w mocy wadliwych postanowień organów I i II instancji odmawiających wydania warunków zabudowy dla inwestycji". W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła: 1) na zasadzie art. 179a Ppsa – o uchylenie przez WSA w Łodzi zaskarżonego wyroku w całości i ponowne rozpoznanie sprawy oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego wg norm przepisanych, bądź, w przypadku nie zastosowania przez WSA w Łodzi przepisu art. 179a Ppsa i skierowania sprawy do Naczelnego Sądu Administracyjnego 2) na zasadzie art. 185 § 1 i art. 188 Ppsa o: a) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi na postanowienie SKO w Piotrkowie Trybunalskim z dnia [...] września 2015. Nr [...], bądź: b) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do rozpoznania WSA w Łodzi. Na zasadzie art. 175 § 2 Ppsa wnosi o rozpoznanie przedmiotowej skargi na rozprawie. Na zasadzie art. 203 pkt 1 Ppsa Spółka wnosi o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wniosła nadto o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci wypisu z rejestru gruntów dla działki nr [...] na okoliczność, że działka ta (sąsiadująca bezpośrednio z wyznaczonym przez organ I instancji minimalnym obszarem analizy) stanowi tereny przemysłowe. W uzasadnieniu środka zaskarżenia strona skarżąca podnosi, że jak wynika z uzasadnienia postanowienia Starosta Powiatu Piotrkowskiego – w ramach postępowania uzgodnieniowego – przedmiotem rozpoznania pod względem ochrony gruntów rolnych uczynił całą działkę [...], gdy tymczasem wniosek skarżącego inwestora dotyczy wyłącznie części tej działki. Możliwość ustalenia warunków zabudowy dla części działki jest prawnie dopuszczalna, co znajduje także odzwierciedlenie w orzeczeniach sądów administracyjnych. Terenem inwestycji nie musi być bowiem cała działka ewidencyjna i możliwe jest ustalenie warunków zabudowy tylko dla jej części. Strona skarżąca w tym aspekcie powołuje się na szereg orzeczeń sądów administracyjnych, które mają wspierać jej argumentację. Powołano się także na okoliczność, że w postępowaniu dotyczącym decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wyraźnie inwestor określił, że przedmiotem swego zamierzenia obejmuje wyłącznie część działki [...]. Tym wskazaniem winien być związany także organ uzgodnieniowy. W toku rozprawy pełnomocnik Spółki podtrzymując zarzuty skargi kasacyjnej jednocześnie cofnął wniosek dowodowy odnośnie przeprowadzenia dowodu z dokumentu – wypisu z rejestru gruntów odnośnie do działki nr [...]. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1). Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. A. Wbrew stwierdzeniu zawartemu w skardze kasacyjnej, WSA w Łodzi wydając kwestionowany wyrok nie "utrzymywał w mocy" postanowień organów obu instancji "odmawiających wydania warunków zabudowy". Przedmiotem skargi Spółki było postanowienie SKO w Piotrkowie Trybunalskim utrzymujące w mocy postanowienie Starosty Powiatu Piotrkowskiego odmawiające uzgodnienia pod względem ochrony gruntów rolnych projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni fotowoltaicznej wraz z infrastrukturą towarzyszącą. B. Część z zarzutów kasacyjnych została sformułowana w sposób formalnie wadliwy. Stwierdzenie to odnosi się do postanowienia przez autora skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisu "art. 1 § 1" Ppsa, a na taką jednostkę redakcyjną cyt. ustawy wskazano w petitum skargi kasacyjnej, jak i w jej uzasadnieniu (s. 5 skargi kasacyjnej). Art. 1 Ppsa nie dzieli się na paragrafy, z tych względów zarzut tak skonstruowany nie poddaje się kontroli. C. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisu art. 2 Ppsa, z którego wynika, że do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych powołane są sądy administracyjne. Wbrew obowiązkowi wynikającemu z przepisu art. 176 Ppsa, nakładającemu na stronę wnoszącą skargę kasacyjną obowiązek przytoczenia podstaw kasacyjnych wraz z ich uzasadnieniem, z motywów przedmiotowej skargi kasacyjnej w żaden sposób nie wynika – pomimo sformułowania zarzutu naruszenia art. 2 Ppsa – aby strona kwestionowała, że rozpoznający jej skargę WSA w Łodzi nie był sądem administracyjnym. Podobnie nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisu art. 3 § 1 Ppsa, z którego wynika, że sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Niewątpliwie WSA w Łodzi wydając zaskarżony wyrok sprawował kontrolę administracji publicznej i zastosował środek przewidziany w ustawie, tj. w Ppsa, w postaci oddalenia skargi na podstawie art. 151 Ppsa, skoro uznał ją za niezasadną. D. Co się tyczy zarzutu naruszenia przepisu art. 151 Ppsa, to cyt. przepis ma charakter ogólny, skoro określono w nim, że w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Naruszenie cyt. przepisu zachodzić będzie jedynie wtedy, gdyby sąd pierwszej instancji istotnie nie dostrzegł przesłanek nakazujących mu wzruszyć zaskarżone postanowienie i oddalił skargę, a te przesłanki występowały. Przywołany w skardze kasacyjnej przepis art. 151 Ppsa nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, albowiem strona skarżąca kasacyjnie chcąc wykazać jako zasadną podstawę skargi kasacyjnej naruszenie powyższego przepisu powinna wskazać konkretne przepisy, którym uchybił zaskarżony organ, a którego to uchybienia nie dostrzec miał wadliwie sąd pierwszej instancji. W dalszej kolejności winna przekonać sąd kasacyjny, że uchybienia przepisów przez skarżony organ były tego rodzaju, że mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa). Nieskuteczność tej argumentacji prowadzić będzie do wniosku, że zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisu art. 151 Ppsa będzie musiał zostać uznany jako nie oparty na usprawiedliwionej podstawie. E. Zarzut uchybienia przepisowi art. 151 Ppsa, jak to wynika z uzasadnienia podstawy kasacyjnej opartej o przepis art. 174 pkt 2 Ppsa, powiązany został z zarzutem naruszenia przez postanowienia organów obu instancji szeregu przepisów K.p.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nietrafnie skarżąca kasacyjnie Spółka dowodzi naruszenia przepisów art. 7, 124 § 2 i 107 § 3 K.p.a. poprzez "brak wszechstronnego i rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wszechstronnego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji sporządzenie wadliwego postanowienia". Z wyłuszczonych przepisów wynikają oznaczonego rodzaju obowiązki organu administracji publicznej odnośnie podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także sporządzenia postanowienia zawierającego uzasadnienie faktyczne i prawne, skoro służył na nie środek zaskarżenia. Wbrew wywodom skargi kasacyjnej podnoszona okoliczność, wedle której zamiarem inwestora jest zrealizowanie zamierzonej inwestycji wyłącznie na tej części działki, która stanowi grunty rolne klas RIVa i RV była okolicznością znaną skarżonemu do sądu wojewódzkiego organowi, kwestia ta została zresztą przyznana w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia SKO w Piotrkowie Trybunalskim. Postanowienie organu II instancji, jak i postanowienie Starosty Powiatu Piotrkowskiego zawierają uzasadnienie faktyczne i prawne, co czyni zarzut uchybienia przepisom art. 124 § 2 i art. 107 § 3 K.p.a. chybionym. F. Co się tyczy zarzutu naruszenia art. 77 K.p.a. wypadnie zauważyć, że artykuł ten jest rozbudowany wewnętrznie dzieląc się na kilka paragrafów, w uzasadnieniu skargi kasacyjnej kwestia ta nie została dostrzeżona. W judykaturze zgodnie podkreśla się, że w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów lub ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2012 r., II GSK 218/11, LEX nr 1244607, z dnia 30 listopada 2012 r., I OSK 2001/12, LEX nr 1291371, z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12, LEX nr 1354882, z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809). Wobec związania przez Naczelny Sąd Administracyjny podstawami kasacyjnymi i braku możliwości zastępowania strony, reprezentowanej wszak przez profesjonalnego pełnomocnika, w uzupełnieniu czy sprecyzowaniu zarzutów kasacyjnych, zarzut naruszenia art. 151 Ppsa w zw. z art. 77 K.p.a. nie poddaje się kontroli. G. Podobna uwaga odnosi się do sformułowania w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 151 Ppsa w zw. z "art. 126 § 1 K.p.a.". W Kodeksie nie ma przepisu "art. 126 § 1", skoro takiego przepisu w systematyce K.p.a. brak, to i zarzut naruszenia nie istniejącego przepisu prawa nie podlega rozpatrzeniu. H. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafnie WSA w Łodzi dostrzegł istotę zagadnienia podnoszonego w skardze przez Spółkę, a sprowadzającą się do sporu między stroną skarżącą a organami orzekającymi w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy odnośnie projektowanej farmy fotowoltaicznej, gdy chodzi o pojęcie terenu objętego zamierzeniem inwestora odnośnie uzyskania warunków zabudowy, a w konsekwencji zakresem orzekania organu uzgodnieniowego w odniesieniu do ochrony gruntów rolnych. Skarżąca kasacyjnie Spółka eksponuje, że organy winny badać przesłanki z art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199, dalej Upzp) jedynie w zakresie wytyczonym wnioskiem inwestora, treść tego wniosku wyznaczać ma przedmiot postępowania, ale zakreślać ma także dopuszczalny zakres rozstrzygnięcia organu uzgodnieniowego, a w konsekwencji brak jest podstaw do "rozszerzenia zakresu uzgodnienia na części działki nie objęte wnioskiem inwestora" (s. 11 skargi kasacyjnej). Ta argumentacja uzasadniać ma zarzut naruszenia art. 151 Ppsa w związku z naruszeniem przez organy art. 61 § 1 w zw. z art. 63 § 2 K.p.a. Rzecz jednak w tym, że w ocenie Sądu, tak skonstruowanej argumentacji strony nie sposób powiązać skutecznie ze wskazanymi w petitum skargi kasacyjnej przepisami, którym miałyby uchybić orzekające w kwestii uzgodnienia organy. Z art. 61 § 1 K.p.a. wynika wyłącznie to, że postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, w art. 63 § 2 K.p.a. określono zaś, iż podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżone postanowienie SKO w Piotrkowie Trybunalskim wydane zostało w następstwie wniesienia przez Spółkę zażalenia na postanowienie Starosty Powiatu Piotrkowskiego. To z kolei postanowienie zostało wydane w konsekwencji zwrócenia się przez Wójta Gminy [...] w trybie art. 106 § 1 i 2 K.p.a. o podjęcie aktu współdziałania – uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 Upzp. Kwestia związania podaniem o ustalenie warunków zabudowy organów orzekających w ramach współdziałania, jak to wywodzi Spółka, to nie jest zagadnienie "czynienia zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych" (art. 63 § 2 K.p.a. in fine). Wniosek o ustalenie warunków zabudowy w myśl przepisów art. 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 Upzp winien zawierać określenie granic terenu przedstawionych na kopii mapy zasadniczej obejmujących teren, którego wniosek dotyczy oraz obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać. Na gruncie tych przepisów WSA w Łodzi, przywołując stanowisko prezentowane w judykaturze oraz eksponując charakter decyzji o warunkach zabudowy i fakt, że na tym etapie nie określa się dokładnie położenia inwestycji na działce, wywodził iż w konsekwencji nie rozstrzyga się także, która część działki będzie przeznaczona na cele nierolnicze (s. 8-9 uzasadnienia wyroku). W konsekwencji zaaprobowano w wyroku II SA/Łd 931/15 stanowisko organów orzekających w przedmiocie uzgodnienia odnośnie tego, że ocena zgodności projektowanej inwestycji w zakresie odrolnienia działki [...] w obrębie geodezyjnym Oprzędów gmina [...] odnosić się winna do terenu całej działki, a nie tylko jej części, która została wskazana przez inwestora. Wywodzono przy tym, że działanie takie nie jest wykroczeniem poza zakres źródłowego wniosku inwestora, lecz stanowi przeciwdziałanie dążeniom obchodzenia przepisów chroniących grunty rolne stanowiące użytki rolne najwyższych klas. Okoliczności te dowodzą, że kwestia związania zakresem wniosku inwestora ubiegającego się o ustalenie warunków zabudowy, a w konsekwencji zakresu orzekania przez organ współdziałający, właściwy w sprawach ochrony gruntów rolnych, to zagadnienie związane z przepisami materialnoprawnymi – przepisami Upzp. Naruszenia tych zaś przepisów skarżąca kasacyjnie Spółka nie podniosła. Wypadnie przy tym jedynie zauważyć, że najnowszych judykatach Naczelny Sąd Administracyjny za prawidłowe uznał stanowisko, iż nawet określenie granic terenu inwestycji, poprzez wskazanie ich liniami rozgraniczającymi w załączniku graficznym projektu decyzji nie może zmieniać przyjętego zapatrywania, iż teren inwestycji rozumiany musi być jako cała działka ewidencyjna, na której planowana jest realizacja zamierzenia inwestycyjnego (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2016 r., II OSK 2066/14, LEX nr 2111144). I. Skoro podniesione zarzuty skargi kasacyjnej nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach, przeto skargę kasacyjną oddalono na podstawie art. 184 Ppsa.