II SA/Łd 931/15

Dnia 2 grudnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Protokolant Pomocnik sekretarza Izabela Bielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2015 roku sprawy ze skargi A Spółki z o. o. w P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę. LS Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy postanowienie Starosty Powiatu [...] z dnia [...] znak: [...] o odmowie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy pod względem ochrony gruntów rolnych. Jak wynika z akt sprawy, w związku z wnioskiem A Sp. z o.o. w P., Wójt Gminy W. wystąpił do Starosty Powiatu [...] o uzgodnienie warunków zabudowy pod względem ochrony gruntów rolnych, dla inwestycji zlokalizowanej na terenie gminy W., w obrębie geodezyjnym [...], na działce nr 8 o powierzchni 7,8750ha, polegającej na budowie elektrowni fotowoltaicznej o łącznej mocy do 1,0MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą – elektroenergetyczną i drogowo – budowlaną oraz ogrodzeniem. Postanowieniem z dnia [...] znak: [...] Starosta Powiatu [...] odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy pod względem ochrony gruntów rolnych dla w/w inwestycji. W uzasadnieniu organ wskazał, że inwestycja objęta wnioskiem realizowana będzie na gruncie rolnym stanowiącym użytki rolne klas: Br-RlVa (powierzchnia 0,2210ha), RIIIb (powierzchnia 0,9500ha), RIVa (powierzchnia 4,6320ha), S-RIVa (powierzchnia 0,2630ha), RV (powierzchnia 1,7650ha) i rowy – W (powierzchnia 0,0440ha). Starosta wskazał jednocześnie, że teren pod projektowaną inwestycję nie był objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych, gdyż zgodnie z obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003r. planem zagospodarowania przestrzennego gminy W., działka nr 8, obręb [...], znajdowała się w jednostce urbanistycznej "B" w części na terenach zabudowy zagrodowej i jednorodzinnej o niskiej intensywności zabudowy, oznaczonej symbolem MR, MN oraz w części na terenach rolnych, oznaczonej symbolem R. Organ wyjaśnił następnie, że zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013r., poz. 1205 ze zm.), dalej wskazywanej także jako "o.g.r.", użytki rolne klasy III są gruntem szczególnie chronionym opisaną ustawą i wymagają uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, a wyrażenie takiej zgody następuje na wniosek wójta, burmistrza lub prezydenta miasta. Następnie Starosta podkreślił, że pomimo, iż inwestor określił obszar przeznaczony pod realizację planowanej inwestycji jedynie na terenach oznaczonych w ewidencji gruntów jako grunty rolne klas: RIVa i RV, to zgodnie z orzecznictwem ustalenie warunków zabudowy odnosi się do działki objętej wnioskiem jako całości i w związku z tym skoro inwestycja ma być realizowana na terenie działki, na której występują m.in. użytki rolne szczególnie chronione klasy III, projekt decyzji o warunkach zabudowy nie może zostać uzgodniony. Od powyższego postanowienia Starosty Powiatu [...] zażalenie złożyła A Sp. z o.o. w P. zarzucając: naruszenie przepisów postępowania – art. 61 § 1 w związku z art. 63 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267 ze zm.), dalej powoływanej jako "K.p.a.", poprzez rozszerzenie zakresu uzgodnienia na części działki nie objęte wnioskiem inwestora, podczas gdy w postępowaniu inicjowanym wnioskiem strony to treść zgłoszonego przez nią żądania wyznacza rodzaj i zakres sprawy będącej przedmiotem postępowania, a tym samym także organ uzgadniający, jest tym żądaniem związany; naruszenie przepisów postępowania – art. 7, art. 77, art. 124 § 2 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 § 1 K.p.a. poprzez brak wszechstronnego i rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wszechstronnego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji sporządzenie wadliwego postanowienia, podczas gdy rzetelna ocena nadesłanych do organu uzgadniającego dokumentów wskazuje, że teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy to jedynie część nieruchomości oznaczonej nr 8, obręb [...], gmina W. i – zgodnie z oznaczeniami ewidencji gruntów – obejmuje on wyłącznie grunty rolne klas: RIVa i RV. Skarżąca podniosła, że dla inwestycji objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy wydana została przez organ gminy w dniu [...] decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. W decyzji tej wskazano, że "całość planowanego przedsięwzięcia realizowana będzie na gruntach klasy RIVa oraz RV", a ustalenie to jest wiążące dla organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy, stosownie do art. 86 w związku z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisk (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.). Z uwagi na powyższe Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi uzgadniającemu. Powołanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po rozpoznaniu powyższego zażalenia, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W motywach rozstrzygnięcia organ odnosząc się do zarzutów zażalenia wyjaśnił, że postępowanie w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań sprowadza się do ustalenia, czy inwestycja w kształcie opisanym we wniosku inwestora zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska. Podkreślił, że decyzja środowiskowa wskazuje jedynie kształt inwestycji w aspekcie wymogów ochrony środowiska, dopuszczając jej realizację w wariancie dla środowiska najkorzystniejszym, i w tym względzie wiąże inne organy. Określone w decyzji środowiskowej uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia wiążą organy właściwe w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy czy pozwolenia na budowę i wówczas następuje materializacja warunków w zakresie ochrony środowiska określonych w decyzji środowiskowej. Organ przypomniał, że stosownie do art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015r. poz. 199) dalej powoływanej jako "u.p.z.p.", wydanie decyzji o warunkach zabudowy uzależnione jest od braku wymagalności zgody na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolnicze. Jednocześnie Kolegium wskazało, że z mocy art. 53 ust. 4 pkt 6 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy w odniesieniu do gruntów rolnych wymaga uzgodnienia z organem ochrony gruntów rolnych, dokonywanego w trybie art. 106 K.p.a. Z kolei ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych w art. 7 ust. 2 pkt 1 przewiduje, że przeznaczenie gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I – III bez względu na ich powierzchnię na cele nierolnicze, wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, przy czym może to być dokonywane jedynie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Organ podkreślił, że przepisy art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. i art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych podlegają łącznej wykładni. Organ przypomniał następnie, że w rozpoznawanej sprawie wniosek dotyczy ustalenia warunków zabudowy dla terenu, na którym występują grunty chronione klasy III, przy czym strona skarżąca twierdzi, że zabudowa będzie ulokowana w tej części terenu, na którym grunty chronione nie występują. W tym zakresie Kolegium powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazało, że jakkolwiek warunki zabudowy mogą być wydane tak dla obszaru całej działki, jak i jej części, to terenem inwestycji w rozumieniu w/w przepisów jest teren całej działki, a nie tylko jej część. Organ podkreślił, że celem decyzji o warunkach zabudowy jest przesądzenie, że na konkretnej działce możliwa jest projektowana zabudowa i wobec tego zachodzi konieczność badania warunków zabudowy dla całej działki. Nie ma zatem możliwości ustalenia warunków zabudowy, jeżeli chociażby część działki, na której planowana jest inwestycja wymaga zmiany przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze. W ocenie organu dla rozstrzygnięcia sprawy nie ma zatem znaczenia, że nie cały teren działki zostanie faktycznie zabudowany oraz że będzie możliwe rolnicze wykorzystywanie pozostałej jego części. Z powyższych względów Kolegium stwierdziło, że odmowa uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy pod względem ochrony gruntów rolnych znajduje uzasadnienie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. złożyła A. Sp. z o.o. w P. zarzucając: 1) obrazę przepisu art. 138 § 1 ust. 1 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie zaskarżonego postanowienia w mocy, podczas gdy postanowienie organu I instancji wydane zostało z naruszeniem art. 61 § 1 w zw. z art. 63 § 2 K.p.a. poprzez rozszerzenie zakresu uzgodnienia na części działki nieobjętej wnioskiem inwestora w sytuacji, gdy w postępowaniu inicjowanym wnioskiem strony to treść zgłoszonego przez nią żądania wyznacza rodzaj i zakres sprawy będącej przedmiotem postępowania, a organ, a tym samym także organ uzgadniający, jest tym żądaniem związany; 2) obrazę przepisu art. 138 § 1 ust. 1 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie zaskarżonego postanowienia w mocy, podczas gdy postanowienie organu I instancji wydane zostało z naruszeniem art. 7, art. 77, art. 124 § 2 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 § 1 K.p.a. poprzez brak wszechstronnego i rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wszechstronnego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji sporządzenie wadliwego postanowienia, podczas gdy rzetelna ocena nadesłanych do organu uzgadniającego dokumentów wskazuje, że teren objęty wnioskiem inwestora o ustalenie warunków zabudowy to jedynie część nieruchomości oznaczonej nr 8, obręb [...], gmina W. i – zgodnie z oznaczeniem ewidencji gruntów – obejmuje on wyłącznie grunty rolne klas: RIVa i RV. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że wnioskiem z dnia 25 maja 2015r. Spółka wystąpiła do Wójta Gminy W. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni fotowoltaicznej wraz z infrastrukturą towarzyszącą – na terenie części nieruchomości oznaczonej nr 8, obręb [...], gmina W. . Granice terenu objętego wnioskiem oznaczono kolejno literami A, B, C, D, E, F na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000 stanowiącej załącznik do wniosku. Skarżąca zaznaczyła, że teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy to – zgodnie z oznaczeniami ewidencji gruntów – wyłącznie grunty rolne klas: RIVa i RV. Wskazała, że teren inwestycji zaznaczony na załączniku graficznym do wniosku nie obejmuje tej części działki nr ewid. 8, gdzie występują grunty rolne klasy IIIb. Spółka podniosła, że Starosta Powiatu [...] – w ramach postępowania uzgodnieniowego – przedmiotem rozpoznania pod względem ochrony gruntów rolnych uczynił całą działkę nr 8, gdy tymczasem wniosek skarżącego dotyczy wyłącznie części tej działki. Skarżąca zauważyła jednocześnie, że ustalenie warunków zabudowy dla części działki jest prawnie dopuszczalne, co znajduje także odzwierciedlenie w orzeczeniach sądów administracyjnych. W dalszej kolejności skarżąca podniosła, że w § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr 164, poz. 1589) występuje zarówno określenie "działka" oraz "teren", co jednoznacznie wskazuje na fakt, iż przedmiotem postępowania w zakresie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania jest teren dający się jednoznacznie wyodrębnić, który został określony przez inwestora we wniosku. W przedmiotowej sprawie teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dał się jednoznacznie wyodrębnić, a granice tego terenu oznaczono na kopii mapy zasadniczej stanowiącej załącznik do wniosku. Nadto skarżąca podkreśliła, że dla inwestycji objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy wydana została decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, która wiąże organ wydający decyzję o warunkach zabudowy, a stosownie do treści ww. decyzji całość planowanego przedsięwzięcia realizowana będzie na gruntach klasy RIVa oraz RV. Wskazała, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy jest bezwzględnie związany tym zapisem i nie może w tym zakresie czynić własnych, odmiennych ustaleń. Strona podkreśliła, że w postępowaniu zainicjowanym jej wnioskiem, to treść zgłoszonego przez nią żądania wyznacza rodzaj i zakres sprawy będącej przedmiotem postępowania, a organy są tym żądaniem związane. Zdaniem Spółki rozszerzenie zakresu uzgodnienia na części działki nieobjętej wnioskiem inwestora prowadzi do naruszenia przepisów art. 61 § 1 w związku z art. 63 § 2 K.p.a., bowiem organy administracji winny badać przesłanki z art. 61 u.p.z.p. jedynie w zakresie wytyczonym wnioskiem inwestora. Spółka zauważyła, że przepisy stanowiące podstawę do wypowiedzenia się przez organ uzgadniający co do projektu decyzji o warunkach zabudowy dotyczącej gruntów rolnych, nie dają temu organowi podstawy do rozszerzenia terenu planowanej inwestycji zarówno na części działki nieobjęte wnioskiem inwestora, jak i na działki sąsiednie. Przedłożony Staroście projekt decyzji o warunkach zabudowy dotyczy wyłącznie części działki oznaczonej w ewidencji gruntów nr 8. Końcowo skarżąca wskazała, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy, będąc związany wnioskiem inwestora, zawarł analogiczny jak we wniosku zapis w sentencji projektu decyzji, a mianowicie "na części działki nr ewid. 8, obręb [...], Gm. W.". Z uwagi na powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o uchylenie poprzedzającego postanowienia organu I instancji, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014r. poz. 1647) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie odmawiające uzgodnienia decyzji ustalającej warunku zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni fotowoltaicznej wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce wykorzystywanej na cele rolne. Podstawę prawną powyższego uzgodnienia stanowi przepis art. 53 ust. 4 pkt 6 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. skazujący, iż decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Przy czym uzgodnienia tego dokonuje się w trybie art. 106 K.p.a. (art. 53 ust. 5 u.p.z.p.). Istota sporu pomiędzy skarżącym a organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych wymaga udzielenia odpowiedzi na pytanie o to, jak należy rozumieć pojęcie "teren" użyte w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. stanowiącym, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku gdy teren projektowanej zabudowy nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc z dniem 31 grudnia 2003r. (art. 88 u.p.z.p. w związku z art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.)), w szczególności czy temu pojęciu odpowiada także część działki wydzielonej geodezyjnie. Strona skarżąca wskazuje, że rozumienie pojęcia "teren" jako część działki wydzielonej geodezyjnie jest prawidłowe i w tym zakresie odwołuje się do stanowisk prezentowanych przez niektóre wojewódzkie sądy administracyjne. Z poglądem tym jednak Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę się nie zgadza i prezentuje stanowisko, zgodnie z którym przepis art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. winien być interpretowany w łączności z art. 7 ust. 2 u.g.r, a tym samym "terenem" w rozumieniu tych przepisów jest obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych, na których planowana jest realizacja danej inwestycji. Z przepisów u.p.z.p. wynika, że teren, którego dotyczy wniosek powinien być w tym wniosku konkretnie oznaczony i przedstawiony na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (art. 52 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.). Ustalenie warunków zabudowy odnosi się zatem do działki objętej wnioskiem, jako całości nie zaś jedynie tej jej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie zagospodarowana. Decyzja ustalająca warunki zabudowy przesądza bowiem co do zasady, że na konkretnej działce wskazanej we wniosku jest możliwość realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia, nie określa natomiast dokładnego położenia inwestycji na działce. W konsekwencji zatem, na tym etapie nie rozstrzyga się, która część działki przeznaczona będzie na cele nierolnicze (nieleśne). Tym samym "teren" nie może być rozumiany, jako część działki, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zagospodarowana, ponieważ ustalenie warunków zabudowy odnosi się do działki objętej wnioskiem, jako całości a nie jej części (vide: wyrok NSA z dnia 25 maja 2009r. w sprawie II OSK 1900/08; wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2008r. w sprawie II OSK 1826/06; wyrok NSA z dnia 10 sierpnia 2011r. w sprawie II OSK 1086/11; wyrok NSA z dnia 11 marca 2014r. w sprawie II OSK 2363/12; wyrok WSA w Łodzi z dnia 8 maja 2014r. w sprawie II SA/Łd 292/14; wyrok WSA w Łodzi z dnia 22 maja 2014r. w sprawie II SA/Łd 114/14, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto należy pamiętać, że w świetle całokształtu regulacji u.g.r. ochronę gruntów rolnych, a zwłaszcza gruntów najwyższych klas, należy traktować jako zasadę, natomiast przeznaczanie ich na cele nierolnicze (nieleśne) jako wyjątek od tej zasady. Ochrona gruntów rolnych polega przede wszystkim na ograniczaniu przeznaczania obszarów gruntów wysokiej jakości na cele nierolnicze i nieleśne, a ograniczanie to powinno być postrzegane nie tylko jako proces powodujący uszczerbek obszarowy, ale także wpływający na walory użytkowe gruntów (art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 6 ust. 2 u.g.r.). W tej sytuacji działka ewidencyjna jest jedynym kryterium obszarowym, do którego można odnosić przepis art. 7 ust. 2 pkt 1 u.g.r., a którego stosowanie nie pozwala na obejście tego przepisu (vide: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 czerwca 2012r. w sprawie II SA/Po 1213/11, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym stanie rzeczy prawidłowa jest konkluzja organów uzgadniających decyzję o warunkach zabudowy wskazująca na konieczności oceny zgodności projektowanej inwestycji w zakresie jej odrolnienia w odniesieniu do terenu całej działki geodezyjnej, na której projektowana jest jej realizacja, a nie tylko tej jej części, która została wskazana przez inwestora, jako teren przeznaczony do konkretnego zagospodarowania. Lokalizowanie inwestycji jedynie na części działki – o co występuje inwestor już na etapie ubiegania się o warunki zabudowy – nie tylko narusza wskazane powyżej regulacje u.p.z.p. ale także prowadzi do obejścia przepisu art. 7 ust. 2 pkt 1 u.g.r.. Tym samym uznając, iż wzmożonej ochronie prawnej podlega każdy obszar gruntów stanowiących użytki rolne klasy I – III, to należy stwierdzić, iż obszarem tym może być wyłącznie cała działka ewidencyjna objęta wnioskiem inwestora (vide: wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2011r. w sprawie II OSK 1887/10; wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2013r. w sprawie II OSK 543/12, https://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Organy stosując się do powyższego rozumienia pojęcia "teren" i dostrzegając konieczność ochrony gruntów rolnych, w sposób uprawniony okolicznościami sprawy, dokonały oceny przedłożonej decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do terenu całej działki geodezyjnej podlegającej ochronie prawnej. Działanie to nie tylko nie stanowi wykroczenia poza zakres wniosku inwestora, który – w świetle tego co zastało już powiedziane – winien obejmować całość działki przeznaczonej pod zainwestowanie, lecz stanowi zgodne z prawem przeciwdziałanie dążeniu inwestora do obejścia przepisów chroniących grunty stanowiące użytki rolne najwyższej klasy. Powyższe zapatrywanie zostało przedstawione przez organy uzgadniające w świetle całokształtu okoliczności zgromadzonych dla potrzeb uzgodnienia decyzji, a zatem chybiony jest zarzut naruszenia przepisów postępowania odnoszących się do gromadzenia i oceny materiału dowodowego, a także uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia. Ponadto wskazać należy, iż organ uzgadniający decyzję o warunkach zabudowy, poprzez objęcie oceną całej działki przeznaczonej pod zainwestowanie, nie mógł naruszyć postanowień decyzji środowiskowej wydanej dla projektowanego przedsięwzięcia. Kwestia zakresu związania postanowieniami decyzji środowiskowej w toku dalszych postępowań mających doprowadzić inwestycję do jej realizacji, w tym w postępowaniu ustalającym warunki zabudowy, została omówiona w postanowieniu organu II instancji i uwagi te uznać wypada za wyczerpujące odniesienie się do tej kwestii. Jakkolwiek przepis art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...) wskazuje na pełne związanie treścią tej decyzji, co oznacza, że w toku dalszych postępowań organy nie mogą pominąć żadnych obowiązków i uprawnień wynikających z decyzji środowiskowej, to jednak owo związanie odnosi się do okoliczności z zakresu ochrony środowiska. Tym samym ustalenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie mogą determinować przestrzennego zakresu terenu, dla którego winny być ustalone warunki zabudowy. Kwestia ta bowiem nie jest regulowana przepisami z zakresu ochrony środowiska. Uwzględniając powyższe Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną. a.tp.